Την 5^η συνεχόμενη νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο πρωτάθλημα κερδίζοντας με το επιβλητικό 102-76 το Μαρούσι στην άτυπη ρεβάνς του final 8.  Η ομάδα παρά την σημαντική απουσία του Αντετοκούνμπο πάτησε γκάζι στο Β ημίχρονο και μετέτρεψε το παιχνίδι σε τυπική διαδικασία. Κυρίαρχος ο Νουά, πολυεργαλείο ο Μποχωρίδης και μια συνολικά καλή εμφάνιση που τη χρειαζόμασταν μετά το ξενέρωμα του κυπέλλου.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με ενέργεια και διάθεση να επιβληθεί από τα πρώτα λεπτά. Η άμυνα πίεζε, η μπάλα κυκλοφορούσε σωστά και οι πρώτες επιθέσεις έβγαιναν με καθαρό μυαλό. Το το 22-6 έδειχνε ότι σήμερα δεν θα «χαριζόμασταν» στο Μαρούσι.

Οι αντίπαλοι μας όμως δεν τα παράτησαν. Εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά στην άμυνα μας, ροκάνισε τη διαφορά στους 2 πόντους(33-31) υπενθυμίζοντας μας ότι οι νίκες δεν κλειδώνουν στα πρώτα 10’. Με τον Νουά  να δίνει λύσεις και την ομάδα να βρίκσει ρυθμό, το ημίχρονο έκλεισε στο 49-43. Μια διαφορά που μας κρατούσε μπροστά, αλλά δεν έδινε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα ήταν εύκολο.

ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΡΙΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Με ένα επιμέρους σκορ 15-2 στο 3^ο δεκάλεπτο η διαφορά εκτοξεύτηκε στο 64-45 και εκεί κάπου εξανεμίστηκε η διάθεση αντίδρασης των φιλοξενούμενων. Η άμυνα έγινε πιο σκληρή, οι συνεργασίες πιο γρήγορες και τα σουτ άρχισαν να μπαίνουν με ρυθμό που δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Μαρούσι. Και αυτό ήταν το μοτίβο του αγώνα μέχρι τη λήξη. Μια εξέλιξη που έφθασε τη διαφορά στους 30 πόντους δίνοντας την ευκαιρία στον Μίλισιτς να ρίξει μέσα και τους «μικρούς» στα τελευταία λεπτά.

ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Επίφοβο παιχνίδι ήταν το σημερινό, με την λειψυδρία στους ψηλούς να το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Έτσι όμως όπως πάλεψαν οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Μόνο την απορία γιατί δεν έπαιξαν έτσι και στην Κρήτη. Το προσπερνάμε όμως και μένουμε στο ότι φαίνεται πλέον η ομάδα να παίζει πλέον μπάσκετ με περισσότερο σαφήνεια και πιο ξεκάθαρους ρόλους. Η μπάλα κινείται γρήγορα, οι παίκτες δεν μένουν στατικοί  και η ομάδα δείχνει να έχει αποκτήσει ρυθμό στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν. Ο Νουά συνεχίζει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς όμως η ουσία είναι ότι μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι στην «εξίσωση». Όπως για παράδειγμα ο Μποχωρίδης αλλά και ο Πουλιανίτης.  Και όταν μια ομάδα δεν εξαρτάται από έναν παίκτη αλλά λειτουργεί ως σύνολο όλα λειτουργούν καλύτερα. Και αν και σήμερα ο Νουά ξεχώρισε, όλη η ομάδα λειτούργησε στο σύνολο της σωστά και για αυτό ήρθε η εύκολη επικράτηση. Και αυτή η ομαδική λειτουργία και η πολυφωνία στην επίθεση θα πρέπει να είναι η βάση και για τη συνέχεια.

ΕΜΦΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Με υψηλή ένταση στην άμυνα,  όλους τους παίκτες να σκοράρουν και με ένα δεύτερο ημίχρονο καταιγίδα, ο ΑΡΗΣ ισοπέδωσε το Μαρούσι προσπερνώντας με ευκολία την απουσία του Αντετοκούνμπο. Νίκη και εμφάνιση που δίνει ψυχολογία ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Εκεί που στην επόμενη αγωνιστική ο ΑΡΗΣ πρέπει να επαναλάβει τα εντυπωσιακά που έκανε σήμερα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ πάμε τώρα και για το διπλό!

Υπάρχουν παιχνίδια που σε αδικούν ή απλά η μπάλα δεν σε θέλει, υπάρχουν και παιχνίδια σαν το σημερινό όπου μόνος σου βγάζεις τα μάτια σου. Ο ΑΡΗΣ αδίκησε μόνος του τον εαυτό του. Έχασε ένα πέναλτι στην αρχή, έμεινε με 10 παίκτες από το 40’ πάνω που άγγιξε το γκολ, ξαναέχασε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν αλλά και ένα ακόμη  πέναλτι για να καταφέρει στο τέλος να κατακτήσει άλλο ένα Χ! Παιχνίδι με ιδιαίτερες συγκινήσεις και ένα αυτομαστίγωμα από αυτά που «αντέχουν» στον χρόνο.

ΠΕΤΑΞΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΗ ΘΕΣΗ

Η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι με διάθεση να επιβάλει ρυθμό αν και η πίεση στον αντίπαλο δεν ήταν αυτή που έπρεπε . Ο Δώνης από τα πρώτα λεπτά έδειχνε ορεξάτος και μόλις στο 7’ χάρη σε μια ωραία κούρσα του κέρδισε το  καθαρό πέναλτι. . Αντί όμως να αρπάξουμε την ευκαιρία για ένα γρήγορο γκολ, ο Ράτσιτς έστειλε την μπάλα δίπλα από το δεξί δοκάρι του Γκουγκεσασβίλι.

Παρόλα αυτά η ομάδα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία, να βρίσκει προϋποθέσεις και να φτιάχνει φάσεις. Ο Πέρεθ και Δώνης προσπαθούσαν να γίνουν απειλητικοί αλλά κάπου στο τέλος δεν έβρισκαν τα στηρίγματα που ήθελαν και σπαταλούσαν τις στιγμές τους. Στο 39’ η φάση του αγώνα… με την κεφαλιά του Καντεβέρε και  τη σπουδαία επέμβαση του τερματοφύλακα, το νέο τελείωμα του Δώνη, 2^η  απόκρουση και στην προσπάθειά του να στείλει την μπάλα στα δίχτυα ο Γκαρέ βρήκε κεφάλι και δέχθηκε κόκκινη κάρτα.

ΜΕ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Κόντρα σε ότι περιμέναμε ο ΑΡΗΣ μας μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο πιο αποφασισμένος. Στο 46’ ο Καντεβέρε άγγιξε ξανά το γκολ με γυριστό μέσα από την περιοχή, αλλά ο Γκουγκεσασβίλι πρόσθεσε άλλη μια εκπληκτική απόκρουση. Ο ΑΡΗΣ παρέμεινε ψηλά, προσπαθούσε να κλέψει μπάλες στον χώρο του κέντρου για να απειλήσει και όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση ότι το παιχνίδι θα κριθεί στο γκολ. Γκολ που θα μπορούσαμε να είχαμε βρει στο 75’ από το δεύτερο κερδισμένο πέναλτι χάρη στον δραστήριο Γιαννιώτα που είχε περάσει στο Β μέρος στο παιχνίδι.  Την εκτέλεση ανέλαβε ο Μορόν και για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην χώρα μας αστόχησε, στέλνοντας την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι. Δεύτερο πέναλτι χαμένο, δεύτερη ευκαιρία να κερδίσεις στα σκουπίδια. Η συνέχεια μέχρι το σφύριγμα της λήξης είχε εκνευρισμό, κάποιες κακές επιλογές στο transition και έναν αδικαιολόγητο πανικό που ευτυχώς δεν μας στοίχισε.  

ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΓΙΑΤΡΕΙΑ

Το εύκολο θα ήταν να μιλήσουμε για γκίνια. Να πούμε ότι δεν γίνεται να χάνεις δύο πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι, να παίζεις με δέκα από το 40’ αντί να κάνεις το 1-0… Ναι, όλα αυτά ακούγονται βολικά. Αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο ΑΡΗΣ από το περασμένο καλοκαίρι δείχνει μια βαθιά αδυναμία να μετατρέψει την πίεση σε αποτέλεσμα. Μάλιστα πολλές φορές όπως και σήμερα αργεί χαρακτηριστικά για να ασκήσει την πίεση που πρέπει. Και όταν βρίσκει τις στιγμές του δεν έχει την διάγευια και την αυτοπεποίθηση για να τελειώσει τις φάσεις.

Η παρουσία του Γρηγορίου, οι μεταγραφές του Ιανουαρίου και η επιστροφή των τραυματιών έχει βελτιώσει την εικόνα. Ωστόσο η ομάδα συνεχίζει να ποντάρει περισσότερο σε σπασμωδικές ενέργειες σε μία δυο φάσεις  παρά σε μια επιθετική λειτουργία πιο κυριαρχική από τη σέντρα που θα απαιτεί τα γκολ και τη νίκη. Και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα μπας και οι μαθηματικές ελπίδες για την 5^η θέση γίνουν και ρεαλιστικές.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για αυτό που παρακολουθήσαμε, παρά μόνο προβληματισμός για τη συνέχεια. Σήμερα είχες δύο πέναλτι κόντρα σε ένα αδύναμο αντίπαλο που ούτε καν όταν έπαιζε με παίκτη παραπάνω δεν σε τρόμαζε. Και όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες για να πάρεις ένα τρίποντο ύστερα από τόσο καιρό τότε το μόνο που σου απομένει είναι ένα συναίσθημα μιζέριας που ανακυκλώνεται. Κουράγιο μας…

ΥΓ. Η επανεμφάνιση του Βοριαζίδη ήταν η όαση χαράς στην έρημο της θλίψης που χαθήκαμε σήμερα.

Με 0 βαθμούς και 2 τραυματισμούς επιστρέφει ο ΑΡΗΣ μας στη Θεσσαλόνικη, από ένα παιχνίδι όπου μπορούσε να είχε κερδίσει περισσότερα αλλά όπως φάνηκε η πορεία του ήταν «προδιαγραμμένη». Η ομάδα έδειξε στις φάσεις των 2 γκολ αργά αντανακλαστικά και το πλήρωσε. Όταν όμως βρήκε τα πατήματα της και αποφάσισε να αντιδράσει έπεσε πάνω στον Μπόγκναρ και τον VAR όπου δεν είδαν τίποτα ούτε στο 3-1 αλλά ούτε και στο πέναλτι πάνω στον Αλφαρελά. Επιβεβαιώνοντας ότι τα «πλάνα» στον θαυμαστό κόσμο της σουπελίγδας δεν χαλάνε, όπως και αυτό το 1-4 με τον Παναθηναϊκό μέσα.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Η επιστροφή του Μεντίλ στο αριστερό άκρο μετά από τέσσερις μήνες, η επαναφορά του Αθανασιάδη κάτω από τα δοκάρια και ο νέος ρόλος του Γκαρέ πίσω από τον Καντεβέρε έδειχναν ότι ο Γρηγορίου ήθελε να διαχειριστεί διαφορετικά τα πράγματα από τον προκάτοχο του. Στην πράξη, όμως, το ξεκίνημα θύμιζε μια από τα ίδια. Οι αντίπαλοι μας μπήκαν πιο έτοιμοι, πιο συγκεντρωμένοι και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την αδράνεια της άμυνας μας για να προηγηθούν μόλις στο 9’ από μια στημένη φάση.

 Από εκεί και μετά η ομάδα μας πήρε κατοχή και μέτρα στο γήπεδο,  με καλή κυκλοφορία από τον άξονα. Στο 27’ ο Καντεβέρε με ανάποδο ψαλίδι άγγιξε το γκολ της χρονιάς, όμως η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Ήταν η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει όλο το ματς αλλά δεν μας βγήκε. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να πιέζει και να απειλεί αλλά με αρκετή επιπολαιότητα στην τελική απόφαση.

ΑΡΓΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ, ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Το Β ημίχρονο ξεκίνησε με την ομάδα μας να μπαίνει δυνατά. Και όπως μας συνηθίζει ο ΑΡΗΣ στις καλές στιγμές του που αρχίζει να σε πείθει ότι κάτι μπορεί να κάνει… στο τέλος έρχεται το «ανάποδο» γκολ. Πάλι αργά αντανακλαστικά από την άμυνα μας, κακή τοποθέτηση του Φρίντεκ και ο Ταμπόρδα σχεδόν ανενόχλητος έκανε το 2-0. Κόντρα στη ροή του αγώνα.

Κόντρα όμως σε ότι παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς, η ομάδα μας όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τη μάχη αλλά πείσμωσε ακόμη περισσότερο. Ένα πείσμα που μετουσίωσε σε γκολ ο Ράτσιτς με μια σουτάρα για το 2-1 στο 72’. Σε μια φάση διαρκείας όπου το VAR τη γύρισε πολύ πίσω για να πείσει τον Μπόγκναρ να το ακυρώσει για ένα ακόμη «touch». Τελικά ο Μπόγκναρ είδε το οφθαλμοφανές και καταμέτρησε το γκολ.

Προφανώς και αυτή η απόφαση του Μπόγκναρ σε συνδυασμό με την ανεβασμένη απόδοση μας σήμανε συναγερμό εκεί στο VAR μιας και οι εντολές που είχαν εξαρχής ήταν ξεκάθαρες. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι στο 1-4 και για να γίνει αυτό πρέπει να κερδίσει. Δεν εξηγείται αλλιώς το να μην το βλέπουν καν στο VAR το 3-1 του Τεττέη που ρίχνει κάτω τον Αθανασιάδη για να του φύγει η μπάλα ή την ανατροπή του Αλφαρελά από τον τερματοφύλακα. Δεν μιλάμε για φάσεις που μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Ξεκάθαρες φάσεις, ξεκάθαρη αλλοίωση αποτελέσματος.

ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Στο ντεμπούτο του Γρηγορίου η ομάδα μας δεν έκανε το τέλειο ματς. Πλήρωσε την αδράνεια στο πρώτο γκολ και τα αργά αντανακλαστικά στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν ήταν όμως για 3-1 το παιχνίδι. Ίσως για πρώτη φορά φέτος είδαμε αντίδραση με διάρκεια. Είδαμε έναν ΑΡΗ να πεισμώνει και να ανεβάζει και άλλο την ένταση. Είδαμε παίκτες να κουβαλάνε την μπάλα και να την προωθούν μπροστά με ταχύτητα.  Προφανώς και η ομοιογένεια  απουσιάζει σε αυτό το σύνολο αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετική η κατάσταση με όλα όσα έχουν συμβεί φέτος. Είχαμε όμως τις στιγμές μας, είχαμε και αυτά που μας έκλεψαν. Η συνέχεια θα δείξει αν σήμερα ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα έγινε μια νέα αρχή ή απλά είδαμε ένα ψυχολογικό boost από την αλλαγή προπονητή που μέχρι το επόμενο παιχνίδι θα έχει εξασθενίσει. Στο επόμενο και στα επόμενα που θα κριθεί πλέον και η συμμετοχή μας στο 5-8.

ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΝΗΜΕΣ ΦΡΑΠΑΡ

Ξύπνησαν μνήμες από τον τελικό του Βόλου και την Φραπάρ σήμερα, με τον διαιτητή Μπόγκναρ και το VAR να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Παρά τα λάθη του, ο ΑΡΗΣ μας αντέδρασε και πάλεψε   μέχρι να τον «τελειώσουν». Μπορεί πάλι να χάναμε, μπορεί να έληγε Χ, μπορεί και να κερδίζαμε. Υποθετικά πάντα μιας και στη σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτά δεν αφήνονται στη τύχη. Και αυτό είναι που απογοητεύει περισσότερο. Όχι η ήττα, αλλά το ότι δεν σου επετράπη να διεκδικήσεις αυτό που αξίζεις μέχρι το τέλος.

ΥΓ. Το ότι συμβαίνουν αυτά στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι κάποιου είδους δικαιολογία για να μην κάνεις αυτά που πρέπει να κάνεις σωστά ως σύλλογος και να μην παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου σε κάθε παιχνίδι. Δεν χάνονται όμως μόνο από τα δικά μας λάθη οι τίτλοι και οι στόχοι. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίζουμε όποτε συμβαίνει ανεξάρτητα από την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας μας.

ΥΓ2. Διαχρονικά η μοναδική αντίδραση του Αρειανού σε αυτή τη δυσωδία ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Η απαξίωση της ομάδας από τον ίδιο της τον κόσμο, είναι βούτυρο στο ψωμί τους.

Την «πρωτιά» στις ισοπαλίες μάλλον διεκδικεί η ομάδα μας παρά τις νίκες που τόσο μας λείπουν μιας και ούτε κόντρα στην ντεφορμέ και αδύναμη Κηφισιά δεν κατάφερε να πάρει το τρίποντο. Ο ΑΡΗΣ μας προηγήθηκε, δεν το διαχειρίστηκε σωστά, ισοφαρίστηκε άμεσα και στο τέλος έμεινε να κυνηγάει το παιχνίδι, στοχεύοντας το δοκάρι, χάνοντας μοναδικές ευκαιρίες και μαζί άλλους 2 βαθμούς. Καθοριστικές οι αποφάσεις του Τσακαλίδη και του Σιδηρόπουλου (VAR). Χ το ήθελαν, Χ το έβγαλαν.

ΜΕΤΡΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΚΑΡΕ

Με αρκετές αλλαγές στην επίθεση και εμφανή πρόθεση να πιέσει ψηλά κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ. Χωρίς όμως εντάσεις στην  άμυνα και καθαρό πλάνο στο δημιουργικό κομμάτι η Κηφισιά κατάφερνε με ευκολία να αμυνθεί και να κρατάει τους κινδύνους μακριά από την περιοχή της.  Ελάχιστες φάσεις και ένας χαμηλός ρυθμός που δεν βοηθούσε σε τίποτα.

Σε αυτό το τέμπο μόνο μια ατομική ενέργεια θα άλλαζε την κατάσταση όπως ακριβώς έγινε στο 41’. Ο Γκαρέ πήρε την μπάλα στα δεξιά, απέφυγε τους αντιπάλους του και με εξαιρετικό τελείωμα άνοιξε το σκορ.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός από το γκολ σε ένα τόσο κομβικό χρονικά σημείο λίγο πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου, ήρθε η ψυχρολουσία. Η άμυνα μας πιάστηκε κοιμώμενη,  επέτρεψε στους αντιπάλους μα να ανέβουν χωρίς ιδιαίτερη πίεση, να βγάλουν ανενόχλητοι μια παράλληλη σέντρα και με προβολή να κάνουν το 1-1.

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΔΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ

Στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ο  Τσακαλίδης ορθώς σφύριξε πέναλτι σε χέρι του Πέτκοφ, όμως μετά από παρέμβαση του VAR(Σιδηρόπουλος) η απόφαση ανακλήθηκε προσθέτοντας περισσότερο εκνευρισμό στην πλευρά μας. Μάλιστα λίγα λεπτά αργότερα η Κηφισιά έκανε προς στιγμή την ανατροπή με φάση που ξεκίνησε με καθαρό φάουλ μπροστά στα μάτια του Τσακαλίδη που δεν έδειξε τίποτα. Αυτή τη φορά ο Σιδηρόπουλος αποφάσισε να παρέμβει για τα οφθαλμοφανή και το 1-1 δεν άλλαξε.

ΑΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ

Οι αλλαγές του Χιμένεθ έδωσαν φρεσκάδα και έβγαλαν από την εξίσωση τον Γιένσεν που ήταν από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές. Ο Καντεβέρε έχασε μεγάλη ευκαιρία στο 67’, ο Ξενόπουλος κράτησε όρθια την Κηφισιά σε κρίσιμες στιγμές και στο 89’ ήρθε η φάση που συνοψίζει όλη τη βραδιά και την απελπισία μας… Η κεφαλιά του Αλφαρέλα καταλήγει στο οριζόντιο δοκάρι και στην επαναφορά ο Καντεβέρε από πλεονετική θέση με όλη την εστία μπροστά του αστοχεί, στερώντας μας έστω στο φινάλε να φύγουμε με το χαμόγελο.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

10 ισοπαλίες και σχεδόν 3 μήνες χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα. Αυτά δεν είναι αποτελέσματα ατυχίας, δυνατών αντιπάλων ή διαιτητικών λαθών. Είναι τα αποτελέσματα της αγωνιστικής ταυτότητας που έχει προσδώσει ο Χιμένεθ στην ομάδα. Ο ΑΡΗΣ δεν χάνει βαθμούς γιατί υστερεί ποιοτικά ή δεν προσπαθεί αρκετά. Χάνει βαθμούς γιατί δεν έχει σωστή νοοτροπία.  Προσπαθεί να διαχειριστεί, να διαβάσει, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του παιχνιδιού όταν αυτός θα πρέπει να θέτει τους κανόνες και τον ρυθμό και ο αντίπαλος να προβληματίζεται.  Αντί για αυτό αρέσκεται σε ένα κουραστικό πράγμα που θυμίζει ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι. Μια τακτική που επιτρέπει στον αντίπαλο να νιώσει αρκετά άνετα ώστε να πιστέψει μέχρι και στη νίκη.  Ξεκάθαρα έργο Χιμένεθ όλο αυτό με τους πολλούς τραυματισμούς να είναι μια υπαρκτή δικαιολογία που έχει όμως ξεχαστεί ανάμεσα σε μια στοίβα από λάθος επιλογές του Ισπανού προπονητή.  Και όσο παραμένει ο Χιμένεθ που έδωσε ότι είχε να δώσει, θα βαθαίνει η αίσθηση στασιμότητας και η αγωνιστική ασφυξία. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ήττα για μια ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα ένα σημείο ανάκαμψης εδώ και πάρα πολλούς μήνες.

ΝΕΑ ΠΡΑΞΗ, ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ

Το 1-1 με την Κηφισιά  δεν ήταν ατύχημα ή σύμπτωση. Ήταν άλλη μία πράξη στο ίδιο έργο. Μια ισοπαλία που μας εξαντλεί και άλλο ψυχολογικά γιατί επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια αγωνιστικά συμπτώματα, με την ίδια απάθεια που χαρακτηρίζει την ομάδα μας εδώ και καιρό. Η βαθμολογική αιμορραγία συνεχίζεται, η νίκη παραμένει άφαντη και αυτή η ταλαίπωρη χρονιά συνεχίζεται με τον ίδιο βασανιστικό τρόπο όπως ακριβώς ξεκίνησε.

ΥΓ. Ότι είχε να δώσει ο Χιμένεθ το έδωσε. Μέχρι εδώ μπορούσε να το πάει το καράβι, παρακάτω πάει ακυβέρνητο.

ΥΓ2. Ανάλογα με την ομάδα προσαρμόζεται και η "φυσική θέση" του χεριού.

Τεράστιο κάζο για τον ΑΡΗ μας στο final 8 της Κρήτης, με το Μαρούσι να παίρνει την πρόκριση και την ομάδα μας άρον άρον να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη… Σε έναν προημιτελικό που απαιτούσε ένταση, συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε soft και αδιάφορος επιτρέποντας στον αντίπαλο του να κυριαρχήσει. Τραγικό κοουτσάρισμα από τον Μίλιτσιτς που ξέσπασε στη συνέντευξη τύπου κατά των παικτών.

ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ

Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε μπει σε ρυθμό προημιτελικού. Η άμυνα δεν είχε ένταση, οι αποστάσεις ήταν μεγάλες και οι περιστροφές ανύπαρκτες. Το Μαρούσι, χωρίς να χρειαστεί κάτι ιδιαίτερο, βρήκε αμαρκάριστα σουτ έξω από τα 6.75 και εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και πήρε από νωρίς διψήφιο προβάδισμα.

 Στη 2^η  περίοδο υπήρξε ένα σύντομο διάστημα όπου η ομάδα έδειξε σημάδια ζωής. Η είσοδος του Αντετοκούνμπο έδωσε παρουσία στη ρακέτα την ίδια στιγμή που ο Άντζουσιτς βοήθησε με τα τρίποντά του και για λίγα λεπτά υπήρξε η αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορούσε να γυρίσει. Οι αντίπαλοι μας όμως  εκμεταλλευόμενοι το άναρχο παιχνίδι μας και τη χαλαρή άμυνα μας κατάφεραν να κλείσουν το ημίχρονο στο +10 με τη διαφορά να έχει φθάσει μέχρι και στο +14.

ΜΙΚΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΙΔΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε βελτίωση σε επίπεδο διάθεσης. Ο ΑΡΗΣ ανέβασε την ένταση, προσπάθησε να παίξει πιο συγκεντρωμένα, να κυκλοφορήσει καλύτερα τη μπάλα και να βρει συνεργασίες. Η διαφορά μειώθηκε στους τέσσερις πόντους (54-50) και για πρώτη φορά φάνηκε ότι το μομέντουμ μπορούσε να αλλάξει. Δεν άλλαξε όμως… όπως και δεν άλλαξε και στην 4^η περίοδο όπου τα τρίποντα των Κουλμπόκα και Μήτρου-Λονγκ έφεραν τη διαφορά στους 2 (66-64).

Κάπου εκεί όμως εξαντλήθηκαν και οι τελευταίες σταγόνες ωριμότητας, θέλησης και πνευματικής  συγκέντρωσης για να γυρίσουμε το παιχνίδι. Από τον εμμονικό με σχήματα που δεν έβγαιναν Μίλιτσιτς μέχρι τους σταθερά μπερδεμένους παίκτες να επιμένουν στα παράλογα μακρινά σουτ, ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει ακόμη και όταν το Μαρούσι έκανε ότι μπορούσε για να το χάσει παιχνίδι. Με εξαίρεση ένα τρίποντο του Καλαϊτζάκη δεχθήκαμε στα τελευταία λεπτά 5 πανομοιότυπα καλάθια  από κάτω και χωρίς ιδιαίτερη αγωνία ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Τίποτα καινούργιο, καμία απολύτως έκπληξη. Περιμέναμε ότι η ποιότητα των παικτών μας, οι σημαντικές απουσίες των αντιπάλων και η  «κόντρα» με την ΕΟΚ θα την έκαναν την δουλειά. Τελικά όμως ούτε όλα αυτά ήταν αρκετά για να κουκουλωθούν τα αγωνιστικά μας προβλήματα. Δεν μιλάμε για  μία φάση ή ένα λάθος.  Μιλάμε για μια συνολικά κακή προσέγγιση από τους παίκτες και τον προπονητή. Τον προπονητή που ακόμη και όταν βρίσκει ένα σχήμα που αποδίδει, είναι ο πρώτος που σπεύδει να το αποδημήσει.  Τον προπονητή που παρακολουθεί το πικ εν ρολ  των αντιπάλων απαθής, που ξεχνάει διαρκώς παίκτες στο παρκέ και στον πάγκο, τον προπονητή που όποτε δίνει οδηγίες οι παίκτες του κάνουν εντελώς τα ανάποδα. Ο ΑΡΗΣ δεν προηγήθηκε ποτέ στο σκορ. Και αυτό από μόνο του λέει όλη την ιστορία.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΕΙ

Με 5’ στοιχειώδης συγκέντρωσης και θέλησης δεν παίρνεις πρόκριση ούτε καν κόντρα στον τελευταίο της GBL. Το τελευταίο Μαρούσι που σήμερα δίδαξε τι σημαίνει προετοιμασία και προσπάθεια για ένα νοκ άουτ παιχνίδι. Σε αντίθεση με εμάς που κάναμε το 2 στα 2 στα παιχνίδια χωρίς γυρισμό. Χωρίς να γυαλίζει το μάτι μας, χωρίς να παλέψουμε. Με εμφανίσεις πολύ κατώτερες του αναμενομένου που μόνο ξενερώνουν. Άντε να δούμε τι θα ακολουθήσει στην «μάχη της τετράδας» που μας έχει απομείνει.

ΥΓ. Τουλάχιστον δεν αποβλήθηκε ο Κώστας με 5^ο φάουλ.

ΥΓ2. Να κάνουμε υπομονή, να το πάρουμε απόφαση, να την «καταπιούμε» τη χρονιά μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Άλλα ρε εσείς προπονητάδες σε μπάλα και μπάσκετ είναι σαν να μας γλεντάτε με κάθε ευκαιρία!

Σε αγωνιστικό τέλμα παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που ούτε κόντρα στον ντεφορμέ Βόλο κατάφερε να κερδίσει. Μάλιστα πέτυχε το εντυπωσιακό να σκοράρει και να προηγηθεί χωρίς να κάνει τελική στο παιχνίδι, στο τέλος όμως χάρη στον Αθανασιάδη και την τύχη βολεύτηκε με το Χ. Καθοριστικό το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα αλλά και με 11 εναντίον 11 πάλι δεν έπειθε η ομάδα ότι είναι ικανή να πάρει τη νίκη. Στον κόσμο του ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά μάλλον προτίμησε να τρολάρει τον κόσμο του ΑΡΗ αναφερόμενος ξανά και ξανά στην σπουδαία(???) εμφάνιση με τον ποακ την προηγούμενη αγωνιστική.

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ

Από το πρώτο λεπτό φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα επιτεθεί. Η απουσία συνοχής στο κέντρο επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της επίθεσης. Ο Κουαμέ έπαιζε περισσότερο με πλάτη και μακριά από την περιοχή, τα άκρα δεν δημιουργούσαν απειλητικές καταστάσεις και η μεσαία γραμμή περιοριζόταν σε μια αργή και προβλέψιμη κυκλοφορία προς τα πίσω. Ο Βόλος, χωρίς να εντυπωσιάζει, έμοιαζε πιο άνετος στο γήπεδο αλλά και αυτός δεν μπορούσε να γίνει απειλητικός. Μέσα σε αυτό το αργό τέμπο χωρίς συγκινήσεις ήρθε σχεδόν από το πουθενά το γκολ. Η παράλληλη σέντρα του Ντούντου κατέληξε στα δίχτυα μετά από παρέμβαση του αμυντικού του Βόλου για το 0-1.

ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ 10, ΤΑΜΠΟΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ Χ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Βόλο πιο επιθετικό και τον ΑΡΗ πιο παθητικό. Στο 53’, σε γύρισμα του Μακνί, ο Σούντμπεργκ βρήκε την μπάλα με το χέρι και ο Σιδηρόπουλος καταλόγισε πέναλτι. Ο Χουάνπι εκτέλεσε εύστοχα, παρά την σωστή επιλογή γωνίας του Αθανασιάδη, και έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η αποβολή του Χόνγκλα. Δύο κίτρινες μέσα σε τέσσερα λεπτά, άφησαν τον ΑΡΗ με δέκα παίκτες για περισσότερο από μισή ώρα. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να χαλάσει μόνος του το χαμόγελο της τύχης στο 0-1.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το παιχνίδι είχε μία κατεύθυνση. Ο Βόλος πήρε την κατοχή, πίεσε, δημιούργησε προϋποθέσεις και έφτασε κοντά στο γκολ της νίκης. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ουσιαστικά. Ακόμη και μια δύο συγκυρίες αντεπίθεσης που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις σπατάλησε με περίσσια αφέλεια. Το δοκάρι και ο Αθανασιάδης ήταν οι λόγοι που παρέμεινε το Χ και πήραμε τον βαθμό της ισοπαλίας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί απλώς δεν πας να τα κερδίσεις. Το παιχνίδι στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα σε αυτά που δεν πας για να τα κερδίσεις. Το γιατί δεν πας να τα κερδίσεις μόνο ο Χιμένεθ μπορεί να μας το απαντήσει.  Έμεινες στο 1-1, πήρες  έναν βαθμό σχεδόν από τύχη και παρουσίασες μια εικόνα απόλυτης αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ούτε το τυχερό γκολ που σου έδωσε το προβάδισμα δεν φάνηκε να αγγίζει την ομάδα ώστε να προσπαθήσει περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με κανέναν παίκτη σε ατομικό επίπεδο αλλά για όλο το σύνολο. Από τον πρόεδρο μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν γίνεται σε ένα τόσο πολυπληθές ρόστερ να μην μπορεί ο Χιμένεθ να βρει αυτούς που έχουν διάθεση να τρέξουν και να παλέψουν. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίστηκαν έμοιαζαν να κάνουν αγγαρεία.

ΒΑΘΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Συνέχεια στις «υπερήφανες» ισοπαλίες έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στον Βόλο προσθέτοντας άλλη μια αποκαρδιωτική εμφάνιση.  Το προβάδισμα δώρο δεν συγκίνησε κανένα, ο ΑΡΗΣ επέμεινε στο αργό και ακίνδυνο τέμπο και όταν έμεινε με 10 παίκτες απλά παραδόθηκε στην τύχη και στις ικανότητες του Αθανασιάδη. Καμία προσπάθεια από τους παίκτες, καμία έμπνευση από τον προπονητή, καμία αχτίδα ελπίδας. Και το χειρότερο από όλα…  αυτό το αγωνιστικό αδιέξοδο μοιάζει με μια παγιωμένη κατάσταση που κανείς δεν έχει τη διάθεση να την αλλάξει. Και όσο δεν αλλάζει αυτά θα είναι τα αποτελέσματα.

ΥΓ. Σίγουρα ο βαθμός δυσκολίας κόντρα στον ποακ ήταν πολύ μεγαλύτερος. Αν τώρα ο Χιμένεθ είδε σπουδαία εμφάνιση άξιας αναφοράς σε αυτό το 0-0 τότε μάλλον έτσι εξηγείται γιατί σε κάθε παιχνίδι κατεβάζει την ομάδα με στόχο το Χ.

Κακή εμφάνιση, καλή νίκη για τον ΑΡΗ μας στη Μύκονο όπου αν και έκανε τα εύκολα δύσκολα, στο τέλος επικράτησε. Επηρεασμένη η ομάδα από τον άδοξος τέλος της ευρωπαϊκής πορείας, αντέδρασε όμως και πήρε μια σημαντική νίκη. Νίκη που μας κρατάει ζωντανούς στη μάχη της 4αδας παρά την απόσταση αλλά μας στέλνει και στο Final 8 του κυπέλλου με καλύτερη ψυχολογία.

ΕΜΦΑΝΩΣ ΕΠΗΡΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Αργός ρυθμός, κακές επιλογές, νεύρο χωρίς καθαρό μυαλό. Χρειάστηκαν σχεδόν πέντε λεπτά για να βρεθεί το πρώτο καλάθι εντός πεδιάς, ενώ οι χαμένες βολές έδειχναν μια ομάδα χωρίς αυτοπεποίθηση. Στον αντίποδα η Μύκονος ξεκίνησε με εντυπωσιακά ποσοστά έξω από τα 6.75 και αυτό έφερε ακόμη περισσότερο εκνευρισμό.

Το σημαντικό όμως στο πρώτο ημίχρονο ήταν ότι δεν επιτρέψαμε στη Μύκονο να ξεφύγει. Με Άντζουσιτς και Πουλιανίτη να κρατούν επιθετικά την ομάδα και τον Χάρελ να κάνει όλες τις υπόλοιπες δουλειές ο ΑΡΗΣ πήγε στο +5 αλλά η αστάθεια του τον έφερε πάλι σε μειονεκτική θέση.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΥ ΧΑΛΑΡΩΣΕ

Με τον Πουλιανίτη να κουβαλάει την ομάδα στις πλάτες του και τους Χάρελ και Άντζουτσιτς να συνεχίζουν να προσφέρουν λύσεις ο ΑΡΗΣ βρήκε ρυθμό και κατάφερε να φθάσει στο +14 περίπου 3΄ πριν το τέλος της 3^ης περιόδου. Από εκείνο το σημείο και μετά επικράτησε ένας παραλογισμός. Παίκτες να συνεχίζουν να χάνουν βολές, να αστοχούν μόνοι τους ακόμη και κάτω από το καλάθι και ένας προπονητής ανήμπορος να αντιληφθεί τι συμβαίνει πάνω στο παρκέ. Το σερί 20-6 της Μυκόνου που έφερε το παιχνίδι σε απόλυτη ισορροπία 3’22’’ πριν τη λήξη τα λέει όλα.

 ΑΠΕΦΥΓΕ ΝΑ ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΤΕΙ

Και εκεί που το παιχνίδι βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί φάνηκε η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες. Με τον Άντζουτσιτς να πετυχαίνει καθοριστικά καλάθια αλλά και τους υπόλοιπους να συνεισφέρουν σε άμυνα και ριμπάουντ(κάμποσα επιθετικά) ο ΑΡΗΣ στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα φάνηκε συνεπής.  Δεν άφησε στη Μύκονο να πάει το παιχνίδι στο σουτ, έχτισε ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και το διατήρησε με ευκολία μέχρι το τέλος.

ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΚΗ ΤΟΥ ΜΕΡΑ

Με μια πρώτη ερμηνεία της σημερινής αναμέτρησης θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ ήταν κακός, ο Μίλιτσιτς έχασε τον έλεγχο ξανά και λίγο έλειψε να ζήσουμε ένα νέο «χαρακίρι».  Δεν έδειξε αφέλεια, δεν αδίκησε τον εαυτό και με ωριμότητα έφθασε στη νίκη. Με αυτά όμως που έχουμε δει τη φετινή σεζόν, το ότι κερδίζουμε εκτός έδρας ακόμη και με μια κακή εμφάνιση είναι πρόοδος! Ακόμη και αν για να γίνει αυτό έπρεπε να τραυματιστεί ο Μήτρου Λόνγκ, να βγει «εκτός παιχνιδιού» για αρκετό χρόνο ο Τζόους και τελικά ο Πουλιανίτης που σπάνια χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς να κάνει μια σπουδαία εμφάνιση με 18 πόντους. Μαζί με τον πάντα φιλότιμο Χάρελ που σήμερα ήταν απολαυστικός με 11 πόντους, 10 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 2 κλέψιματα και μπόλικες καλές άμυνες. Για τους υπόλοιπους που κινήθηκαν σε ρηχά νερά υπάρχει το άλλοθι της κακής διαιτησίας που εκνεύρισε το Νουά αλλά και τους υπόλοιπους… δεν γίνεται όμως να υπάρχουν τέτοια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση. Ιδιαίτερα τώρα που κάθε παιχνίδι έχει ξεχωριστή σημασία. Ξεχωριστή σημασία όπως τα παιχνίδια του κυπέλλου που ακολουθούν. Και όσο αουτσάιντερ και αν είσαι σε έναν θεσμό που για να τον κατακτήσεις θα πρέπει να κερδίσει εκτός από το Μαρούσι, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό οφείλεις να παρουσιαστείς πολύ πιο συγκεντρωμένος και αποφασισμένος.

ΔΕΝ ΓΟΗΤΕΥΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Τη νίκη-αντίδραση της ομάδας περιμέναμε να δούμε στη Μύκονο μετά τον αποκλεισμό στο Eurocup και το σύνολο του Μίλιτσιτς δεν μας απογοήτευσε. Δεν μας εντυπωσίασε με την απόδοση της αλλά έκανε αυτό που έπρεπε έστω και με περιπετειώδη τρόπο. MVP ο Πουλιανίτης με μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του ever, από κοντά και ο Χάρελ με τον γνωστό εκρηκτικό του τρόπο. Πλέον το μυαλό όλων πηγαίνει στο κύπελλο, εκεί όπου ευελπιστούμε να δούμε έναν πολύ καλύτερο από τον σημερινό ΑΡΗ.

ΥΓ. Υπάρχουν στιγμές που βλέπεις δόλο στη διαιτησία, υπάρχουν όμως και στιγμές που απλά συμπεραίνεις ότι είναι άσχετοι.  

Με μια βαριά ήττα και έναν αποκλεισμό που πονάει περισσότερο από όσο δείχνει το τελικό σκορ ο ΑΡΗΣ έδωσε πρόωρο τέλος στο ευρωπαϊκό του ταξίδι. Δεν κατάφερε να είναι ανταγωνιστικός, από το πρώτο δεκάλεπτο πήρε προβάδισμα η Κλουζ και δεν κινδύνεψε ποτέ να το χάσει. Αντιθέτως έστησε το δικό της πάρτι με τον ΑΡΗ καλεσμένο-παρατηρητή σε όλα όσα διαδραματιζόταν στο παρκέ. Εντυπωσιακή η κιτρινόμαυρη κερκίδα με ξεχωριστό παλμό παρά το ότι η ομάδα δεν την βοήθησε με την εικόνα της.

ΜΠΗΚΕ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΕ ΕΚΕΙ

Το ξεκίνημα με τον ΑΡΗ να προηγείται με 1-9 έμοιαζε ελπιδοφόρο. Η ομάδα έμοιαζε συγκεντρωμένη και έτοιμη να ελέγξει το ρυθμό του παιχνιδιού. Έμοιαζε… γιατί η συνέχεια επεφύλασσε διαφορετική εξέλιξη. Η Κλουζ αντέδρασε και με ένα σερί 16-2 έστειλε το μήνυμα ότι η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική από ελπίζαμε στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης. 31-21 στο τέλος της πρώτης περιόδου και ήδη το παιχνίδι είχε στραβώσει μιας και η υπεροχή των Ρουμάνων σε όλα τα σημεία ήταν αδιαμφισβήτητη .

ΤΥΠΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ

Η επιθετική συνέπεια του Τζόους και κάποια ξεσπάσματα του Κουλμπόκα ήταν η άχαρη αντίδραση της ομάδας μας. Καμία προσπάθεια να αλλάξει κάτι στην άμυνα, καμία προσπάθεια να προβληματίσουμε με κάποιο τρόπο τους αντιπάλους μας. Ανάλογα με την ευστοχία στα μακρινά σουτ και από τις 2 πλευρές η διαφορά κυμαινόταν μεταξύ 12 με 22 πόντους. Χωρίς άγχος, χωρίς εκπλήξεις μέχρι να μηδενίσει το χρονόμετρο.

ΑΓΝΟΗΣΕ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ

Με συνοπτικές διαδικασίες ο ΑΡΗΣ μας παραδόθηκε στην ανωτερότητα της Κλουζ και αυτό είναι που κάνει ακόμη πιο βαρύ τον αποκλεισμό. Δεν μπόρεσαν οι παίκτες μας να διαχειριστούν την μαχητικότητα των αντιπάλων μας. Δεν μπόρεσε ο Μίλιτσιτς να διαβάσει το παιχνίδι και να προσαρμόσει τα πλάνα του. Ανεξήγητη εμμονή σε σχήματα που δεν έβγαιναν, ανεξήγητος ο τρόπος που μοίρασε τον χρόνο ακόμη και όταν τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά. Και όταν απουσιάζει η ώριμη η καθοδήγηση από τον πάγκο, το να το περιμένουμε από τους παίκτες μοιάζει με πολυτέλεια.  Ο ΑΡΗΣ είχε δείξει πρόοδο στα τελευταία παιχνίδια. Κέρδισε τον Παναθηναϊκό, κέρδισε ξανά τον κόσμο του και έχτισε προσδοκίες. Σήμερα όμως απλά επέστρεψε στην αγωνιστική ανυποληψία του που μπορεί την μια ημέρα να κερδίσει τον πρώτο και την επόμενη να χάσει από τον τελευταίο.

ΠΙΚΡΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Πολύ πιο δυνατή από όσο περιμέναμε αποδείχθηκε η Κλουζ και εύκολα επικράτησε στον «τελικό πρόκρισης».  Δεν μπόρεσε ο ΑΡΗΣ μας ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αναμέτρησης. Πάνω που αρχίζαμε να ξεχνάμε μετά τις τελευταίες καλές εμφανίσεις,  φρόντισε να μας υπενθυμίσει όλες τις αδυναμίες του. Τη χαλαρή άμυνα, τα φθηνά λάθη, την έλλειψη συγκέντρωσης και την κακή διαχείριση από τον πάγκο. Ωραία τα «ξεσπάσματα» όπως η νίκη με τον Παναθηναϊκό, αλλά για να πετύχεις χρειάζεται συνέπεια. Και ο ΑΡΗΣ ως τώρα μόνο συνεπής δεν είναι.

ΥΓ. Πολλά τα λάθη από το καλοκαίρι, αρκετά από αυτά διορθώθηκαν αλλά σχεδόν αδύνατο να διορθωθούν όλα. Έτσι θα πάει αυτή η χρονιά και απλά θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση.

Χωρίς νικητή έληξε το ντέρμπι της πόλης, με τους τερματοφύλακες των 2 ομάδων να είναι ο MVP για κάθε πλευρά. Όπως κράτησε όρθιο τον ΑΡΗ ο Αθανασιάδης στις καλές στιγμές των αντιπάλων μας έτσι και ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις απέτρεψε το χρυσό γκολ από τον Φαμπιάνο. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα από την ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να το δει σαν ευκαιρία για να μοιράσει λίγη χαρά στον κόσμο που τόσο έχει πικράνει φέτος.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Το κέντρο μπλόκαρε από νωρίς και το πρέσινγκ του ποακ προκάλεσε ανασφάλεια και λάθη. Λάθη που οι αντίπαλοι μας εκμεταλλεύτηκαν αλλά ο Αθανασιάδης ήταν εκεί να κρατήσει το μηδέν. Στο 34’ στην μοναδική καθαρή στιγμή μας ο Μορόν έκανε καλό σουτ από δύσκολη γωνία αλλά ο Παβλένκα αυτή τη φορά κράτησε το μηδέν.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε. Οι αποστάσεις των γραμμών μίκρυναν, το κέντρο έκλεισε καλύτερα  και η ομάδα πήρε περισσότερη κατοχή και μέτρα. Παραμέναμε όμως διστακτικοί και αυτό μας έκανε αρκετά ακίνδυνους.  Ο Δώνης που είχε μπει λίγο νωρίτερα στο παιχνίδι λίγο έλειψε στο 63’ να ανοίξει το σκορ, μπαίνοντας μέσα στη φάση και κάνοντας το γυριστό σουτ από καλή θέση χωρίς όμως να βρει στόχο.  Και από την απόλυτη ησυχία των λεπτών που ακολούθησαν φθάσαμε στις καθυστερήσεις όπου πρώτα ο Αθανασιάδης στο 91’ και ύστερα ο Παβλένκα στο 93’ με τις αποκρούσεις τους κράτησαν το τελικό 0-0.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Ισοπαλία σαν ήττα ήταν το Χ παρόλο που απέναντι μας είχαμε μια πιο δυνατή ομάδα σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Ο τρόπος που κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ έδειχνε ότι ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα περιορίζοντας την επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου. Και ως ένα ποσοστό το πέτυχε  κυρίως γιατί στο τελευταίο ανάχωμα της εστίας μας υπήρχε ο Αθανασιάδης. Στο άλλο κομμάτι όμως του παιχνιδιού φάνηκε ότι δεν υπήρχε κανένα λογικό πλάνο αντιμετώπισης της πίεσης ψηλά που αναμέναμε από τον συμπολίτη. Ακόμη και αν οι αλλαγές που έγιναν σχετικά νωρίς βοήθησαν, ο τρόπος που προσπαθούσαμε να αναπτυχθούμε ήταν προβληματικός. Και όταν εκτός σοβαρού πλάνου ανάπτυξης δεν έχεις κίνηση χωρίς την μπάλα και στις διεκδικήσεις βγαίνεις τις περισσότερες φορές χαμένος τότε απλά ελπίζεις σε μια φάση σαν και αυτή του Φαμπιάνο που δυστυχώς απέκρουσε ο Παβλένκα.  Η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές κυρίως στην επιθετική της λειτουργία. Αν αυτή η  αλλαγή έρθει μέσα από την μεταγραφική ενίσχυση με παίκτες όπως ο Κουαμέ και ο Γκαρέ καλώς. Τρέχουμε και ότι προλάβουμε να καλύψουμε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά αν περιμένουμε οι ίδιοι να αλλάξουν μάλλον σπαταλάμε τον χρόνο μας.

ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Θα μπορούσες να το είχες κερδίσει όπως και θα μπορούσες να το είχες χάσει. Κατά τα άλλα όμως λίγα πράγματα. Όσο ψυχρά και αντικειμενικά και αν προσπαθήσεις να το δεις υπολογίζοντας δυναμικότητα-μπάτζετ, βαθμολογίες, αγωνιστική φόρμα κτλ κτλ πάλι θα καταλήξεις ότι η ομάδα δεν προσπάθησε όσο μπορούσε. Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε και όσο θα έπρεπε σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα ήταν μια νότα χαράς για τον κόσμο της ομάδας σε μια χρονιά απόλυτης παραφωνίας.  Ούτε νίκη είδαμε ούτε  κάτι να αλλάζει στον τρόπο που την διεκδικούμε. Σαν έχει κολλήσει ο δείκτης της απόδοσης κάπου στην μετριότητα…

ΥΓ. Κουράζει αυτή συζήτηση για το πόσο κόσμο είχε το γήπεδο μετά από κάθε παιχνίδι. Ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Πάντα ήταν εκεί και πάντα θα είναι ανεξάρτητα από προέδρους, προπονητές, παίκτες, βαθμολογίες κτλ κτλ.

Καμία τύχη δεν είχε η Νεπτούνας στο φλογισμένο Nick Galis Hall. Ο ΑΡΗΣ μας ανταποκρίθηκε ιδανικά στο δυνατό παιχνίδι των Λιθουανών, πάτησε γκάζι στο 3^ο δεκάλεπτο και δεν ξανακοίταξε ποτέ πίσω του φθάνοντας κάποια στιγμή και στο +31.  Η πολυφωνία στην επίθεση και η ένταση των παικτών του Μίλιτσιτς στην άμυνα ήταν οι βασικοί λόγοι που ένα επικίνδυνο παιχνίδι μετατράπηκε σε υγιεινό. Εκστασιασμένος ο κόσμος στο κατάμεστο Nick Galis Hall απόλαυσε κάθε στιγμή της κιτρινόμαυρης κυριαρχίας.

ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε αγχωμένα, με άστοχες επιλογές και νευρικότητα, δίνοντας χώρο στη Νεπτούνας να προηγηθεί με 10-15. Ο Μίλισιτς στις γνωστές αλλαγές του πενταλέπτου έριξε τον Άντζουσιτς που μπήκε  μπαρουτοκαπνισμένος και άλλαξε εντελώς την εικόνα της αναμέτρησης σκοράροντας 14 πόντους μέσα σε λίγα λεπτά. Στη συνέχεια η άμυνα σκλήρυνε και άλλο και εκεί κάπου άρχισε να φαίνεται η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες παρόλο που το ημίχρονο έκλεισε μόλις στο +6.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Η άμυνα... στραγγάλισε κάθε σκέψη των Λιθουανών με τους Μποχωρίδη, Χάρελ, Νουά και Πουλιανίτη να είναι οι κύριοι εκφραστές της. ,Ο Τζόουνς έκανε ό,τι ήθελε στο αντίπαλο καλάθι, ο Νουά βρήκε πόντους, Φόρεστερ, Μήτρου Λόνγκ και Κουλμπόκα έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους ώστε να φθάσουμε στο +31. Στο τέλος επήλθε η χαλάρωση και η διαχείριση δυνάμεων ενόψει της συνέχεια.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΧΤΙΖΕΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Μεγάλωσε το νικηφόρο σερί για τον ΑΡΗ μας κόντρα στη Νεπτούνας και μάλιστα με μια πολύ πειστική εμφάνιση που επιβεβαιώνει ότι πλέον βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο. Για πρώτη φορά ίσως φέτος η ομάδα σε ένα πολύ σκληρό-physical παιχνίδι υπό την ανοχή των διαιτητών απάντησε με τον ίδιο τρόπο. Ως τώρα όποτε μας έπαιζαν σκληρά τα χάναμε. Σήμερα η ομάδα δεν μάσησε, απάντησε δυναμικά και δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Η επιλογή του Μίλιτσιτς να «περιορίσει» το ρόστερ έχει πιάσει τόπο. Οι παίκτες δείχνουν πιο προσηλωμένοι και διψασμένοι για νίκες. Έχει αρχίσει να κερδίζει και την εμπιστοσύνη του κόσμου και όχι άδικα. Πλέον μένει να φανεί αν αυτές οι τελευταίες καλές εμφανίσεις είναι η βάση ή το ταβάνι μας.

ΔΕΙΧΝΕΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ

Τελικός και για τις 2 ομάδες ήταν η σημερινή αναμέτρηση, στην πράξη όμως εξελίχθηκε σε παράσταση για έναν ρόλο. Σε μια από τις καλύτερες φετινές μας εμφανίσεις η ομάδα επικράτησε πολύ πιο εύκολα από όσο περιμέναμε. Πολλοί οι πρωταγωνιστές και οι αφανείς ήρωες σε μια από τις πιο εμφατικές νίκες της σεζόν.  Σημαντικότερο από όλα είναι ότι η ομάδα δείχνει έτοιμη και αποφασισμένη για να πάρει την πρόκριση στη Ρουμανία. Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, όπως το έκανες σήμερα θα το κάνεις και την άλλη εβδομάδα!