Με διαφορετικά μυαλά σε σχέση με το παιχνίδι της Πέμπτης αγωνίστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα και αν και ζορίστηκε, στο τέλος κατάφερε να κερδίσει την μαχητική ΑΕΚ με 90-81 και να φέρει τη σειρά στα ίσια. Αντίβαρο στο ρεκόρ καριέρας του Χαραλαμπόπουλου(30 πόντοι) ήταν ο εξαιρετικός Τζόουνς με 28 πόντους που μαζί με τον σταθερά καλό Νουά(14 πόντους – 12 ριμπάουντ) οδήγησαν την ομάδα στη νίκη. «Ζέστανε» η ομάδα τον κόσμο μετά την ξενέρωτη εμφάνιση στο πρώτο παιχνίδι που με τη λήξη του αγώνα απαίτησε την νίκη πρόκριση στο κλειστό των Άνω Λιοσίων.

ΑΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ μπήκε πιο έτοιμος, πιο ζεστός και κυρίως πιο αποφασισμένος να παλέψει. Με τον Χάρελ, τον Φόρεστερ και τον Άντζουσιτς να δίνουν λύσεις προσπάθησε να ελέγξει τον ρυθμό αλλά έπεσε πάνω στον Χαραλαμπόπουλο.  Όσο και αν προσπαθούσαν οι παίκτες μας σε άμυνα και επίθεση, αντίδοτο για τον on-fire Χαραλαμπόπουλο δεν έβρισκαν. Το 25-23 του πρώτου δεκαλέπτου και το ελαφρύ προβάδισμα με 52-49 έδειχνε από την μια την αποφασιστικότητα μας αλλά από την άλλη φανέρωνε και την αδυναμία να σταματήσουμε τον Χαραλμπόπουλο και να κλείσουμε τους χώρους στον Μπράουν που κάρφωνε με κάθε ευκαιρία στο καλάθι μας.

Ο ΤΖΟΟΥΝΣ ΣΥΜΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ

Για καλή μας τύχη ο Τζόουνς ήταν απάντηση μας στην «βραδιά καριέρας» του Χαραλαμπόπουλου και ήταν ο παίκτης που είτε με τους πόντους είτε με τις ασίστ κρατούσε την ομάδα ακόμη και όταν η ΑΕΚ μας προσπέρασε με 71-72. Σε εκείνο το σημείο ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του και στις 2 πλευρές του γηπέδου, ο Μήτρου Λόνγκ φώναξε παρών, ο Κουλμπόκα έβαλε το μεγάλο σουτ και το παιχνίδι έγειρε προς την πλευρά μας. Ο Τζόουνς ξαναπήρε το τιμόνι στα χέρια του και με ασφάλεια μας οδήγησε μέχρι το τέλος στη νίκη.

ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΑΒΑΝΤΑΖ ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ

Στο πρώτο ματς ο ΑΡΗΣ είχε έναν τεράστιο Νουά αλλά δεν μπήκε ποτέ στο πνεύμα της αναμέτρησης. Σήμερα είχε από την αρχή με την απαιτούμενη ένταση και κυρίως είχε περισσότερους παίκτες να στηρίξουν τον «μπροστάρη» της βαρδιάς Τζόουνς. Ο Τζόουνς δεν έκανε απλώς καλό παιχνίδι αλλά πήρε κυριολεκτικά τη ομάδα στις πλάτες του αφυπνίζοντας ως ένα βαθμό και τους υπόλοιπους με την απόδοση του. Ο Άντζουσιτς έδωσε λύσεις, ο Κουλμπόκα είχε κρύο αίμα στα κρίσιμα και ο Νουά ήταν ξανά εκεί παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με την άμυνα του Γκρέι. Μέχρι και ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του αν και για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν μετριότατος.

Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι ότι σήμερα ο ΑΡΗΣ έδειξε μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Δεν έδειξε συμβιβασμένος με την 5^η θέση, πάλεψε και κέρδισε χωρίς καν να πιάσει μια σπουδαία απόδοση. Και αυτό είναι κάτι που αλλάζει όλη την αίσθηση της σειράς. Πλέον η ομάδα δείχνει ικανή να εκμεταλλευτεί το ψυχολογικό αβαντάζ που απέκτησε σήμερα και αυτό που δεν έκανε στο πρώτο παιχνίδι όπου οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές, να το κάνει με πιο δύσκολο τρόπο στο τρίτο και καθοριστικό παιχνίδι της σειράς.

ΕΒΓΑΛΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Με την πλάτη στον τοίχο και την «νερόβραστη» εμφάνιση της Πέμπτης να την βαραίνει… πάτησε στο παρκέ η ομάδα μας, στο τέλος όμως ήταν αυτή που χαμογέλασε και πλέον κοιτάζει τον «τελικό» της 25^ης  Μαΐου με άλλη ματιά. Ο Τζόουνς έκανε τη διαφορά με 28 πόντους και μαζί με το double-double του  Νουά και τα καθοριστικά τρίποντα του Κουλμπόκα έδωσαν παράταση στην χρονιά.  Το τι θα γίνει στο Game 3 κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με αυτόν τον απρόβλεπτο ΑΡΗ. Το σημαντικό είναι η ομάδα να δείξει την ίδια διάθεση με σήμερα και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τους τελειώσουμε τώρα!

Την 5^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς 5-8 πέτυχε η ομάδα μας κόντρα στο Λεβαδειακό κατακτώντας με αυτό το εμφατικό 3-0 την 5^η θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Μια 5^η θέση που δεν προσφέρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο(όπως άλλες χρονιές) αλλά διατηρεί τον ΑΡΗ στην «βάση» σύμφωνα με τα μπάτζετ και τη δυναμική των ανταγωνιστών του για τις υψηλότερες θέσεις. Η ομάδα έκανε το χρέος της σε αυτή τη σειρά των αγώνων, αυτό όμως που κυριαρχεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό είναι το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ

Ο Γρηγορίου εδώ και καιρό έχει βρει το σημείο επαφής με τους παίκτες του, η ομάδα έχει σε αυτή τη σειρά αγώνων μια συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα στην οποία και σήμερα παρέμεινε πιστός από το ξεκίνημα του αγώνα. Είχε κατοχή, είχε πρωτοβουλία, είχε περισσότερη διάθεση να επιτεθεί και να φτιάξει από νωρίς τις προϋποθέσεις για να προηγηθεί. Κουαμέ, Ράτσιτς, Γκαρέ και πάλι Κουαμέ είχαν σημαντικές ευκαιρίες για να κάνουν το 1-0, το δοκάρι και ο γκολκίπερ του Λεβαδειακού κράτησαν το μηδέν. Και όσο το γκολ δεν ερχόταν δυσάρεστες μνήμες από την κανονική διάρκεια της χρονιάς τριγυρνούσαν στη σκέψη μας. Ευτυχώς στην καλή στιγμή του Λεβαδειακού δεν έγινε το 0-1 και ισορροπίες παρέμειναν σταθερές με τον ΑΡΗ μας να έχει τον πρώτο λόγο.

ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ Η «ΧΡΥΣΗ ΑΛΛΑΓΗ» ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΕΡΕΘ

Αυτό έλειπε από την ομάδα τόσο στο πρώτο ημίχρονο όσο και στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου δεν ήταν οι ευκαιρίες μιας και είχαμε μπόλικες… αλλά ο παίκτης που θα τις μετουσιώσει σε γκολ.  Και αυτός όπως αποδείχθηκε ήταν ο Καντεβέρε που με το που πέρασε ως αλλαγή στην πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από γλυκιά σέντρα του Γιαννιώτα. Ο ζεστός Καντεβέρε δεν σταμάτησε εκεί. Στο 72’ έδωσε την ασίστ στον Πέρεθ για να πετύχει το πρώτο του γκολ στη χρονιά με ένα πολύ ωραίο διαγώνιο σουτ.  Ένας Πέρεθ από τον οποίο περιμέναμε πολλά περισσότερα από 1 γκολ στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Περιμέναμε περισσότερα γκολ όπως και περισσότερες ασίστ σαν και αυτή που έδωσε 80’ στον Καντεβέρε για να γράψει το τελικό 3-0. Μια επιβλητική νίκη που όμως θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροπή αν ο Αθανασιάδης δεν φώναζε βροντερό παρών τις ελάχιστες φορές που χρειάστηκε.

ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ

Με 2 γκολ και μία ασίστ  και το πρώτο γκολ σε ένα χρονικό σημείο όπου η ομάδα έμοιαζε να έχει κολλήσει, ο Καντεβέρε έβαλε την υπογραφή του στη σημερινή νίκη. Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς ήταν σοβαρός, συγκεντρωμένος και με αποφασιστικότητα κυνηγούσε τη νίκη από το πρώτο λεπτό. Σήμερα αν και είχαμε τις ευκαιρίες από νωρίς ζοριστήκαμε να βρούμε το γκολ αλλά από την στιγμή που το βρήκαμε όλα έγιναν εύκολα. Και για να γίνει εύκολο το παιχνίδι, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους.

Αν όμως δούμε αυτή τη σειρά των αγώνων ξεχωριστά και ψάχνουμε για πρωταγωνιστή αυτός δικαιωματικά είναι ο Γρηγορίου. Που όπως αθόρυβα ήρθε σε έναν άχαρο ρόλο σε μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση, έτσι αθόρυβα με τη δουλειά και τον τρόπο του κατάφερε να συμμαζέψει το αγωνιστικό χάλι και να παρακινήσει τους παίκτες του να τελειώσουν την χρονιά με αξιοπρέπεια. Γιατί ο κανόνας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας και η ολική αγωνιστική διάλυση.  Με τον Γρηγορίου στο τιμόνι όμως η έκπληξη ήταν ευχάριστη και αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

Κάτι σαν απολογία… για τη βασανιστική κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν αυτή η σειρά των πλέιοφς με τον Γρηγορίου και τους παίκτες στο τέλος να κατακτούν την 5^η θέση και να κρατάνε τα προσχήματα. Και όσο αδιάφορο και αν φαντάζει το συγκεκριμένο επίτευγμα αν γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο θα θυμηθούμε ότι πριν την έναρξη των πλέιοφς τίποτε δεν έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ στην κατάσταση που βρισκόταν ήταν ικανός για να κάνει 5 συνεχόμενες νίκες σε αυτή τη σειρά των αγώνων. Και για αυτή την αλλαγή αξίζει ένα μπράβο ο Γρηγορίου και οι παίκτες του που όχι μόνο δεν πέταξαν λευκή πετσέτα αλλά αντιθέτως παρουσίασαν ένα αισθητά βελτιωμένο σύνολο. Κάπως έτσι με αυτό το 3-0 προσπέρασε στο φινάλε του πρωταθλήματος το «θαύμα της Λιβαδειάς». Πλέον αναμένουμε να ακούσουμε τα πιο ουσιαστικά, τα πιο ευχάριστα.

ΥΓ. Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον το μπάτζετ παραμείνει στα ίδια ή και χαμηλότερα επίπεδα(όπως ακούγεται), αν η επιλογή προπονητή γίνει από τον «κάδο ανακύκλωσης» της εγχώριας αγοράς τότε η λογική λέει ότι ο Γρηγορίου την αξίζει την ευκαιρία του.

Ένας εκνευριστικά ανέτοιμος και εκτός πνεύματος αγώνα ΑΡΗΣ, γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ και σπατάλησε μια ιδανική ευκαιρία για να φέρει την υπόθεση πρόκριση στο Nick Galis Hall. Μπερδεμένος προπονητής, μπερδεμένοι παίκτες, μπερδεμένοι διαιτητές… και ένας Νουά να σταματάει στους 31 πόντους πραγματοποιώντας μια σπουδαία εμφάνιση χωρίς αντίκρισμα.  Σε ένα παιχνίδι που εύκολα θα μπορούσαμε να κερδίσουμε αν πιάναμε έστω μια μέτρια απόδοση. Δυστυχώς όμως σε ένα ακόμη κρίσιμο παιχνίδι η ομάδα παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων. Τι προλαβαίνει να αλλάξει μέχρι την Κυριακή θα μας το δείξουν ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του.

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΕΜΠΡΟΣ ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

Σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με πολύ κακό ρυθμό οι αντίπαλοι μας  μπήκαν καλύτερα και προηγήθηκαν με 9-2. Με τον Χάρελ όμως και τον Φόρεστερ που πέρασε δυναμικά από τον πάγκο κατάφερε να ισορροπήσει το δεκάλεπτο με 17-17 παρόλο που συνολικά ήμασταν κακοί.

Στο 2^ο  δεκάλεπτο ο αγώνας άνοιξε περισσότερο, οι δύο ομάδες βρήκαν ρυθμό και το σκορ ανέβηκε με την ΑΕΚ να βρίσκει πόντους από μακριά και τον ΑΡΗ να τα επιτρέπει χωρίς πίεση. Η ΑΕΚ προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ αλλά ο Νουά κρατούσε την ομάδα όρθια μέσα στο παιχνίδι. Και μαζί με τις ελάχιστες βοήθειες που έπαιρνε από τους συμπαίκτες του  ήταν αρκετό για να κλείσει το ημίχρονο

Και το 2^ο ημίχρονο κύλησε ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Οι αντίπαλοι μας να προσπαθούν να κλειδώσουν τη νίκη από νωρίς και ο Νουά να αντιστέκεται. Το 75-60 στις αρχές του 4^ου δεκαλέπτου έμοιαζε με κάτι φυσιολογικό αλλά κάπου εκεί την ΑΕΚ την έπιασαν τα ψυχολογικά της. Ο ΑΡΗΣ με μπροστάρη και πάλι τον Νουά έκανε την αντεπίθεση του, μείωσε στο 82-79 κυνήγησε την ολική ανατροπή. Στο τέλος όμως τόσο οι κακές αποφάσεις των διαιτητών όσο και των παικτών και του προπονητή μας οδήγησαν στην ήττα.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ

Ο ΑΡΗΣ πήγε στα Λιόσια για να ψάξει το break αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα έμοιαζε περισσότερο να ψάχνει τα πατήματα του μετά την αγωνιστική απραξία . Κατώτεροι του αναμενομένου ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του. Το πως προετοιμάστηκε η ομάδα πνευματικά και τακτικά μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Η εικόνα όμως έδειχνε ότι εκτός του Νουά οι περισσότεροι ήταν ακόμη σε κατάσταση «διακοπής».  Το ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε να κερδίσουμε απλά φανερώνει την κακή κατάσταση που ήταν σήμερα η ΑΕΚ. Όταν όμως τους αφήνεις σε όλο τον αγώνα να σουτάρουν ανενόχλητοι, δεν τους τρέχεις ή δεν τους πιέζεις για να κουραστούν τότε δεν έχεις τύχη για τίποτε παραπάνω πέρα από τις εντυπώσεις που αφήνει το τελικό 87-81. Επί της ουσίας δεν είδαμε τίποτα διαφορετικό από όλα εκείνα τα παιχνίδια που σήμαιναν κάτι. Ανέτοιμη ομάδα, κακές αποφάσεις, κακή διαχείριση και έλλειψη αποφασιστικότητας.

ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΡΕΪΚ

Σπουδαία ευκαιρία για το μπρέικ έχασε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο κλειστό των Άνω Λιοσίων όπου γνώρισε την ήττα με 87-81.  Κόντρα σε μια ομάδα άδεια από ενέργεια και ψυχικά αποθέματα ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε άνευρος, μπερδεμένος και ανέτοιμος για αυτό το κρίσιμο παιχνίδι. Όαση στην έρημο ο Νουά με 31 πόντους(12 στα 16 σουτ) που ώρες ώρες έμοιαζε να παλεύει μόνος του. Επόμενο ραντεβού, την ερχόμενη Κυριακή στο Nick Galis Hall. Εκεί που θα πρέπει να δούμε έναν πολύ καλύτερο και πιο αποφασιστικό ΑΡΗ από αυτόν που παρακολουθήσαμε σήμερα.

ΥΓ. Όταν η «περιρρέουσα ατόμσφαιρα» σου λέει ότι η 5^η θέση είναι επιτυχία λογικό είναι και ο παίκτης αυτή τη διακοπή πριν το σημερινό παιχνίδι να την δει αντί για προετοιμασία για τα πλέιοφς ως  ευκαιρία για μίνι διακοπές. Μακάρι από του χρόνου να εκλείψουν οι «επιμέρους στόχοι» και οι «επιτυχίες με υπότιτλους».

Εύκολα πέρασε ο ΑΡΗΣ μας από το Πανθεσσαλικό με τον Χόνγκλα στο  21’και το αυτογκόλ του Τριανταφύλλου από την προσπάθεια του Γιαννιώτα αμέσως μετά την ισοφάριση του Βόλου να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Σε έναν αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ ήταν κατά πολύ ανώτερος από τον αντίπαλο του, είχε 3 δοκάρια και σωρεία χαμένων ευκαιριών που του στέρησαν μια πιο εμφατική νίκη. Αυτό όμως που μετράει τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ότι ο Γρηγορίου έχει καταφέρει να πείσει τους παίκτες του να παραμείνουν προσηλωμένοι στον στόχο της νίκης. Οι νίκες είναι πάντα νίκες και έχουν την αξία όπως και τα μικρά συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτή τη διαδικασία έχουν την αξία τους.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΟΣΟ ΗΤΑΝ

Με την ίδια λογική μπήκε η ομάδα στο παιχνίδι και γρήγορα γρήγορα επέβαλλε τον ρυθμό του στον αγώνα. . Το 0-1 στο 21’  με το σουτ του Χόνγκλα μέσα από την μεγάλη περιοχή ήρθε απολύτως φυσιολογικά. Οι αντίπαλοι μας έμοιαζαν αποσυντονισμένοι,  έκαναν λάθη και άφηναν χώρους που εμείς δεν εκμεταλλευόμασταν για να τελειώσουμε από νωρίς το παιχνίδι.

Ο Καντεβέρε ήταν κατά κάποιο τρόπο το πρόσωπο της αναμέτρησης με τις χαμένες του ευκαιρίες και τα δοκάρια σε μια προσπάθεια να χτίσει ίσως ένα μοναδικό ρεκόρ. Και όταν χάνεις τη μια ευκαιρία μετά την άλλη το ποδόσφαιρο σε τιμωρεί. Στο 54’ ο Λάμπρου βρήκε τον χώρο, εκτέλεσε από καλό σημείο και έγραψε το 1-1.

Αυτή τη φορά η αντίδραση ήταν άμεση. Στη σέντρα σχεδόν, ο Ράτσιτς έβγαλε υπέροχα στον Γιαννιώτα  που έκανε το γύρισμα προς την μικρή περιοχή και ο Τριανταφύλλου την έστειλε στα δίχτυα κάνοντας το 1-2. Και αφού αποκαταστάθηκαν οι σωστές ισορροπίες στο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να το τελειώσει. Είχε νέες μεγάλες ευκαιρίες, νέο δοκάρι, νέα «μπλοκ»  από τον Μορέιρα και έφθασε στο φινάλε να χρειαστεί τον Αθανασιάδη για μια μεγάλη απόκρουση στην κεφαλιά του Τριανταφύλλου.

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διάρκεια σε όλη τη σεζόν και τα παιχνίδια που «καίνε» είναι το κριτήριο για μια ομάδα και τους παίκτες οπότε αυτή η σειρά αγώνων χωρίς στόχο εξαιρούνται από το συγκεκριμένο αγώνα. Ωστόσο υπάρχουν κάποια επιμέρους στοιχεία που μπορείς να εντοπίσεις σε αυτούς τους αγώνες που ναι μεν δεν γίνεται να οδηγήσουν στην αποθέωση ή στην καταδίκη κάποιου παίκτη αλλά είναι κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Όταν λοιπόν ένας παίκτης που του δίνεται η ευκαιρία σε ένα παιχνίδι χωρίς πίεση δεν βρίσκει κίνητρο ούτε για το επόμενο του συμβόλαιο ή έστω για τον προσωπικό ποδοσφαιρικό του εγωισμό δύσκολα να είναι αυτός που θα μας βοηθήσει να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Και αν για τον Μπουσαϊντ υπάρχει η δικαιολογία της έλλειψης ρυθμού και αγωνιστικών λεπτών συνολικά, για τον Τεχέρο μάλλον οι δικαιολογίες έχουν στερέψει. Ίσως και για τον Μεντίλ. Πιθανόν η μέτρια εικόνα των περισσότερων παικτών κατά τη διάρκεια της σεζόν να είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων αλλά σε αυτή την προβληματική κατάσταση δεν αντέδρασαν όλοι το ίδιο. Άλλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια, άλλοι τα έδωσαν όλα, άλλοι απλά προσπάθησαν και άλλοι μας απέδειξαν ότι μπορούν και καλύτερα. Και αυτά τα στοιχεία της «προσωπικότητας» του ποδοσφαιριστή που ψάχνει ο ΑΡΗΣ σε κάθε μεταγραφική περίοδο μάλλον είναι τα ψιλά γραμματάκια του βιογραφικού που δεν ασχολείται κανείς.

ΑΧΑΜΠΑΡΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΡΥΘΜΟ

Νικηφόρο πέρασμα και από τον Βόλο για τον ΑΡΗ μας που μετά από την 4^η συνεχόμενη νίκη του έφερε τη σειρά 5-8 εκεί που ακριβώς θέλαμε. Μόλις 1-2 το τελικό σκορ, σε ένα παιχνίδι όπου εύκολα θα μπορούσε να είχε πετύχει 2-3 γκολ παραπάνω. Ο στόχος γοήτρου της 5^ης θέσης παραμένει στο χέρι μας και η ομάδα δείχνει να θέλει να την κατακτήσει. Χαιρόμαστε για τη νίκη όπως και για την επόμενη – με το καλό να έρθει – κόντρα στο Λεβαδειακό. Πιο πολύ θα χαρούμε όμως όταν ξεκινήσει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Αυτό μας καίει και αυτό περιμένουμε με ανυπομονησία με το που ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα. Με την ελπίδα φυσικά ότι κάτι θα αλλάξει…

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας για 2^η φορά τον ΟΦΗ με το «άνετο» 3-1! Πρωταγωνιστή της σημερινής αναμέτρησης, ο Κουαμέ που όπως περίμενε διακαώς την ευκαιρία του. Ασίστ στο πρώτο γκολ , άλλα δύο γκολ στη συνέχεια και ατελείωτα τρεξίματα και κερδισμένες μονομαχίες από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Αδιάφορη νίκη αλλά κάθε νίκη του ΑΡΗ προσφέρει χαρά στον κόσμο του είτε μιλάμε για τους λίγους πιστούς που βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, είτε για όλους όσους προτίμησαν να αφιερώσουν ένα δίωρο «εξ αποστάσεως» στον κιτρινόμαυρο θεό.

ΜΕ ΙΔΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς έτσι και σε αυτό, ο ΑΡΗΣ μπήκε με ξεκάθαρο στόχο και πλάνο. Η ενδεκάδα είχε μια αλλαγή αλλά η προσέγγιση του αγώνα ήταν ακριβώς η ίδια. Πίεσε από την αρχή ψηλά και προσπάθησε να εξαντλήσει τις ευκαιρίες του αξιοποιώντας την κατοχή του.  Πέρεθ, Γκαρέ και Κουαμε προσπάθησαν να βρουν το γκολ χωρίς επιτυχία. Στο 19’ όμως ο Κουαμέ έστρωσε ωραία στον Γκαρέ για να κάνει το 1-0!  Ένα γρήγορο προβάδισμα σε απόλυτη συμφωνία με την εικόνα των 2 ομάδων.

Ο ΟΦΗ δεν αντέδρασε στο 1-0, αντιθέτως η αυτοπεποίθηση των παικτών μας ανέβηκε στα ύψη και στο 42’ ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη. Ο Ντούντου έβγαλε ωραία σέντρα, ο Κουαμέ πήρε την κεφαλιά και έγραψε το 2-0 πανηγυρίζοντας έντονα ένα γκολ που το ήθελε πάρα πολύ.

ΕΞΙΣΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΕΜΠΟ

Το Β ημίχρονο δεν είχε τον ίδιο ρυθμό. Ο ΟΦΗ πήρε λίγο περισσότερα μέτρα στο γήπεδο, οι παίκτες έριξαν την ένταση και για αρκετή ώρα το παιχνίδι κύλησε στο ρελαντί. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ομάδα μας να ψάξει το τρίτο γκολ με το σουτ του Ράτσιτις όμως να σταματάει στο δοκάρι.  Μια φάση που μας αφύπνισε και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ μας έδειξε μεγαλύτερο ζήλο για να πετύχει και άλλο γκολ. Γκολ που ήρθε πάλι από τον Κουαμέ στο 79’ μετά από ωραία ασίστ του Πέρεθ.  Το 3-1 από τον ΟΦΗ με ένα ωραίο μακρινό σουτ, απλά διαμόρφωσε το τελικό σκορ.

ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Μετά το διπλό στην Κρήτη ο ΑΡΗΣ μας διπλασίασε τις νίκες του με τον αδιάφορο ΟΦΗ κερδίζοντας ακόμη πιο εύκολα αυτή τη φορά.  Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάζει τη συνολική γεύση της χρονιάς, αλλά λέει κάτι ουσιαστικό. Εκεί που πολλοί περίμεναν να μπει αδιάφορος, μπήκε σοβαρός, επιθετικός και με διάθεση να επιβληθεί.  Τι να το κάνεις τώρα να μου πεις… αλλά από τη στιγμή που συμβαίνει οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να πούμε και ένα μπράβο στον Γρηγορίου και τους παίκτες του. Και την εντελώς ανάποδη εικόνα να είχαν κανείς δεν θα έλεγε τίποτα μιας και αυτό ήταν το αναμενόμενο και το φυσιολογικό βάσει της φετινής πορείας. Αντί όμως για αυτό η ομάδα βρίσκει κίνητρο εκ των έσω και παρουσιάζει μια αξιοπρεπής εικόνα. 2 παιχνίδια έμειναν μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΣΟΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΟΒΑΡΑ

Ζωντανός στη μάχη της 5^ης θέσης παραμένει ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας ξανά τον ΟΦΗ με 3-1. 2 γκολ και μια ασίστ ο Κουαμέ που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην σημερινή νίκη. Μια νίκη χωρίς αντίκρισμα που ναι μεν μας χαροποιεί αλλά μας «προβληματίζει» κιόλας… Γιατί αργήσαμε τόσο για να δείξουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόσωπο; Ή μήπως είναι η απουσία του «πρέπει» ο λόγος που βλέπουμε αυτή την εικόνα; Ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια και σύντομα θα πρέπει να ξεχαστούν. Για να ξεχαστούν όμως θα πρέπει να οι φήμες να πάρουν σάρκα και οστά. Διαφορετικά σε 2-3 εβδομάδες πάλι αυτά θα συζητάμε μεταξύ μας.

