Σε αγωνιστικό τέλμα παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που ούτε κόντρα στον ντεφορμέ Βόλο κατάφερε να κερδίσει. Μάλιστα πέτυχε το εντυπωσιακό να σκοράρει και να προηγηθεί χωρίς να κάνει τελική στο παιχνίδι, στο τέλος όμως χάρη στον Αθανασιάδη και την τύχη βολεύτηκε με το Χ. Καθοριστικό το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα αλλά και με 11 εναντίον 11 πάλι δεν έπειθε η ομάδα ότι είναι ικανή να πάρει τη νίκη. Στον κόσμο του ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά μάλλον προτίμησε να τρολάρει τον κόσμο του ΑΡΗ αναφερόμενος ξανά και ξανά στην σπουδαία(???) εμφάνιση με τον ποακ την προηγούμενη αγωνιστική.

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ

Από το πρώτο λεπτό φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα επιτεθεί. Η απουσία συνοχής στο κέντρο επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της επίθεσης. Ο Κουαμέ έπαιζε περισσότερο με πλάτη και μακριά από την περιοχή, τα άκρα δεν δημιουργούσαν απειλητικές καταστάσεις και η μεσαία γραμμή περιοριζόταν σε μια αργή και προβλέψιμη κυκλοφορία προς τα πίσω. Ο Βόλος, χωρίς να εντυπωσιάζει, έμοιαζε πιο άνετος στο γήπεδο αλλά και αυτός δεν μπορούσε να γίνει απειλητικός. Μέσα σε αυτό το αργό τέμπο χωρίς συγκινήσεις ήρθε σχεδόν από το πουθενά το γκολ. Η παράλληλη σέντρα του Ντούντου κατέληξε στα δίχτυα μετά από παρέμβαση του αμυντικού του Βόλου για το 0-1.

ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ 10, ΤΑΜΠΟΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ Χ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Βόλο πιο επιθετικό και τον ΑΡΗ πιο παθητικό. Στο 53’, σε γύρισμα του Μακνί, ο Σούντμπεργκ βρήκε την μπάλα με το χέρι και ο Σιδηρόπουλος καταλόγισε πέναλτι. Ο Χουάνπι εκτέλεσε εύστοχα, παρά την σωστή επιλογή γωνίας του Αθανασιάδη, και έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η αποβολή του Χόνγκλα. Δύο κίτρινες μέσα σε τέσσερα λεπτά, άφησαν τον ΑΡΗ με δέκα παίκτες για περισσότερο από μισή ώρα. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να χαλάσει μόνος του το χαμόγελο της τύχης στο 0-1.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το παιχνίδι είχε μία κατεύθυνση. Ο Βόλος πήρε την κατοχή, πίεσε, δημιούργησε προϋποθέσεις και έφτασε κοντά στο γκολ της νίκης. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ουσιαστικά. Ακόμη και μια δύο συγκυρίες αντεπίθεσης που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις σπατάλησε με περίσσια αφέλεια. Το δοκάρι και ο Αθανασιάδης ήταν οι λόγοι που παρέμεινε το Χ και πήραμε τον βαθμό της ισοπαλίας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί απλώς δεν πας να τα κερδίσεις. Το παιχνίδι στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα σε αυτά που δεν πας για να τα κερδίσεις. Το γιατί δεν πας να τα κερδίσεις μόνο ο Χιμένεθ μπορεί να μας το απαντήσει.  Έμεινες στο 1-1, πήρες  έναν βαθμό σχεδόν από τύχη και παρουσίασες μια εικόνα απόλυτης αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ούτε το τυχερό γκολ που σου έδωσε το προβάδισμα δεν φάνηκε να αγγίζει την ομάδα ώστε να προσπαθήσει περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με κανέναν παίκτη σε ατομικό επίπεδο αλλά για όλο το σύνολο. Από τον πρόεδρο μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν γίνεται σε ένα τόσο πολυπληθές ρόστερ να μην μπορεί ο Χιμένεθ να βρει αυτούς που έχουν διάθεση να τρέξουν και να παλέψουν. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίστηκαν έμοιαζαν να κάνουν αγγαρεία.

ΒΑΘΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Συνέχεια στις «υπερήφανες» ισοπαλίες έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στον Βόλο προσθέτοντας άλλη μια αποκαρδιωτική εμφάνιση.  Το προβάδισμα δώρο δεν συγκίνησε κανένα, ο ΑΡΗΣ επέμεινε στο αργό και ακίνδυνο τέμπο και όταν έμεινε με 10 παίκτες απλά παραδόθηκε στην τύχη και στις ικανότητες του Αθανασιάδη. Καμία προσπάθεια από τους παίκτες, καμία έμπνευση από τον προπονητή, καμία αχτίδα ελπίδας. Και το χειρότερο από όλα…  αυτό το αγωνιστικό αδιέξοδο μοιάζει με μια παγιωμένη κατάσταση που κανείς δεν έχει τη διάθεση να την αλλάξει. Και όσο δεν αλλάζει αυτά θα είναι τα αποτελέσματα.

ΥΓ. Σίγουρα ο βαθμός δυσκολίας κόντρα στον ποακ ήταν πολύ μεγαλύτερος. Αν τώρα ο Χιμένεθ είδε σπουδαία εμφάνιση άξιας αναφοράς σε αυτό το 0-0 τότε μάλλον έτσι εξηγείται γιατί σε κάθε παιχνίδι κατεβάζει την ομάδα με στόχο το Χ.

Κακή εμφάνιση, καλή νίκη για τον ΑΡΗ μας στη Μύκονο όπου αν και έκανε τα εύκολα δύσκολα, στο τέλος επικράτησε. Επηρεασμένη η ομάδα από τον άδοξος τέλος της ευρωπαϊκής πορείας, αντέδρασε όμως και πήρε μια σημαντική νίκη. Νίκη που μας κρατάει ζωντανούς στη μάχη της 4αδας παρά την απόσταση αλλά μας στέλνει και στο Final 8 του κυπέλλου με καλύτερη ψυχολογία.

ΕΜΦΑΝΩΣ ΕΠΗΡΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Αργός ρυθμός, κακές επιλογές, νεύρο χωρίς καθαρό μυαλό. Χρειάστηκαν σχεδόν πέντε λεπτά για να βρεθεί το πρώτο καλάθι εντός πεδιάς, ενώ οι χαμένες βολές έδειχναν μια ομάδα χωρίς αυτοπεποίθηση. Στον αντίποδα η Μύκονος ξεκίνησε με εντυπωσιακά ποσοστά έξω από τα 6.75 και αυτό έφερε ακόμη περισσότερο εκνευρισμό.

