Μπορεί η  "περιπετειώδης" γ.σ. της περασμένης Τετάρτης να ανήκει πλέον στο παρελθόν αλλά μπροστά μας έχει διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση, μια νέα προοπτική, ένα νέο status όπου μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Οι ξένοι επενδυτές και η παραδοχή αρκετών στελεχών της ομάδος και του φορέα ότι το εγχείρημα έχει αποτύχει(ή αν το προτιμάτε πιο κομψά ότι δεν έχει τα αποτελέσματα που θα θέλαμε) είναι 2 νέα δεδομένα όπου ουσιαστικά μηδενίζουν μια προσπάθεια 6 χρόνων και ένα όραμα χιλιάδων Αρειανών.

Όταν σλόγκαν όπως "ο ΑΡΗΣ ανήκει στον λαό του", "δεν είσαι ΑΡΗΣ αλλά είσαι ο ΑΡΗΣ", "εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους" κτλ κτλ ξαφνικά αρχίζουν να ξεθωριάζουν τότε αναγκαστικά αρχίζεις και σκέφτεσαι το πως φθάσαμε σε αυτό το σημείο και ποιό είναι το αύριο της Λέσχης(όπως την μάθαμε). Πριν λίγες ημέρες πήραμε μέρος σε μια συνέλευση όπου οριακά είχαμε απαρτία με μόλις 800 περίπου τακτοποιημένα μέλη. Με λίγα λόγια μιλάμε για περίπου 1500 ενεργά μέλη όταν βάζαμε στόχους για 5ψήφια νούμερα μελών. Αναρωτιέμαι ποιό είναι το σωστό και ποιό είναι το λογικό. Να μιλάμε με περηφάνια ότι είμαστε πολύ κοντά στο να φτάσουμε τα 10000 εγγεγραμμένα μέλη ή με σκυμμένο το κεφάλι να αναφερόμαστε στα σκληρά νούμερα των 1500 τακτοποιημένων μελών όπου κάτι παραπάνω από τους μισούς αποφάσισαν να συμμετέχουν ίσως στην σημαντικότερη των συνελεύσεων της Λέσχης. Εδώ σε αυτό το σημείο έρχεται και η μεγαλύτερη μου ένσταση σε ότι έχει να κάνει με την Λέσχη. Στην συνέλευση αν και μόλις 800 μέλη είχαν δικαίωμα ψήφου στην αίθουσα υπήρχαν ίσως και διπλάσια άτομα, προφανώς μη τακτοποιημένα οικονομικά μέλη. Δηλαδή από την μια μιλάμε για εγγραφές, για συνδρομές και το οικονομικό σκέλος της ιστορίας όπου υπάρχει σοβαρό πρόβλημα από την άλλη επιδιώκουμε την μαζική συμμετοχή οπότε ακόμη και αν κάποιος είχε γραφτεί πριν 5 χρόνια με 100 ευρώ και από τότε δεν ξαναπλήρωσε μπορεί να συμμετέχει. Το πόσο μπορεί να συμμετέχει αν και υπάρχουν κάποιες "ασφαλιστικές δικλείδες" επιτρέψτε μου να έχω τις ενστάσεις μου μιας και τα έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Εδώ λοιπόν έρχεται το δίλλημα για το τι ακριβώς θέλουμε. Θέλουμε την Λέσχη ένα κλειστό κλαμπ συνειδητοποιημένων Αρειανών που βάζουν το χέρι στην τσέπη έστω για το κάτι παραπάνω από το εισιτήριο ενός αγώνα όπως είναι η συνδρομή στην Λέσχη ή θέλουμε την μαζική προσέλευση του κόσμου ώστε η Λέσχη να γίνει ένας φορέας που να έχει την δύναμη του κόσμου και να αντιπροσωπεύει τον λαό του ΑΡΗ επάξια? Θεωρώ τεράστιο λάθος να μικραίνουμε από μόνοι μας το τεράστιο μέγεθος που είναι ο κόσμος του ΑΡΗ και αντί να βρίσκουμε τρόπους ώστε να δείξουμε ότι είμαστε πολλοί και ότι μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι να λειτουργούμε εντελώς ανάποδα και παράλογα. Ποια λογική κρύβεται πίσω από το να δίνεις το δικαίωμα ψήφου σε έναν φίλαθλο του ΑΡΗ που έχει πληρώσει 50 ευρώ συνδρομή και όχι σε έναν που έχει πληρώσει 750 ευρώ για το εισιτήριο διαρκείας? Γιατί οι 6000 με 7000 κάτοχοι διαρκείας να μην έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στην Λέσχη? Δεν έχουν ενεργή συμμετοχή στα κοινά του συλλόγου? Δεν στηρίζουν οικονομικά την ομάδα? Ποιά είναι η βάση της Λέσχης? Η μαζική συμμετοχή και η δραστηριοποίηση του κόσμου του ΑΡΗ ή η είσπραξη χρημάτων για την οικονομική ενίσχυση της ομάδος?

