Αν και στην σημερινή αναμέτρηση κόντρα στην βουλγαρική Λουκόιλ Ακαντέμικ απουσίαζαν 2 απο τα βασικά όπλα του Αντρέα Ματζόν(Κλάρκ & Ρίτσαρντσον) η ομάδα μας με την ενέργεια και την αποτελεσματικότητα που έδειξε μέσα στο γήπεδο άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις ενόψει της νέας σεζόν σε Ευρώπη και Ελλάδα. Τα βλέμματα όλων όπως ήταν αναμενόμενο επικεντρώθηκαν κυρίως στους Χατζηβρέττα, Κακιούζη, Ντικούδη αλλά και του Αμερικανού που αντικατέστησε τελικά τον Στίνσον, Κουίντον Ντέι και παρά το γεγονός ότι πάτησε στην Ελλάδα μόλις την παρασκευή πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής.  Αυτός που έκλεψε την παράσταση σημειώνοντας 27 πόντους(αν θυμάμαι καλά) ήταν ο Νίκος Χατζηβρέττας που δείχνει να θυμάται για τα καλά την τέχνη του στο σκοράρισμα και με ωραίες διεισδύσεις και μακρινά σουτ οδηγούσε την ομάδα μας επιθετικά. Ντικούδης και Κακιούζης αν και δεν κάνανε το μεγάλο παιχνίδι έδειξαν ότι έχουν όρεξη για μπάσκετ και είναι αποφασισμένοι να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα μας. Ο Ντέι αν και ομολογώ από το "βιογραφικό" του δεν με έπεισε και πολύ μέσα στο γήπεδο παρόλο που ήταν αρκετά άστοχος έδειξε πάρα πολύ καλά στοιχεία. Πολύ ταχύτητα, εξαιρετική ντρίμπλα, δεν φοβότανε να πάρει προσπάθειες και δοκίμαζε αρκετά ντράιβ. Ακομη ενα θετικό στοιχείο ηταν οτι παρά το χαμηλό του ύψους έδειχνε ιδιαίτερα ικανός και στην άμυνα όπως και στα ριμπάουντ που κυνηγούσε σε κάθε ευκαιρία! Κατα τα άλλα οι παλιοί Μπετς, Μπάρλος και Αργυρόπουλος έδειξαν οτι και φέτος έχουν να δώσουν πολλά ενω και οι πιτσιρικάδες της ομάδος ήταν ορεξάτοι. Αν και σε αυτό το φιλικό οι μικροί πήρανε αρκετό χρόνο θα πρέπει ο Ιταλός τεχνικός επιτέλους να πάρει την απόφαση και να τους δώσει ευκαιρίες και στα επίσημα παιχνίδια γιατι δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι και πέρσι στα φιλικά τους βλέπαμε στα επίσημα ομως όχι. Ίδιως ο Σκορδίλης νομίζω οτι θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στο ροτέσιον των ψηλών και να παίρνει σχεδόν τον χρόνο συμμετοχής που έπαιρνε ο Αγαδάκος πέρσι. Εχει εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα και είναι φανερό οτι το μόνο που του λείπει είναι οι εμπειρίες απο δυνατά παιχνίδια. Ακόμη ο Μπέσλερ αν και βοήθησε στο σημερινό παιχνίδι δεν ξέρω κατα πόσο μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά την ομάδα με πιο δυνατούς αντιπάλους. Σε γενικές γραμμές πάντως η τεράστια διαφορά που είδα σήμερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές ήταν οτι μεσα στο παρκέ υπήρχαν παίκτες που δεν φοβόντουσαν, βγάζανε δύναμη και πάθος σε όλη την διάρκεια του αγώνα και πάντα βρίσκανε τον τρόπο για να κάνουν μια καλή επίθεση σε αντίθεση με το γνώριμο σκηνικό του 3πόντου με την λήξη του χρόνου των 24''. Ιδίως όταν ο Χατζηβρέττας ήταν μέσα υπήρχε μια σιγουριά ότι η μπάλα έτσι ή αλλιώς θα κατέληγε στο αντίπαλο καλάθι. Και φανταστείτε ότι απουσίαζαν οι Κλάρκ και Ρίτσαρντσον που έχουν ιδιαίτερη έφεση στο σκοράρισμα! Με περισσότερα από 25 χρόνια στα γήπεδα νομίζω ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που υπήρχε τόσο αισθητή η απουσία του κόσμου. Αισθάνθηκα ντροπή και αγανάκτηση για την αδιαφορία που έδειξε ο κόσμος της ομάδος μιας και στο γήπεδο υπήρχαν το πολύ 1000 άτομα με πολλούς μάλιστα να ήταν για άλλους λόγους εκεί και όχι για να δουν για πρώτη φορά από κοντά τον νέο ΑΡΗ.  Αν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια εικόνα στο γήπεδο στην πρώτη παρουσία του Αυτοκράτορα ΑΡΗ στην Ελλάδα. Ούτε καν οι οργανωμένοι δεν ήταν εκεί... Ελπίζω να να ήταν απλή σύμπτωση και με το που αρχίσουν τα επίσημα ο κόσμος να γεμίσει το Παλέ γιατί αυτή η ομάδα θα μας κάνει υπερήφανους. Πάντως αν όλοι αυτοί που τρέξανε τις προηγούμενες ημέρες να κράξουν την διοίκηση για την πώληση του Παπανικολάου ήταν στο γήπεδο δεν θα έπεφτε καρφίτσα. Από ότι φαίνεται όμως για άλλη μια φορά κρίνουμε, κράζουμε και δείχνουμε αγωνία και ενδιαφέρον στα στενά όρια μεταξύ του καναπέ και της τηλεόρασης μας...