Το σημαντικό όμως στο πρώτο ημίχρονο ήταν ότι δεν επιτρέψαμε στη Μύκονο να ξεφύγει. Με Άντζουσιτς και Πουλιανίτη να κρατούν επιθετικά την ομάδα και τον Χάρελ να κάνει όλες τις υπόλοιπες δουλειές ο ΑΡΗΣ πήγε στο +5 αλλά η αστάθεια του τον έφερε πάλι σε μειονεκτική θέση.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΥ ΧΑΛΑΡΩΣΕ

Με τον Πουλιανίτη να κουβαλάει την ομάδα στις πλάτες του και τους Χάρελ και Άντζουτσιτς να συνεχίζουν να προσφέρουν λύσεις ο ΑΡΗΣ βρήκε ρυθμό και κατάφερε να φθάσει στο +14 περίπου 3΄ πριν το τέλος της 3^ης περιόδου. Από εκείνο το σημείο και μετά επικράτησε ένας παραλογισμός. Παίκτες να συνεχίζουν να χάνουν βολές, να αστοχούν μόνοι τους ακόμη και κάτω από το καλάθι και ένας προπονητής ανήμπορος να αντιληφθεί τι συμβαίνει πάνω στο παρκέ. Το σερί 20-6 της Μυκόνου που έφερε το παιχνίδι σε απόλυτη ισορροπία 3’22’’ πριν τη λήξη τα λέει όλα.

 ΑΠΕΦΥΓΕ ΝΑ ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΤΕΙ

Και εκεί που το παιχνίδι βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί φάνηκε η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες. Με τον Άντζουτσιτς να πετυχαίνει καθοριστικά καλάθια αλλά και τους υπόλοιπους να συνεισφέρουν σε άμυνα και ριμπάουντ(κάμποσα επιθετικά) ο ΑΡΗΣ στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα φάνηκε συνεπής.  Δεν άφησε στη Μύκονο να πάει το παιχνίδι στο σουτ, έχτισε ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και το διατήρησε με ευκολία μέχρι το τέλος.

ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΚΗ ΤΟΥ ΜΕΡΑ

Με μια πρώτη ερμηνεία της σημερινής αναμέτρησης θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ ήταν κακός, ο Μίλιτσιτς έχασε τον έλεγχο ξανά και λίγο έλειψε να ζήσουμε ένα νέο «χαρακίρι».  Δεν έδειξε αφέλεια, δεν αδίκησε τον εαυτό και με ωριμότητα έφθασε στη νίκη. Με αυτά όμως που έχουμε δει τη φετινή σεζόν, το ότι κερδίζουμε εκτός έδρας ακόμη και με μια κακή εμφάνιση είναι πρόοδος! Ακόμη και αν για να γίνει αυτό έπρεπε να τραυματιστεί ο Μήτρου Λόνγκ, να βγει «εκτός παιχνιδιού» για αρκετό χρόνο ο Τζόους και τελικά ο Πουλιανίτης που σπάνια χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς να κάνει μια σπουδαία εμφάνιση με 18 πόντους. Μαζί με τον πάντα φιλότιμο Χάρελ που σήμερα ήταν απολαυστικός με 11 πόντους, 10 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 2 κλέψιματα και μπόλικες καλές άμυνες. Για τους υπόλοιπους που κινήθηκαν σε ρηχά νερά υπάρχει το άλλοθι της κακής διαιτησίας που εκνεύρισε το Νουά αλλά και τους υπόλοιπους… δεν γίνεται όμως να υπάρχουν τέτοια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση. Ιδιαίτερα τώρα που κάθε παιχνίδι έχει ξεχωριστή σημασία. Ξεχωριστή σημασία όπως τα παιχνίδια του κυπέλλου που ακολουθούν. Και όσο αουτσάιντερ και αν είσαι σε έναν θεσμό που για να τον κατακτήσεις θα πρέπει να κερδίσει εκτός από το Μαρούσι, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό οφείλεις να παρουσιαστείς πολύ πιο συγκεντρωμένος και αποφασισμένος.

ΔΕΝ ΓΟΗΤΕΥΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Τη νίκη-αντίδραση της ομάδας περιμέναμε να δούμε στη Μύκονο μετά τον αποκλεισμό στο Eurocup και το σύνολο του Μίλιτσιτς δεν μας απογοήτευσε. Δεν μας εντυπωσίασε με την απόδοση της αλλά έκανε αυτό που έπρεπε έστω και με περιπετειώδη τρόπο. MVP ο Πουλιανίτης με μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του ever, από κοντά και ο Χάρελ με τον γνωστό εκρηκτικό του τρόπο. Πλέον το μυαλό όλων πηγαίνει στο κύπελλο, εκεί όπου ευελπιστούμε να δούμε έναν πολύ καλύτερο από τον σημερινό ΑΡΗ.

ΥΓ. Υπάρχουν στιγμές που βλέπεις δόλο στη διαιτησία, υπάρχουν όμως και στιγμές που απλά συμπεραίνεις ότι είναι άσχετοι.  

Χωρίς νικητή έληξε το ντέρμπι της πόλης, με τους τερματοφύλακες των 2 ομάδων να είναι ο MVP για κάθε πλευρά. Όπως κράτησε όρθιο τον ΑΡΗ ο Αθανασιάδης στις καλές στιγμές των αντιπάλων μας έτσι και ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις απέτρεψε το χρυσό γκολ από τον Φαμπιάνο. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα από την ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να το δει σαν ευκαιρία για να μοιράσει λίγη χαρά στον κόσμο που τόσο έχει πικράνει φέτος.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Το κέντρο μπλόκαρε από νωρίς και το πρέσινγκ του ποακ προκάλεσε ανασφάλεια και λάθη. Λάθη που οι αντίπαλοι μας εκμεταλλεύτηκαν αλλά ο Αθανασιάδης ήταν εκεί να κρατήσει το μηδέν. Στο 34’ στην μοναδική καθαρή στιγμή μας ο Μορόν έκανε καλό σουτ από δύσκολη γωνία αλλά ο Παβλένκα αυτή τη φορά κράτησε το μηδέν.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε. Οι αποστάσεις των γραμμών μίκρυναν, το κέντρο έκλεισε καλύτερα  και η ομάδα πήρε περισσότερη κατοχή και μέτρα. Παραμέναμε όμως διστακτικοί και αυτό μας έκανε αρκετά ακίνδυνους.  Ο Δώνης που είχε μπει λίγο νωρίτερα στο παιχνίδι λίγο έλειψε στο 63’ να ανοίξει το σκορ, μπαίνοντας μέσα στη φάση και κάνοντας το γυριστό σουτ από καλή θέση χωρίς όμως να βρει στόχο.  Και από την απόλυτη ησυχία των λεπτών που ακολούθησαν φθάσαμε στις καθυστερήσεις όπου πρώτα ο Αθανασιάδης στο 91’ και ύστερα ο Παβλένκα στο 93’ με τις αποκρούσεις τους κράτησαν το τελικό 0-0.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Ισοπαλία σαν ήττα ήταν το Χ παρόλο που απέναντι μας είχαμε μια πιο δυνατή ομάδα σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Ο τρόπος που κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ έδειχνε ότι ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα περιορίζοντας την επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου. Και ως ένα ποσοστό το πέτυχε  κυρίως γιατί στο τελευταίο ανάχωμα της εστίας μας υπήρχε ο Αθανασιάδης. Στο άλλο κομμάτι όμως του παιχνιδιού φάνηκε ότι δεν υπήρχε κανένα λογικό πλάνο αντιμετώπισης της πίεσης ψηλά που αναμέναμε από τον συμπολίτη. Ακόμη και αν οι αλλαγές που έγιναν σχετικά νωρίς βοήθησαν, ο τρόπος που προσπαθούσαμε να αναπτυχθούμε ήταν προβληματικός. Και όταν εκτός σοβαρού πλάνου ανάπτυξης δεν έχεις κίνηση χωρίς την μπάλα και στις διεκδικήσεις βγαίνεις τις περισσότερες φορές χαμένος τότε απλά ελπίζεις σε μια φάση σαν και αυτή του Φαμπιάνο που δυστυχώς απέκρουσε ο Παβλένκα.  Η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές κυρίως στην επιθετική της λειτουργία. Αν αυτή η  αλλαγή έρθει μέσα από την μεταγραφική ενίσχυση με παίκτες όπως ο Κουαμέ και ο Γκαρέ καλώς. Τρέχουμε και ότι προλάβουμε να καλύψουμε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά αν περιμένουμε οι ίδιοι να αλλάξουν μάλλον σπαταλάμε τον χρόνο μας.

ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Θα μπορούσες να το είχες κερδίσει όπως και θα μπορούσες να το είχες χάσει. Κατά τα άλλα όμως λίγα πράγματα. Όσο ψυχρά και αντικειμενικά και αν προσπαθήσεις να το δεις υπολογίζοντας δυναμικότητα-μπάτζετ, βαθμολογίες, αγωνιστική φόρμα κτλ κτλ πάλι θα καταλήξεις ότι η ομάδα δεν προσπάθησε όσο μπορούσε. Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε και όσο θα έπρεπε σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα ήταν μια νότα χαράς για τον κόσμο της ομάδας σε μια χρονιά απόλυτης παραφωνίας.  Ούτε νίκη είδαμε ούτε  κάτι να αλλάζει στον τρόπο που την διεκδικούμε. Σαν έχει κολλήσει ο δείκτης της απόδοσης κάπου στην μετριότητα…

ΥΓ. Κουράζει αυτή συζήτηση για το πόσο κόσμο είχε το γήπεδο μετά από κάθε παιχνίδι. Ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Πάντα ήταν εκεί και πάντα θα είναι ανεξάρτητα από προέδρους, προπονητές, παίκτες, βαθμολογίες κτλ κτλ.

Νίκη δήλωση πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στον Παναθηναϊκό, σε ένα παιχνίδι γεμάτο ένταση,  σασπένς και υπέροχο happy end. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν λύγισαν όταν το ματς πήγε  να χαθεί όπως και στην Τουρκία μέσα από τα χέρια τους. Αντίθετα, έδειξαν καρδιά και αποφασιστικότητα ώστε το κιτρινόμαυρο πάρτι να μην χαλάσει. Αποθέωση από τον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά το Nick Galis Hall και απόλαυσε μια σπουδαία νίκη.

ΜΠΗΚΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ

Η ομάδα φάνηκε διαβασμένη και συγκεντρωμένη. Προηγήθηκε με 14-9 αλλά οι συνεχόμενες αλλαγές από το 5’ από τον Μίλιτσιτς – χωρίς ουσιαστικό λόγο – άρχισαν να κλονίζουν τη συνοχή που έδειχνε μέχρι εκείνο το σημείο η ομάδα. Ο Παναθηναϊκός βρήκε την ευκαιρία του και κατάφερε να προηγηθεί με +8. Εκεί ήρθε όμως η  αντεπίθεση. Νούα και Μήτρου-Λονγκ ξεμπλόκαραν επιθετικά την ομάδα και το τείχος στην άμυνα Κώστας Αντετοκούνμπο άλλαξαν το μομέντουμ και με ένα σερί μέχρι το φινάλε του ημιχρόνου ήρθε η απόλυτη ισορροπία στο παιχνίδι.

ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ ΑΤΑΜΑΝ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε αποφασισμένος στην 3^η περίοδο. Πήρε κεφάλι με +9 (59-50) και διαχειρίστηκε σωστά την πίεση και στη συνέχεια του αγώνα. Κάτι που ανάγκασε τον Αταμάν να επιδοθεί σε ένα από τα γνωστά του σόου προσπαθώντας να μετατοπίσει τις ευθύνες της προδιαγραφόμενης ήττας στους 3 διαιτητές. Ο ΑΡΗΣ εκμεταλλεύτηκε την ανακατωσούρα που προκλήθηκε και έφθασε στο +15 περίπου 4΄πριν την λήξη. Εκεί όμως ο Παναθηναϊκός ανέβασε την πίεση, οι παίκτες μας και ο προπονητής αντέδρασαν σπασμωδικά δίνοντας στους αντιπάλους μας την ευκαιρία να βρουν κάποια μεγάλα σουτ και να στείλουν το παιχνίδι στην παράταση.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ

Σε εκείνο το σημείο υπήρχε μόνο παγωμάρα. Ο ΑΡΗΣ με περίσσια αφέλεια είχε δώσει την ευκαιρία στον Παναθηναϊκό να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση και με την ψυχολογία καθολικά υπερ του να πάρει τη νίκη. Αυτό ήταν το feeling, αυτή ήταν η εικόνα του αγώνα σε εκείνο το χρονικό σημείο. Και όμως οι παίκτες του Μίλιτσιτς κόντρα στη λογική, αντέδρασαν, έδειξαν χαρακτήρα και κατάφεραν στην παράταση να πάρουν αυτό που άξιζαν. Νουά, Μήτρου Λόνγκ, Μποχωρίδης και Αντετοκούνμπο ήταν αυτοί που στην παράταση έντυσαν την νίκη στα κιτρινόμαυρα.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

Την πιο σπουδαία νίκη της χρονιάς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα. Όχι μόνο λόγω της δυναμικής του αντιπάλου αλλά και γιατί όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι οι παίκτες μας έχουν τις ψυχικές αντοχές για να αντέξουν το βάρος μιας ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ. Και αυτό ως τώρα δεν το είχαμε δει. Σήμερα παρά τα όποια λάθη από τον πάγκο και τους παίκτες κατά την διάρκεια του αγώνα, στην παράταση είδαμε έναν τεράστιο ΑΡΗ που με μνήμη χρυσόψαρου, ξέχασε τι είχε γίνει στο φινάλε της κανονικής διάρκειας και παίζοντας δυνατά πήρε τη νίκη. Νίκη που δεν ήρθε τυχαία αλλά μέσω μιας εξαιρετικής ομαδικής προσπάθειας. Δεν είναι ότι ο Μίλιτσιτς τα κάνει όλα τέλεια… αντιθέτως κατά την διάρκεια του αγώνα και ιδιαίτερα στα κρίσιμα μας «τεντώνει» με τις επιλογές του. Ο ΑΡΗΣ όμως που βλέπουμε στα τελευταία παιχνίδια είναι μια μεταμορφωμένη ομάδα. Ο Νουά έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο, οι Μήτρου Λόνγκ και Τζόουνς δείχνουν πιο ήρεμοι, ο Άντζουτσιτς βρίσκει ρόλο και ο Αντετοκούνμπο έχει έρθει τόσο γκα$%@μένος για μπάσκετ αλλάζοντας ριζικά τα δεδομένα που ίσχυαν μέσα στη ρακέτα για την ομάδα μας.  Ακόμη και το ότι ο Μποχωρίδης βρήκε το μεγάλο σουτ – πέρα από τις ασίστ – είναι κομμάτι της αλλαγής. Μια αλλαγής που σε αγωνιστικό επίπεδο σήμερα επιβεβαιώθηκε με τον καλύτερο τρόπο.

ΝΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Μόλις 3΄ήταν το κενό της κυριαρχίας του ΑΡΗ μας στο σημερινό παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς έπαιξαν παθιασμένα, προσπέρασαν με συνοπτικές διαδικασίες το «χαρακίρι»  της κανονικής διάρκειας και κλείδωσαν στην παράταση μια σπουδαία νίκη! Μια νίκη παρακαταθήκη, μια απόδειξη ότι η ομάδα έχει αλλάξει ρότα και είναι έτοιμη για να μεγαλουργήσει. Υπέροχα γούστα στο κατάμεστο Nick Galis Hall και αποθέωση των θριαμβευτών! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 40 εκατομμύρια είναι αυτά, λογικός ο πόνος. 

ΥΓ2. Άλκη ζεις, δεν θα ξεχαστείς.

Με τον Φαμπιάνο να λύνει τον γόρδιο δεσμό για την ομάδα μας με μια κεφαλιά στο 78’, ο ΑΡΗΣ επικράτησε του Παναιτωλικού και επέστρεψε στις νίκες ύστερα από ένα σερί ανεπιτυχών αποτελεσμάτων. Με 10 παίκτες από το 23’ οι αντίπαλοι μας σε μόνιμο παθητικό ρόλο  με τον εκπληκτικό γκολκίπερ Κουτσερένκο να είναι η μοναδική γραμμή αντίστασης πέρα από …την δική μας αφλογιστία.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Με την ενδεκάδα που επέλεξε ο Χιμένεθ αυτή τη φορά να μην κρύβει κάποια έκπληξη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με μοναδικό σκοπό να επιβάλλει τον ρυθμό. Κάτι που επιχείρησε να κάνει έχοντας την μπάλα στα πόδια του και προσπαθώντας να βρει το γκολ μέσα από κοντρολαρισμένες επιθέσεις.

Η αριθμητική ισορροπία χάθηκε στο 24' όταν ο Χότζα έκανε ένα εγκληματικό φάουλ πάνω στον Μισεουί και μέσω VAR η κίτρινη έγινε ορθώς κόκκινη. Από το 25’ μέχρι το 45’ η ομάδα μας κυριάρχησε. Ο Κουτσερένκο, όμως, είχε άλλη άποψη. Έβγαλε φάουλ του Μόντσου, σουτ του Πέρεθ, του Γένσεν, ακόμα και του Μορόν. Νωρίτερα όμως ο Μισεουί πρόλαβε να χάσει ένα από αυτά τα άχαστα που στοιχειώνουν τα μυαλά μας. Τελικές: 11-1 στο ημίχρονο.

ΦΑΜΠΙΑΝΟ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος και πάλι είχαμε κατοχή αλλά όχι καθαρές ευκαιρίες. Ο Παναιτωλικός, κλεισμένος στο μισό, κρατούσε. Ο Χιμένεθ έριξε Δώνη, Μπουσαΐντ και Ντούντου στο γήπεδο για φρεσκάρισμα, κινήσεις που βελτίωσαν την εικόνα μας.  Μορόν και Πέρεθ είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά τα άσχημα τελειώματα και ο πάντα σε ετοιμότητα γκολκίπερ του Παναιτωλικού ήταν εκεί.

Στο 78’, ήρθε η λύτρωση. Ο Ντούντου σέντραρε και ο Φαμπιάνο πήδηξε ψηλότερα από όλους κάνοντας το 0-1. Κεφαλιά-χρυσάφι, όπως μας έχει συνηθίσει ο Βραζιλιάνος αμυντικός. Λίγο πριν το 90’ ο Μορόν  έφθασε μια ανάσα από το γκολ αλλά  και πάλι ο Κουτσερένκο τον σταμάτησε.

ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑ ΤΟΥ

Ελάχιστη κριτική μπορείς να κάνεις για το σημερινό παιχνίδι. Κόντρα σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο που αγωνίστηκε για περίπου 75’ με παίκτη λιγότερο ο ΑΡΗΣ αυτό που πέτυχε ήταν να αποφύγει άλλο ένα χαρακίρι. Γιατί με τόσες τελικές όταν δεν μπορείς να σκοράρεις μάλλον χαρακίρι θα ήταν. Ο Χιμένεθ αυτή τη φορά ούτε εκπλήξεις έκρυβε, ούτε καθυστέρησε να κάνει αλλαγές. Αλλαγές που τον δικαίωσαν με την εμφάνιση τους. Στα θετικά η επανεμφάνιση του Δώνη αλλά και η συμμετοχή του Μουσαϊντ. Στα αρνητικά αυτό το τεράστιο πρόβλημα στο «εύκολο γκολ» που δεν λέει να εξαλειφθεί. Τα αναποτελεσματικά άκρα και ο αναποτελεσματικός και αβοήθητος Μορόν συνθέτουν ένα επιθετικό κολάζ που έχει τα πάντα αλλά όχι το γκολ. Και εκεί θα πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ο Χιμένεθ για τη συνέχεια.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που έπρεπε να επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών μέχρι ο Φαμπιάνο να νικήσει τον ηρωικό Κουτσερένκο. Μπορούσε και έπρεπε βάσει συνθηκών να κερδίσει πιο εύκολα αλλά για τον φετινό ΑΡΗ τέτοιες σκέψεις είναι εκτός πραγματικότητας και το μόνο που μετράει είναι η νίκη. Έχουν περάσει προ πολλού τα παιχνίδια που ζυγίζαμε την εμφάνιση και ευελπιστούσαμε σε πολλά γκολ. Νίκη σαν την σημερινή, ακόμη και αν μας βγαίνει η ψυχή. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Κάτι σαν ξεβράκωμα της ελληνικής διαιτησίας και της ομάδας του προέδρου της ΕΟΚ ήταν το σημερινό διπλό στην Πάτρα! Με την πιο ώριμη εμφάνιση επιθετικά(27 ασίστ) και ανεξάντλητες ψυχικές δυνάμεις κόντρα στα σκαριφήματα των 3 διαιτητών, άντεξε μέχρι το τέλος και πήρε μια παλικιαρίσια νίκη! Περίλυπη η Τσαρούχα και οι συνεργάτες της, έκαναν για ακόμη μια φορά ότι περνούσε από το χέρι τους αλλά δεν ήταν αρκετό.

ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ ΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ

Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη, με μυαλό, ενέργεια και καθαρό σχέδιο. Οι πρώτες φάσεις έδειξαν ότι υπήρχε διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες, με τα μαρκαρίσματα να μην βγαίνουν στους αντιπάλους μας. Σωστές επιλογές, καλές συνεργασίες, γρήγορα χέρια στην άμυνα και προβάδισμα από νωρίς με  11-18 στο 5’. Κι εκεί κάπου οι διαιτητές άφησαν την διακριτική παρουσία και βγήκαν στα ίσια μπροστά για να στηρίξουν τον Προμηθέα που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγώνα. Στο τέλος της πρώτης περιόδου είχε 13 βολές (!!!) – και το σκορ ήταν ακόμα 25-29. Ενώ μέχρι το ημίχρονο βάρεσε 27 βολές με τον ΑΡΗ μας να μην μασάει και να προηγείται με +8. Αν δεν υπήρχαν τα σφυρίγματα της ντροπής, το ματς θα είχε τελειώσει από το ημίχρονο.

ΑΝΤΟΧΕΣ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ

Στο τρίτο δεκάλεπτο η άμυνα έσφιξε και παρ’ ότι κάθε "κοίταγμα" σφυριζόταν φάουλ, δεν χαμπάριασε. Με τον Άντζουτσιτς να κάνει τη διαφορά το σκορ πήγε στο 59-73.  Κάποια φθηνά λάθη και κάποια ακόμη προκλητικά σφυρίγματα και το παιχνίδι έμεινε ζωντανό με 72-80 στο τέλος της 3^ης περιόδου. Ωστόσο η 4^η περίοδο ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία και μιας και οι μάσκες είχαν πέσει προ πολλού οι 3 διαιτητές δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να σφυρίζουν ότι να ναι. Ο Προμηθέας άρπαξε τα δώρα των διαιτητών και μείωσε στον πόντο. Το παιχνίδι έγινε ντέρμπι – όπως το ήθελαν – ο ΑΡΗΣ όμως δεν ήταν διατεθειμένος να τα παρατήσει. Μήτρου Λόνγκ, Τζόουνς και Νουά πήραν σωστές αποφάσεις, πέτυχαν καθοριστικά καλάθια και γκρέμισαν τα όνειρα της διαιτητικής τριάδας και του Προμηθέα.

Η ΠΙΟ ΩΡΙΜΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Πιθανόν και η πιο σπουδαία νίκη επί Μίλιτσιτς βάσει συνθηκών μπορεί να ήταν η σημερινή. Σε ένα χρονικό σημείο όπου η εύλογη γκρίνια του κόσμου για την «στάσιμη» εικόνα και τις αμφιβολίες γύρω από την διαχείριση του ρόστερ είχαν αρχίσει να σκεπάζουν σαν μαύρο σύννεφο τον Μίλιτσιτις και τους παίκτες του, ήρθε η ηχηρή απάντηση όλης της ομάδας. Καθαρά τεχνικά η ομάδα όχι μόνο είχε 27 ασίστ αλλά στην πλειοψηφία των επιθέσεων είχε καθαρό μυαλό και έπαιρνε σωστές αποφάσεις. Και όταν αυτό συνδυάζεται και με την άνοδο παικτών που νιώθουν πιο άνετοι πλέον στην ομάδα τότε το αποτέλεσμα είναι οι 103 πόντοι. Συν ότι πλέον πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ έχει 4 παίκτες ικανούς να κρίνουν μια αναμέτρηση όπως είναι ο Νουά, ο Τζόουνς, ο Μήτρου Λόνγκ και ο ανεβασμένος Άντζουτσιτς. Και το να έχεις παίκτες με προσωπικότητα που στα κρίσιμα δεν φοβούνται είναι σημαντικό.

Στην άμυνα λόγω του γκρι χειρουργείου δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Με άλλους διαιτητές το παιχνίδι θα τελείωνε με 20 πόντους διαφορά από το ημίχρονο και τώρα θα εκθειάζαμε και την άμυνα.  Θα πρέπει όμως να δώσουμε τα εύσημα στον Κώστα Αντετοκούνμπο που ήταν πολύ καλός και αν του επέτρεπαν οι διαιτητές θα ήταν ακόμη πιο επιδραστικός. Μπράβο στον Μίλιτσιτς που τον ξεκίνησε βασικό και του δίνει χρόνο, θα πρέπει όμως να αρχίσει να «νιώθει» και την εξέλιξη του αγώνα και να μην κάνει ροτέισον για 3 δεκάλεπτα βάσει στρατηγικής.  Πάντως αυτή η νίκη δίνει ψυχολογία στην ομάδα και ηρεμία για να δουλέψει ο κόουτς αυτά που θέλει μπας και δούμε ολική αλλαγή.

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΗΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΚΑ

Νίκη και εμφάνιση με αρχ@@@α  ήταν η σημερινή στην Πάτρα! Με τον ΑΡΗ να λειτουργεί υποδειγματικά στην επίθεση με 27 ασίστ και όλους τους παίκτες που αγωνίστηκαν να σκοράρουν,  δεν μάσησε ούτε για μια στιγμή.  Κόντρα στην ομάδα των συγγενών, των φίλων και των υπαλλήλων του προέδρου της ΕΟΚ που περίμενε τα πάντα από τους 3 διαιτητές… που το πάλεψαν με όλες τις δυνάμεις τους αλλά στο τέλος ξεβρακώθηκαν! Μπράβε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μας έφτιαξες!

ΥΓ. Πολλά highlights έδωσε και σήμερα η Τσαρούχα και οι συνεργάτες της. Άλλο ένα παιχνίδι-παράσημο για την ελληνική διαιτησία!

ΥΓ2. Όπου παίζει ο θεός δεν θα είναι μοναχός, γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς. Έτσι απλά!

Στον ύπνο πιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στη Λάρισα, δέχθηκε γκολ μόλις στο 3’ και αντί για αφύπνιση ακολούθησε ο ύπνος του δικαίου. Η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη εντός έδρας νίκης της και ο ΑΡΗΣ μας βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στον αγωνιστικό του πυθμένα. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση σε ένα χρονικό σημείο όπου παρά τα αποτελέσματα, με την επιστροφή των τραυματιών φαινόταν η ομάδα να βρίσκει την ταυτότητα της. Μόνο ο κόσμος όρθιος, που παρά την απογοήτευση του έδωσε δυναμικό παρών στη Λάρισα.

ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

Μόλις 3’ χρειάστηκαν στο παιχνίδι για να πετύχει η ΑΕΛ το γκολ που έμελλε να είναι και το νικητήριο. Φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή, γρήγορη εκτέλεση με πάσα, άμυνα σε ύπνο, άπιαστο γυριστό διαγώνιο σουτ και 1-0. Τόσο απλά, τόσο επιπόλαια… Η συνέχεια είχε κάποιου είδους αντίδραση που περιορίστηκε μόλις σε 2 καλές ευκαιρίες με Σούντμπεργκ και Φατιγκά. Και μετά το χάος της ανούσιας κατοχής με το ανέφτικο build up από πίσω και τη δυσλειτουργία στη μεσοεπιθετική ανάπτυξης της ομάδας.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τι και αν ο Χιμένεθ προσπάθησε να συμμαζέψει τα πράγματα στην έτσι και αλλιώς μπερδεμένη ενδεκάδα που επέλεξε, αποτέλεσμα μηδέν. Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να έχει την ανούσια κατοχή χωρίς όμως να καταφέρνει να γίνεται απειλητικός. Αντιθέτως η ΑΕΛ είχε κάποιες καλές στιγμές που ανέδειξαν τον Διούδη ίσως τον μοναδικό διασωθέντα από το σημερινό ναυάγιο.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Μαχαιριά στην καρδιά του Αρειανού που πήγαινε να αναθαρρήσει  στα τελευταία παιχνίδια ήταν το σημερινό στη Λάρισα. Εκεί όπου ξαφνικά όποια βήματα προόδου είχαμε διακρίνει, ξεχάστηκαν με περίσσια ευκολία και είδαμε μια από τα ίδια. Οι επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα σε μια εποχή όπου μετράμε επιστροφές τραυματιών και νέες μεταγραφές γεννάει ερωτηματικά. Όπως και η έλλειψη μαχητικότητας από τους παίκτες μας είναι κάτι που εντυπωσιάζει αρνητικά. Τελείωσε η χρονιά; Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον; Για αυτό και για «μανατζερικούς» λόγους είδαμε τον Μορουτσάν να παίρνει χρόνο; Η διαπραγμάτευση με τον Μορουτσάν είναι προτεραιότητα για τον σύλλογο; Όχι το να δούμε και λίγο μπάλιτσα μπας και στο τέλος πιάσουμε έστω τη βάση των στόχων; Έχει τεθεί κάποιος στόχος στον Χιμένεθ γιατί έτσι όπως παρέταξε την ομάδα δεν έμοιαζε να καίγεται και για τη νίκη. Και αν ο προπονητής και η διοίκηση δεν καίγονται για τη νίκη μάλλον και οι παίκτες θα ακολουθήσουν. Γιατί σήμερα από τον τρόπο που κατέβηκε και αγωνίσθηκε η ομάδα δεν έμοιαζε να στοχεύει ξεκάθαρα στη νίκη. Περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν πάμε να μην χάσουμε και ότι βγει… Ότι βγει και ότι κάτσει όπως μοιάζει και η διαχείριση των τραυματιών. Τελικά οι Καντεβέρε και Δώνης επέστρεψαν; Ο Γιένσεν; Ο Ράκιτς έμεινε από δυνάμεις επειδή έπαιξε Τετάρτη; Μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στο χορτάρι.

ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Κάτι σαν πεισματάρικο, αγύριστο κεφάλι μοιάζει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ που αρνείται να αλλάξει τις κακές του συνήθειες παρόλο που έχει πιάσει πάτο. Είτε μιλάμε για κολλήματα του Χιμένεθ είτε για τερτίπια και υπερευαισθησία αρκετών παικτών το αποτέλεσμα στο γήπεδο είναι ένας ΑΡΗΣ άνευρος, στατικός και αδιάφορος που ούτε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα δεν βρίσκει λόγο να προσπαθήσει παραπάνω μπας και σώσει έστω τον βαθμό. Μετά και το σημερινό πισωγύρισμα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την υπάρχουσα κατάσταση δεν πάμε πουθενά και οι άμεσες ριζικές αλλαγές είναι το μόνο που μπορεί να μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια. Τη συνέχεια φέτος αλλά και του χρόνου. Κρίμα για τον κόσμο που με κάθε ευκαιρία παραμερίζει την πίκρα του και στηρίζει δυναμικά την ομάδα όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στη Λάρισα.

ΥΓ. Καμία διαιτησία δεν μας έφταιξε για το σημερινό χάλι. Με αφορμή όμως τα πέναλτι του βάζελου στα λάθη του Ρόουζ για το κύπελλο, σήμερα το VAR άνετα είχε 2-3 φάσεις που αν έδειχνε την ανάλογη ευαισθησία θα βλέπαμε και το κράτημα στην ευκαιρία του Σούντμπεργκ και την ξεκάθαρη κίνηση με το σώμα του πεσμένου παίκτη της Λάρισας πάνω στον Πέρεθ και πιθανόν και ένα χέρι που το συνδρομητικό το έπνιξε με συνοπτικές διαδικασίες. Ευαισθησίες είναι αυτές όμως, τι να κάνουμε…

Μετά κόπων και βασάνων ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να διπλασιάσει τις νίκες του επί του μαχητικού Ηρακλή και να βελτιώσει την θέση του στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ αν και προηγήθηκε με 17 πόντους στην 3^η περίοδο, πάλεψε… με όλες τις δυνάμεις του ώστε να το χάσει το παιχνίδι, ευτυχώς όμως ο Ηρακλής δεν εκμεταλλεύτηκε τα δώρα μας και η νίκη βάφτηκε κιτρινόμαυρη. Έντονη δυσαρέσκεια στον κόσμο για το συνονθύλευμα που παρακολουθήσαμε παρά τη σημαντική νίκη.

ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΝΤΕΡΜΠΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Ντέρμπι περιμέναμε, ντέρμπι είδαμε από το ξεκίνημα. Ο ΑΡΗΣ είχε τον πρώτο λόγο, είχε το προβάδισμα βρίσκοντας λύσεις στο ξεκίνημα από τον Νουά και τον Μήτρου Λόγνκ , ο Ηρακλής όμως είχε τις απαντήσεις. Μια ο Φόρμαν μια ο Φάντεμπεργκ μια τα χαμένα μας επιθετικά ριμπάουντ και η κακή άμυνα κοντά στο καλάθι μας και το παιχνίδι σε όλο το ημίχρονο ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας μας να ξεφύγει στο σκορ.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Με τους αντιπάλους μας να είναι πιο μονόπλευροι στην επίθεση και τον ΑΡΗ να βρίσκει διαφορετικούς πρωταγωνιστές κατά διαστήματα στην επίθεση στο τρίτο δεκάλεπτο ήρθε το ξεπέταγμα που περιμέναμε. Ο Άντζουτσιτς βρήκε κάποια σουτ, ο Μήτρου Λόγνκ πρόσθεσε και αυτός μερικά και ο Τζόουνς που δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του πήρε μπρος! Η διαφορά λίγο πριν την 4^η περίοδο έφθασε στο +17 αλλά το 7-0 σερί του Ηρακλή στο φινάλε της 3^ης περιόδου ήταν το σήμα κινδύνου που ξεκίνησε να εκπέμπει η ομάδα μας.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΑΡΗΣ

Και πάνω που σε είχε πείσει η ομάδα ότι μπορεί να κερδίσει χωρίς ιδιαίτερο άγχος ήρθε η 4^η περίοδος για να επανέλθουμε όλοι στην πραγματικότητα. Αστοχία ακόμη και κάτω από το καλάθι, αδικαιολόγητα βιαστικές επιλογές, φθηνά λάθη, χαμένα ριμπάουντ, κακή άμυνα και μια ασταμάτητη προσπάθεια και από τον κόουτς ώστε να χαθεί αυτή η νίκη! Ευτυχώς και οι αντίπαλοι μας έκαναν τα λάθη τους και αστόχησαν στα ελεύθερα καθοριστικά σουτ.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΧΑΛΑΚΙ» ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Το φοβόμασταν το παιχνίδι και οι φόβοι μας ως ένα βαθμό επιβεβαιώθηκαν.  Ευτυχώς… ως ένα βαθμό γιατί 1-2 σουτ να κατέληγαν διαφορετικά ίσως τώρα να μιλούσαμε για ακόμη ένα αγωνιστικό ναυάγιο.  Η διαφορά ποιότητας και ποσότητας σε παίκτες-κλειδιά όπως και στο πρώτο παιχνίδι ήταν αρκετή για να μας χαρίσει τη νίκη. Ο Μίλιτσιτς δείχνει ότι προσπαθεί αλλά φαίνεται ότι δεν μπορεί και σιγά σιγά από λύση – όπως αρχικά ήρθε στην ομάδα – εξελίσσεται σε μείζον πρόβλημα. Όταν ο κόουτς θεωρεί ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, αναφέρεται ακόμη και σήμερα για το ξεκίνημα της περιόδου και πιστεύει ότι η φετινή μας πορεία είναι καλή σε Ελλάδα και Ευρώπη από τη στιγμή που ανέλαβε… μάλλον δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα διαφορετικό για τη συνέχεια. Οι ίδιες κακές επιλογές, οι ίδιοι μπασκετικοί παραλογισμοί και μια στασιμότητα που τρομάζει.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ

Ο ΑΡΗΣ μας επέστρεψε στις νίκες. Όχι θεαματικά, όχι θριαμβευτικά, αλλά κέρδισε... Οι αντίπαλοι μας περίμεναν από 2 παίκτες να κάνουν τη διαφορά σε όλο το σαρανταπεντάλεπτο , ο ΑΡΗΣ μας είχε 3-4 και αυτή η ποσοτική διαφορά ήταν αρκετή παρά την υπερπροσπάθεια που κάναμε στο τέλος για να τους χαρίσουμε τη νίκη. Είναι αρκετό το ότι κερδίσαμε ώστε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι παραμένει επικίνδυνα στάσιμη η ομάδα και δεν μπορεί να νιώθει την ασφάλεια της νίκης ακόμη και όταν αγωνίζεται με υποδεέστερες ομάδες μπροστά στον κόσμο της; Μάλλον όχι…

ΥΓ. Θύμισε Καστρίτη και σήμερα ο Μίλιτσιτς τόσο στις επιλογές του κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και με τις δηλώσεις του με τη λήξη. Ξεκάθαρα το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό… αλλά το ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, συνεχίζει να βελτιώνεται γιατί δουλεύει σκληρά και ότι από την στιγμή που ήρθε ο κόουτς η ομάδα πραγματοποιεί μια καλή(?!?!) πορεία.

Δεν μπόρεσε να πατήσει πάνω στον «ενθουσιασμό» του ο ΑΡΗΣ μας ώστε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από κάποιες καλές στιγμές μέσα στο παιχνίδι και μια ήττα με διαφορά εντός μπασκετικής λογικής. Η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν το μόνιμο πρόβλημα από το τζάμπολ, ο Ολυμπιακός με 32 ασίστ έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο και αυτό ήταν αρκετό για να φθάσει σε μια νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Σταθερά προβληματικός ο ΑΡΗΣ μας, ούτε σήμερα έπεισε ότι κάτι βελτιώνεται.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ VS ΚΟΥΡΑΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Είχε την απάντηση του ο ΑΡΗΣ μας στο καλό ξεκίνημα του Ολυμπιακού και αυτός ο ενθουσιασμός ήταν η κινητήριος δύναμη για την ομάδα μας που έδειχνε αποφασισμένη να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο της. Ο καλοδουλεμένος Ολυμπιακός με τον Γουόκαπ και τον Φουρνιέ να κυκλοφορούν σωστά την μπάλα και τον Ντόρσεϊ να σκοράρει με κάθε ευκαιρία εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα και κατάφερε να έχει ένα προβάδισμα σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Τα καλά ποσοστά μας έξω από τα 6.75 ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι και μας επέτρεπαν να ελπίζουμε για την «έκπληξη» στο Β ημίχρονο.

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΜΥΝΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ

Λίγα λεπτά στο Β ημίχρονο ήταν αρκετά για να  γίνει κατανοητό ότι μια πληγή όταν δεν την γιατρεύεις στο τέλος θα σε λυγίσει. Ο ΑΡΗΣ δεν έλεγε να διορθωθεί στην άμυνα, το μοίρασμα της μπάλας από τους αντιπάλους μας αποσυντόνιζε την άμυνα μας και με σχετική ευκολία δεχόμασταν καλάθια. Και όταν τα σουτ σταματάνε να μπαίνουν τότε με μαθηματική ακρίβεια κόντρα σε τόσο δυνατούς αντιπάλους δεν έχεις ελπίδα για τίποτα.  Ο Μίλιτσιτς δεν μπόρεσε να βρει λύσεις ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση και ο Ολυμπιακός χωρίς να ιδρώσει έχτισε μια διψήφια διαφορά που την κράτησε χωρίς να ζοριστεί ως το τέλος.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΚΟΣ

Ανεξάρτητα από το πως εξελίχθηκε το παιχνίδι και την δυναμική του αντιπάλου, τίποτα διαφορετικό δεν είδαμε σήμερα από τον ΑΡΗ μας. Πέρα από την πολύ σημαντική απουσία του Μιλουντίνοφ ο Ολυμπιακός είχε την κούραση του από το απαιτητικό παιχνίδι της Ευρωλίγκας σε αντίθεση με εμάς που αγωνισθήκαμε μεσοβδόμαδα νωρίτερα. Μια συνθήκη που μάλλον δεν υπήρχε στα πλάνα του προπονητή ώστε να πιέσουμε λίγο παραπάνω, να τους τρέξουμε και να τους φθείρουμε. Αντιθέτως ήταν πολλές οι περιπτώσεις όπου στο transition οι παίκτες μας έμεναν πίσω. Σαν προέκταση της γενικότερης κακής αμυντικής μας συμπεριφοράς όπου οι θέσεις χάνονται και οι εντάσεις μας αυξομειώνονται με τυχαίους ρυθμούς. Και να πεις ότι στην επίθεση γίνεται κάτι διαφορετικό; Μάλλον όχι… Το ότι μπήκαν κάποια μακρινά σουτ δεν αποτελεί στοιχείο βελτίωσης. Αντιθέτως αυτά τα περίεργα σχήματα χωρίς ψηλούς, η συνύπαρξη Τζόουνς – Μήτρου Λόγνκ και το περίεργο ροτέισον με παίκτες που φαίνεται να «πατάνε καλά» στο παρκέ ξαφνικά να χαντακώνονται στον πάγκο. Αν δυσκολεύεται ύστερα από τόσο καιρό στην ομάδα ο Μίλιτσιτς να καταλάβει ότι ο μοναδικός καθαρός πλέι μέικερ είναι ο Πουλιανίτης και ότι το να επιφορτίζεις τους Τζόουνς και Μήτρου Λόγνκ με το κομμάτι της οργάνωσης ουσιαστικά τους «ακυρώνεις»  τότε μάλλον καθαρά ρεαλιστικά δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτα.  Ίσως πάντως να πρέπει η διοίκηση να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της και από εκεί που αναζητά παίκτες μήπως να αρχίσει να αναζητά έναν προπονητή που αντί να βγάζει με διάφορους τρόπους την μισή ομάδα(και παραπάνω) άχρηστη να αρχίσει να αξιοποιεί και 1-2 πραγματάκια.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Πιστός στις αδυναμίες του ο ΑΡΗΣ μας, αρκέστηκε για ακόμη μια φορά σε κάποια επιθετικά ξεσπάσματα και στις «καλές εντυπώσεις» κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο σε ένα παιχνίδι σχεδόν τυπική διαδικασία. Η ομάδα ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Και πως να μπορέσει όταν αδυνατεί εδώ και καιρό να κάνει έστω ένα δειλό βήμα προς την βελτίωση. Αν τώρα μετά τον διασυρμό από την Τσεντεβίτα  η σημερινή εμφάνιση εκλαμβάνεται ως «αντίδραση» ή οτιδήποτε άλλο θετικό τότε μάλλον θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τη βαθμολογία της GBL με την ολοκλήρωση του Α’ γύρου μπας και αντιληφθούμε(κυρίως εκεί στην ΚΑΕ) τι ακριβώς συμβαίνει.

ΥΓ. Επειδή ο «προϋπολογισμός» εκεί στην ΚΑΕ είναι πολύ σφιχτός για παίκτες, μήπως είναι πιο έξυπνο(και πιο οικονομικό) να ψαχτούμε για προπονητή; Έτσι και αλλιώς μεταβατική χρονιά είναι, πενταετές πλάνα, τι 3^ος τι 8^ος και τέτοια…

ΥΓ2. Κατά τα άλλα Social Tickets με 35€...

Κόντρα στις γνωστές αδυναμίες του αλλά και σε μια σκανδαλώδη διαιτησία επί 40’ ο ΑΡΗΣ τελικά γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ με 82-76 στα Λιόσια, κλείνοντας τη χρονιά στις εγχώριες διοργανώσεις με πικρό τρόπο. Τα πολλά λάθη, το κακό κοουτσάρισμα του Μίλιτσιτς και τα τρανταχτά «κενά» στο ρόστερ αποτέλεσαν και σήμερα σημείο αναφοράς στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Χάθηκε η ευκαιρία κόντρα σε μια προβληματική ΑΕΚ για μια σημαντική νίκη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα στο ελληνική πρωτάθλημα για την ομάδα μας.

100-0 ΟΙ ΓΚΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Χαλαρά μπήκε ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι με το μυαλό στα Χριστουγεννιάτικα Ρεβεγιόν… μια κατάσταση που έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να μπει δυνατά στο παιχνίδι. Σε αυτό το δυνατό ξεκίνημα κινητήριος μοχλός για τους αντιπάλους μας ήταν οι 3 διαιτητές που σφύριζαν μόνο υπέρ ΑΕΚ. Φάουλ με το παραμικρό στη μια πλευρά, κατάπιναν τη σφυρίχτρα τους όταν αμυνόταν η ΑΕΚ. Ακόμη και έτσι όταν σοβαρευτήκαμε ελαφρώς στην άμυνα και ξεκινήσαμε να κυκλοφορούμε καλύτερα την μπάλα στην επίθεση η ομάδα κατάφερε να αντιδράσει και από το -8 να προσπεράσει στο σκορ. Οι «γκρι» δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια, με πολλαπλάσια φάουλ και βολές υπέρ της ΑΕΚ, οι αντίπαλοι μας διαρκώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν στο σκορ και να χτίσουν  μια διαφορά ασφαλείας. Ο ΑΡΗΣ όμως μια με τον Τζόουνς, μια με τον Νουά, τον Κουλμπόκα ή τον Ίνοχ είχε τις απαντήσεις και έμενε μέσα στην διεκδίκηση της νίκης.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΚΑΙ ΗΤΤΗΘΗΚΕ

Σε ένα σταθερό μοτίβο εξελισσόταν το παιχνίδι σχεδόν σε όλα τα κομμάτια της αναμέτρησης. Τα αμυντικά και επιθετικά ξεσπάσματα μας ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι αλλά ως εκεί.  Αντιθέτως η ΑΕΚ παρά τα προβλήματα και τις απουσίες της κατάφερε κυρίως αμυντικά να προσαρμοστεί καλύτερα στις συνθήκες του αγώνα και τελικά να επικρατήσει. Οι άμυνες των Κατσίβελη και Φλιώνη – πέρα από τους πόντους που πέτυχαν τα 2 γκαρντ – αλλά και αυτές του Χαραλαμπόπουλου στο 4^ο δεκάλεπτο ήταν αυτές που έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της ΑΕΚ. Ο ΑΡΗΣ στα τελευταία λεπτά αρκέστηκε φθηνά λάθη, κακές επιλογές και κάποια σουτ απελπισίας που δεν ήταν ικανά να αλλάξουν το τελικό αποτέλεσμα.

ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟΣ

Διαφορετικά σχολιάζεις ένα παιχνίδι σαν νικητής και διαφορετικά σαν ηττημένος. Αναγκαστικά ελέω διαιτησίας ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε. Μια διαιτησία που ναι μεν έκρινε το τελικό αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της ομάδας που παραμένει προβληματική. Προβληματική γιατί ο Μίλιτσιτις συνεχίζει να λειτουργεί σαν να παρακολουθεί άλλο παιχνίδι, διαφορετικό από αυτό που διεξάγεται μπροστά, προβληματική γιατί αυτό το ρόστερ έχει τρανταχτές αδυναμίες που δεν διορθώνονται δια μαγείας. Ο Μίλιτσιτς είδε στο πρόσωπο του Άντζουτζιτς έναν παίκτη που άξιζε να πάρει σχεδόν 27 παρόλο που η εικόνα και η στατιστική δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αποφάσισε να κόψει τον επιθετικό οίστρο του Τζόουνς και να τον αφήσει στον πάγκο αντί απλά να του πάρει την μπάλα από τα χέρια. Προτίμησε να μην επιμείνει στον Ίνοχ όταν η αδυναμία χωρίς αυτόν κοντά στο καλάθι ήταν εμφανής. Όσο για τα 5’ του Τσαϊρέλη είναι άλλη μια απόδειξη για την ποιότητα του 5ετούς πλάνου και της οργάνωσης στην νέα εποχή της ΚΑΕ. Όλα αυτά δυστυχώς δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα μετά την ήττα από την ΑΕΚ αλλά υπάρχουν εδώ και καιρό και για κάποιο λόγο όλοι οι ιθύνοντες τα προσπερνάνε.

Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Σε ένα παιχνίδι οριακό ανάμεσα σε 2 ισοδύναμες κακές ομάδες όπου η μια βαράει τριπλάσιες βολές(33-11) από την άλλη λογικά αυτή με τις περισσότερες και θα κερδίσει. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε με μια στοιχειώδη σοβαρότητα να είχε κερδίσει εύκολα αυτή την προβληματική ΑΕΚ. Όχι ότι ομάδα κρίνεται επειδή δεν κατάφερε να κερδίσει και τους απίστευτους διαιτητές αλλά και να κέρδιζε αυτό το «μπάχαλο» δεν θα βαφτιζόταν ξαφνικά ομάδα που βελτιώνεται, διορθώνει τα καλοκαιρινά λάθη και προοδεύει. Και αυτή η αδυναμία(?) ή έλλειψη διάθεσης(?) είναι που πληγώνει περισσότερο από τα ίδια τα αρνητικά αποτελέσματα. Αν δεν κάνεις καν την προσπάθεια να διορθώσεις τις αγωνιστικές αδυναμίες σου και να θωρακιστείς εξωαγωνιστικά τότε σε τι μπορείς να ελπίζεις για τη συνέχεια;

ΥΓ. Για αντιαθλητικό χτύπημα όπως αυτό στον Νουά μπορείς να κάνεις challenge ανά πάσα στιγμή. Το είδαμε ακόμη και στο παράλογο παραλήρημα του Σίλβα που δεν χρεώθηκε με τεχνική ποινή στο τελευταίο λεπτό. Το να λες όμως ότι μπερδεμένοι είναι μόνο οι παίκτες και όχι και το τεχνικό τιμ σε μια ομάδα που λειτουργεί όπως λειτουργεί ώρες ώρες ο φετινός ΑΡΗΣ μάλλον είναι παράλογο.

ΥΓ2. Για τον ελληνικό κορμό και το πόσους  Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες της Basket League που τους έχουμε βγάλει ανάξιους για τον ΑΡΗ τα έχουμε γράψει χίλιες φορές. Δυστυχώς αν και το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχει αλλάξει, κάποιες μίζερες νοοτροπίες παραμένουν ριζωμένες εκεί στην ΚΑΕ.