Πολλές πονεμένες ιστορίες «επενδυτών» και πάσης λογής «σωτήρων» έχει ζήσει ο Αρειανός οπαδός τις τελευταίες δεκαετίες και ίσως αυτά τα βιώματα να ήταν αυτά που δεν μου επέτρεψαν να αφουγκραστώ εξαρχής τον πανικό της αλλαγής σελίδας στον μπασκετικό ΑΡΗ και τα όνειρα κορυφής της πλειοψηφίας του κόσμου. Ωστόσο το νερό μπήκε στο αυλάκι… οι φήμες βγήκαν αληθινές, η διάθεση έγινε πρόταση και η πρόταση πήρε σάρκα και οστά με την επισημοποίηση τυπικά και νομικά του deal! Πλέον ο ΑΡΗΣ βαδίζει σε νέα εποχή και δείχνει να έχει όλα τα εχέγγυα που θα του επιτρέψουν να στρέψει το βλέμμα του προς στην κορυφή, όπως δηλαδή του αρμόζει βάσει τίτλων, της ένδοξης ιστορίας του και φυσικά του μοναδικού κόσμου που τον ακολουθεί!

Η ΕΠΟΧΗ ΣΙΑΟ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Σε αντίθεση με άλλους υποψήφιους επενδυτές ο Ρίτσαρντ Σιάο έχει όλο το πακέτο! Έχει το χρήμα, έχει την τρέλα για το μπάσκετ, έχει τον στόχο του NBA και της επικείμενης συνεργασίας με την Ευρώπη και επέλεξε τον ΑΡΗ γιατί έχει ένα brand name και ένα πιστό κοινό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Με λίγα λόγια και σε σχέση με ότι έχουμε δει σε ανάλογες περιπτώσεις και τα μαραθώνια σήριαλ υποψηφίων, αυτή τη φορά πήραμε άμεσα τις απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα της εμπλοκής του με την ομάδα μας. Συν φυσικά και την συμβολή των αδερφών Αντετοκούνμπο που στήριξαν την συγκεκριμένη επιλογή αλλά και των Αρειανών συνεργατών του Σιάο που του παρουσίασαν την προοπτική του ΑΡΗ. Και σε μια εποχή όπου ο επαγγελματικός αθλητισμός και το μάρκετινγκ πηγαίνουν χέρι χέρι, η εμπλοκή του Γιάννη Αντετοκούνμπο μόνο θετική είναι για την ομάδα μας.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΕΗ, Η ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΕ

Αν η «εμπειρία» από τα πάρε δώσε με φερόμενους μεγαλοεπενδυτές μας έχει μάθει κάτι, αυτό είναι ότι όποιος προσπαθεί να πάρει «τζάμπα» την ομάδα το πιο πιθανό είναι να μην είναι σοβαρός. Οπότε και μόνο η δέσμευση που ήδη έχει αρχίσει να υλοποιείται περί εξόφλησης των παλιών χρεών μέχρι το τέλος του 2025(!!!) αποτελεί «εγγύηση προθέσεων» για τη νέα διοίκηση της ΚΑΕ! Μια νέα διοίκηση με νέα «άφθαρτα» στελέχη που έχουν άμεση σχέση με το όλο deal και δείχνουν ξεκάθαρη διάθεση από την πρώτη ημέρα να οργανώσουν σύγχρονα και σωστά την ΚΑΕ σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής. Το ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν το θέμα του Παλέ και όπως και παλιότερα είχε κάνει ο κ.Ρουσιαμάνης μας ξεκαθάρισαν ότι σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση μοιάζει αδιέξοδη είναι μια ειλικρινή συμπεριφορά που όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Εύκολα μοιράζονται τα γήπεδα και τα Θα Θα Θα… στα λόγια, οι πράξεις όμως είναι αυτές που έχουν αξία. Γνωρίζουν και σέβονται τον ΑΡΗ και τον κόσμο του αλλά δεν λαϊκίζουν και αυτό είναι σημαντικό.

Ο ΚΑΡΑΪΤΣΙΤΣ, Ο ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό(αυτό δηλαδή που μας καίει) το πρώτο όνομα που βγήκε στο φως ήταν αυτό του Νίκου Ζήση. Δεν χρειάζεται συστάσεις, όπως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε(για μια ακόμη φορά) το πόσο έλειπε αυτή η λογική στελέχωσης στον μπασκετικό ΑΡΗ εδώ και δεκαετίες. Το 2^ο όνομα ήταν αυτό του Καράιτσιτς. Ο προπονητής που θα οδηγήσει τον ΑΡΗ στη νέα εποχή είναι ο Καράιτσιτς. Βοηθός του Ομπράντοβιτς με την ευχή όλων μας να έχει ανάλογη πορεία με τον ΑΡΗ σαν αυτή του Ιτούδη που διετέλεσε και αυτός βοηθός στο πλευρό του πολυνίκη προπονητή. Πιθανόν να ήταν προτιμότερο να πηγαίναμε σε μια πιο μπαροτουκαπνισμένη επιλογή προπονητή, αλλά αυτοί που τον επέλεξαν προφανώς και έχουν τους λόγους τους. Πάμε τώρα στο ρόστερ:

Πόιντ γκαρντ:  Τζόουνς, Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ, Πουλιανίτης, Καζαμίας

Σούτινγκ Γκαρντ: Φορμπς, Μποχωρίδης, Λέφας

Σμολ φόργουορντ: Χάρελ, Άλεξ Αντετοκούνμπο

Πάουερ Φόργουορντ: Κουλμπόκα, Γκιουζέλης

Σέντερ:  Ίνοχ, Φόρεστερ, Τανούλης(χάνει όλη τη σεζόν)

Ποσοτικά και μόνο στο 4 και στο 5 φαίνεται να υπάρχει κενό. Κενό γιατί μιλάμε για παίκτες που παίζουν ξεκάθαρα στις θέσεις τους χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν ούτε στο ελάχιστο στην διπλανή του Power Forward ή του Center αντίστοιχα. Και αυτό δημιουργεί ένα πρώτο πρόβλημα που ο τραυματισμός του Τανούλη το μεγαλώνει. Πρακτικά όμως το να έχεις μόνο 2 παίκτες στο 4 με τον Γκιουζέλη να μην έχει δείξει όλη την περσινή χρονιά ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ το λες και ρίσκο.  Ενώ και στη θέση του Small Forward όσο και αν χρησιμοποιηθούν εκεί οι shooting guards της λίστας στην άμυνα σίγουρα θα δημιουργούνται άνισες καταστάσεις με τους αντιπάλους τους. Έστω και έτσι μιλάμε για μεταγραφές από πιο ψηλό ράφι και ένα ρόστερ πιο γεμάτο

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Ύστερα από πολλά καλοκαίρια παραλογισμού όπου η ομάδα έδινε ελάχιστα φιλικά, ακόμη πιο λίγα δυνατά φιλικά και όλα κάτω από μια μυστικοπάθεια που θύμιζε 80s και 90s, ξαναζήσαμε ένα καλοκαίρι με άπλετο φως. Δηλαδή μπορέσαμε να ρίξουμε μια πρώτη ματιά στην ομάδα και να βιώσουμε τις πρώτες εντυπώσεις του νέου ΑΡΗ! Ομολογώ μου είχε λείψει και το χάρηκα πολύ. Κάτι σαν επιστροφή στην φυσιολογικότητα δηλαδή… Τι είδαμε; Ποιοτικότερους παίκτες, παλιούς γνώριμους που άρεσαν στο προηγούμενο πέρασμα τους από την ομάδα αλλά και ένα σύνολο που θέλει πολύ δουλειά ακόμη. Και πιθανόν να θέλει και ενίσχυση ώστε να «δέσει» καλύτερα ως σύνολο. Έχει επιθετικό ταλέντο λείπει όμως η δύναμη στην άμυνα και το καθαρό μυαλό γενικότερα. Και αν το τελευταίο τούτη την εποχή ακούγεται λογικό, το πρόβλημα στην άμυνα πιθανόν να είναι και «δομικό». Δηλαδή να έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων παικτών. Δεν βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άλλα θα βλέπουμε και άλλα θα λέμε. Τα φιλικά είναι φιλικά αλλά στο μπάσκετ μπορείς να βγάλεις πιο ασφαλή συμπεράσματα από ότι στο ποδόσφαιρο, οπότε καλό είναι οι ιθύνοντες να μην αντιμετωπίσουν την κατάσταση με ελαφρότητα.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΟΧΕΣ ΘΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Πρεμιέρα στις επίσημες υποχρεώσεις του θα κάνει ο ΑΡΗΣ μας αύριο το βράδυ στη Βενετία όπου θα αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα για την 1^η αγωνιστική του Eurocup. Μια πρεμιέρα που την περιμένουμε εδώ και καιρό με ανυπομονησία, με την ελπίδα η νέα εποχή Σιάο που έχει ανατείλει στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο να αποτυπωθεί με επιτυχίες πάνω στα παρκέ όσο το συντομότερο δυνατό. Δεδομένος και δικαιολογημένος ο ενθουσιασμός του κόσμου που έσπευσε να εξαντλήσει τα διαρκείας παρά τις τσουχτερές τιμές. Δεδομένες και  δικαιολογημένες και οι απαιτήσεις όμως. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το νερό έχει ήδη μπει στο αυλάκι, το «χρονιά οικονομικής εξυγίανσης» ανήκει στο παρελθόν και η διάθεση, η συνέπεια και η προσήλωση στο 5ετές πλάνο που θα δείξει η νέα ιδιοκτησία και διοίκηση δεν είναι κάτι που μπορεί να κρυφθεί όπως γινόταν στο παρελθόν. Ούτε φυσικά και να κριθεί από τις μεταγραφές που έχουν γίνει ως τώρα αλλά και τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα. Υπομονή, επιμονή και όλα θα γίνουν! Καλή αρχή ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Άλλο να βγάζεις κάποια πρώτα συμπεράσματα από τα φιλικά και άλλο να προδιαγράφεις την πορεία μιας ολόκληρης χρονιάς. Αυτό όμως που ίσως έχει μεγαλύτερη αξία σε αυτή τη φάση αναδιοργάνωσης του μπασκετικού ΑΡΗ, είναι όλοι να αντιληφθούν τα δεδομένα της νέας εποχής και ο καθένας να επωμιστεί τον ρόλο που του έχει ανατεθεί.  Άλλοι είναι για το αγωνιστικό κομμάτι και άλλοι για όλα τα υπόλοιπα. Ας μην συνεχίσουμε να τα μπερδεύουμε όπως τεχνηέντως γινόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Το ταμείο στο τέλος είναι εδώ και χρόνια το μότο της ΚΑΕ σχετικά με την αγωνιστική πορεία της ομάδας μπας και στο τέλος το τρίποντο μπει, γίνει το μπρέικ και ο ΑΡΗΣ στο τέλος σκαρφαλώσει ένα σκαλί πιο κοντά προς την αξιοπρέπεια του. Αυτή τη φορά το ταμείο ήταν πιο άδειο από ποτέ(πιθανόν και μείον) με την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης να είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Άλλωστε πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει ο Αρειανός να βαδίζει υπομονετικά προς το άγνωστο με προορισμό την ελπίδα όταν όλη αυτή η πορεία γίνεται με τον πλέον μαρτυρικό τρόπο όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα φέτος; Στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου υπήρχε η διάθεση να δοθεί το στίγμα και να οροθετηθεί μια νέα αρχή, χωρίς ωστόσο να το πετύχει.

ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ, ΤΟ ΠΑΛΕ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

Περί οικονομικών θα ήταν εντελώς αφελές το να μπούμε στη διαδικασία να κρίνουμε τις κινήσεις της διοίκησης Πρωτοδικείου. Φυσικά και μας ξενίζει η μη αναφορά στα έσοδα, η συμπερίληψη στα χρέη που μειώθηκαν εξοφλήσεις παικτών της συγκεκριμένης διοίκησης και διάφορα άλλα, ελάχιστη όμως σημασία έχουν αυτά μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Αυτή την εικόνα ενός νοικοκυρεμένου οικονομικά σωματείου που ξέρει πόσα χρωστάει και παραμένει με συνέπεια σε ένα πλάνο εξυγίανσης από τα βαρίδια του παρελθόντος παράλληλα με την αύξηση των εσόδων.  Και αν σε αυτό συμπεριλάβουμε το brand name του ΑΡΗ και την αγάπη που τρέφει ο κόσμος για αυτή την ομάδα, τότε αυτομάτως έχουμε και την προοπτική έλευσης κάποιου επενδυτή μπροστά μας. Απολύτως λογικό και ίσως το πιο αισιόδοξο και σημαντικό που ακούσαμε στη συνέντευξη τύπου.  Όπως λογικά ήταν όλα αυτά που ειπώθηκαν γύρω από Παλέ, την ανάπλαση της έκθεσης και το συμφέρον του ΑΡΗ. Ειπώθηκαν ξεκάθαρα κάποια πράγματα που έπρεπε να ακουσθούν μιας και η καρδιά όλων μας χτυπάει σε αυτό το γήπεδο. Πλέον γνωρίζουμε και μπορούμε να δούμε το τι συμφέρει τον ΑΡΗ σχετικά με το γήπεδο από μια διαφορετική ματιά, λιγότερο ρομαντική σε σχέση με το παρελθόν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

Στα αγωνιστικά τώρα, από που να το πρωτοπιάσεις αυτό που ζήσαμε. Παίκτες με μηδαμινή ευρωπαϊκή εμπειρία(χάρη στο τρομερό software?), άλλοι ανέτοιμοι τραυματίες, άλλοι δανεικοί με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι, μεταγραφές από σπόντα και ένας αγωνιστικός σχεδιασμός που έμπαζε από παντού. Όποιος πρότασσε πρώτα την μπασκετική λογική και μετά το ο κόουτς ξέρει το έβλεπε από την αρχή. Σε όλες τις επιλογές υπήρχε ο αστερίσκος ότι μέσα σε χρόνο ρεκόρ ο Καστρίτης θα κατάφερνε το ψάρι να το κάνει κρέας. Και όταν το ανέφικτο θαύμα άρχισε να ξεθωριάζει ήρθε η ολική κατάρρευση με το ένα λάθος να διαδέχεται το άλλος χωρίς καμία απολύτως λογική. Προφανώς και ο κόουτς το είχε χάσει, πιθανόν να είχε υπερεκτιμήσει και τις δυνατότητες του με αποτέλεσμα ακόμη και η απόφαση της ΚΑΕ να ματώσει για να διορθώσει τις αστοχίες να πέσει στο κενό. Ο ερχομός του Βετούλα ήταν καταλυτικός ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Και πιθανόν να είχε δίκιο ο Βετούλας που εξέφρασε το παράπονο ότι δεν είχε το δικαίωμα έστω μιας ακόμη αλλαγής παίκτη. Τα κλειδιά στο χέρι του προπονητή τελικά γύρισε μπούμερανγκ και ο ΑΡΗΣ κατέγραψε πιθανόν την πιο καταστροφική του χρονιά μετρώντας με την καρδιά του οπαδού ενώ δεν θα πρέπει να προσπεράσουμε ότι στοίχισε και οικονομικά.

ΤΑ ΔΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΕ ΕΓΚΛΩΒΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Λάθη επί λαθών από την αρχή μέχρι το τέλος, με τον αγώνα για την δικαίωση των προσωπικών επιλογών(προπονητών, παικτών, βοηθών, κ.α.) να έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα το καλό του ΑΡΗ. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν τα εξόφθαλμα  λάθη του προπονητή δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να τα κρίνει και να τα φιλτράρει. Με ποιο «τεχνικό υπόβαθρο» και με ποια ιδιότητα όπως είναι δομημένη η ΚΑΕ θα μπορούσε κάποιος εκ των έσω να επισημάνει τα λάθη στον προπονητή. Ποιος;  Μόνο ο πρόεδρος λειτουργώντας ως παρεμβατικός «εγώ πληρώνω, έτσι θέλω» θα μπορούσε. Έτσι συμβαίνει όταν ολόκληρος ΑΡΗΣ όλες τις αγωνιστικές του προσδοκίες τις ποντάρει σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της πορείας του και δεν έχει δώσει τα διαπιστευτήρια ότι μπορεί να τα καταφέρει.  Προφανώς και η επιτυχία όλων περνάει μέσα από την αγωνιστική επιτυχία της ομάδας αλλά από ότι φάνηκε μεγαλύτερη σημασία έχει το πως και το ποιος θα υπογράψει αυτή την επιτυχία.  Δυστυχώς όμως σε ότι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι οι ιθύνοντες της ΚΑΕ δεν έδειξαν να αφουγκράζονται την ατμόσφαιρα, τα έριξαν στην τύχη, τα έριξαν στα κλειδιά που παρέδωσαν στον προπονητή και όσο αφορά την αλλαγή… μάλλον αυτή αφορά καθαρά την τύχη μας. Γιατί φέτος ήμασταν άτυχοι και εκεί με τα σημερινά δεδομένα τελειώνει κάθε κουβέντα περί αλλαγής φιλοσοφίας και νοοτροπίας σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό.

ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΧΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ

Η τελική κατάταξη της 9^ης, 9^ης, 13^ης, 9^ης, 8^ης, 6^ης, περσινής 4^ης και φετινής 9^ης θέσης που κατακτήσαμε τις 8  αγωνιστικές περιόδους αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς κοστίζει η οικονομική εξυγίανση και το νοικοκυριό στον ΑΡΗ. Αυτό που δεν αποτυπώνει είναι ότι όλες αυτές τις χρονιές ο ΑΡΗΣ αποτελούταν από ανθρώπους εντός και εκτός παρκέ που τα έκαναν όλα σχεδόν τέλεια! Μάλιστα κάποιοι από αυτούς εκ των κορυφαίων της Ευρώπης όπως ήταν κάποτε το σλόγκαν. Ένα άριστο κλίμα στα αποδυτήρια, μια οικογένεια στα γραφεία και μπόλικοι καταπληκτικοί άνθρωποι. Το ότι μπορεί ένα αθλητικό σωματείο να αποτύχει δεν σημαίνει ότι αυτοί που ενσαρκώνουν την προσπάθεια είναι άχρηστοι και θα πρέπει να εκδιωχθούν κακήν κακώς, σε καμία περίπτωση. Θα πρέπει όμως το έργο τους να αξιολογηθεί και όταν μιλάμε για αθλητισμό και επαγγελματικά σωματεία, τα κριτήρια είναι αγωνιστικά. Εδώ όμως και πολλά χρόνια στον ΑΡΗ έχουν επιλέξει να μην μιλάνε για το αγωνιστικό και όποιος τολμάει να μιλάει για νίκες, ήττες, βαθμολογίες και στόχους χαρακτηρίζεται ως κακοπροαίρετος και πολέμιος της όποιας προσπάθειας. Αν δεν χαίρεσαι που τόσοι άνθρωποι μέσα από τον ΑΡΗ στις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του έφτιαξαν την καριέρα τους και δεν μπορείς να δεις ότι όλα γίνονται σωστά τότε μάλλον είσαι μ@κ@κ@ς! Όπως μας αποκάλεσε και ο πρώην κόουτς με όλους τους εμπλεκόμενους να σπεύδουν να τον στηρίξουν μην τυχόν και αδικηθεί. Αν δεν βλέπεις την πρόοδο με την αγωνιστική πορεία της ομάδας, το καλό όνομα στην αγορά και τις πόρτες που μας έχει ανοίξει, την εμπιστοσύνη στο ελληνικό στοιχείο και το πλάνο, εσύ φταις! Αυτά τα «επικοινωνιακά» είναι που δυσκολεύομαι πιο πολύ να επεξεργαστώ όλα αυτά τα χρόνια της διοίκησης Πρωτοδικείου και με κάνουν να αναρωτιέμαι σε ποιο σημείο ακριβώς χάνεται η σύνδεση μεταξύ μιας διοίκησης Αρειανών  και του κόσμου της ομάδας.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΙΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Πράματα και θάματα είδαμε φέτος από το σύνολο που συνέθεσε ο Γιάννης Καστρίτης την αγωνιστική σεζόν που πριν λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε με τον ΑΡΗ στην 9^η θέση και την αποχώρηση του Τολιόπουλου να είναι το κερασάκι της άνοστης τούρτας. Η συνέντευξη τύπου πέρα από το φως που έριξε σε ότι έχει να κάνει με τα χρέη και το Παλέ δεν άφησε περιθώρια για αλλαγή νοοτροπίας γύρω από το αγωνιστικό. Αν είμαστε τυχεροί, του χρόνου θα είμαστε καλύτερα. Αν όχι, δεν έγινε και κάτι αυτά συμβαίνουν… Όπως συμβαίνει και εκεί που δεν υπάρχει κανείς για τον ΑΡΗ τελικά να εμφανισθεί. Να εμφανισθεί παρέα με την ελπίδα για κάτι το διαφορετικό.

