Όταν είσαι έξω από μια προβληματική κατάσταση είναι σχεδόν αδύνατο να γνωρίζεις όλες τις λεπτομέρειες, τους πραγματικούς λόγους που δημιούργησαν το πρόβλημα και τις πιθανές "λύσεις". Όταν όμως μιλάμε για τον ΑΣ ΑΡΗ όπου κάθε πρόβλημα και κάθε λύση επηρεάζει και απευθύνεται άμεσα ή έμμεσα στον κόσμο του ΑΡΗ τότε το απλό ενδιαφέρον για τα λιγότερο δημοφιλή τμήματα του ΑΣ πρέπει να γίνει έντονος προβληματισμός. Με την επιλογή της διάλυσης της ΠΑΕ και την πτώση στην Γ Εθνική ξαφνικά στον ΑΡΗ η παραδοχή της αποτυχίας και η αδυναμία εύρεσης ουσιαστικών λύσεων μοιάζει να είναι ο πλέον  "ασφαλής δρόμος" που προτιμάει κάθε διοικητικός παράγοντας του ΑΡΗ. 

Τμήματα επαγγελματικά γίνονται ερασιτεχνικά, αλλά διαλύονται εντελώς, κολυμβητήρια, γυμναστήρια, μαγαζιά ανοιγοκλείνουν χωρίς καμία εξήγηση  με αποτέλεσμα αθλητές και γονείς με τα πιτσιρίκια τους, μέλη της οικογένειας του ΑΡΗ να αποχωρούν μαζικά από τον σύλλογο. Δεν θα υποκριθώ ότι θα στεναχωρηθώ αν το βόλεϊ όπως πέρσι πάει χάλια, αν το γυναικείο μπάσκετ υποβιβαστεί, αν το πόλο διαλυθεί εντελώς όπως και άλλα τμήματα  ή  αν το κολυμβητήριο και το γυμναστήριο κλείσουν για μερικούς μήνες κτλ κτλ. Αυτό όμως που με στεναχωρεί αφάνταστα είναι οι συνέπειες από όλα τα παραπάνω. Όταν λοιπόν πιτσιρίκια από Αρειανές οικογένειες αναγκάζονται να καταλήξουν σε άλλα σωματεία τότε λογικό είναι πολλά από αυτά είτε να χάσουν τον "δρόμο" τους είτε το έντονο ενδιαφέρον για τον ΑΡΗ. Είναι σαν να μιλάμε για έναν ασθενή που ναι μεν είναι στα πόδια του αλλά αυτή η εσωτερική αιμορραγία τον οδηγεί στο θάνατο...  Όσο και αν οι άνθρωποι του Ερασιτέχνη προσπαθούν να βγάλουν προς τα έξω μια εικόνα ενός οργανωμένου συλλόγου που προσπαθεί όλα τα προβλήματα βήμα βήμα να τα επιλύσει όταν διαβάζεις τις δηλώσεις του νέου προέδρου Τ.Οικονόμου ότι για παράδειγμα στο πόλο υπήρχαν 75 αθλητές-παιδιά και τώρα έμειναν μόλις 15 καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάμε για κάποιο πλάνο ή λύση αλλά για κατάρρευση που οδηγεί στην διάλυση.

Το πιο εκνευριστικό από όλα που είναι να σε οδηγεί στην απελπισία είναι ότι βλέπουμε σχεδόν τους ίδιους ανθρώπους που δεν μπορούν να κουμαντάρουν μικρά καράβια όπως τα μη δημοφιλή τμήματα του συλλόγου να θέλουν να γίνουν "καπετάνιοι" στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ. Εκεί που οι φουρτούνες είναι τεράστιες αλλά σε περίπτωση λιακάδας όλοι τους θα βγούνε κερδισμένοι. Εκτός φυσικά από τον ΑΡΗ μιας και άνθρωποι που θεωρούν την διάλυση ως λύση λογικό είναι να θεωρούν και την απλή συμμετοχή στις επαγγελματικές κατηγορίες ως επιτυχία... Πραγματικά με όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά και την ταλαιπωρία και κοροϊδία που έχει βιώσει ο Αρειανός τα τελευταία χρόνια δεν ξέρω πως μπορούμε να αντιδράσουμε και να αλλάξουμε αυτή την μίζερη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και το μόνο που έχει να προσφέρει είναι ο αφανισμός... Ίσως τελικά η δραστηριοποίηση και η οργανωμένη αντίδραση των αθλητών, των παιδιών, των γονέων που ζουν αυτή την κατάσταση εκ των έσω να είναι και η τελευταία ελπίδα ώστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αφυπνιστούμε, να αντιληφθούμε ακριβώς το μέγεθος και τα αίτια του προβλήματος και όλοι μαζί να βρούμε την λύση. Μια λύση που φυσικά δεν θα έχει σχέση με τις λύσεις-μόδα των τελευταίων μηνών "πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι"...

ΥΓ. Τόσοι "αγνοί" Αρειανοί με μεγάλη οικονομική επιφάνεια υπάρχουν, έτοιμοι να στηρίξουν όπως κάνουν εδώ και χρόνια την ΠΑΕ και παλαιότερα την ΚΑΕ. Γιατί δεν κάνουν οι άνθρωποι του ΑΣ ένα "τσιμπούσι" αλα Στεφανίδη-Ψηφίδη, να τους καλέσουν όλους μαζί και να προσπαθήσουν να σώσουν τα υπόλοιπα "κύτταρα" του ΑΡΗ; Άλλωστε στο ποδόσφαιρο έχουμε Γαλανό, τον υπέρ μάνατζερ-προπονητή και τώρα τελευταία βρέθηκαν  και οι 2 (και περισσότεροι) εκκαθαριστές. Αυτός που θέλει να προσφέρει, ας προσφέρει αλλού...