Το κακό οταν είσαι πολύ αισιόδοξος  και ενθουσιάζεσαι εύκολα είναι η μεγάλη απογοήτευση που νιώθεις όταν τα πράγματα πάνε στραβα. Κατι τέτοιο έγινε σήμερα απέναντι στον πανιώνιο που όλοι περιμέναμε απο τον ΑΡΗ μας να δείξει απο την αρχή την δυναμή του και να μας προσφέρει γκολ και θέαμα. Δυστυχώς αντι για θέαμα είδαμε μια ομάδα που δεν πίεζε, δεν είχε ζωντάνια/πάθος(!?!?) και προσπαθούσε να πετύχει τέρμα με εντελώς ανορθόδοξους τρόπους. Σε αντίθεση με τα φιλικά παιχνίδια μου φάνηκε οτι η ομάδα ηταν νωθρή, με βιαστικές επιλογές και χώρις να υπάρχουν οι εντυπωσιακές ατομικές ενέργειες που περιμέναμε απο συγκεκριμένους παίκτες. Αυτο όμως που με στεναχωρεί πραγματικά είναι το στήσιμο της ομάδος και ο απαράδεκτος τρόπος ανάπτυξης των επιθέσεων μας. Δηλαδη οταν όλο το γήπεδο βλέπει οτι δεν βγαίνει η επίθεση με τις σέντρες, αυτοί που είναι στον πάγκο δεν το βλέπουν? Στην προετοιμασία της ομάδος προπόνηση στα κόρνερ δεν έγινε? Η' αυτός είναι ο ιδανικός τρόπος εκτέλεσης των κόρνερ φέτος? Κάπου σε ενα σημείο μπερδεύτηκα λιγάκι με τον παίκτη μας που έμενε επίτηδες οφσαϊντ, ειναι κάποιο ειδικό σύστημα για να βγαίνουμε ακόμη πιο συχνα οφσαϊντ? Και αυτο με τον Χαβίτο? Δηλαδή δεν υπάρχει κάπου χώρος για να αξιοποιηθεί αυτός ο παίκτης? Θα πρέπει να καταλάβει ο προπονητής ο,τι θα πρέπει να προσαρμόσει το στυλ παιχνιδιού και το σύστημα της ομάδος πάνω σε αυτους τους παίκτες σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, γιατι δεν έχουμε μπροστα τον Ντρογκμπά να κατεβάζει τις ψηλοκρεμαστές μπαλιές και να τις κάνει γκολ! Κατα τα άλλα υπομονή να δέσει η ομάδα για να δούμε μπάλλα! Και να μην ξεχάσουμε να ετοιμάσουμε τα διαβατήρια γιατι Σαραγόσα ερχόμαστε...