ΥΓ. Απλά τα πράγματα για το που ακριβώς έχει κολλήσει η ομάδα. Εκεί που η ΚΑΕ είναι στελεχωμένη με άτομα που διαθέτουν εμπειρία και τεχνογνωσία τα πηγαίνει καλά, εκεί που είναι άδεια από «μυαλά» ο καθένας κάνει του κεφαλιού του. Τώρα το πως γίνεται να συμβαίνει αυτό, να βλέπεις(και να διαφημίζεις) τα θετικά αποτελέσματα του και σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό συνειδητά να υποστελεχώνεις το τμήμα είναι άλλη συζήτηση.

ΥΓ2. Τα  «δεν υπάρχει κανείς άλλος» και «είμαστε μόνοι μας» πολλές φορές κρύβουν και άλλες ερμηνείες. Το βέβαιο είναι ότι στον μπασκετικό ΑΡΗ δεν περισσεύει κανείς. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που «ακούν» και «συμφωνούν» αλλά εδώ προέχει το καλό του ΑΡΗ και όχι η προσωπική βόλεψη του καθενός.

Αρνητική ιστορία έγραψε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας στο Nick Galis Hall γνωρίζοντας βαριά ήττα από την Καρδίτσα με 27 πόντους διαφορά… κάτι που όσο και αν ψάξουμε στη μνήμη μας δύσκολα θα θυμηθούμε κάτι ανάλογο στο παρελθόν. Ένα απόλυτο μπάχαλο επί 40’ που δεν θύμιζε σε τίποτα ομάδα μπάσκετ. Ούτε καν ερασιτεχνική. Αδιάφοροι παίκτες, θολωμένος προπονητής και μια εικόνα που πρόσβαλλε τον σύλλογο και όσους βρεθήκανε σήμερα στο γήπεδο.  Στο ίδιο μήκος και οι δηλώσεις του Καστρίτη που αντί για μια έστω προσχηματική συγγνώμη προτίμησε να αναφερθεί στην έλλειψη ενσυναίσθησης από όσους χαλιούνται και την τάση ανθρωποφαγίας που δείχνουν.

ΣΚΟΡΠΟΧΩΡΙ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ

Ούτε για μια στιγμή η ομάδα δεν έδειξε ικανή να διεκδικήσει τη νίκη από την Καρδίτσα. Από την στιγμή που οι παίκτες μας πάτησαν στο παρκέ, υστερούσαν στα πάντα σε σχέση με τους αντιπάλους μας. Η Καρδίτσα έμοιαζε μπροστά μας με ομάδα από το NBA που ήρθε για να προπονηθεί κόντρα στον ΑΡΗ. Δεν συνάντησε καμία αντίσταση και με συνοπτικές διαδικασίες ανέβαζε τον δείκτη της διαφοράς. Οι φωνές και τα νεύρα του Καστρίτη ήταν η μόνη προσπάθεια αντίδρασης από την πλευρά μας μιας και καθαρά αγωνιστικά για άλλο ένα παιχνίδι  ο κόουτς μοιρολατρικά αποδέχθηκε ότι συνέβαινε πάνω στο παρκέ χωρίς να προσπαθεί να το αλλάξει.

ΑΝ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙΣ;

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Κάτι τέτοιο θυμίζει ο φετινός ΑΡΗΣ που παραμένει αδιόρθωτος και αρνείται πεισματικά να κάνει ένα βήμα προόδου. Και πως να το κάνει όταν ο «ιθύνων νους» αυτής της ομάδας επιμένει στα αρχικά του πλάνα και σκέψεις, αδιαφορώντας ότι η ομάδα πάει από το κακό προς το χειρότερο. Τίποτα δεν προσπαθεί να αλλάξει ο Καστρίτης. Ακόμη και αν μπαίνουν νέα πρόσωπα στην ομάδα τα πάντα παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα. Οι ίδιες ανούσιες άμυνες, τα ίδια ανόητα λάθη, οι ίδιες κακές επιλογές. Μονίμως με την δικαιολογία οδηγό με αποτέλεσμα κανείς στην ομάδα να μην νιώθει την παραμικρή ευθύνη για ότι συμβαίνει. Πως περιμένουμε από παίκτες σαν τον Χότζ, τον Λαζέφσκι και τον Μπάνκς να βγουν μπροστά όταν δεν υπάρχει η πίεση από τον κόουτς για να γίνει κάτι τέτοιο. Ο ίδιος μετά από κάθε ήττα τους δίνει άλλοθι. Ο ίδιος τους στηρίζει με νύχια και με δόντια από το καλοκαίρι ενώ θα έπρεπε νωρίς νωρίς να έχει αποδεχθεί τις λανθασμένες επιλογές του και να έχει προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις. Όταν όμως το καλό της ομάδας και οι νίκες δεν είναι προτεραιότητα αλλά να εξυπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο πλάνο που βολεύει τον κόουτς αυτά είναι τα αποτελέσματα. Αποτελέσματα που θα έπρεπε να έχουν εξοργίσει τη διοίκηση. Το αφήγημα του κόουτς όμως βολεύει τη διοίκηση, όπως τη βολεύει και όλη την ευθύνη της αγωνιστικής ξεφτίλας να την έχει ο Καστρίτης. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Όταν αποφασίσει η διοίκηση να ζητήσει ευθύνες τότε ίσως και να αρχίσουμε να βλέπουμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ.

ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΕΙΩΜΟ

Καμία έκπληξη για ότι έγινε σήμερα. Άλλωστε τα είπε όλα ο κόουτς στη συνέντευξη τύπου. Μα αφού υπάρχουν προβλήματα… τι περιμένατε; Να αλλάξουν 1-2 σωστές πάσες και να βγάλουν κάποιο σύστημα στην επίθεση; Να παίξουν άμυνα και να παλέψουν για κάθε μπάλα;  Για ποιο λόγο να προσπαθήσουν παραπάνω; Μα από την στιγμή που λείπει ο Τολιόπουλος και ο Μποχωρίδης και όσο θα λείπουν είναι αποδεκτό οι υπόλοιποι παίκτες και όλη η ομάδα σαν σύνολο να έχει αυτή την εικόνα. Είναι φυσιολογικό δηλαδή να χάνεις με αυτόν τον τρόπο από την Καρδίτσα. Τι δεν καταλαβαίνεις; Οπότε όλα καλά συνεχίζουμε έτσι…

ΥΓ. Για έλλειψη ενσυναίσθησης ακούσαμε, για ανθρωποφαγία ακούσαμε… ένα συγγνώμη δεν ακούσαμε.

ΥΓ2. Από την ήττα από την Καρδίτσα μέσα στο Παλέ στο φιλικό προετοιμασίας έως και τον σημερινό διασυρμό απέναντι στην ίδια ομάδα δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν έχει αλλάξει κάτι προς την θετική κατεύθυνση. Και για αυτό δεν φταίει κανένας τραυματισμός.

ΥΓ3. Όσο και αν σκαλίζω τη μνήμη μου δεν μπορώ να θυμηθώ ανάλογη κακή βραδιά μέσα στην έδρα μας με έναν αντίπαλο σαν την Καρδίτσα. Όπως και δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φορά που ο κόσμος άρχισε να φεύγει από το γήπεδο από το ξεκίνημα της 4^ης περιόδου.

ΥΓ4. Είναι να αναρωτιέσαι τι άλλο πρέπει να κάνει ένας προπονητής στον ΑΡΗ για να ξεκινήσει έστω αμυδρά να συζητιέται το ενδεχόμενο αντικατάστασης του. Όχι γιατί δεν τον συμπαθούμε... Αλλά για το καλό της ομάδας που εδώ και καιρό έχει περάσει σε 2^η μοίρα μιας και προέχουν τα «παιδιά» και το «οικογενειακό κλίμα» στα αποδυτήρια και στα γραφεία.

Σπατάλησε την ευκαιρία να πάρει μια σημαντική νίκη ο ΑΡΗΣ μας  στο Λαύριο όπου γνώρισε την ήττα στην παράταση με 91-86. Χωρίς δυνάμεις, χωρίς συγκέντρωση, χωρίς εμπνεύσεις ο ΑΡΗΣ στο Λαύριο σκόρπισε απογοήτευση για τρία δεκάλεπτα. Στην τελευταία περίοδο, αντέδρασε, το γύρισε και αν και είχε το προβάδισμα για τη νίκη στο τέλος δεν έπαιξε έξυπνα και το πλήρωσε σκληρά. Μια ήττα που ήρθε και έδεσε με την γκάφα ολκής που κράτησε τον Στάρκ εκτός αγώνα.

ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Με τη δύναμη πυρός του Λαυρίου να είναι τα γκάρντ και τον ΑΡΗ λόγω του τραυματισμού του Κατσίβελη και τη μη συμμετοχή του Στάρκ να υστερεί ποσοτικά στην περιφερειακή άμυνα που θα έπαιζε ο ΑΡΗΣ θα κρινόταν όλο το παιχνίδι. Κάτι που δυστυχώς από το ξεκίνημα δεν μας βγήκε. Πολλά τα ελεύθερα σουτ που δώσαμε και τα πληρώσαμε με το χειρότερο τρόπο. Οι ασίστ του Τολιόπουλου στους ψηλούς ήταν αυτές που μας κράτησαν στο πρώτο δεκάλεπτο μέσα στο παιχνίδι.

ΑΔΕΙΟΣ ΑΠΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Και αυτό που στο πρώτα 10 λεπτά έμοιαζε απλά για ένα σημάδι στο δεύτερο δεκάλεπτο έγινε τεράστια πληγή που δεν έλεγε να κλείσει. Καμία άμυνα πάνω στα σουτ, πολλά χαμένα ριμπάουντ και στην επίθεση ξαφνικά τρικυμία. Κάτι στο οποίο φέρει ευθύνη ο Καστρίτης μιας και προσπάθησε να διορθώσει τα αμυντικά θέματα καταστρέφοντας την επίθεση μας και αποσύροντας τους Μπάξτον και Σόουζα σε όλο το δεύτερο δεκάλεπτο.   Αποτέλεσμα από την έμπνευση του κόουτς ο ΑΡΗΣ να συνεχίζει να μην παίζει άμυνα, να δίνει επιθετικά ριμπάουντ με περισσότερη ευκολία στον αντίπαλο και στην επίθεση να μην ξέρει πως να επιτεθεί.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΓΙΝΕ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΑΟΥΛ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

Σε όλο το τρίτο δεκάλεπτο ο ΑΡΗΣ προσπαθούσε να αντιδράσει αλλά το Λαύριο είχε τις απαντήσεις διατηρώντας διψήφια διαφορά πόντων(+16). Κάτι που δεν έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ μπορούσε να επιστρέψει στο παιχνίδι. Έλα όμως που αυτόν τον ΑΡΗ δεν μπορείς να τον ξεγράφεις ποτέ. Ο Χάρελ θυμήθηκε την εμφάνιση του στο Τρέντο, ο Γκάλινατ δήλωσε παρών και ο ΑΡΗΣ κατάφερε λίγα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη να προηγηθεί 2 φορές με +3. Μάλιστα είχε να δώσει και 2 φάουλ μιας και ο στόχος στο τέλος ήταν να οδηγηθεί το Λαύριο στις βολές ώστε να μην σουτάρει το τρίποντο της ισοφάρισης. Το φάουλ δεν έγινε ποτέ, το παιχνίδι πήγε στην παράταση και εκεί φάνηκε πόσο κουρασμένος και ελλιπής κατέβηκε σήμερα.

ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΕΚΤΟΣ ΓΗΠΕΔΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ

Με τον Κατσίβελη να είναι τραυματίας η παρουσία του Στάρκ ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ήθελε περισσότερα πνευμόνια στην περιφερειακή άμυνα, ήθελε μια ακόμη επιλογή στην επίθεση. Και όμως για ένα μπέρδεμα στα γραφειοκρατικά ο Στάρκ δεν αγωνίσθηκε και ο ΑΡΗΣ πριν καν αρχίσει το παιχνίδι σαμπόταρε την προσπάθεια του. Όπως ακριβώς έκανε και ο Καστρίτης σε 2 σημεία του αγώνα όπου αποφάσισε να παίξει χωρίς ψηλό όταν οι ψηλοί μας τα πήγαιναν καταπληκτικά αλλά και να «ξεκουράσει» τον Γκάλινατ στο τρίτο δεκάλεπτο όταν ήταν η μοναδική απειλή για το αντίπαλο καλάθι. Ούτε και το φάουλ που ζήτησε να γίνει ακούσθηκε από τους παίκτες του αν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Τώρα αν το μόνιμο isolation και το one man show του Χάρελ και του Γκάλινατ ήταν το πλάνο της νίκης που χάθηκε στις λεπτομέρειες… τι να πω; Πολύ κακή εμφάνιση από την ομάδα, πολύ κακό κοουτσάρισμα και από τον κόουτς.

ΕΝΑ ΦΑΟΥΛ... ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΤΑΡΚ ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕ

Ένας παίκτης που δεν δηλώθηκε και ένα φάουλ που δεν έγινε ποτέ είναι το ρεζουμέ της σημερινής πολύ κακής βραδιάς για τον ΑΡΗ. Άσχημη εμφάνιση για τον ΑΡΗ μας που άργησε 3 δεκάλεπτα για να εμφανισθεί. Χάρελ και Γκάλινατ πάλεψαν να σώσουν τα προσχήματα αλλά η κακή βραδιά στο τέλος επιβεβαιώθηκε. Όπως επιβεβαιώθηκε πριν καν γίνει το τζάμπολ το πόσο ερασιτεχνικά λειτουργεί ακόμη η ομάδα.   Ευτυχώς ακολουθεί η Σλάσκ για να μας πέσει λίγο η πίεση Παραφωνία στην σημερινή άσχημη βραδιά, η υπέροχη κιτρινόμαυρη κερκίδα στο Λαύριο. Συνεχίζουμε…

ΥΓ. Για αυτό δεν τον αλλάζαν τόσο καιρό τον Καρ. Είχε πολύ χαρτομάνι η ιστορία …που να μπλέκουμε.

ΑΡΗΣ 108 ετών! Ημέρα υπερηφάνειας, ημέρα νοσταλγίας για τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος, ημέρα προβληματισμού για το σήμερα και το αύριο της αθλητικοκοινωνικοπολιτισμικής ιδέας που ακούει στο όνομα ΑΡΗΣ!

Αυτή τη φορά δεν θα απαριθμήσουμε τους τίτλους, ούτε θα υπενθυμίσουμε πόσες φορές ο ΑΡΗΣ ήταν ο πρώτος των πρώτων εντός και εκτός γηπέδου. Θα επικεντρωθούμε στην πηγή της δύναμης του που δεν είναι άλλη από τον υπέροχο κόσμο του!

Μια παθιασμένη ερωτική σχέση, μια αγάπη άνευ όρων, ένα δέσιμο πέρα από κάθε λογική που λίγοι εκτός ΑΡΗ μπορούν να καταλάβουν. Μια αυτοτροφοδοτούμενη πηγή ενέργειας που δεν στερεύει ποτέ. Και αυτό περί αστείρευτης ενέργειας έχει αποδειχθεί περίτρανα την τελευταία δεκαετία. Αυτά που έχει περάσει ο κόσμος του ΑΡΗ λίγοι οπαδοί άλλων ομάδων τα έχουν βιώσει. Εξορία στο ποδόσφαιρο, πέτρινα χρόνια στο μπάσκετ και ένα σάπιο σύστημα να σε κυνηγάει ακόμη μέσα στην ίδια σου την πόλη. Και όμως από αυτή τη μάχη έχουμε βγει νικητές και η δυναμική παρουσία μας 108 χρόνια μετά είναι η απόδειξη του θριάμβου μας. Αυτό το πάθος, αυτή η αφοσίωση, αυτή η πίστη όλων μας τροφοδοτεί και γιγαντώνει την αγαπημένη μας ομάδα!

Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε το Project108, σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε η εκδήλωση του επίσημου ΑΡΗ. Όχι γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει μια επετειακή γιορτή πανηγύρι αναπολώντας ένδοξες στιγμές από το παρελθόν αλλά γιατί το σήμερα απαιτεί την συμμετοχή και την εγρήγορση όλων μας. Ο Άλκης Καμπανός είναι το σημείο αναφοράς στο σήμερα του ΑΡΗ και από αυτό ακριβώς το σημείο πρέπει ο ΑΡΗΣ να αναπροσαρμόσει την πορεία του. Μια πορεία που όχι μόνο δεν θα πρέπει να περιοριστεί σε αθλητικούς χώρους αλλά αντιθέτως να αγκαλιάσει κάθε σπιθαμή και πτυχή της Θεσσαλονίκης αλλά και γιατί άλλωστε να μην παρασύρει σε αυτόν τον καθαρό και αγνό δρόμο και ολόκληρη την υπόλοιπη χώρα. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο ΑΡΗΣ θα παρασέρνει από πίσω του ένα ολόκληρο Έθνος.

Χρόνια Πολλά ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα επίπονης αναμονής έσκασε χθες η ευχάριστη είδηση της άρσης όλων των μπαν που στραγγάλιζαν ασφυκτικά την ΚΑΕ τα τελευταία χρόνια. Κάτι που όσο αυτονόητο και αν το είχαμε όλοι στο μυαλό μας, στην πράξη ήταν κάτι πάρα πολύ δύσκολο για να επιτευχθεί και για αυτό ακριβώς αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στη διοίκηση πρωτοδικείου που το κατάφερε.

