Όρθιος στάθηκε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχε τον πρώτο λόγο για τη νίκη και αν και του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να την πάρει τελικά βολεύτηκε με το Χ.  Με 10 παίκτες έπαιξαν στο μεγαλύτερο μέρος του β ημιχρόνου οι 2 ομάδες, με την κόκκινη κάρτα στον Φατιγκά με δεδομένες τις απουσίες στα μετόπισθεν να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον Χιμένεθ. Λίγος κόσμος στο Κλ.Βικελίδης με τον κόσμο να έχει «κρυώσει» για τα καλά με τον τρόπο που εξελίσσεται η φετινή χρονιά.

ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Με τον Χιμένεθ ορθώς να αποφασίζει να αφήσει τον ντεφορμέ Μόντσου στον πάγκο, προσπάθησε να δώσει κατεβάσει έναν ΑΡΗ με περισσότερη ταχύτητα και γρηγορότερη σκέψη στον χώρο του κέντρου. Για κακή μας τύχη όμως ο Γαλανόπουλος πραγματοποίησε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ήταν το «βαρίδιο» σε κάθε κίνηση που έκανε ο ΑΡΗΣ είτε αμυνόμενος είτε με την μπάλα στα πόδια. Ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο αλλά η άμυνα μας αν και ανορθόδοξα σε πολλές περιπτώσεις είχε τις απαντήσεις. Όπως είχε και τον Αθανασιαδή σε ετοιμότητα παρόλο που ώρες ώρες έμοιαζε να στερείται αυτοπεποίθησης. Ο Πέρεθ έχασε μοναδική ευκαιρία για το 1-0 από το ύψος στο πέναλτι, ίσως στην καλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ στο παιχνίδι.

ΚΥΝΗΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Με τις 2 ομάδες να μένουν με 10 παίκτες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα(στο 50’ ο Ολυμπιακός, στο 60’ εμείς) θα περίμενε κανείς ότι ο ρυθμός θα έπεφτε και θα βλέπαμε πιο προσεκτικές κινήσεις και από τις 2 πλευρές. Αντιθέτως όμως και οι 2 ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους και διεκδίκησαν με περισσότερο πάθος από πριν την νίκη. Κλασσικές ευκαιρίες μπορεί να μην είδαμε αλλά υπήρξαν μπόλικες στιγμές και στις 2 εστίες όπου μια λεπτομέρεια θα μπορούσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αντίπαλοι μας μπόρεσαν να εξαργυρώσουν τις στιγμές του και το 0-0 μάλλον ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

ΥΠΟΦΕΡΤΟΣ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Κουράζει αλλά είναι αλήθεια ότι την ομάδα εδώ και καιρό την κρίνουμε με πολλούς αστερίσκους. Βλέποντας τις διαθέσιμες επιλογές του Χιμένεθ και την χαμηλή απόδοση πολλών παικτών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κόντρα στον πρωτοπόρο της βαθμολογίας ήταν καλός. Πιο ψυχρά όμως μάλλον θα λέγαμε ότι η ομάδα ήταν απλά υποφερτή. Μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα, έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό αλλά τελικά δεν κατάφερε για ακόμη ένα παιχνίδι να βρει το γκολ σε μια χρονιά που τελικά η επίθεση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή. Τόσο μεγάλη πληγή που σε προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τους μόλις διαθέσιμους 4 παίκτες που σου απέμειναν στην αμυντική γραμμή για το επόμενο παιχνίδι. Με αυτές τις συνθήκες ο Χιμένεθ παρέταξε ένα σύνολο που διαχειρίστηκε τις αδυναμίες του και μπόρεσε να πάρει έστω έναν βαθμό της ισοπαλίας. Μας αρκεί; δεν μας αρκεί… αλλά μέχρι να έρθει ο Ιανουάριος αυτή θα είναι η κατάσταση.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ

Σε έναν αγώνα που πολλοί περίμεναν να είναι μονόλογος του Ολυμπιακού ο ΑΡΗΣ δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, πάλεψε …αλλά και πάλι δεν κέρδισε. Κράτησε τον αντίπαλο του στο μηδέν, αλλά έμεινε και ο ίδιος κολλημένος σε μια επιθετική μετριότητα που τον στοιχειώνει από την αρχή της σεζόν. Το ψάχνει ο Χιμένεθ κάθε αγωνιστική, με τα προβλήματα όμως να αυξάνονται αντί να μειώνονται. Πλέον η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου μοιάζει σαν σανίδα σωτηρίας που θα πρέπει να περπατήσουμε με προσοχή μπας και στο τέλος της σώσουμε κάτι από αυτή την περίεργη χρονιά.

ΥΓ. Στενάχωρη η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης, όταν όμως απουσιάζει το «όραμα»  και οι «υψηλοί στόχοι» από την όλη προσπάθεια αυτά είναι τα αποτελέσματα. Από την άλλη όμως η απαξίωση της ίδιας της ομάδας μας δεν βοηθάει σε τίποτα.