Δεν ήταν και ο καλύτερος καλεσμένος ο ΑΡΗΣ μας στη φιέστα του ΟΦΗ και χάρη στα γκολ του Ντούντου και του Γιαννιώτα έφυγε με το διπλό από την Κρήτη. Σε ένα παιχνίδι άνευ ενδιαφέροντος όπου όμως ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σοβαρός και πήρε έστω αυτή τη νίκη γοήτρου. Έτσι και αλλιώς από την στιγμή που «κλείδωσε» και το 5^ο ευρωπαϊκό εισιτήριο, το ενδιαφέρον όλων μας περιορίζεται στην επόμενη ημέρα και την αλλαγή στο διοικητικό καθεστώς που μοιάζει πιο απαραίτητη από ποτέ.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Ο ΑΡΗΣ δεν περίμενε να δει τι διαθέσεις θα έχουν οι αντίπαλοι μας. Μπήκε συγκεντρωμένος με στόχο να διεκδικήσει τη νίκη και έφερε από νωρίς το παιχνίδι στα μέτρα. Μόλις στο 11’ ο Ράτσιτς προώθησε ωραία τη μπάλα στο Ντούντου και ο βραζιλιάνος με ιδανικό τελείωμα έγραψε το 0-1. Μάλιστα παρά το γρήγορο προβάδισμα δεν άλλαξε τη συμπεριφορά του και απείλησε ξανά άλλες 3 φορές μέχρι το τέλος του ημιχρόνου για το 0-2.  Οι αντίπαλοι μας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν ακόμη μεθυσμένοι από τη χαρά της Κυριακής και τους έλειπε η απαραίτητη ενέργεια για να μας κοντράρουν.

ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΜΕ ΓΙΑΝΝΙΩΤΑ

Στο Β ημίχρονο ο ΑΡΗΣ φάνηκε ψύχραιμος και αποφασισμένος να κυνηγήσει το 2^ο γκολ.  Δεν το βρήκε νωρίς με τις ευκαιρίες των Πέρεθ και Ράτσιτις αλλά το βρήκε στο 86’ με την ωραία κίνηση και σουτ του Γιαννιώτα. Φάση που ξεκίνησε από την μαχητικότητα του Κουαμέ στον χώρο του κέντρου. Νωρίτερα ο ΟΦΗ είχε την μεγάλη στιγμή του για να φέρει το παιχνίδια στα ίσια αλλά η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΗΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ… ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ

Νίκη χωρίς αντίκρυσμα για τον ΑΡΗ μας σε ένα παιχνίδι που εξαρχής δεν είχε ενδιαφέρον. Ωστόσο σε μια περίοδο όπου το πιο εύκολο θα ήταν να αδειάσει εντελώς η ομάδα έδειξε ένα σοβαρό πρόσωπο. Κατέβηκε συγκεντρωμένη, ήξερε τι ήθελε και πατώντας στην χαλαρότητα των αντιπάλων πήρε μια νίκη. Το αν αυτοί που αγωνίστηκαν σχετίζονται με κάποιο αγωνιστικό πλάνο της επόμενης χρονιάς κανείς δεν το ξέρει. Βλέποντας όμως τους Ντούντου και Γιαννιώτα να σκοράρουν είναι να αναρωτιέσαι τώρα που φθάσαμε στο φινάλε αν τελικά οι προπονητές έκαναν το λάθος να επιμείνουν στη «θεωρία» και στα «συμβόλαια» και όχι τόσο σε αυτά που έβλεπαν μέσα στο γήπεδο. Γιατί και σήμερα οι «καλές μεταγραφές» σου Πέρεθ και Τεχέρο έδωσαν οριακά τα βασικά. Και όχι αυτό το κάτι παραπάνω που περιμέναμε όλη τη χρονιά τόσο από τους 2 προαναφερθέντες αλλά και από την πλειοψηφία των νεοαποκτηθέντων παικτών. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά και το μόνο που έχει σημασία είναι το τι ξημερώνει για τον ΑΡΗ μας την επόμενη της λήξης του πρωταθλήματος.

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ

Το πλέον αδιάφορο ματς ήταν αυτό για τους αντιπάλους μας, που και 4-5 γκολ να έτρωγαν σήμερα πάλι τρισευτυχισμένοι θα ήταν μετά από αυτό που κέρδισαν την περασμένη Κυριακή. Και όταν απέναντι σου έχεις έναν τόσο αδιάφορο αντίπαλο, η ελάχιστη σοβαρότητα και προσπάθεια είναι αρκετή. Κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ μας έφυγε με το διπλό από την Κρήτη, παραμένοντας στο κυνήγι του Λεβαδειακού και της 5^ης θέσης που δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Νίκη που μας χαροποιεί όπως κάθε νίκη του ΑΡΗ μας αλλά τα ευχάριστα εδώ και καιρό τα περιμένουμε εκτός γηπέδου.

Γλυκιά ήττα θα μπορούσε να πει κανείς γνώρισε ο ΑΡΗΣ μας στο Περιστέρι μιας και το τελικό 78-75 μας δίνει το προβάδισμα για την 5^η θέση στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Ωστόσο ήττα και γλυκιά για τον ΑΡΗ μας δύσκολα πηγαίνουν και κάπου όλο αυτό μοιάζει εντελώς λάθος. Όπως εντελώς λάθος αγωνίσθηκε  η ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που ήθελε να κερδίσει κόντρα σε έναν πιο αδύναμο αντίπαλο όπως είναι το Περιστέρι. Το καλό πρόσωπο που είδαμε κόντρα στον Ολυμπιακό όπως αποδείχθηκε σήμερα ήταν απλά λόγω των άνευ πίεσης συνθηκών. Και αυτό είναι μια κατάσταση που προβληματίζει είτε σήμερα κερδίζαμε είτε όχι.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και για την ομάδα μας  ήταν ακριβώς αυτή που δεν έπρεπε. Μουδιασμένη, χωρίς εντάσεις στην άμυνα, χωρίς ρυθμό και καθαρή σκέψη στην επίθεση. Με άσχημα ποσοστά από μακριά και αποφάσεις που πονοκεφάλιαζαν. Το Περιστέρι έβρισκε σκορ πιο εύκολα απ’ όσο θα έπρεπε, ειδικά κοντά στο καλάθι με αποτέλεσμα να κυνηγάμε στο σκορ από νωρίς. Ο Νουά κρατούσε επιθετικά την ομάδα όρθια, ο Τζόουνς έδινε λύσεις, όμως συνολικά ο ΑΡΗΣ δεν είχε διάρκεια και κανένα σταθερό σημείο αναφοράς. Το -8 έμοιαζε διαχειρίσιμο  αλλά η εικόνα φώναζε ότι χρειάζεται άμεση αλλαγή νοοτροπίας.

