Την 5^η συνεχόμενη νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο πρωτάθλημα κερδίζοντας με το επιβλητικό 102-76 το Μαρούσι στην άτυπη ρεβάνς του final 8.  Η ομάδα παρά την σημαντική απουσία του Αντετοκούνμπο πάτησε γκάζι στο Β ημίχρονο και μετέτρεψε το παιχνίδι σε τυπική διαδικασία. Κυρίαρχος ο Νουά, πολυεργαλείο ο Μποχωρίδης και μια συνολικά καλή εμφάνιση που τη χρειαζόμασταν μετά το ξενέρωμα του κυπέλλου.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με ενέργεια και διάθεση να επιβληθεί από τα πρώτα λεπτά. Η άμυνα πίεζε, η μπάλα κυκλοφορούσε σωστά και οι πρώτες επιθέσεις έβγαιναν με καθαρό μυαλό. Το το 22-6 έδειχνε ότι σήμερα δεν θα «χαριζόμασταν» στο Μαρούσι.

Οι αντίπαλοι μας όμως δεν τα παράτησαν. Εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά στην άμυνα μας, ροκάνισε τη διαφορά στους 2 πόντους(33-31) υπενθυμίζοντας μας ότι οι νίκες δεν κλειδώνουν στα πρώτα 10’. Με τον Νουά  να δίνει λύσεις και την ομάδα να βρίκσει ρυθμό, το ημίχρονο έκλεισε στο 49-43. Μια διαφορά που μας κρατούσε μπροστά, αλλά δεν έδινε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα ήταν εύκολο.

ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΡΙΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Με ένα επιμέρους σκορ 15-2 στο 3^ο δεκάλεπτο η διαφορά εκτοξεύτηκε στο 64-45 και εκεί κάπου εξανεμίστηκε η διάθεση αντίδρασης των φιλοξενούμενων. Η άμυνα έγινε πιο σκληρή, οι συνεργασίες πιο γρήγορες και τα σουτ άρχισαν να μπαίνουν με ρυθμό που δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Μαρούσι. Και αυτό ήταν το μοτίβο του αγώνα μέχρι τη λήξη. Μια εξέλιξη που έφθασε τη διαφορά στους 30 πόντους δίνοντας την ευκαιρία στον Μίλισιτς να ρίξει μέσα και τους «μικρούς» στα τελευταία λεπτά.

ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Επίφοβο παιχνίδι ήταν το σημερινό, με την λειψυδρία στους ψηλούς να το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Έτσι όμως όπως πάλεψαν οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Μόνο την απορία γιατί δεν έπαιξαν έτσι και στην Κρήτη. Το προσπερνάμε όμως και μένουμε στο ότι φαίνεται πλέον η ομάδα να παίζει πλέον μπάσκετ με περισσότερο σαφήνεια και πιο ξεκάθαρους ρόλους. Η μπάλα κινείται γρήγορα, οι παίκτες δεν μένουν στατικοί  και η ομάδα δείχνει να έχει αποκτήσει ρυθμό στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν. Ο Νουά συνεχίζει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς όμως η ουσία είναι ότι μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι στην «εξίσωση». Όπως για παράδειγμα ο Μποχωρίδης αλλά και ο Πουλιανίτης.  Και όταν μια ομάδα δεν εξαρτάται από έναν παίκτη αλλά λειτουργεί ως σύνολο όλα λειτουργούν καλύτερα. Και αν και σήμερα ο Νουά ξεχώρισε, όλη η ομάδα λειτούργησε στο σύνολο της σωστά και για αυτό ήρθε η εύκολη επικράτηση. Και αυτή η ομαδική λειτουργία και η πολυφωνία στην επίθεση θα πρέπει να είναι η βάση και για τη συνέχεια.

ΕΜΦΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Με υψηλή ένταση στην άμυνα,  όλους τους παίκτες να σκοράρουν και με ένα δεύτερο ημίχρονο καταιγίδα, ο ΑΡΗΣ ισοπέδωσε το Μαρούσι προσπερνώντας με ευκολία την απουσία του Αντετοκούνμπο. Νίκη και εμφάνιση που δίνει ψυχολογία ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Εκεί που στην επόμενη αγωνιστική ο ΑΡΗΣ πρέπει να επαναλάβει τα εντυπωσιακά που έκανε σήμερα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ πάμε τώρα και για το διπλό!

Με 0 βαθμούς και 2 τραυματισμούς επιστρέφει ο ΑΡΗΣ μας στη Θεσσαλόνικη, από ένα παιχνίδι όπου μπορούσε να είχε κερδίσει περισσότερα αλλά όπως φάνηκε η πορεία του ήταν «προδιαγραμμένη». Η ομάδα έδειξε στις φάσεις των 2 γκολ αργά αντανακλαστικά και το πλήρωσε. Όταν όμως βρήκε τα πατήματα της και αποφάσισε να αντιδράσει έπεσε πάνω στον Μπόγκναρ και τον VAR όπου δεν είδαν τίποτα ούτε στο 3-1 αλλά ούτε και στο πέναλτι πάνω στον Αλφαρελά. Επιβεβαιώνοντας ότι τα «πλάνα» στον θαυμαστό κόσμο της σουπελίγδας δεν χαλάνε, όπως και αυτό το 1-4 με τον Παναθηναϊκό μέσα.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Η επιστροφή του Μεντίλ στο αριστερό άκρο μετά από τέσσερις μήνες, η επαναφορά του Αθανασιάδη κάτω από τα δοκάρια και ο νέος ρόλος του Γκαρέ πίσω από τον Καντεβέρε έδειχναν ότι ο Γρηγορίου ήθελε να διαχειριστεί διαφορετικά τα πράγματα από τον προκάτοχο του. Στην πράξη, όμως, το ξεκίνημα θύμιζε μια από τα ίδια. Οι αντίπαλοι μας μπήκαν πιο έτοιμοι, πιο συγκεντρωμένοι και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την αδράνεια της άμυνας μας για να προηγηθούν μόλις στο 9’ από μια στημένη φάση.

 Από εκεί και μετά η ομάδα μας πήρε κατοχή και μέτρα στο γήπεδο,  με καλή κυκλοφορία από τον άξονα. Στο 27’ ο Καντεβέρε με ανάποδο ψαλίδι άγγιξε το γκολ της χρονιάς, όμως η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Ήταν η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει όλο το ματς αλλά δεν μας βγήκε. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να πιέζει και να απειλεί αλλά με αρκετή επιπολαιότητα στην τελική απόφαση.

ΑΡΓΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ, ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Το Β ημίχρονο ξεκίνησε με την ομάδα μας να μπαίνει δυνατά. Και όπως μας συνηθίζει ο ΑΡΗΣ στις καλές στιγμές του που αρχίζει να σε πείθει ότι κάτι μπορεί να κάνει… στο τέλος έρχεται το «ανάποδο» γκολ. Πάλι αργά αντανακλαστικά από την άμυνα μας, κακή τοποθέτηση του Φρίντεκ και ο Ταμπόρδα σχεδόν ανενόχλητος έκανε το 2-0. Κόντρα στη ροή του αγώνα.

Κόντρα όμως σε ότι παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς, η ομάδα μας όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τη μάχη αλλά πείσμωσε ακόμη περισσότερο. Ένα πείσμα που μετουσίωσε σε γκολ ο Ράτσιτς με μια σουτάρα για το 2-1 στο 72’. Σε μια φάση διαρκείας όπου το VAR τη γύρισε πολύ πίσω για να πείσει τον Μπόγκναρ να το ακυρώσει για ένα ακόμη «touch». Τελικά ο Μπόγκναρ είδε το οφθαλμοφανές και καταμέτρησε το γκολ.

Προφανώς και αυτή η απόφαση του Μπόγκναρ σε συνδυασμό με την ανεβασμένη απόδοση μας σήμανε συναγερμό εκεί στο VAR μιας και οι εντολές που είχαν εξαρχής ήταν ξεκάθαρες. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι στο 1-4 και για να γίνει αυτό πρέπει να κερδίσει. Δεν εξηγείται αλλιώς το να μην το βλέπουν καν στο VAR το 3-1 του Τεττέη που ρίχνει κάτω τον Αθανασιάδη για να του φύγει η μπάλα ή την ανατροπή του Αλφαρελά από τον τερματοφύλακα. Δεν μιλάμε για φάσεις που μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Ξεκάθαρες φάσεις, ξεκάθαρη αλλοίωση αποτελέσματος.

ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Στο ντεμπούτο του Γρηγορίου η ομάδα μας δεν έκανε το τέλειο ματς. Πλήρωσε την αδράνεια στο πρώτο γκολ και τα αργά αντανακλαστικά στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν ήταν όμως για 3-1 το παιχνίδι. Ίσως για πρώτη φορά φέτος είδαμε αντίδραση με διάρκεια. Είδαμε έναν ΑΡΗ να πεισμώνει και να ανεβάζει και άλλο την ένταση. Είδαμε παίκτες να κουβαλάνε την μπάλα και να την προωθούν μπροστά με ταχύτητα.  Προφανώς και η ομοιογένεια  απουσιάζει σε αυτό το σύνολο αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετική η κατάσταση με όλα όσα έχουν συμβεί φέτος. Είχαμε όμως τις στιγμές μας, είχαμε και αυτά που μας έκλεψαν. Η συνέχεια θα δείξει αν σήμερα ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα έγινε μια νέα αρχή ή απλά είδαμε ένα ψυχολογικό boost από την αλλαγή προπονητή που μέχρι το επόμενο παιχνίδι θα έχει εξασθενίσει. Στο επόμενο και στα επόμενα που θα κριθεί πλέον και η συμμετοχή μας στο 5-8.

ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΝΗΜΕΣ ΦΡΑΠΑΡ

Ξύπνησαν μνήμες από τον τελικό του Βόλου και την Φραπάρ σήμερα, με τον διαιτητή Μπόγκναρ και το VAR να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Παρά τα λάθη του, ο ΑΡΗΣ μας αντέδρασε και πάλεψε   μέχρι να τον «τελειώσουν». Μπορεί πάλι να χάναμε, μπορεί να έληγε Χ, μπορεί και να κερδίζαμε. Υποθετικά πάντα μιας και στη σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτά δεν αφήνονται στη τύχη. Και αυτό είναι που απογοητεύει περισσότερο. Όχι η ήττα, αλλά το ότι δεν σου επετράπη να διεκδικήσεις αυτό που αξίζεις μέχρι το τέλος.

ΥΓ. Το ότι συμβαίνουν αυτά στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι κάποιου είδους δικαιολογία για να μην κάνεις αυτά που πρέπει να κάνεις σωστά ως σύλλογος και να μην παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου σε κάθε παιχνίδι. Δεν χάνονται όμως μόνο από τα δικά μας λάθη οι τίτλοι και οι στόχοι. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίζουμε όποτε συμβαίνει ανεξάρτητα από την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας μας.

ΥΓ2. Διαχρονικά η μοναδική αντίδραση του Αρειανού σε αυτή τη δυσωδία ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Η απαξίωση της ομάδας από τον ίδιο της τον κόσμο, είναι βούτυρο στο ψωμί τους.

Την «πρωτιά» στις ισοπαλίες μάλλον διεκδικεί η ομάδα μας παρά τις νίκες που τόσο μας λείπουν μιας και ούτε κόντρα στην ντεφορμέ και αδύναμη Κηφισιά δεν κατάφερε να πάρει το τρίποντο. Ο ΑΡΗΣ μας προηγήθηκε, δεν το διαχειρίστηκε σωστά, ισοφαρίστηκε άμεσα και στο τέλος έμεινε να κυνηγάει το παιχνίδι, στοχεύοντας το δοκάρι, χάνοντας μοναδικές ευκαιρίες και μαζί άλλους 2 βαθμούς. Καθοριστικές οι αποφάσεις του Τσακαλίδη και του Σιδηρόπουλου (VAR). Χ το ήθελαν, Χ το έβγαλαν.

ΜΕΤΡΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΚΑΡΕ

Με αρκετές αλλαγές στην επίθεση και εμφανή πρόθεση να πιέσει ψηλά κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ. Χωρίς όμως εντάσεις στην  άμυνα και καθαρό πλάνο στο δημιουργικό κομμάτι η Κηφισιά κατάφερνε με ευκολία να αμυνθεί και να κρατάει τους κινδύνους μακριά από την περιοχή της.  Ελάχιστες φάσεις και ένας χαμηλός ρυθμός που δεν βοηθούσε σε τίποτα.

Σε αυτό το τέμπο μόνο μια ατομική ενέργεια θα άλλαζε την κατάσταση όπως ακριβώς έγινε στο 41’. Ο Γκαρέ πήρε την μπάλα στα δεξιά, απέφυγε τους αντιπάλους του και με εξαιρετικό τελείωμα άνοιξε το σκορ.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός από το γκολ σε ένα τόσο κομβικό χρονικά σημείο λίγο πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου, ήρθε η ψυχρολουσία. Η άμυνα μας πιάστηκε κοιμώμενη,  επέτρεψε στους αντιπάλους μα να ανέβουν χωρίς ιδιαίτερη πίεση, να βγάλουν ανενόχλητοι μια παράλληλη σέντρα και με προβολή να κάνουν το 1-1.

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΔΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ

Στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ο  Τσακαλίδης ορθώς σφύριξε πέναλτι σε χέρι του Πέτκοφ, όμως μετά από παρέμβαση του VAR(Σιδηρόπουλος) η απόφαση ανακλήθηκε προσθέτοντας περισσότερο εκνευρισμό στην πλευρά μας. Μάλιστα λίγα λεπτά αργότερα η Κηφισιά έκανε προς στιγμή την ανατροπή με φάση που ξεκίνησε με καθαρό φάουλ μπροστά στα μάτια του Τσακαλίδη που δεν έδειξε τίποτα. Αυτή τη φορά ο Σιδηρόπουλος αποφάσισε να παρέμβει για τα οφθαλμοφανή και το 1-1 δεν άλλαξε.

ΑΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ

Οι αλλαγές του Χιμένεθ έδωσαν φρεσκάδα και έβγαλαν από την εξίσωση τον Γιένσεν που ήταν από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές. Ο Καντεβέρε έχασε μεγάλη ευκαιρία στο 67’, ο Ξενόπουλος κράτησε όρθια την Κηφισιά σε κρίσιμες στιγμές και στο 89’ ήρθε η φάση που συνοψίζει όλη τη βραδιά και την απελπισία μας… Η κεφαλιά του Αλφαρέλα καταλήγει στο οριζόντιο δοκάρι και στην επαναφορά ο Καντεβέρε από πλεονετική θέση με όλη την εστία μπροστά του αστοχεί, στερώντας μας έστω στο φινάλε να φύγουμε με το χαμόγελο.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

10 ισοπαλίες και σχεδόν 3 μήνες χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα. Αυτά δεν είναι αποτελέσματα ατυχίας, δυνατών αντιπάλων ή διαιτητικών λαθών. Είναι τα αποτελέσματα της αγωνιστικής ταυτότητας που έχει προσδώσει ο Χιμένεθ στην ομάδα. Ο ΑΡΗΣ δεν χάνει βαθμούς γιατί υστερεί ποιοτικά ή δεν προσπαθεί αρκετά. Χάνει βαθμούς γιατί δεν έχει σωστή νοοτροπία.  Προσπαθεί να διαχειριστεί, να διαβάσει, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του παιχνιδιού όταν αυτός θα πρέπει να θέτει τους κανόνες και τον ρυθμό και ο αντίπαλος να προβληματίζεται.  Αντί για αυτό αρέσκεται σε ένα κουραστικό πράγμα που θυμίζει ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι. Μια τακτική που επιτρέπει στον αντίπαλο να νιώσει αρκετά άνετα ώστε να πιστέψει μέχρι και στη νίκη.  Ξεκάθαρα έργο Χιμένεθ όλο αυτό με τους πολλούς τραυματισμούς να είναι μια υπαρκτή δικαιολογία που έχει όμως ξεχαστεί ανάμεσα σε μια στοίβα από λάθος επιλογές του Ισπανού προπονητή.  Και όσο παραμένει ο Χιμένεθ που έδωσε ότι είχε να δώσει, θα βαθαίνει η αίσθηση στασιμότητας και η αγωνιστική ασφυξία. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ήττα για μια ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα ένα σημείο ανάκαμψης εδώ και πάρα πολλούς μήνες.

ΝΕΑ ΠΡΑΞΗ, ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ

Το 1-1 με την Κηφισιά  δεν ήταν ατύχημα ή σύμπτωση. Ήταν άλλη μία πράξη στο ίδιο έργο. Μια ισοπαλία που μας εξαντλεί και άλλο ψυχολογικά γιατί επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια αγωνιστικά συμπτώματα, με την ίδια απάθεια που χαρακτηρίζει την ομάδα μας εδώ και καιρό. Η βαθμολογική αιμορραγία συνεχίζεται, η νίκη παραμένει άφαντη και αυτή η ταλαίπωρη χρονιά συνεχίζεται με τον ίδιο βασανιστικό τρόπο όπως ακριβώς ξεκίνησε.

ΥΓ. Ότι είχε να δώσει ο Χιμένεθ το έδωσε. Μέχρι εδώ μπορούσε να το πάει το καράβι, παρακάτω πάει ακυβέρνητο.

ΥΓ2. Ανάλογα με την ομάδα προσαρμόζεται και η "φυσική θέση" του χεριού.

Σε αγωνιστικό τέλμα παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που ούτε κόντρα στον ντεφορμέ Βόλο κατάφερε να κερδίσει. Μάλιστα πέτυχε το εντυπωσιακό να σκοράρει και να προηγηθεί χωρίς να κάνει τελική στο παιχνίδι, στο τέλος όμως χάρη στον Αθανασιάδη και την τύχη βολεύτηκε με το Χ. Καθοριστικό το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα αλλά και με 11 εναντίον 11 πάλι δεν έπειθε η ομάδα ότι είναι ικανή να πάρει τη νίκη. Στον κόσμο του ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά μάλλον προτίμησε να τρολάρει τον κόσμο του ΑΡΗ αναφερόμενος ξανά και ξανά στην σπουδαία(???) εμφάνιση με τον ποακ την προηγούμενη αγωνιστική.

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ

Από το πρώτο λεπτό φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα επιτεθεί. Η απουσία συνοχής στο κέντρο επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της επίθεσης. Ο Κουαμέ έπαιζε περισσότερο με πλάτη και μακριά από την περιοχή, τα άκρα δεν δημιουργούσαν απειλητικές καταστάσεις και η μεσαία γραμμή περιοριζόταν σε μια αργή και προβλέψιμη κυκλοφορία προς τα πίσω. Ο Βόλος, χωρίς να εντυπωσιάζει, έμοιαζε πιο άνετος στο γήπεδο αλλά και αυτός δεν μπορούσε να γίνει απειλητικός. Μέσα σε αυτό το αργό τέμπο χωρίς συγκινήσεις ήρθε σχεδόν από το πουθενά το γκολ. Η παράλληλη σέντρα του Ντούντου κατέληξε στα δίχτυα μετά από παρέμβαση του αμυντικού του Βόλου για το 0-1.

ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ 10, ΤΑΜΠΟΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ Χ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Βόλο πιο επιθετικό και τον ΑΡΗ πιο παθητικό. Στο 53’, σε γύρισμα του Μακνί, ο Σούντμπεργκ βρήκε την μπάλα με το χέρι και ο Σιδηρόπουλος καταλόγισε πέναλτι. Ο Χουάνπι εκτέλεσε εύστοχα, παρά την σωστή επιλογή γωνίας του Αθανασιάδη, και έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η αποβολή του Χόνγκλα. Δύο κίτρινες μέσα σε τέσσερα λεπτά, άφησαν τον ΑΡΗ με δέκα παίκτες για περισσότερο από μισή ώρα. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να χαλάσει μόνος του το χαμόγελο της τύχης στο 0-1.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το παιχνίδι είχε μία κατεύθυνση. Ο Βόλος πήρε την κατοχή, πίεσε, δημιούργησε προϋποθέσεις και έφτασε κοντά στο γκολ της νίκης. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ουσιαστικά. Ακόμη και μια δύο συγκυρίες αντεπίθεσης που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις σπατάλησε με περίσσια αφέλεια. Το δοκάρι και ο Αθανασιάδης ήταν οι λόγοι που παρέμεινε το Χ και πήραμε τον βαθμό της ισοπαλίας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί απλώς δεν πας να τα κερδίσεις. Το παιχνίδι στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα σε αυτά που δεν πας για να τα κερδίσεις. Το γιατί δεν πας να τα κερδίσεις μόνο ο Χιμένεθ μπορεί να μας το απαντήσει.  Έμεινες στο 1-1, πήρες  έναν βαθμό σχεδόν από τύχη και παρουσίασες μια εικόνα απόλυτης αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ούτε το τυχερό γκολ που σου έδωσε το προβάδισμα δεν φάνηκε να αγγίζει την ομάδα ώστε να προσπαθήσει περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με κανέναν παίκτη σε ατομικό επίπεδο αλλά για όλο το σύνολο. Από τον πρόεδρο μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν γίνεται σε ένα τόσο πολυπληθές ρόστερ να μην μπορεί ο Χιμένεθ να βρει αυτούς που έχουν διάθεση να τρέξουν και να παλέψουν. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίστηκαν έμοιαζαν να κάνουν αγγαρεία.

ΒΑΘΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Συνέχεια στις «υπερήφανες» ισοπαλίες έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στον Βόλο προσθέτοντας άλλη μια αποκαρδιωτική εμφάνιση.  Το προβάδισμα δώρο δεν συγκίνησε κανένα, ο ΑΡΗΣ επέμεινε στο αργό και ακίνδυνο τέμπο και όταν έμεινε με 10 παίκτες απλά παραδόθηκε στην τύχη και στις ικανότητες του Αθανασιάδη. Καμία προσπάθεια από τους παίκτες, καμία έμπνευση από τον προπονητή, καμία αχτίδα ελπίδας. Και το χειρότερο από όλα…  αυτό το αγωνιστικό αδιέξοδο μοιάζει με μια παγιωμένη κατάσταση που κανείς δεν έχει τη διάθεση να την αλλάξει. Και όσο δεν αλλάζει αυτά θα είναι τα αποτελέσματα.

ΥΓ. Σίγουρα ο βαθμός δυσκολίας κόντρα στον ποακ ήταν πολύ μεγαλύτερος. Αν τώρα ο Χιμένεθ είδε σπουδαία εμφάνιση άξιας αναφοράς σε αυτό το 0-0 τότε μάλλον έτσι εξηγείται γιατί σε κάθε παιχνίδι κατεβάζει την ομάδα με στόχο το Χ.

Κακή εμφάνιση, καλή νίκη για τον ΑΡΗ μας στη Μύκονο όπου αν και έκανε τα εύκολα δύσκολα, στο τέλος επικράτησε. Επηρεασμένη η ομάδα από τον άδοξος τέλος της ευρωπαϊκής πορείας, αντέδρασε όμως και πήρε μια σημαντική νίκη. Νίκη που μας κρατάει ζωντανούς στη μάχη της 4αδας παρά την απόσταση αλλά μας στέλνει και στο Final 8 του κυπέλλου με καλύτερη ψυχολογία.

ΕΜΦΑΝΩΣ ΕΠΗΡΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Αργός ρυθμός, κακές επιλογές, νεύρο χωρίς καθαρό μυαλό. Χρειάστηκαν σχεδόν πέντε λεπτά για να βρεθεί το πρώτο καλάθι εντός πεδιάς, ενώ οι χαμένες βολές έδειχναν μια ομάδα χωρίς αυτοπεποίθηση. Στον αντίποδα η Μύκονος ξεκίνησε με εντυπωσιακά ποσοστά έξω από τα 6.75 και αυτό έφερε ακόμη περισσότερο εκνευρισμό.

Το σημαντικό όμως στο πρώτο ημίχρονο ήταν ότι δεν επιτρέψαμε στη Μύκονο να ξεφύγει. Με Άντζουσιτς και Πουλιανίτη να κρατούν επιθετικά την ομάδα και τον Χάρελ να κάνει όλες τις υπόλοιπες δουλειές ο ΑΡΗΣ πήγε στο +5 αλλά η αστάθεια του τον έφερε πάλι σε μειονεκτική θέση.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΥ ΧΑΛΑΡΩΣΕ

Με τον Πουλιανίτη να κουβαλάει την ομάδα στις πλάτες του και τους Χάρελ και Άντζουτσιτς να συνεχίζουν να προσφέρουν λύσεις ο ΑΡΗΣ βρήκε ρυθμό και κατάφερε να φθάσει στο +14 περίπου 3΄ πριν το τέλος της 3^ης περιόδου. Από εκείνο το σημείο και μετά επικράτησε ένας παραλογισμός. Παίκτες να συνεχίζουν να χάνουν βολές, να αστοχούν μόνοι τους ακόμη και κάτω από το καλάθι και ένας προπονητής ανήμπορος να αντιληφθεί τι συμβαίνει πάνω στο παρκέ. Το σερί 20-6 της Μυκόνου που έφερε το παιχνίδι σε απόλυτη ισορροπία 3’22’’ πριν τη λήξη τα λέει όλα.

 ΑΠΕΦΥΓΕ ΝΑ ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΤΕΙ

Και εκεί που το παιχνίδι βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί φάνηκε η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες. Με τον Άντζουτσιτς να πετυχαίνει καθοριστικά καλάθια αλλά και τους υπόλοιπους να συνεισφέρουν σε άμυνα και ριμπάουντ(κάμποσα επιθετικά) ο ΑΡΗΣ στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα φάνηκε συνεπής.  Δεν άφησε στη Μύκονο να πάει το παιχνίδι στο σουτ, έχτισε ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και το διατήρησε με ευκολία μέχρι το τέλος.

ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΚΗ ΤΟΥ ΜΕΡΑ

Με μια πρώτη ερμηνεία της σημερινής αναμέτρησης θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ ήταν κακός, ο Μίλιτσιτς έχασε τον έλεγχο ξανά και λίγο έλειψε να ζήσουμε ένα νέο «χαρακίρι».  Δεν έδειξε αφέλεια, δεν αδίκησε τον εαυτό και με ωριμότητα έφθασε στη νίκη. Με αυτά όμως που έχουμε δει τη φετινή σεζόν, το ότι κερδίζουμε εκτός έδρας ακόμη και με μια κακή εμφάνιση είναι πρόοδος! Ακόμη και αν για να γίνει αυτό έπρεπε να τραυματιστεί ο Μήτρου Λόνγκ, να βγει «εκτός παιχνιδιού» για αρκετό χρόνο ο Τζόους και τελικά ο Πουλιανίτης που σπάνια χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς να κάνει μια σπουδαία εμφάνιση με 18 πόντους. Μαζί με τον πάντα φιλότιμο Χάρελ που σήμερα ήταν απολαυστικός με 11 πόντους, 10 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 2 κλέψιματα και μπόλικες καλές άμυνες. Για τους υπόλοιπους που κινήθηκαν σε ρηχά νερά υπάρχει το άλλοθι της κακής διαιτησίας που εκνεύρισε το Νουά αλλά και τους υπόλοιπους… δεν γίνεται όμως να υπάρχουν τέτοια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση. Ιδιαίτερα τώρα που κάθε παιχνίδι έχει ξεχωριστή σημασία. Ξεχωριστή σημασία όπως τα παιχνίδια του κυπέλλου που ακολουθούν. Και όσο αουτσάιντερ και αν είσαι σε έναν θεσμό που για να τον κατακτήσεις θα πρέπει να κερδίσει εκτός από το Μαρούσι, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό οφείλεις να παρουσιαστείς πολύ πιο συγκεντρωμένος και αποφασισμένος.

ΔΕΝ ΓΟΗΤΕΥΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Τη νίκη-αντίδραση της ομάδας περιμέναμε να δούμε στη Μύκονο μετά τον αποκλεισμό στο Eurocup και το σύνολο του Μίλιτσιτς δεν μας απογοήτευσε. Δεν μας εντυπωσίασε με την απόδοση της αλλά έκανε αυτό που έπρεπε έστω και με περιπετειώδη τρόπο. MVP ο Πουλιανίτης με μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του ever, από κοντά και ο Χάρελ με τον γνωστό εκρηκτικό του τρόπο. Πλέον το μυαλό όλων πηγαίνει στο κύπελλο, εκεί όπου ευελπιστούμε να δούμε έναν πολύ καλύτερο από τον σημερινό ΑΡΗ.

ΥΓ. Υπάρχουν στιγμές που βλέπεις δόλο στη διαιτησία, υπάρχουν όμως και στιγμές που απλά συμπεραίνεις ότι είναι άσχετοι.  

Χωρίς νικητή έληξε το ντέρμπι της πόλης, με τους τερματοφύλακες των 2 ομάδων να είναι ο MVP για κάθε πλευρά. Όπως κράτησε όρθιο τον ΑΡΗ ο Αθανασιάδης στις καλές στιγμές των αντιπάλων μας έτσι και ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις απέτρεψε το χρυσό γκολ από τον Φαμπιάνο. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα από την ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να το δει σαν ευκαιρία για να μοιράσει λίγη χαρά στον κόσμο που τόσο έχει πικράνει φέτος.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Το κέντρο μπλόκαρε από νωρίς και το πρέσινγκ του ποακ προκάλεσε ανασφάλεια και λάθη. Λάθη που οι αντίπαλοι μας εκμεταλλεύτηκαν αλλά ο Αθανασιάδης ήταν εκεί να κρατήσει το μηδέν. Στο 34’ στην μοναδική καθαρή στιγμή μας ο Μορόν έκανε καλό σουτ από δύσκολη γωνία αλλά ο Παβλένκα αυτή τη φορά κράτησε το μηδέν.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε. Οι αποστάσεις των γραμμών μίκρυναν, το κέντρο έκλεισε καλύτερα  και η ομάδα πήρε περισσότερη κατοχή και μέτρα. Παραμέναμε όμως διστακτικοί και αυτό μας έκανε αρκετά ακίνδυνους.  Ο Δώνης που είχε μπει λίγο νωρίτερα στο παιχνίδι λίγο έλειψε στο 63’ να ανοίξει το σκορ, μπαίνοντας μέσα στη φάση και κάνοντας το γυριστό σουτ από καλή θέση χωρίς όμως να βρει στόχο.  Και από την απόλυτη ησυχία των λεπτών που ακολούθησαν φθάσαμε στις καθυστερήσεις όπου πρώτα ο Αθανασιάδης στο 91’ και ύστερα ο Παβλένκα στο 93’ με τις αποκρούσεις τους κράτησαν το τελικό 0-0.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Ισοπαλία σαν ήττα ήταν το Χ παρόλο που απέναντι μας είχαμε μια πιο δυνατή ομάδα σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Ο τρόπος που κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ έδειχνε ότι ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα περιορίζοντας την επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου. Και ως ένα ποσοστό το πέτυχε  κυρίως γιατί στο τελευταίο ανάχωμα της εστίας μας υπήρχε ο Αθανασιάδης. Στο άλλο κομμάτι όμως του παιχνιδιού φάνηκε ότι δεν υπήρχε κανένα λογικό πλάνο αντιμετώπισης της πίεσης ψηλά που αναμέναμε από τον συμπολίτη. Ακόμη και αν οι αλλαγές που έγιναν σχετικά νωρίς βοήθησαν, ο τρόπος που προσπαθούσαμε να αναπτυχθούμε ήταν προβληματικός. Και όταν εκτός σοβαρού πλάνου ανάπτυξης δεν έχεις κίνηση χωρίς την μπάλα και στις διεκδικήσεις βγαίνεις τις περισσότερες φορές χαμένος τότε απλά ελπίζεις σε μια φάση σαν και αυτή του Φαμπιάνο που δυστυχώς απέκρουσε ο Παβλένκα.  Η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές κυρίως στην επιθετική της λειτουργία. Αν αυτή η  αλλαγή έρθει μέσα από την μεταγραφική ενίσχυση με παίκτες όπως ο Κουαμέ και ο Γκαρέ καλώς. Τρέχουμε και ότι προλάβουμε να καλύψουμε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά αν περιμένουμε οι ίδιοι να αλλάξουν μάλλον σπαταλάμε τον χρόνο μας.

ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Θα μπορούσες να το είχες κερδίσει όπως και θα μπορούσες να το είχες χάσει. Κατά τα άλλα όμως λίγα πράγματα. Όσο ψυχρά και αντικειμενικά και αν προσπαθήσεις να το δεις υπολογίζοντας δυναμικότητα-μπάτζετ, βαθμολογίες, αγωνιστική φόρμα κτλ κτλ πάλι θα καταλήξεις ότι η ομάδα δεν προσπάθησε όσο μπορούσε. Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε και όσο θα έπρεπε σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα ήταν μια νότα χαράς για τον κόσμο της ομάδας σε μια χρονιά απόλυτης παραφωνίας.  Ούτε νίκη είδαμε ούτε  κάτι να αλλάζει στον τρόπο που την διεκδικούμε. Σαν έχει κολλήσει ο δείκτης της απόδοσης κάπου στην μετριότητα…

ΥΓ. Κουράζει αυτή συζήτηση για το πόσο κόσμο είχε το γήπεδο μετά από κάθε παιχνίδι. Ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Πάντα ήταν εκεί και πάντα θα είναι ανεξάρτητα από προέδρους, προπονητές, παίκτες, βαθμολογίες κτλ κτλ.

Νίκη δήλωση πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στον Παναθηναϊκό, σε ένα παιχνίδι γεμάτο ένταση,  σασπένς και υπέροχο happy end. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν λύγισαν όταν το ματς πήγε  να χαθεί όπως και στην Τουρκία μέσα από τα χέρια τους. Αντίθετα, έδειξαν καρδιά και αποφασιστικότητα ώστε το κιτρινόμαυρο πάρτι να μην χαλάσει. Αποθέωση από τον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά το Nick Galis Hall και απόλαυσε μια σπουδαία νίκη.

ΜΠΗΚΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ

Η ομάδα φάνηκε διαβασμένη και συγκεντρωμένη. Προηγήθηκε με 14-9 αλλά οι συνεχόμενες αλλαγές από το 5’ από τον Μίλιτσιτς – χωρίς ουσιαστικό λόγο – άρχισαν να κλονίζουν τη συνοχή που έδειχνε μέχρι εκείνο το σημείο η ομάδα. Ο Παναθηναϊκός βρήκε την ευκαιρία του και κατάφερε να προηγηθεί με +8. Εκεί ήρθε όμως η  αντεπίθεση. Νούα και Μήτρου-Λονγκ ξεμπλόκαραν επιθετικά την ομάδα και το τείχος στην άμυνα Κώστας Αντετοκούνμπο άλλαξαν το μομέντουμ και με ένα σερί μέχρι το φινάλε του ημιχρόνου ήρθε η απόλυτη ισορροπία στο παιχνίδι.

ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ ΑΤΑΜΑΝ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε αποφασισμένος στην 3^η περίοδο. Πήρε κεφάλι με +9 (59-50) και διαχειρίστηκε σωστά την πίεση και στη συνέχεια του αγώνα. Κάτι που ανάγκασε τον Αταμάν να επιδοθεί σε ένα από τα γνωστά του σόου προσπαθώντας να μετατοπίσει τις ευθύνες της προδιαγραφόμενης ήττας στους 3 διαιτητές. Ο ΑΡΗΣ εκμεταλλεύτηκε την ανακατωσούρα που προκλήθηκε και έφθασε στο +15 περίπου 4΄πριν την λήξη. Εκεί όμως ο Παναθηναϊκός ανέβασε την πίεση, οι παίκτες μας και ο προπονητής αντέδρασαν σπασμωδικά δίνοντας στους αντιπάλους μας την ευκαιρία να βρουν κάποια μεγάλα σουτ και να στείλουν το παιχνίδι στην παράταση.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ

Σε εκείνο το σημείο υπήρχε μόνο παγωμάρα. Ο ΑΡΗΣ με περίσσια αφέλεια είχε δώσει την ευκαιρία στον Παναθηναϊκό να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση και με την ψυχολογία καθολικά υπερ του να πάρει τη νίκη. Αυτό ήταν το feeling, αυτή ήταν η εικόνα του αγώνα σε εκείνο το χρονικό σημείο. Και όμως οι παίκτες του Μίλιτσιτς κόντρα στη λογική, αντέδρασαν, έδειξαν χαρακτήρα και κατάφεραν στην παράταση να πάρουν αυτό που άξιζαν. Νουά, Μήτρου Λόνγκ, Μποχωρίδης και Αντετοκούνμπο ήταν αυτοί που στην παράταση έντυσαν την νίκη στα κιτρινόμαυρα.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

Την πιο σπουδαία νίκη της χρονιάς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα. Όχι μόνο λόγω της δυναμικής του αντιπάλου αλλά και γιατί όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι οι παίκτες μας έχουν τις ψυχικές αντοχές για να αντέξουν το βάρος μιας ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ. Και αυτό ως τώρα δεν το είχαμε δει. Σήμερα παρά τα όποια λάθη από τον πάγκο και τους παίκτες κατά την διάρκεια του αγώνα, στην παράταση είδαμε έναν τεράστιο ΑΡΗ που με μνήμη χρυσόψαρου, ξέχασε τι είχε γίνει στο φινάλε της κανονικής διάρκειας και παίζοντας δυνατά πήρε τη νίκη. Νίκη που δεν ήρθε τυχαία αλλά μέσω μιας εξαιρετικής ομαδικής προσπάθειας. Δεν είναι ότι ο Μίλιτσιτς τα κάνει όλα τέλεια… αντιθέτως κατά την διάρκεια του αγώνα και ιδιαίτερα στα κρίσιμα μας «τεντώνει» με τις επιλογές του. Ο ΑΡΗΣ όμως που βλέπουμε στα τελευταία παιχνίδια είναι μια μεταμορφωμένη ομάδα. Ο Νουά έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο, οι Μήτρου Λόνγκ και Τζόουνς δείχνουν πιο ήρεμοι, ο Άντζουτσιτς βρίσκει ρόλο και ο Αντετοκούνμπο έχει έρθει τόσο γκα$%@μένος για μπάσκετ αλλάζοντας ριζικά τα δεδομένα που ίσχυαν μέσα στη ρακέτα για την ομάδα μας.  Ακόμη και το ότι ο Μποχωρίδης βρήκε το μεγάλο σουτ – πέρα από τις ασίστ – είναι κομμάτι της αλλαγής. Μια αλλαγής που σε αγωνιστικό επίπεδο σήμερα επιβεβαιώθηκε με τον καλύτερο τρόπο.

ΝΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Μόλις 3΄ήταν το κενό της κυριαρχίας του ΑΡΗ μας στο σημερινό παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς έπαιξαν παθιασμένα, προσπέρασαν με συνοπτικές διαδικασίες το «χαρακίρι»  της κανονικής διάρκειας και κλείδωσαν στην παράταση μια σπουδαία νίκη! Μια νίκη παρακαταθήκη, μια απόδειξη ότι η ομάδα έχει αλλάξει ρότα και είναι έτοιμη για να μεγαλουργήσει. Υπέροχα γούστα στο κατάμεστο Nick Galis Hall και αποθέωση των θριαμβευτών! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 40 εκατομμύρια είναι αυτά, λογικός ο πόνος. 

ΥΓ2. Άλκη ζεις, δεν θα ξεχαστείς.

Με τον Φαμπιάνο να λύνει τον γόρδιο δεσμό για την ομάδα μας με μια κεφαλιά στο 78’, ο ΑΡΗΣ επικράτησε του Παναιτωλικού και επέστρεψε στις νίκες ύστερα από ένα σερί ανεπιτυχών αποτελεσμάτων. Με 10 παίκτες από το 23’ οι αντίπαλοι μας σε μόνιμο παθητικό ρόλο  με τον εκπληκτικό γκολκίπερ Κουτσερένκο να είναι η μοναδική γραμμή αντίστασης πέρα από …την δική μας αφλογιστία.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Με την ενδεκάδα που επέλεξε ο Χιμένεθ αυτή τη φορά να μην κρύβει κάποια έκπληξη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με μοναδικό σκοπό να επιβάλλει τον ρυθμό. Κάτι που επιχείρησε να κάνει έχοντας την μπάλα στα πόδια του και προσπαθώντας να βρει το γκολ μέσα από κοντρολαρισμένες επιθέσεις.

Η αριθμητική ισορροπία χάθηκε στο 24' όταν ο Χότζα έκανε ένα εγκληματικό φάουλ πάνω στον Μισεουί και μέσω VAR η κίτρινη έγινε ορθώς κόκκινη. Από το 25’ μέχρι το 45’ η ομάδα μας κυριάρχησε. Ο Κουτσερένκο, όμως, είχε άλλη άποψη. Έβγαλε φάουλ του Μόντσου, σουτ του Πέρεθ, του Γένσεν, ακόμα και του Μορόν. Νωρίτερα όμως ο Μισεουί πρόλαβε να χάσει ένα από αυτά τα άχαστα που στοιχειώνουν τα μυαλά μας. Τελικές: 11-1 στο ημίχρονο.

ΦΑΜΠΙΑΝΟ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος και πάλι είχαμε κατοχή αλλά όχι καθαρές ευκαιρίες. Ο Παναιτωλικός, κλεισμένος στο μισό, κρατούσε. Ο Χιμένεθ έριξε Δώνη, Μπουσαΐντ και Ντούντου στο γήπεδο για φρεσκάρισμα, κινήσεις που βελτίωσαν την εικόνα μας.  Μορόν και Πέρεθ είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά τα άσχημα τελειώματα και ο πάντα σε ετοιμότητα γκολκίπερ του Παναιτωλικού ήταν εκεί.

Στο 78’, ήρθε η λύτρωση. Ο Ντούντου σέντραρε και ο Φαμπιάνο πήδηξε ψηλότερα από όλους κάνοντας το 0-1. Κεφαλιά-χρυσάφι, όπως μας έχει συνηθίσει ο Βραζιλιάνος αμυντικός. Λίγο πριν το 90’ ο Μορόν  έφθασε μια ανάσα από το γκολ αλλά  και πάλι ο Κουτσερένκο τον σταμάτησε.

ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑ ΤΟΥ

Ελάχιστη κριτική μπορείς να κάνεις για το σημερινό παιχνίδι. Κόντρα σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο που αγωνίστηκε για περίπου 75’ με παίκτη λιγότερο ο ΑΡΗΣ αυτό που πέτυχε ήταν να αποφύγει άλλο ένα χαρακίρι. Γιατί με τόσες τελικές όταν δεν μπορείς να σκοράρεις μάλλον χαρακίρι θα ήταν. Ο Χιμένεθ αυτή τη φορά ούτε εκπλήξεις έκρυβε, ούτε καθυστέρησε να κάνει αλλαγές. Αλλαγές που τον δικαίωσαν με την εμφάνιση τους. Στα θετικά η επανεμφάνιση του Δώνη αλλά και η συμμετοχή του Μουσαϊντ. Στα αρνητικά αυτό το τεράστιο πρόβλημα στο «εύκολο γκολ» που δεν λέει να εξαλειφθεί. Τα αναποτελεσματικά άκρα και ο αναποτελεσματικός και αβοήθητος Μορόν συνθέτουν ένα επιθετικό κολάζ που έχει τα πάντα αλλά όχι το γκολ. Και εκεί θα πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ο Χιμένεθ για τη συνέχεια.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που έπρεπε να επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών μέχρι ο Φαμπιάνο να νικήσει τον ηρωικό Κουτσερένκο. Μπορούσε και έπρεπε βάσει συνθηκών να κερδίσει πιο εύκολα αλλά για τον φετινό ΑΡΗ τέτοιες σκέψεις είναι εκτός πραγματικότητας και το μόνο που μετράει είναι η νίκη. Έχουν περάσει προ πολλού τα παιχνίδια που ζυγίζαμε την εμφάνιση και ευελπιστούσαμε σε πολλά γκολ. Νίκη σαν την σημερινή, ακόμη και αν μας βγαίνει η ψυχή. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Κάτι σαν ξεβράκωμα της ελληνικής διαιτησίας και της ομάδας του προέδρου της ΕΟΚ ήταν το σημερινό διπλό στην Πάτρα! Με την πιο ώριμη εμφάνιση επιθετικά(27 ασίστ) και ανεξάντλητες ψυχικές δυνάμεις κόντρα στα σκαριφήματα των 3 διαιτητών, άντεξε μέχρι το τέλος και πήρε μια παλικιαρίσια νίκη! Περίλυπη η Τσαρούχα και οι συνεργάτες της, έκαναν για ακόμη μια φορά ότι περνούσε από το χέρι τους αλλά δεν ήταν αρκετό.

ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ ΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ

Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη, με μυαλό, ενέργεια και καθαρό σχέδιο. Οι πρώτες φάσεις έδειξαν ότι υπήρχε διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες, με τα μαρκαρίσματα να μην βγαίνουν στους αντιπάλους μας. Σωστές επιλογές, καλές συνεργασίες, γρήγορα χέρια στην άμυνα και προβάδισμα από νωρίς με  11-18 στο 5’. Κι εκεί κάπου οι διαιτητές άφησαν την διακριτική παρουσία και βγήκαν στα ίσια μπροστά για να στηρίξουν τον Προμηθέα που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγώνα. Στο τέλος της πρώτης περιόδου είχε 13 βολές (!!!) – και το σκορ ήταν ακόμα 25-29. Ενώ μέχρι το ημίχρονο βάρεσε 27 βολές με τον ΑΡΗ μας να μην μασάει και να προηγείται με +8. Αν δεν υπήρχαν τα σφυρίγματα της ντροπής, το ματς θα είχε τελειώσει από το ημίχρονο.

ΑΝΤΟΧΕΣ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ

Στο τρίτο δεκάλεπτο η άμυνα έσφιξε και παρ’ ότι κάθε "κοίταγμα" σφυριζόταν φάουλ, δεν χαμπάριασε. Με τον Άντζουτσιτς να κάνει τη διαφορά το σκορ πήγε στο 59-73.  Κάποια φθηνά λάθη και κάποια ακόμη προκλητικά σφυρίγματα και το παιχνίδι έμεινε ζωντανό με 72-80 στο τέλος της 3^ης περιόδου. Ωστόσο η 4^η περίοδο ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία και μιας και οι μάσκες είχαν πέσει προ πολλού οι 3 διαιτητές δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να σφυρίζουν ότι να ναι. Ο Προμηθέας άρπαξε τα δώρα των διαιτητών και μείωσε στον πόντο. Το παιχνίδι έγινε ντέρμπι – όπως το ήθελαν – ο ΑΡΗΣ όμως δεν ήταν διατεθειμένος να τα παρατήσει. Μήτρου Λόνγκ, Τζόουνς και Νουά πήραν σωστές αποφάσεις, πέτυχαν καθοριστικά καλάθια και γκρέμισαν τα όνειρα της διαιτητικής τριάδας και του Προμηθέα.

Η ΠΙΟ ΩΡΙΜΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Πιθανόν και η πιο σπουδαία νίκη επί Μίλιτσιτς βάσει συνθηκών μπορεί να ήταν η σημερινή. Σε ένα χρονικό σημείο όπου η εύλογη γκρίνια του κόσμου για την «στάσιμη» εικόνα και τις αμφιβολίες γύρω από την διαχείριση του ρόστερ είχαν αρχίσει να σκεπάζουν σαν μαύρο σύννεφο τον Μίλιτσιτις και τους παίκτες του, ήρθε η ηχηρή απάντηση όλης της ομάδας. Καθαρά τεχνικά η ομάδα όχι μόνο είχε 27 ασίστ αλλά στην πλειοψηφία των επιθέσεων είχε καθαρό μυαλό και έπαιρνε σωστές αποφάσεις. Και όταν αυτό συνδυάζεται και με την άνοδο παικτών που νιώθουν πιο άνετοι πλέον στην ομάδα τότε το αποτέλεσμα είναι οι 103 πόντοι. Συν ότι πλέον πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ έχει 4 παίκτες ικανούς να κρίνουν μια αναμέτρηση όπως είναι ο Νουά, ο Τζόουνς, ο Μήτρου Λόνγκ και ο ανεβασμένος Άντζουτσιτς. Και το να έχεις παίκτες με προσωπικότητα που στα κρίσιμα δεν φοβούνται είναι σημαντικό.

Στην άμυνα λόγω του γκρι χειρουργείου δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Με άλλους διαιτητές το παιχνίδι θα τελείωνε με 20 πόντους διαφορά από το ημίχρονο και τώρα θα εκθειάζαμε και την άμυνα.  Θα πρέπει όμως να δώσουμε τα εύσημα στον Κώστα Αντετοκούνμπο που ήταν πολύ καλός και αν του επέτρεπαν οι διαιτητές θα ήταν ακόμη πιο επιδραστικός. Μπράβο στον Μίλιτσιτς που τον ξεκίνησε βασικό και του δίνει χρόνο, θα πρέπει όμως να αρχίσει να «νιώθει» και την εξέλιξη του αγώνα και να μην κάνει ροτέισον για 3 δεκάλεπτα βάσει στρατηγικής.  Πάντως αυτή η νίκη δίνει ψυχολογία στην ομάδα και ηρεμία για να δουλέψει ο κόουτς αυτά που θέλει μπας και δούμε ολική αλλαγή.

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΗΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΚΑ

Νίκη και εμφάνιση με αρχ@@@α  ήταν η σημερινή στην Πάτρα! Με τον ΑΡΗ να λειτουργεί υποδειγματικά στην επίθεση με 27 ασίστ και όλους τους παίκτες που αγωνίστηκαν να σκοράρουν,  δεν μάσησε ούτε για μια στιγμή.  Κόντρα στην ομάδα των συγγενών, των φίλων και των υπαλλήλων του προέδρου της ΕΟΚ που περίμενε τα πάντα από τους 3 διαιτητές… που το πάλεψαν με όλες τις δυνάμεις τους αλλά στο τέλος ξεβρακώθηκαν! Μπράβε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μας έφτιαξες!

ΥΓ. Πολλά highlights έδωσε και σήμερα η Τσαρούχα και οι συνεργάτες της. Άλλο ένα παιχνίδι-παράσημο για την ελληνική διαιτησία!

ΥΓ2. Όπου παίζει ο θεός δεν θα είναι μοναχός, γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς. Έτσι απλά!

Στον ύπνο πιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στη Λάρισα, δέχθηκε γκολ μόλις στο 3’ και αντί για αφύπνιση ακολούθησε ο ύπνος του δικαίου. Η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη εντός έδρας νίκης της και ο ΑΡΗΣ μας βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στον αγωνιστικό του πυθμένα. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση σε ένα χρονικό σημείο όπου παρά τα αποτελέσματα, με την επιστροφή των τραυματιών φαινόταν η ομάδα να βρίσκει την ταυτότητα της. Μόνο ο κόσμος όρθιος, που παρά την απογοήτευση του έδωσε δυναμικό παρών στη Λάρισα.

ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

Μόλις 3’ χρειάστηκαν στο παιχνίδι για να πετύχει η ΑΕΛ το γκολ που έμελλε να είναι και το νικητήριο. Φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή, γρήγορη εκτέλεση με πάσα, άμυνα σε ύπνο, άπιαστο γυριστό διαγώνιο σουτ και 1-0. Τόσο απλά, τόσο επιπόλαια… Η συνέχεια είχε κάποιου είδους αντίδραση που περιορίστηκε μόλις σε 2 καλές ευκαιρίες με Σούντμπεργκ και Φατιγκά. Και μετά το χάος της ανούσιας κατοχής με το ανέφτικο build up από πίσω και τη δυσλειτουργία στη μεσοεπιθετική ανάπτυξης της ομάδας.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τι και αν ο Χιμένεθ προσπάθησε να συμμαζέψει τα πράγματα στην έτσι και αλλιώς μπερδεμένη ενδεκάδα που επέλεξε, αποτέλεσμα μηδέν. Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να έχει την ανούσια κατοχή χωρίς όμως να καταφέρνει να γίνεται απειλητικός. Αντιθέτως η ΑΕΛ είχε κάποιες καλές στιγμές που ανέδειξαν τον Διούδη ίσως τον μοναδικό διασωθέντα από το σημερινό ναυάγιο.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Μαχαιριά στην καρδιά του Αρειανού που πήγαινε να αναθαρρήσει  στα τελευταία παιχνίδια ήταν το σημερινό στη Λάρισα. Εκεί όπου ξαφνικά όποια βήματα προόδου είχαμε διακρίνει, ξεχάστηκαν με περίσσια ευκολία και είδαμε μια από τα ίδια. Οι επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα σε μια εποχή όπου μετράμε επιστροφές τραυματιών και νέες μεταγραφές γεννάει ερωτηματικά. Όπως και η έλλειψη μαχητικότητας από τους παίκτες μας είναι κάτι που εντυπωσιάζει αρνητικά. Τελείωσε η χρονιά; Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον; Για αυτό και για «μανατζερικούς» λόγους είδαμε τον Μορουτσάν να παίρνει χρόνο; Η διαπραγμάτευση με τον Μορουτσάν είναι προτεραιότητα για τον σύλλογο; Όχι το να δούμε και λίγο μπάλιτσα μπας και στο τέλος πιάσουμε έστω τη βάση των στόχων; Έχει τεθεί κάποιος στόχος στον Χιμένεθ γιατί έτσι όπως παρέταξε την ομάδα δεν έμοιαζε να καίγεται και για τη νίκη. Και αν ο προπονητής και η διοίκηση δεν καίγονται για τη νίκη μάλλον και οι παίκτες θα ακολουθήσουν. Γιατί σήμερα από τον τρόπο που κατέβηκε και αγωνίσθηκε η ομάδα δεν έμοιαζε να στοχεύει ξεκάθαρα στη νίκη. Περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν πάμε να μην χάσουμε και ότι βγει… Ότι βγει και ότι κάτσει όπως μοιάζει και η διαχείριση των τραυματιών. Τελικά οι Καντεβέρε και Δώνης επέστρεψαν; Ο Γιένσεν; Ο Ράκιτς έμεινε από δυνάμεις επειδή έπαιξε Τετάρτη; Μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στο χορτάρι.

ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Κάτι σαν πεισματάρικο, αγύριστο κεφάλι μοιάζει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ που αρνείται να αλλάξει τις κακές του συνήθειες παρόλο που έχει πιάσει πάτο. Είτε μιλάμε για κολλήματα του Χιμένεθ είτε για τερτίπια και υπερευαισθησία αρκετών παικτών το αποτέλεσμα στο γήπεδο είναι ένας ΑΡΗΣ άνευρος, στατικός και αδιάφορος που ούτε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα δεν βρίσκει λόγο να προσπαθήσει παραπάνω μπας και σώσει έστω τον βαθμό. Μετά και το σημερινό πισωγύρισμα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την υπάρχουσα κατάσταση δεν πάμε πουθενά και οι άμεσες ριζικές αλλαγές είναι το μόνο που μπορεί να μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια. Τη συνέχεια φέτος αλλά και του χρόνου. Κρίμα για τον κόσμο που με κάθε ευκαιρία παραμερίζει την πίκρα του και στηρίζει δυναμικά την ομάδα όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στη Λάρισα.

ΥΓ. Καμία διαιτησία δεν μας έφταιξε για το σημερινό χάλι. Με αφορμή όμως τα πέναλτι του βάζελου στα λάθη του Ρόουζ για το κύπελλο, σήμερα το VAR άνετα είχε 2-3 φάσεις που αν έδειχνε την ανάλογη ευαισθησία θα βλέπαμε και το κράτημα στην ευκαιρία του Σούντμπεργκ και την ξεκάθαρη κίνηση με το σώμα του πεσμένου παίκτη της Λάρισας πάνω στον Πέρεθ και πιθανόν και ένα χέρι που το συνδρομητικό το έπνιξε με συνοπτικές διαδικασίες. Ευαισθησίες είναι αυτές όμως, τι να κάνουμε…