Η ΚΟΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΟΤΙ Η ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΜΠΑΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Μπορεί να φθάσαμε μια ανάσα πριν την έναρξη των επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων  ώστε να διαγραφούν τα μπαν από τη λίστα της FIBA και ο ΑΡΗΣ να ανακοινώσει τους ξένους που απέκτησε το καλοκαίρι αλλά από την αρχή ο στόχος ήταν ξεκάθαρος. Σε αντίθεση με άλλα καλοκαίρια όπου μας βομβάρδιζαν-προετοίμαζαν με δεύτερες σκέψεις και plan b των προπονητών και της διοίκησης αυτή τη φορά υπήρχε πέρα από τη θέληση και η αποφασιστικότητα. Μπορεί να πήρε χρόνια αλλά πλέον μπορούμε να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που κινούνται κοντά στην ΚΑΕ είτε μέσω του Α.Σ. είτε με άμεση σχέση αφουγκράστηκαν την απογοήτευση και αγανάκτηση του κόσμου αλλά και την ανάγκη να δει κάτι το διαφορετικό μέσα στο γήπεδο. Κάτι πιο ανταγωνιστικό, κάτι πιο ελκυστικό από τον ΑΡΗ των τελευταίων ετών.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΣΤΡΙΤΗ ΚΑΙ Ο ΧΑΝΛΑΝ ΘΕΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Η επιλογή προπονητή για κάθε ομάδα σε μεγάλο βαθμό δείχνει και τις βλέψεις που έχει. Όταν παίρνεις έναν πρωτάρη για τον πάγκο μόνο και μόνο επειδή είναι Αρειανός ή απλά είναι αρεστός σε μια μερίδα του κόσμου τότε αυτομάτως έχεις αφήσει στοιχεία όπως τεχνικές γνώσεις και εμπειρία στην άκρη. Ο Καστρίτης δεν έχει και το πιο πλούσιο βιογραφικό αλλά σίγουρα έχει σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία από τον προκάτοχο κάτι που αυτομάτως σημαίνει ότι η διοίκηση κοιτάει πιο ψηλά. Αλλιώς θα ερχόταν άλλος ένας πρωτάρης στους πάγκους της Α1(ή στον πάγκο μιας επαγγελματικής ομάδος) θα κάναμε οικονομία γιατί μια τέτοια ευκαιρία έχει τεράστια αξία και για το αγωνιστικό ο Θεός βοηθός… Δεν προχωρήσαμε με αυτή την λογική και αυτό λέει πολλά. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με την περίπτωση του Χάνλαν που ελπίζουμε να μην εξελιχθεί σε άλλος Σούλερ. Ξένοι παίκτες υπάρχουν για όλα τα πορτοφόλια και όταν ξέρεις ότι θα έχεις και το πλεονέκτημα της αντικατάστασης των κακών επιλογών ρισκάρεις πιο εύκολα. Και όμως η διοίκηση και ο Καστρίτης επέλεξαν έναν παίκτη σαν τον Χάνλαν όπου έχει αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο ηγέτης της ομάδος. Και αυτό ακριβώς περιμένουμε να κάνει φέτος.

ΑΘΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΝΙΚΕΣ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ

Με τον βασικό ξένο σέντερ ακόμη να μην έχει κλείσει και τα φιλικά παιχνίδια της προετοιμασίας να έγιναν κεκλεισμένων των θυρών θα είναι ψέματα να πούμε ότι έχουμε εικόνα για τον ΑΡΗ που χτίζεται. Ωστόσο αυτοί που είχαν την τύχη να τα παρακολουθήσουν, οι επιλογές των παικτών  αλλά και η στατιστική δείχνουν κάτι. Δείχνουν ένα σύνολο παικτών που θα βγάζει ενέργεια πάνω στο παρκέ και θα παλεύει σε κάθε φάση. Και από την στιγμή που οι 2 βασικοί γκαρντ Χάνλαν και Κουάν δείχνουν να το έχουν με το σκοράρισμα τότε μάλλον είμαστε σε καλό δρόμο με δεδομένο πάντα το περιορισμένο μπάτζετ. Ελπίζουμε πάντως στην περίπτωση του σέντερ να βρεθεί μια καλή ευκαιρία μιας και η συγκεκριμένη επιλογή θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την ανταγωνιστικότητα μας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ

Πάνω που πολλοί από εμάς είχαν πεισθεί ότι οδηγούμασταν σε ένα ακόμη φιάσκο με την άρση των μπαν και τα δελτία των νεοαποκτηθέντων ξένων ήρθε η ευχάριστη είδηση! Ο βραχνάς των μπαν ανήκει στο παρελθόν και κόντρα στη Λάρισα για τον θεσμό του κυπέλλου θα μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε τον νέο ΑΡΗ σχεδόν πλήρη.  Όχι ότι το κύπελλο είναι το ζητούμενο με ότι βιώνουμε τα τελευταία χρόνια… αλλά η νίκη είναι πάντα νίκη. Και στον μπασκετικό ΑΡΗ μέχρι και οι νίκες μας έχουν λείψει… Ένα μεγάλο μπράβο στη διοίκηση και μια ευχή να συνεχίσει έτσι. Ο κόσμος του ΑΡΗ ξέρει να αναγνωρίζει και να επιβραβεύει όταν βλέπει κάτι καλό.

ΥΓ. Λίγες οι ημέρες που ανέλαβε η νέα διοίκηση της ΕΟΚ οπότε δικαιολογείται για τις συνήθειες του παρελθόντος όπου ακόμη και η τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων αποτελεί θέμα. Αναμένουμε να δούμε την αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

Με αφορμή την έναρξη της προετοιμασίας της ομάδος που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγες ημέρες, ήρθε η στιγμή να ασχοληθούμε ξανά με την μεγάλη μας αγάπη(και συνάμα μεγάλη πληγή)  τον μπασκετικό ΑΡΗ! Βλέπετε η ελεύθερη πτώση του Αυτοκράτορα εδώ και χρόνια μας έχει αναγκάσει να κρατάμε «αποστάσεις ασφαλείας» από την καθημερινότητα του μπασκετικού τμήματος και να περιοριζόμαστε στα διαδικαστικά όπως είναι οι μεταγραφές και οι αγωνιστικές υποχρεώσεις. Άλλωστε πέρα από αυτά το να ασχολείσαι με την καθημερινότητα του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και πολλά χρόνια το μόνο που σου προσφέρει είναι θλίψη μαζί με μπόλικα αναπάντητα γιατί…  «επίτευγμα»  όλων των διοικήσεων ανεξαιρέτως.  Φέτος αν και τα πρόσωπα είναι «δοκιμασμένα» υπάρχει μια έντονη διάθεση για αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Αρχίζοντας από τα πιο απλά όπως είναι τα οργανωτικά και συνεχίζοντας πιο ουσιαστικά σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό προφίλ της ομάδος.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ

Αν υπάρχει κάτι που δείχνει έντονα μια διάθεση για αλλαγή στην ομάδα  αυτό είναι η στελέχωση της ΚΑΕ με άτομα ταυτισμένα με τον ΑΡΗ. Και μόνο το ότι πλέον θα υπάρχει «εκπρόσωπος» της Αυτοκρατορίας στο ρόλο του Basketball Advisor και του εκπροσώπου της ομάδος στα κέντρα αποφάσεων είναι αρκετό για να αισιοδοξούμε ότι όντως κάτι αλλάζει! Ναι, ο Μιχάλης Ρωμανίδης επέστρεψε σπίτι του! Και όταν μιλάμε για Μιχάλη Ρωμανίδη δεν μιλάμε απλά για έναν πρώην παίκτη που τίμησε την φανέλα στα πιο λαμπρά χρόνια της ιστορίας του συλλόγου αλλά και για έναν «μπασκετάνθρωπο» με χρόνια εμπειρία σε διάφορες ομάδες με ανάλογο πόστο. Ο Χρήστος Ταπούτος ως team manager είναι άλλη μια εντυπωσιακή προσθήκη που  θα πλαισιώνει την ομάδα και θα προσφέρει ποικιλοτρόπως. Ενώ και οι άλλες κινήσεις όπως αυτή του Σάκη Παραλίκα και των υπολοίπων του τεχνικού team δείχνουν μια επαγγελματική οργάνωση σε κιτρινόμαυρο φόντο που έλειπε τα προηγούμενα χρόνια. Η αναμενόμενη αποχώρηση του Σταύρου Ελληνιάδη ας αποτελέσει την αρχή για μια κλειστή πόρτα για όποιον περαστικό βλέπει φως στην ΚΑΕ και μπαίνει για να φτιάξει(ή να συντηρήσει) το βιογραφικό του χωρίς τα ανάλογα διαπιστευτήρια.

Η ΑΡΣΗ ΤΟΥ BAN ΚΑΙ Η ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Ορμώμενοι από το πετυχημένο δίδυμο Μποχωρίδη-Βεζένκοφ καταλήξαμε να κυνηγάμε φρούδες ελπίδες με Αρειανάκια που θα γινόντουσαν ηγέτες μέσα στον σύλλογο και Έλληνες περαστικούς από τα χαμηλά ράφια της Basket League αναδεικνύοντας τους σε «σημαιοφόρους» τοποθετώντας τους στο βασικό αγωνιστικό πλάνο. Οι συνέπειες αυτής της φιλοσοφίας γνωστές… την ίδια στιγμή που ομάδες με το ίδιο ή και χαμηλότερο μπάτζετ από εμάς έβρισκαν «λαχεία» Αμερικάνους πραγματοποιώντας χρονιές με σαφώς περισσότερη αγωνιστική αξιοπρέπεια από τον ΑΡΗ μας. Ο Καστρίτης από την άλλη δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει κάποια κατάσταση και με μπόλικη δόση ρεαλισμού στήνει μια ομάδα όπου το Α και το Ω της θα είναι οι 6 ξένοι που θα επιλεγούν. Σωστή επιλογή που αν και περιέχει το ρίσκο της μπορεί να βγει κάτι πολύ καλό. Φυσικά και όταν παίρνεις ξένους χωρίς Ευρωπαϊκή εμπειρία υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αποτυχίας αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πέρα από την απόκτηση του Χάνλαν που φαντάζει ως σίγουρη επιλογή, ο ΑΡΗΣ τη νέα σεζόν θα έχει το δικαίωμα να αλλάξει ξένους εφόσον δεν μείνει ικανοποιημένος. Κάτι που από μόνο του για τον ΑΡΗ των προηγούμενων χρόνων είναι σημαντικό. Θα πρέπει να σημειώσουμε πάντως ότι ο Καστρίτης έχει δείξει ότι όχι μόνο ξέρει να επιλέγει ξένους αλλά ότι έχει και τρόπο για να τους δίνει τον σωστό ρόλο που πρέπει να έχουν ώστε να υπηρετήσουν το αγωνιστικό πλάνο. Και αν σε όλα τα παραπάνω καταφέρει ο νέος μας προπονητής να κουμπώσει και τους Σιδηροηλία και Νετζήπογλου που ξεχάστηκαν πέρσι τότε δεν θα μιλάμε απλά για μια χρονιά επιβίωσης.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΘΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Κάτι φαίνεται να αλλάζει φέτος σε όλα τα επίπεδα με την έως τώρα στελέχωση της ομάδος με ανθρώπους σαν τον Ρωμανίδη, τον Ταπούτο, τον Παραλίκα και τους υπόλοιπους να μας κάνει να αισιοδοξούμε για μια πραγματικά νέα αρχή.  Η άρση του ban που θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και ο σχεδιασμός του Καστρίτη πάνω στον Χάνλαν και στους υπόλοιπους 5 ξένους δείχνουν αλλαγή φιλοσοφίας και στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Δυναμικό το ξεκίνημα της νέας διοίκησης, η συνέπεια της όμως θα κρίνει τα πάντα. Όσο για τον κόσμο που διψάει να δει για αρχή τον ΑΡΗ να σηκώνει κεφάλι… υπομονετικά θα είναι και πάλι δίπλα στον Αυτοκράτορα!

ΥΓ. Πάγια διαχρονικά η θέση μας εδώ στον Πλανήτη ΑΡΗ σχετικά με τον Νίκο Γκάλη και την αποστασιοποίηση του από τον τραγέλαφο όπως τον έχουν καταντήσει χώρο του μπάσκετ. Ο μπασκετικός Θεός μας πρόσφερε τα πάντα και καλά κάνει τόσα χρόνια και κάθεται στον θρόνο του. Έλα όμως που δεν μπορεί να αφήσει τα παιδιά του να ξεψυχάνε… και διαπιστώνει ότι πρέπει να λάβει δράση ξανά! Του ευχόμαστε ολόψυχα να «σκοράρει» και εκτός παρκέ όπως μοναδικά το έκανε όλα τα χρόνια που τον θαυμάσαμε!

ΥΓ2. «Μαύρο πρόβατο» λέει  ο Β.Αλεξανδρής γιατί είναι από τους λίγους που τολμάει να λέει τα πράγματα με το όνομα τους…  Λες και τόσα χρόνια που υμνείτε ο κάθε περαστικός που σχετίζεται με τον ΑΡΗ είδαμε χαΐρι... Εκτός και αν η επιτυχία του ΑΡΗ για μερικούς περιορίζεται στις καριέρες(μικρές ή μεγάλες) που χτίζονται στην πλάτη της ομάδος μας.

Ακόμη μια συνέντευξη τύπου της διοίκησης της ΚΑΕ ΑΡΗΣ πραγματοποιήθηκε χθες που από όποια πλευρά και αν την αναλύσουμε, δύσκολα μπορούμε να πούμε ότι μας έκανε σοφότερους ή έστω μας καθησύχασε ότι η ομάδα βαδίζει σε κάποιο ασφαλές μονοπάτι. Ωραία τα είπε η διοικητική τριάδα όπως ακριβώς ωραία τα έχουν ξαναπεί οι ίδιοι άνθρωποι σε αντίστοιχες δημόσιες τοποθετήσεις. Ακόμη και όταν πρόσφεραν με την παρουσία τους απλόχερα την στήριξη τους σε αυτούς που «επιτρέπεται» να κατηγορούμε ως υπαίτιους για το κατάντημα του ΑΡΗ, πάλι ωραία τα έλεγαν… κάτι που έχει οδηγήσει την ευρεία μάζα του κόσμου του ΑΡΗ να περιμένει καρτερικά να δει με πράξεις ότι κάτι αλλάζει. Από την φιλοσοφία στο αγωνιστικό ως την εξωστρέφεια σε επίπεδο εύρεσης σταθερής διοικητικής λύσης που είναι και το μεγάλο πρόβλημα του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και πολλά χρόνια.

ΤΑ ΧΡΕΗ, ΟΙ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Αν κάτι ακούστηκε σαν  ταινία σε επανάληψη αυτό ήταν το κομμάτι των χρεών. Μετακυλιόμενα χρέη, δεσμεύσεις τηλεοπτικών, νέοι διακανονισμοί που αυτή την φορά θα τηρηθούν σε σχέση με τις προηγούμενες φορές με ένα περιτύλιγμα σιγουριάς ότι όλα γίνονται όπως πρέπει. Δεν ακούσαμε για χρηματοδότες, δεν ακούσαμε για δυνατούς χορηγούς, δεν ακούσαμε για νέες πηγές εσόδων, δεν ακούσαμε κάτι το διαφορετικό. Πιθανόν να μην έχει αλλάξει και τίποτα πέρα από την ανανέωση του χρονικού περιθωρίου μέχρι να ξαναβγεί κάποιος νέος Τσαϊρέλης, Βεργίνης, Ντραγκίσεβιτς ή κάποιος άλλος να μιλήσει για ασυνέπεια και κοροϊδία. Αρνητική εντύπωση έκανε η αναφορά στα νούμερα των εσόδων με τον διαχωρισμό του ποσού που προερχόταν από τον κόσμο του ΑΡΗ λες και οι χορηγίες ή η οικονομική στήριξη από φίλους της ομάδος με οποιοδήποτε τρόπο δεν έχουν να κάνουν με το brand name του ΑΡΗ και της δυναμικής του κόσμου του και είναι κάτι το ανεξάρτητο. Έστω και έτσι ευελπιστούμε η διοίκηση της ΚΑΕ να φανεί μυαλωμένη και συνεπής στους διακανονισμούς που τρέχει αλλά και στο πλάνο για την ομάδα της νέας χρονιάς. Τα χρήματα από το στοίχημα είναι κάτι καινούργιο που προέκυψε από το πουθενά και θα πρέπει να αξιοποιηθούν με τον βέλτιστο τρόπο.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ

Ο ερχομός του Λάσκαρη έστω προσωρινά άλλαξε τα δεδομένα στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ και πρόσφερε έστω για λίγο την ελπίδα  στον κόσμο ότι ο ΑΡΗΣ μπορεί να γίνει δυνατός ξανά. Με τα σημερινά δεδομένα αυτή η ελπίδα μοιάζει με τα αποκαΐδια μιας φωτιάς που σιγόκαιγε για χρόνια.  Ναι δεν είναι εύκολο να βρεθεί κάποιος να «επενδύσει» στο μπάσκετ όπως έχει καταντήσει στην χώρα μας και όχι μόνο αλλά και όλο αυτό το γαϊτανάκι με τις φήμες έχει κουράσει. Οι 5 φίλοι που ξεχάστηκαν, οι συμπαίκτες που ακόμη και τα ονόματα τους γίνονται ζήτημα, οι ξένες εταιρίες που κατά διαβολική σύμπτωση δείχνουν ενδιαφέρον την ίδια στιγμή και οι σοβαρές συζητήσεις με τους ενδιαφερόμενους που τελικά δεν είναι επί του παρόντος.  Και όλα αυτά μέχρι να καταλήξουμε στο σταθερό «μα αφού δεν υπάρχει κανείς» ή το «όποιος θέλει ας έρθει». Δύσκολα μπορεί κάποιος εκτός διοίκησης να γνωρίζει πραγματικά πόσο πολύ «κυνηγάει» ο επίσημος ΑΡΗΣ μια διοικητική αλλαγή το βέβαιο είναι ότι αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω.

ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΕΖΟΝ ΚΑΙ Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Ως γνωστόν στον ΑΡΗ επικρατεί το μότο «όλοι είναι καλοί και κάνουν σωστά την δουλειά τους» ανεξαρτήτως αποτελέσματος.  Κάπως έτσι πορεύτηκε πέρσι ο ΑΡΗΣ αγωνιστικά με την επιλογή Καμπερίδη στον πάγκο να μην έχει σχεδόν καμία μπασκετική λογική αλλά έναν απελπισμένο ρομαντισμό μαζί με μια  «δημοσιοσχετίστικη» προσέγγιση.  Καλό παιδί, τον συμπαθεί ο κόσμος, έχει καλές σχέσεις με δημοσιογράφους και κάποιους παράγοντες… τι άλλο μπορείς να θέλεις από έναν προπονητή στην πιο δύσκολη φάση της ιστορίας του μπασκετικού ΑΡΗ άραγε; Με λίγα λόγια σχεδόν για όλες τις δουλειές στον πλανήτη ζητάνε ένα βιογραφικό ή έστω μια προϋπηρεσία σε ανάλογη θέση αλλά στον πλανήτη ΑΡΗ αυτά είναι ψιλά γράμματα. Η επιλογή Καστρίτη με δεδομένες τις οικονομικές συνθήκες σίγουρα είναι μια πιο λογική λύση. Όπως λογική επιλογή μετά και το περσινό φιάσκο με τους γραφεία των φίλων μάνατζερ και το ανούσιο και αδικαιολόγητο πολυπληθές  ρόστερ  είναι η άρση των μπαν. Ναι, όταν ο ΑΡΗΣ επιδεικτικά δεν παλεύει να κρατήσει έναν παίκτη σαν τον Κουζέλογλου τότε αναγκαστικά θα πρέπει να βασίσει όλο το αγωνιστικό του πλάνο στους 6 ξένους που θα επιλέξει. Και αν κοντά σε αυτούς τους 6 ξένους μπορέσουν επιτέλους να βρουν χρόνο παίκτες σαν τον Νετζήπογλου και τον Σιδηροηλία αλλά έρθει τελικά και ένας team manager σαν τον Χρήστο Ταπούτο  ίσως να βγει και κάτι καλό αγωνιστικά από τη νέα χρονιά.

ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ, Η  ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ

Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι το πιο εύκολο σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση είναι οι «από έξω» να ασκούν κριτική στους «από μέσα». Ιδίως στα χρόνια του διαδικτύου η κριτική γίνεται με μεγάλη ευκολία και πολλές φορές άκομψα χωρίς σεβασμό σε αυτούς που βγαίνουν μπροστά. Όταν όμως ασχολείσαι με τα κοινά μιας λαοφιλής και ιστορικής ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ τότε η κριτική σε κάθε σου βήμα είναι αυτονόητη. Αν μάλιστα είσαι η «διοικούσα επιτροπή»  που βρέθηκες σε αυτή τη θέση επειδή «δεν υπάρχει κανείς»  τότε λογικό είναι να σε πειράζει και λίγο παραπάνω το τι λέει ο καθένας δεξιά και αριστερά. Αυτό όμως που εδώ και χρονιά αρνούνται να καταλάβουν όσοι εμπλέκονται διοικητικά με τον ΑΡΗ είναι ότι αν τα κάνεις όλα σωστά, όπως πρέπει(και μπορείς) αλλά ο κόσμος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό τότε επικοινωνιακά κάνεις κάτι εντελώς λάθος. Η απόσταση μεταξύ του «σωτήρα» και του «υπεύθυνου για το κατάντημα» της ομάδος  είναι τεράστια άρα εφόσον η κοινή γνώμη κινείται σαν μπάλα σε φλιπεράκι δεξιά αριστερά με ιλιγγιώδη ταχύτητα τότε επικοινωνιακά κάτι κάνεις εντελώς λάθος. Και όταν στον δημόσιο λόγο  ανθρώπων σαν του Αλεξανδρή, του Ταρνατώρου, του Μιχαϊλίδη, του Μόκκαλη, του Λέσιτς και άλλων διακρίνεις μια κοινή συνισταμένη στο «πόρτες κλειστές» όταν αναφέρονται στην διοίκηση της ΚΑΕ μάλλον έστω και σε μικρό βαθμό κάτι πρέπει να ισχύει.  «Πόρτες κλειστές» όπως αυτές που φάνηκε ξεκάθαρα χθες ότι υπάρχουν ανάμεσα στην ΚΑΕ και στις ακαδημίες της ομάδος. Η απάντηση του Δημήτρη Μπουσβάρου προς όσα ανέφερε ο Λευτέρης Αρβανίτης στην συνέντευξη τύπου σχετικά με τις ακαδημίες λέει πολλά για την κατάσταση που επικρατεί στο μπασκετικό ΑΡΗ.  Τώρα το ότι οι Νετζήπογλου και Σιδηροηλίας δουλεύτηκαν από το τεχνικό επιτελείο της ΚΑΕ δηλαδή τον Σάββα Καμπερίδη και τους εθελοντές συνεργάτες του σε μια χρονιά όπου τον Νετζήπογλου τον θυμήθηκαν αφού έκλεισε τα 18(και παρουσιάστηκε το πρόβλημα με το συμβόλαιο του) και τον Σιδηροηλία τον είχαν μεταξύ πάγκου και κερκίδας  ακούγεται σαν κακόγουστο ανέκδοτο.

Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ

Στο πάτο του βαρελιού βρίσκεται ο μπασκετικός ΑΡΗΣ εδώ και χρόνια κάτι που κάνει τα πράγματα πολύ απλά για κάθε διοίκηση που θέλει να βοηθήσει. Σεβαστές οι καλές προθέσεις, καλά τα ωραία λόγια, καλά τα μακροπρόθεσμα πλάνα… αλλά οι πράξεις είναι αυτές που κάνουν την διαφορά. Πράξεις που θα επαναφέρουν την αξιοπιστία του Αυτοκράτορα εντός και εκτός γηπέδου. Πράξεις που θα πείσουν τον κόσμο ότι κάπου βαδίζουμε σαν ομάδα και στόχος είναι η αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

ΥΓ. Η μεμονωμένη σκληρή και άδικη κριτική προς την διοίκηση είναι το δένδρο… το δάσος είναι ο κόσμος στο Παλέ που με γεωμετρική πρόοδο κάθε χρονιά είναι και λιγότερος.

ΥΓ2. Είδαμε και Αρειανά χαμόγελα «υπερηφάνειας»  για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσία του Παναθηναϊκού από τον Δημήτρη Πρίφτη. Άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα για το τι σημαίνει να βάζεις στο βιογραφικό σου τον ΑΡΗ είτε είσαι προπονητής, παίκτης ή «εξέχων πολίτης»  της κοινωνίας της  Θεσσαλονίκης.

ΥΓ3. Δείτε αναλυτικά όλη την συνέντευξη τύπου εδώ.

Τίτλοι τέλους μπήκαν στο Περιστέρι με μια ακόμη «εντός προγράμματος» ήττα σε αυτή τη μίζερη χρονιά. Οι εναπομείναντες παίκτες πάλεψαν με όλες τις δυνάμεις τους έστω για μια νίκη τιμής που θα οδηγούσε τα πλέιοφς ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα υπερίσχυσε και η διαφορά δυναμικότητας και η έλλειψη ουσιαστικού κίνητρου επικράτησε.

ΠΑΛΕΨΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΕ ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΝΕΤΖΗΠΟΓΛΟΥ

Το Περιστέρι αν και αυτό έχει τα μαύρα χάλια του λόγω σωρείας λανθασμένων διοικητικών και προπονητικών επιλογών σίγουρα είναι ένα δύο επίπεδα πιο πάνω από αυτόν τον ΑΡΗ και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα μέσα στο γήπεδο. Όσο φιλότιμα και αν πάλεψαν οι παίκτες μας, με το που βρήκαν τα μακρινά σουτ οι αντίπαλοι μας ήταν αδύνατο να ακολουθήσουμε. Το μόνο ενδιαφέρον που υπήρχε για τους τηλεθεατές ήταν η απόδοση του Νετζήπογλου. Μπορεί ο νεαρός αθλητής να μην ήταν το ίδιο εντυπωσιακός όπως κόντρα στον Ιωνικό, ωστόσο έπεισε και πάλι ότι έχει όλα τα προσόντα και κυρίως την ψυχοσύνθεση που απαιτείται για να εξελιχθεί. Μετά και την «φθηνή» αποχώρηση του Κουζέλογλου, ο Όμηρος Νετζήπογλου είναι το μοναδικό θετικό στοιχείο που μπορούμε να κρατήσουμε από αυτή τη χρονιά.

Ο ΠΙΚΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ

Όσες δικαιολογίες και αν υπάρχουν για το φετινό χάλι δεν παύει αυτό που είδαμε πάνω στο παρκέ να αποτελεί αποτέλεσμα επιλογών. Περιορισμένων εξαρχής επιλογών αλλά επιλογών. Το μπάτζετ μοιράστηκε όπως μοιράστηκε αλλά η εικόνα πάνω στο παρκέ δεν δικαίωσε κανένα. Ναι μεν αν αναλογιστούμε την δυσκολία της συμμετοχής στο πρωτάθλημα μπορούμε να πούμε ότι η διοίκηση έκανε αυτό που έπρεπε αλλά σε ότι έχει να κάνει με το καθαρά αγωνιστικό, το ρόστερ που μαζεύτηκε και τη διαχείριση του η μόνη λέξη που ταιριάζει είναι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ… ευχή όλων αυτή η αποτυχία να μην ξεχαστεί και θαφτεί κάτω από ένα βουνό δικαιολογιών και να αποτελέσει μάθημα για τη δύσκολη συνέχεια…

ΥΓ. Και όπως συμβαίνει κάθε φορά που ο ΑΡΗΣ αποτυγχάνει οι πρωταγωνιστές αλληλοσυγχαίρονται αναμένοντας την αποθέωση από τα παπαγαλάκια.

ΥΓ2. Όταν την τελευταία 5ετία που έχεις μείνει εκτός 8άδας τέσσερις φορές θεωρείς επιτυχία και επίτευγμα σου το ότι βοήθησες 1-2 προπονητές και 2-3 παίκτες να φτιάξουν το βιογραφικό και την καριέρα τους στην πλάτη σου, τότε απλά επιβεβαιώνεις ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του μπασκετικού ΑΡΗ δεν είναι το οικονομικό…

Από την πρώτη στιγμή που επισημοποιήθηκαν τα σημαντικά έσοδα των ΚΑΕ από το στοίχημα ο καθένας αντιλήφθηκε την ευκαιρία που προέκυψε για τον ΑΡΗ μας ώστε να ξεμπλέξει από τις αμαρτίες του παρελθόντος και να αλλάξει οριστικά σελίδα. Μας προβλημάτισε η αναφορά του προέδρου του Α.Σ. σε συμπαίκτες και σε «επιφανείς» Αρειανούς ωστόσο θεωρήσαμε σωστό να περιμένουμε την συνέντευξη του Λευτέρη Αρβανίτη στο Yellow Radio όπου εκεί δόθηκαν πολλές εξηγήσεις τόσο για τα περίεργα του χθες όσο και για τις ελπίδες μας για το αύριο. Μια συνέντευξη που σε πολλά σημεία κατά κάποιο τρόπο μας «δικαιώνει» για την έντονη κριτική στάση που απέναντι στο «παρεάκι» της ΚΑΕ, στο πώς παρουσιάζεται το χρέος του Αυτοκράτορα αλλά και για το τι ακριβώς συνέβαινε σε μια περίοδο που όλα αν και έμοιαζαν ιδανικά ο ΑΡΗΣ δεν ήθελε να κάνει το βήμα παραπάνω αποθεώνοντας την μετριότητα.

Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗ, ΤΑ ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ Ο ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ

Ένα σημαντικό σημείο που ξεκαθαρίστηκε ήταν αυτό της περιόδου Λάσκαρη σε σχέση με τα χρέη. Πόσα βρήκε από τους «νοικοκύρηδες», πόσα άφησε στον «αλεξιπτωτιστή» και που τελικά κατέληξαν.  Με μια ψυχρή ματιά ο Λάσκαρης άφησε την ομάδα με λιγότερα χρέη από όσα ανέλαβε και αυτό λέει πολλά. Κάτι που δεν μπόρεσαν να πετύχουν παράγοντες και παράγοντες που δημόσια δήλωναν ότι αυτός ήταν ο στόχος τους.  Σίγουρα υπήρχε κακοδιαχείριση, σίγουρα θα μπορούσε η ομάδα να πετύχει παραπάνω αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια περίοδο όπου τα μικρά Αρειανάκια ξαφνικά είδαν ότι υπάρχουν και καλύτεροι ξένοι από τον Τζέρεμι Χάντ και ότι ο ΑΡΗΣ αγωνιστικά μέσα στο γήπεδο ήταν κάτι παραπάνω από απλά αξιοπρεπής.

Ακόμη και αν ο Λάσκαρης ήταν ένα πυροτέχνημα ήταν φανερό ότι γούσταρε αυτό που γινόταν στο Παλέ και την δυναμική που είχε ο Αυτοκράτορας και αυτό τον ωθούσε ώστε να κάνει το κάτι παραπάνω. Αυτό το κάτι παραπάνω που δυστυχώς πολλοί στον ΑΡΗ δεν ήθελαν γιατί στο μυαλό τους είχαν αποκλειστικά τα χρέη… Τι και αν ο Λάσκαρης με το που ήρθε ήθελε να φέρει έναν Αμερικάνο για να ενισχύσει την ομάδα; Τελικά η «οικογένεια» και τα «γραφεία» κατέληξαν στον συμπαθή Τσιάρα. Τι και αν την επόμενη χρονιά πάλι υπήρξε η θέληση  για ενίσχυση… τελικά προτιμήθηκε το «βραβείο Τσούπκοβιτς» για την ομάδα που ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την χρονιά χωρίς αλλαγή.  Ενώ την   χρονιά όπου τα χρέη αυξήθηκαν είδαμε ένα μεγάλο μπάτζετ να σπαταλιέται με ένα ερασιτεχνικό τρόπο από ανθρώπους με ταβάνι που φοβόντουσαν να κοιτάξουν παραπέρα με τον ΑΡΗ απλά να «κατακτά» τα αυτονόητα. Αποτέλεσμα μιας  αρρωστημένης νοοτροπίας που δεν βλέπει καμία αξία σε δεύτερες ή τρίτες θέσεις, θεωρεί την συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ανούσια και τις συμμετοχές σε τελικούς τζάμπα έξοδο μιας και αν φθάσεις ως εκεί θα πέσεις σε έναν παντοδύναμο Παναθηναϊκό ή Ολυμπιακό. Αυτή ήταν η λογική που καλλιεργήθηκε κάτι παραπάνω από μια δεκαετία,  αυτή τη λογική προσπαθούσαν να επιβάλουν επί Λάσκαρη, αυτή ήταν η λογική που μας οδήγησε σε χρονιές μετριότητας παρόλο που υπήρχε ένα «πυροτέχνημα» με χρήματα, αυτή είναι η λογική που πλέον έχει ρίξει τον πήχη τόσο χαμηλά στο σημείο που η γρήγορη σωτηρία της ομάδος να παρουσιάζεται ως διοικητική και αγωνιστική επιτυχία. Τουλάχιστον φτιάχτηκαν καριέρες προπονητών και παικτών που στην  πολυδιαφημισμένη «οικογένεια»  της ΚΑΕ ίσως να έχει και μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το καλό της ομάδος και την χαρά του κόσμου που πονάει βλέποντας το κατάντημα του Αυτοκράτορα.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Στο σημείο που θεωρώ δεν κρύφθηκε καθόλου ο πρόεδρος ήταν σε ότι έχει να κάνει με την ταλαίπωρη χρονιά που διανύουμε. Δεν αρνήθηκε τα λάθη της διοίκησης και του προπονητή, δεν απέφυγε να χρεώσει ξεκάθαρα κάποιες επιλογές αποκλειστικά στον Σάββα με ποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση του Άνταμ Σμίθ και του Κέν Μπράουν ενώ τόνισε και την κακή διαχείριση του ρόστερ όπου η αξιοποίηση παικτών όπως είναι ο Σιδηροηλίας για ανεξήγητους λόγους πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Πάντα έχει την αξία του να παραδέχεσαι τα λάθη, το σημαντικότερο όμως είναι να μην τα επαναλαμβάνεις. Για αυτό και οι μαθητευόμενοι μάγοι στην ΚΑΕ που θέλουν να εμπλουτίσουν το βιογραφικό τους θα πρέπει κάποια στιγμή να εκλείψουν.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ  ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ(ΠΟΥ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΑΝ)

Γένεσις, Σάρισα, ARIS Golden Club, οι «5 φίλοι», οι «επιφανείς» Αρειανοί κτλ κτλ κτλ.  Συνταγές που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Όχι γιατί έτσι το κρίνουμε εμείς αλλά γιατί έτσι έγραψε η ιστορία με την αγωνιστική απαξίωση της ομάδος και το ύψος των χρεών της ΚΑΕ. Ακόμη και αν εδώ στο PlanetARIS.gr πάντα μας άρεσε η ιδέα της Λέσχης και του μπασκετικού ARIS Golden Club πιστεύοντας ότι για τον Αυτοκράτορα ίσως και να αποτελούσε την μοναδική λύση ωστόσο οι ρεαλιστικές συνθήκες δείχνουν ότι αυτές οι λύσεις δεν περπατάνε… τουλάχιστον με την μορφή που τις ζήσαμε. Για αυτό και τώρα που τα οικονομικά δεδομένα στην ΚΑΕ αλλάζουν θα πρέπει να υπάρξει ιδιαίτερη προσοχή. Ιδιαίτερη προσοχή γιατί οι καλύτερες ημέρες έρχονται και αυτό είναι κάτι το δεδομένο. Και αν φέρετε εικόνα στο μυαλό σας τα επίσημα του Παλέ τα τελευταία 20 χρόνια θα καταλάβετε τι σημαίνει ο ΑΡΗΣ «σηκώνει κεφάλι» για τους επιφανείς  Αρειανούς που στα εύκολα παλεύουν για μια θέση στα φώτα ενώ στα δύσκολα «αηδιασμένοι» αποστασιοποιούνται.  Φυσικά όλα αυτά τα χρόνια υπάρχουν και κάποιοι «επιφανείς» που ποτέ δεν γύρισαν την πλάτη στην ομάδα και ανεξαρτήτως προσώπων και καταστάσεων ήταν και είναι ακόμη εκεί. Δεν αναφερόμαστε σε αυτούς αλλά στους «εργολάβους» που εμφανίζονται κάθε φορά που εμφανίζεται χρήμα στην ΚΑΕ και έχουν την ευκαιρία να κάνουν μπίζνες ή απλά να κλέψουν λίγο από την όποια αίγλη έχει απομείνει σε αυτή την ιστορική ομάδα.

Ανέφερε ο κ.Αρβανίτης το θέμα της πολυμετοχικότητας και ευελπιστούμε από την στιγμή που επενδυτής στο μπάσκετ δεν υφίσταται(όπως ο ίδιος τόνισε) να το δούμε να γίνεται πράξη. Με ονοματεπώνυμα, κανόνες και ξεκάθαρες διακριτές γραμμές μεταξύ μικρομετόχων, μεγαλομετόχων, χορηγών, διοικητικών παραγόντων, υπαλλήλων, εθελοντών και μελών του αγωνιστικού τμήματος. Άλλο πράγμα η συστράτευση  όλων στο πλευρό του Αυτοκράτορα και άλλο η να έχει λόγο επί των θεμάτων της ομάδος(αγωνιστικά και μη) το συνεργείο καθαρισμού των γραφείων ή ο φίλος της ομάδος που αγόρασε ένα διαρκείας και 2 μπλουζάκια από την μπουτίκ. Αν δεν ξεκινήσει κάποια στιγμή να λειτουργεί επαγγελματικά η ΚΑΕ με το όποιο διαθέσιμο μπάτζετ έχει τότε πολύ δύσκολα να ξεφύγουμε από τον κύκλο των χρεών και της μετριότητας. Όσο για το μπαν αυτό είναι το αυτονόητο πρώτο βήμα.

ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

Πολύ ωραία τα είπε ο κ.Αρβανίτης και σχεδόν όλες οι τοποθετήσεις του είχαν μια λογική βάση που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Επειδή όμως μιλάμε για μια διοίκηση που έχει ξαναδοκιμαστεί, έχει ξαναμιλήσει για πλάνα, λύσεις,  συμπαίκτες  και όλοι γνωρίζουμε ότι τα λόγια από τις πράξεις έχουν μεγάλη απόσταση περιμένουμε να δούμε κινήσεις προς την σωστή κατεύθυνση. Διοικήσεις με «μπροστινούς» και «πλάτες» αποδεδειγμένα δεν περπατάνε… Οπότε με πλήρη διαφάνεια και δημόσιο λόγο θα πρέπει η κουβέντα για την επόμενη ημέρα του Αυτοκράτορα να συνεχιστεί και να γίνει ακόμη πιο έντονη. Δεν αντέχεται άλλο ο μπασκετικός ΑΡΗΣ σε αυτή την κατάσταση.  Αυτή η προοπτική που γεννιέται με τα λεφτά από το στοίχημα αλλά και την παραχώρηση του Παλέ θα πρέπει  πάση θυσία να αξιοποιηθεί. 

ΥΓ. Ακούστε την δίωρη συνέντευξη του Λ.Αρβανίτη στο Yellow Radio εδώ

ΥΓ2. ΑΡΗΣ σημαίνει μαχητής, σημαίνει να παλεύεις για την κορυφή ακόμη και αν όλο το σύμπαν σου φωνάζει ότι δεν μπορείς... λογικές απαξίωσης τι 2ος, τι 3ος, τι 7ος, τι στην Ευρώπη κομπάρσος, τι να κάνουμε στα πλέιοφς κτλ δεν χωράνε... Στόχος πρέπει πάντα να είναι η κορυφή και αν δεν μπορείς να κάνεις το άλμα για να την κατακτήσεις, τότε έστω με μικρά βηματάκια θα πρέπει να συνεχίζεις την πορεία σου προς αυτή.

ΥΓ3. Πριν μερικές ημέρες ακούσαμε και τον συμπαθή Σωτήρη Καραποστόλου να μιλάει για τον μπασκετικό ΑΡΗ. Και όταν η κουβέντα πήγε στην προπονητική και αν κάποια στιγμή ο δρόμος τον οδηγήσει στον ΑΡΗ ο άνθρωπος το είπε σχεδόν ξεκάθαρα… βιογραφικό για πόστο στον ΑΡΗ μπορεί να μην έχει(όπως τόσοι και τόσοι στην ομάδα μας) αλλά με τα παιδιά στα γραφεία, στο τεχνικό τιμ και τα κουμάντα της ομάδος έχει πολύ καλές σχέσεις άρα η πόρτα είναι ορθάνοιχτη και το φως αναμμένο…