ΕΠΕΜΕΙΝΕ, ΤΟ ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕ

Στο τρίτο δεκάλεπτο το έργο πήγε να στραβώσει άσχημα με το Περιστέρι να ξεφεύγει με 14 πόντους και τον ΑΡΗ να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει. Όπως το συνηθίζει όμως… εκεί όπου όλα φαίνεται να τελειώνει έβγαλε αντίδραση! Με Τζόουνς και Νουά να σηκώνουν το βάρος, τον Κουλμπόκα να δίνει κάποιες λύσεις και τον Αντετοκούνμπο να βγάζει ενέργεια στην άμυνα η διαφορά άρχισε να μαζεύεται.

Το Περιστέρι όσο περνούσε ο χρόνος έβγαζε κόπωση λόγω του περιορισμένου ροτέισον, έχανε διαρκώς ελεύθερα σουτ με αποτέλεσμα οι παίκτες μας να αρπάξουν την ευκαιρία και από το -14 να τρέξουν ένα μεγάλο σερί και να προσπεράσουν με +4 λίγα λεπτά πριν το φινάλε. Εκεί αντί να τελειώσουμε την δουλειά… έγινε η μια λάθος επιλογή μετά την άλλη και το Περιστέρι στις λεπτομέρειες πήρε τη νίκη μιας και στο τέλος πάρθηκε η απόφαση να κρατήσουμε τη διαφορά παρά να ρισκάρουμε το παιχνίδι στην παράταση.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ

Ο Μίλιτσιτς μετά το ματς στάθηκε στην κακή εκκίνηση και στη συγκέντρωση τονίζοντας ουσιαστικά αυτό που έδειξε και το παρκέ. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένα κακό πεντάλεπτο ή δύο λάθος αποφάσεις. Το πρόβλημα είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε κάθε «πρέπει» που συναντά η ομάδα το οποίο καταλήγει σε αρνητικό αποτέλεσμα. Ναι ο στόχος εν μέρει επετεύχθη αλλά κάπου όλο αυτό μοιάζει λάθος. Λάθος γιατί εδώ και τόσο καιρό υπολογίζαμε το αν θα βγούμε 3^οι ή 4^οι ή  αν με μειονέκτημα έδρας θα μπορούμε να κάνουμε το μπρέικ ευελπιστώντας στα κρίσιμα να είμαστε έτοιμοι. Κάτι που σήμερα δεν το είδαμε σχεδόν καθόλου. Δεν το είδαμε την περασμένη Τετάρτη στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας, δεν το είδαμε όποτε χρειάστηκε σε ολόκληρη τη χρονιά. Αν όλο αυτό δεν είναι λάθος, τότε αναρωτιέμαι τι είναι; Τουλάχιστον με αυτή την εικόνα βγαίνουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για την επόμενη χρονιά. Γιατί πέρα από «καλούς χαρακτήρες», η ομάδα χρειάζεται και ανθρώπους που δεν φοβούνται τη νίκη.

ΚΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Παιχνίδι στα μέτρα του που έπρεπε και μπορούσε να κερδίσει είχε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στο Περιστέρι, τελικά όμως η ομάδα αρκέστηκε στο να μην χάσει τη διαφορά της πρώτης αναμέτρησης και μαζί και το πλεονέκτημα για την κατάκτηση της 5^ης θέσης. Πολύ κακό αγωνιστικό πρόσωπο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα μόλις λίγες ημέρες μετά την πολύ καλή εμφάνιση στο ΣΕΦ. Το τι διαφορά είχε εκείνο το παιχνίδι με το σημερινό το γνωρίζουμε όλοι. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν ο Μίλιτσιτις και οι παίκτες του μπορούν να αλλάξουν αυτή τη νοοτροπία στα επόμενα παιχνίδια «χωρίς γυρισμό» ή όχι.

ΥΓ. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει διπλό κίνητρο με Πανιώνιο και καμία απολύτως δικαιολογία.

Μόνο με κομπάρσο(όπως θα περίμεναν) δεν έμοιαζε ο ΑΡΗΣ στο ΣΕΦ παρά τις απουσίες του, έβαλε δύσκολα στον Ολυμπιακό και ανάγκασε τους 3 διαιτητές να «αγωνιστούν» και αυτοί για το αήττητο των αντιπάλων μας. Άλλη ομάδα σε σχέση με αυτή που είδαμε στο κρατικό της Πυλαίας,  όπου ούτε για 2’ δεν έπαιξε όσο ψύχραιμα και μυαλωμένα αγωνίστηκε σήμερα. Εντελώς διαφορετικά όμως τα 2 παιχνίδια και αυτό έχει τη σημασία του.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ

Χωρίς φόβο και με απόλυτη προσήλωση στο αγωνιστικό του πλάνο ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και «τρομοκράτησε» τον Ολυμπιακό φθάνοντας στο+12!  Το 15-23 του πρώτου δεκαλέπτου ήταν προϊόν σωστής προσέγγισης, καλών επιλογών και μιας ομάδας που δεν μπήκε στο γήπεδο για να “βγάλει την υποχρέωση” αλλά για να παλέψει πραγματικά. Μια πρώτη περίοδος όπου διαιτητές δεν σφύριζαν ούτε για πλάκα εις βάρος του Ολυμπιακού και αυτό ήταν το μόνο ανησυχητικό για τη συνέχεια του αγώνα.

Στη 2η περίοδο οι αντίπαλοι μας αποφάσισαν να ανεβάσουν την πίεση και εκμεταλλευόμενοι την «ανοχή» των 3 διαιτητών κατάφεραν να μας κόψουν τον ρυθμό. Η διαφορά μειώθηκε αλλά η ομάδα έστω και αν η διαφορά χάθηκε φάνηκε να ξαναβρίσκει την ψυχραιμία της και να μην παρασύρεται ούτε από την αντίδραση των αντιπάλων αλλά ούτε και από τις αποφάσεις των 3 διαιτητών.

ΑΧΑΜΠΑΡΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ 3 ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ

Το πόσο πνευματικά διαφορετικός ήταν ο ΑΡΗΣ σήμερα σε σχέση με το παιχνίδι της Τετάρτης φάνηκε στο Β ημίχρονο. Εκεί όπου οι αντίπαλοι μας πέρα από την «χείρα βοηθείας» από τους διαιτητές βρήκαν και το χέρι τους πετυχαίνοντας συνεχόμενους πόντους. Αντί για κατάρρευση ήρθε η αντίδραση και 2 φορές ενώ ο Ολυμπιακός είχε ξεφύγει με διψήφια διαφορά καταφέραμε να ξαναμπούμε στο παιχνίδι. Και τις 2 φορές όμως το μόνο που χρειάστηκε να κάνει ο Ολυμπιακός ήταν να εξαργυρώσει τα δώρα των 3 διαιτητών με αποτέλεσμα να φθάσει στη νίκη χωρίς άγχος.

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Παρά τις απουσίες του ο ΑΡΗΣ ήταν πολύ καλός σήμερα. Όχι γιατί κάποιος παίκτες ήταν «διαστημικός» ή έμπαιναν όλα τα μακρινά σουτ αλλά γιατί όλοι οι παίκτες ήταν συγκεντρωμένοι, ακολουθούσαν το αγωνιστικό πλάνο και ήταν άπαντες παρόντες στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Έπαιξε άμυνα με νεύρο, έκλεισε χώρους, δυσκόλεψε τον Ολυμπιακό και χτύπησε εκεί που έβρισκε ρωγμές. Γιατί έγινε αυτό σήμερα και δεν έγινε ούτε για 2 συνεχόμενα λεπτά στο κρίσιμο παιχνίδι της Τετάρτης είναι κάτι που μόνο ο ίδιος ο Μίλιτσιτς μπορεί να το δικαιολογήσει. Για τους υπόλοιπους που παρακολουθούμε την ομάδα από την κερκίδα η απάντηση είναι ξεκάθαρη και έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία του ίδιου του προπονητή μας να διαχειριστεί την πίεση. Την πίεση του πρέπει σε παιχνίδια όπου θέλεις τη νίκη και βάσει συνθηκών είναι εφικτό να την πάρεις. Και όταν ο «κουμανταδόρος» από τον πάγκο δεν είναι ψύχραιμος, λογικό είναι και οι παίκτες μέσα να ακολουθήσουν. Αν τώρα όλο αυτό δεν ισχύει ή είναι «μέρος της διαδικασίας» που μας εξηγούσε… ο Καστρίτης θα φανεί στα επόμενα χωρίς γυρισμό παιχνίδια.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΟΛΩΝ

Την «φυσιολογική ήττα» γνώρισε ο ελλιπής ΆΡΗΣ στο ΣΕΦ πραγματοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα εξαιρετική εμφάνιση. Όπως είπε όμως και ο Μπαρτζώκας μετά τη λήξη του αγώνα στην Ευρωλίγκα δεν σου χαρίζεται τίποτα υπονοώντας… ότι στην Ελλάδα σου χαρίζονται πολλά όπως αυτά τα δώρα που χάρισαν οι 3 διαιτητές σήμερα στους αντιπάλους μας. Δυστυχώς συνηθισμένοι σε αυτή την κατάσταση, όπως και όλο το ελληνικό μπάσκετ που παρακολουθεί αυτή την κακοποίηση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά απλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Άλλες φορές κόκκινους, άλλες φορές πράσινους με θύματα σταθερά όλους τους υπόλοιπους. Μοναδικό παράπονο από τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του είναι το γιατί δεν είδαμε έστω και λίγο αυτόν τον ΑΡΗ και στο κρίσιμο ματς της Τετάρτης.

ΥΓ. Περνάνε τα χρόνια αλλάζει το μπάσκετ όπως και ο τρόπος που σφυρίζουν οι διαιτητές. Κάποτε είχαν την υπομονή ως τα τελευταία λεπτά να δουν πως θα εξελιχθεί το παιχνίδι ώστε να παρέμβουν υπέρ των αγαπημένων τους, πλέον την χτίζουν την αβάντα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Με τη στατιστική να προκαλεί απορίες και τα instant replay εκνευρισμό και αμηχανία.

Άδοξο τέλος είχε το νικηφόρο σερί στη Πυλαία στο πιο κομβικό – ως τώρα – παιχνίδι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο ΑΡΗΣ δεν ήταν αυτός που έπρεπε, αρκέστηκε σε κάποια ξεσπάσματα και δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν οι 3 διαιτητές που μόλις στα πρώτα 13’’ με τα 3 πρώτα σφυρίγματα έδειξαν τις προθέσεις του. Ωστόσο η χαμένη μάχη στα ριμπάουντ και τα δικά μας λάθη ήταν αυτά που σε μεγαλύτερο βαθμό καθόρισαν το τελικό αποτέλεσμα.

ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΡΥΘΜΟ

Όλα λάθος από την αρχή για τον ΑΡΗ μας και αντι  να χαμηλώσει την ένταση του αγώνα επέτρεψε στους αντιπάλους μας να ακολουθήσουν το γρήγορο άναρχο παιχνίδι τους και να βρουν από νωρίς ρυθμό. Τα 7/11 τρίποντα που δεχθήκαμε στην 1^η περίοδο και το 29-19 ήταν η εικόνα μιας ομάδας που δεν είχε ακόμα πατήσει σωστά στο γήπεδο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1

Αν σε κάτι μας έχει συνηθίσει η ομάδα επί ημερών Μίλιτσιτς αυτό είναι το να βρίσκει τρόπο να επιστρέφει στο παιχνίδι ενώ φαίνεται να έχει στραβώσει εντελώς. Κάπως έτσι από το -16 φθάσαμε στο 43-42 λίγο πριν το ημίχρονο με τον Τζόουνς να παίρνει μπρος, τον Νουά να δίνει λύσεις και τον Χάρελ να κάνει τα δικά του.

Και εκεί ακριβώς που  ήταν το σημείο να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ του φάνηκε το τεράστιο «πνευματικό πρόβλημα» της ομάδας. Αντί για το προβάδισμα στα τελευταία δευτερόλεπτα πήγαμε με μείον 5 στα αποδυτήρια και κάπως έτσι βγήκαμε και από αυτά. Με τον Μήτρου Λόνγκ να παίρνει την μια λάθος απόφαση μετά την άλλη και τον Μίλιτσιτς για ανεξήγητο λόγο να τον εμπιστεύεται για σχεδόν 7 ολόκληρα λεπτά ο ποακ βρήκε την ευκαιρία να χτίσει εκ νέου διψήφια διαφορά.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2

Και εκεί που νόμιζες ότι όλα τελείωσαν ο ΑΡΗΣ το έκανε ξανά! Η άμυνα έσφιξε, στην επίθεση βρέθηκαν πόντοι από το πουθενά και με ένα σερί 13-2 το ματς ήρθε στα ίσια. Και όμως για 2^η φορά ο ΑΡΗΣ επανέλαβε ακριβώς την ίδια παράλογη συμπεριφορά  σε ένα σημείο όπου το μομέντουμ ήταν μαζί του. Οι «εμπνεύσεις» του Μίλιτσιτς με τον Μήτρου Λόνγκ, τα small ball σχήματα και τον Αντετοκούνμπο στον πάγκο στα τελευταία κρίσιμα λεπτά της αναμέτρησης ψαλίδισαν τις όποιες ελπίδες μας για νίκη.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ

Πολλά μπορείς να πεις για το σημερινό παιχνίδι και τις λεπτομέρειες που έκριναν το τελικό αποτέλεσμα. Είτε μιλάμε για μερικά άστοχα σουτ, κάποιες κακές άμυνες ή για κάμποσα ανάποδα σφυρίγματα, υπάρχει ένα στατιστικό που αποτυπώνει σχεδόν τα πάντα. Τα 19 επιθετικά ριμπάουντ  και τα 20 περισσότερα στο σύνολο τους που πήραν οι αντίπαλοι μας όσο και αν δεν μας αρέσει δείχνουν περισσότερη μαχητικότητα και αποφασιστικότητα. Δεν δικαιολογείται σε ένα τέτοιο παιχνίδι να μην μπαίνεις στις φάσεις με δύναμη, να μην βάζεις το κορμί σου, να μην είσαι αποφασισμένος να ματώσεις για τη νίκη. Ή έστω να είσαι συγκεντρωμένος σε αυτά που πρέπει να κάνεις μέσα στο γήπεδο. Όταν όμως ο καπετάνιος το διαβάζει και το βλέπει το παιχνίδι όπως το είδε το σημερινό ο Μίλιτσιτς λογικό και οι παίκτες να ακολουθήσουν. Τι άλλο έπρεπε να κάνει ο Μήτρου Λόγνκ στο τρίτο δεκάλεπτο για να πείσει τον προπονητή του να τον βγάλει; Πόσους ακόμη πόντους θα έπρεπε να δεχθούμε στα τελευταία λεπτά κοντά στο καλάθι για να γίνει ο αντιληπτό ότι ο Αντετοκούνμπο όπως και ο Χάρελ ήταν απαραίτητος για την άμυνα μας; Ναι ο Μίλιτσιτς έπαιρνε τις αποφάσεις και στις 2 φορές που φέραμε στα ίσια το παιχνίδι αλλά ότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι μηδέν κάτι λέει.  Όπως και το ότι μέσα από τις 8 συνεχόμενες νίκες δεν κατάφερες να φτιάξεις μια αγωνιστική ταυτότητα και βολεύτηκες με τα «ξεσπάσματα» και τις «μεγάλες βραδιές» κάποιων παικτών.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Τέλος το νικηφόρο σερί, τέλος και οι ελπίδες για ένα καλύτερο πλασάρισμα. Το πάλεψε ο ΑΡΗΣ μας  παρά τα εμπόδια των τριών διαιτητών αλλά δεν ήταν αυτός που έπρεπε στο σύνολο του αγώνα. Έπρεπε να παρουσιαστεί πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος, πιο μυαλωμένος και συγκεντρωμένος στα κρίσιμα. Εντός και εκτός παρκέ… Η ουσία είναι ότι ένα ακόμη παιχνίδι που έκρινε κάτι(στην παρούσα φάση) χάθηκε, και αυτό λέει πολλά για το πως είναι δομημένη η ψυχοσύνθεση αυτής της ομάδας. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται από τα σφυρίγματα των διαιτητών αλλά και δεν διορθώνεται έτσι απλά.

ΥΓ.  Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει η διοίκηση για το κομμάτι διαιτησία. Αλλά το να το βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου και να μην κάνεις τίποτα σίγουρα δεν είναι η αντίδραση που βοηθάει.

Ακόμη ένα «ένδοξο» κεφάλαιο προστέθηκε στην τραγωδία της ελληνικής σουπερλίγδας, με τον ΑΡΗ στο σταθερό ρόλο του θύματος της υπόθεσης και τον ευνοημένο όχι κάποιο από τους συνήθεις ύποπτους του αλλά τον Λεβαδειακό… Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιώνουμε αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν ο «κόσμος» και η «επένδυση» για την εύνοια που χαίρουν μόνιμα κάποιες ομάδες δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο παρά μόνο το «παρασκήνιο». Το παρασκήνιο που σίγουρα δεν θέλει τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί. Βλέπεις αν ο ΑΡΗΣ ήταν στη θέση του Λεβαδειακού μια ανάσα από την πρώτη 4αδα δεν θα χαριζόταν σε κανέναν. Και αν στο τέλος πάλι ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να του την κλέψει με διάφορες μεθοδεύσεις, τουλάχιστον θα φώναζε και θα αντιστεκόταν με όλες του τις δυνάμεις. Αντιθέτως ο Λεβαδειακός το μόνο που φώναξε ήταν «προσπεράστε μας» και αυτό είναι κάτι που εξυπηρετεί τους δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΑ ΛΑΘΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΤΟΥ

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχοληθούμε αμιγώς με το αγωνιστικό σκέλος αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την παράλογη οπισθοχώρηση κόντρα σε μια ομάδα που ξέρει μόνο να παίζει επίθεση, την βιαστική αλλαγή του Ράτσιτς, το φαινόμενο Τεχέρο και τις αλλαγές που δεν «ακούμπησαν». Σε ένα παιχνίδι όμως όπου ο ΑΡΗΣ όχι μόνο δεν πήρε σφύριγμα αλλά είχε σωρεία ανάποδων υποδείξεων, ένα ακυρωθέν γκολ και μια κόκκινη που «ξεχάστηκε» κατάφερε να μην λυγίσει και να διεκδικήσει μέχρι το τέλος(που σφυρίχτηκε βιαστικά βιαστικά μη γίνει καμία στραβή) τη νίκη. Νίκη που δεν την πήρε λόγω της ατυχίας του με τα 3 δοκάρια αλλά και της εγκληματικής διαιτησίας που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης έκανε ότι μπορούσε για να μην κερδίσουμε. Και δυστυχώς για εμάς τα κατάφερε.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Ο ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος του αντιπάλου του, πέτυχε 2 γκολ μέτρησε το 1, είχε 3 δοκάρια και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να οπισθοχωρήσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου.  Δύσκολα όμως θα έφευγε με τη νίκη μιας και απέναντι του είχε μια αποφασισμένη συμμορία με αρχηγό τον Παπαπέτρου να σφυρίζει διαρκώς ανάποδα, τους βοηθούς του που βιαστικά και λανθασμένα μόνο για εμάς σήκωναν σημαιάκι και έναν Κουμπαράκη στο VAR που με έναν σουπερλιγδάτο τρόπο κατάφερε να ακυρώσει ένα πολύ ωραίο γκολ αλλά σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις υπέρ του ΑΡΗ δεν έβλεπε τίποτα.  Κρίμα και ντροπή για το κατακαημένο ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει άρρωστο χωρίς ελπίδα γιατρειά…

ΥΓ. Κουράζει η επανάληψη αλλά μοναδική απάντηση σε όλα αυτή τη δυσωδία αλλά και στα «διοικητικά» που μας ταλαιπωρούν είναι η συσπείρωση και η στήριξη της ομάδας μας. Η απαξίωση δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε την ομάδα βοηθάει να σηκώσει κεφάλι, ούτε δελεάζει τον «μεγαλοεπενδυτή» για να πλησιάσει.