Τα χρόνια έχουν περάσει, η Λέσχη μεγαλώνει ηλικιακά και όμως ακόμη υπάρχουν ερωτήματα, απορίες και ενστάσεις για τις αρμοδιότητες της, για την λειτουργία της, για τους μηχανισμούς της και για την παρεμβατικότητα της σε όλα τα θέματα της ΠΑΕ. Τι κάνουμε εμείς εκεί στην Λέσχη? Ψηφίζουμε στα γρήγορα με ΝΑΙ/ΟΧΙ, κάνουμε εκλογές και βγάζουμε διοίκηση? Καταθέτουμε προτάσεις και τις συζητάμε? Που γίνονται όλα αυτά? Πότε προλαβαίνουμε να τα κάνουμε όλα αυτά? Σε μια συνέλευση προλαβαίνεις να εκφράσεις και να συζητήσεις με τους συνΑρειανούς σου τους προβληματισμούς σου και τις ενστάσεις σου? Εδώ αν και ποτέ δεν ήμουν σταθερός θαμώνας των συγκεντρώσεων της Δευτέρας στο Sports Cafe δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σταμάτησαν. Ποιό ήταν το κακό? Ακόμη και αν κάποιος πίστευε ότι θα πάει στην συγκέντρωση της Δευτέρας και θα κάνει τα παράπονα του για τον προπονητή της ομάδος ή τις μεταγραφές υπήρχε ο χώρος και ο χρόνος για να πάρει τις απαντήσεις του. Τώρα? Επίσης με αυτόν τον τρόπο η Λέσχη σαν φορέας αποκτούσε σχεδόν καθημερινή ζωή, ο κόσμος κυκλοφορούσε πιο πολύ στον χώρο του Κλ.Βικελίδης, υπήρχαν καθημερινά θέματα συζήτησης και η οικογένεια του ΑΡΗ ερχόταν πιο κοντά ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αγωνιστικές υποχρεώσεις. Γιατί λοιπόν μπήκε ένα τέλος σε όλα αυτά τόσο απλά?

Για το τέλος άφησα αυτό που για πολλούς είναι η ουσία. Ο ρόλος της Λέσχης ως μεγαλομέτοχος έχει τεθεί υπο αμφισβήτηση. Γνωρίζαμε ότι το ποσοστό των μετοχών που κατέχει η Λέσχη είναι μέσω εκχώρησης των δικαιωμάτων από τρίτα φυσικά πρόσωπα αλλά ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω ποιό είναι το πρόβλημα στην περίπτωση που η νυν διοίκηση της ΠΑΕ αποφασίσει να μετοχοποιήσει τα λεφτά που θα βάλει. Γιατί να μην παραχωρήσουν όπως και οι υπόλοιποι μέτοχοι τις μετοχές τους στην Λέσχη? Υπάρχει νομικό κώλυμα? Δεν θέλουν? Ποιό το πρόβλημα? Και αν όντως δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο πλάνο δεν πρέπει να ενημερωθούμε ακριβώς το τι πρόκειται να γίνει? Γιατί το να λέμε πάνω στο βήμα ότι η καταχρεωμένη ομάδα με την διοίκηση που την οδήγησε σε ζημιές 5εκ ευρώ θα μπορέσει όχι μόνο να καλύψει την ζημιά αλλά να βρει και να επιστρέψει και τα λεφτά στους επενδυτές είναι λιγάκι υπερβολικό. Όπως υπερβολικό είναι να λέμε με τα σημερινά δεδομένα ότι μπορούν να έρθουν 30000 Αρειανοί να γραφτούν στην Λέσχη και έτσι η Λέσχη να παραμείνει μεγαλομέτοχος. Τα στοιχεία των επενδυτών δεν τα μάθαμε ποτέ και προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αλλά η επόμενη μέρα ενός φορέα που μου έδινε όραμα για το μέλλον του ποδοσφαιρικού(και όχι μόνο) ΑΡΗ με ενδιαφέρει. Υπάρχει διάθεση να αναγεννηθεί η Λέσχη τώρα που απέκτησε και νέο όνομα? Θα γίνουν κάποιες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση ή απλά θα περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα?