Φινάλε ντροπής σε μια χρονιά συνεχής απογοήτευσης έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στις υποχρεώσεις του για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, γνωρίζοντας την ήττα από τον ΟΦΗ μέσα στο σπίτι του. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα έδειξε 2 εντελώς διαφορετικά πρόσωπα στα 2 ημίχρονα με κοινό παρονομαστή όμως την αφλογιστία στην επίθεση και την αδράνεια στην άμυνα.  Άλλα 2 ημίχρονα να είχαμε γκολ δεν βάζαμε και αυτή δυστυχώς είναι η αίσθηση που μας άφησε η ομάδα παρά την σωρεία ευκαιριών στο Β ημίχρονο. Ευτυχώς τα πιο δυσοίωνα σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και η ομάδα διατηρήθηκε στην πρώτη οκτάδα.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι χωρίς ένταση και χωρίς καθαρό πλάνο σχετικά με το τι ήθελε να πετύχει. Να κερδίσει; να διασφαλίσει το Χ; Σίγουρα πάντως δεν μπήκε για να διεκδικήσει λυσσαλέα το γκολ που θα τον οδηγούσε στη νίκη όπως έκανε ο αντίπαλος μας.  Η φάση στο 18’ με τον Αθανασιάδη να σώζει σε τετ α τετ ήταν καμπανάκι που δεν ακούστηκε, για να έρθει στο 36’ το 0-1 σε μια φάση που η άμυνα απλά παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις κινήσεις παικτών του ΟΦΗ. Αμαρκάριστος μέσα στην περιοχή, τελείωμα προ κενής εστίας και το παιχνίδι πήρε τον δρόμο του.

ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΟΤΕ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους παίκτες μας να δείχνουν περισσότερη διάθεση και πλέον χωρίς άλλο στόχο πέρα από το γκολ της ισοφάρισης. Και πάνω που αρχίζαμε να ελέγχουμε το παιχνίδι και να γινόμαστε απειλητικοί ήρθε στο 57’ μια ακόμη αντεπίθεση, μια ακόμη κακή αμυντική λειτουργία και το 0-2.  Ένα γκολ που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι μιας και η αναποτελεσματικότητα μας στην τελική προσπάθεια ήταν αυτό που χαρακτήριζε την παρουσία μας από την αρχή της αναμέτρησης. Κάτι που επιβεβαιώθηκε στα εναπομείναντα λεπτά μέχρι τη λήξη. Κάμποσες προσπάθειες, σουτ πάνω στα σώματα, χαλαρά τελειώματα, ένα δοκάρι και μπόλικη αστοχία.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ

Ούτε σήμερα κατάφερε ο Γρηγορίου και οι παίκτες του να δείξουν κάτι το διαφορετικό. Ή μάλλον το διαφορετικό που μας έδειξαν ήταν ότι δεν μπόρεσαν ούτε την «αγαπημένη» ισοπαλία. Το πιο ανησυχητικό από την ήττα είναι ότι τίποτα από όσα βλέπουμε δεν μοιάζει τυχαίο. Ο ΑΡΗΣ έχει επαναλαμβανόμενα προβλήματα. Δεν έχει καθαρή ανάπτυξη, δεν έχει συνοχή, δεν έχει αμυντική σταθερότητα, δεν έχει αυτοπεποίθηση να τελειώσει τις φάσεις. Και αυτό είναι ένα σταθερό μοτίβο εδώ και καιρό. Υπάρχει το κενό λόγω εθνικών ομάδων και κάποιος χρόνος παραπάνω αλλά… με τέτοιες εμφανίσεις, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος έκλεισε όπως ακριβώς κύλησε όλη η χρονιά. Με απογοήτευση, με νεύρα και με μια ομάδα που δεν πείθει κανέναν ότι ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο. Η σημερινή ήττα είναι μια ακόμη απόδειξη ότι με τα σημερινά αγωνιστικά δεδομένα δεν υπάρχει ίχνος προοπτικής, ούτε καν για  το  5-8. Παράταση στο βασανιστήριο αναμένεται να είναι και αυτή η σειρά αγώνων, οφείλει όμως σύσσωμη η ομάδα να παλέψει. Να παλέψει και ότι βγει… χειρότερα δεν γίνεται.

Όλα στο μηδέν… για τον ΑΡΗ μας στις Σέρρες όπου ούτε κόντρα στον ουραγό της βαθμολογίας κατάφερε να χαμογελάσει.  Σπατάλησε ένα ολόκληρο ημίχρονο σε ρελαντί ρυθμούς, έμεινε με 10 παίκτες από το 60’ και τελικά πανηγύρισε τη σπουδαία εμφάνιση του Αθανασιάδη που κράτησε ανέπαφη την εστία μας. Κατήφορος χωρίς σταματημό παρά την αισιοδοξία του Γρηγορίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε το παιχνίδι.

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε αλλαγές στην επιθετική γραμμή προχώρησε ο Γρηγορίου, με τον Μορόν στην κορυφή, τον Αλφαρέλα σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Μπουσαΐντ και Ντουντού στα άκρα. Παίκτες που μπορούσαν να δώσουν περισσότερη ταχύτητα και μεγαλύτερη κινητικότητα κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Στην πράξη όμως το πρώτο ημίχρονο κύλησε σε χαμηλό τέμπο. Είχαμε την κατοχή, κυκλοφορούσαμε την μπάλα αλλά  η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη συνεχώς απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα. Τα σουτ του Ράτσιτς  και του Ντουντού ήταν εκτός εστίας σε αντίθεση με το δυνατό φαλτσαριστό σουτ του Αλφαρέλα έξω από την περιοχή με τον Τιναλίνι να κρατάει το μηδέν στην πιο σπουδαία φάση του Α ημιχρόνου..

Η ΚΟΚΚΙΝΗ, ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Με την έναρξη της επανάληψης ο Πανσερραϊκός μπήκε πιο δυνατά στο παιχνίδι. Οι παίκτες παρέμειναν νωθροί, πάντα ένα κλικ πιο αργά και με λιγότερη ένταση στις φάσεις με αποτέλεσμα να επιτρέπουν τους αντιπάλους μας να μοιάζουν απειλητικοί. Σε μια τέτοια στιγμή αδράνειας ο Τεχέρο δεν πρόλαβε τον παίκτη του και ο διαιτητής Ζαμπαλάς έδειξε απευθείας κόκκινη κάρτα στον Ισπανό μπακ. Από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι άλλαξε εντελώς.

Οι γηπεδούχοι πίεσαν και βρήκαν αρκετές ευκαιρίες, όμως ο Αθανασιάδης ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει ότι διανύει μια εκπληκτική περίοδος φόρμας. Για εμάς παίζοντας με παίκτη λιγότερο η έτσι και αλλιώς προβληματική μας επιθετική ανάπτυξη έγινε ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση. Στις καθυστερήσεις λίγο έλειψε ο Γιαννιώτας να το κάνει το θαύμα του αλλά το εξαιρετικό σουτ που έκανε σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Ένα ακόμη Χ, μια ακόμη νερόβραστη εμφάνιση που δεν μας έκανε σοφότερους. Ακριβώς το ίδιο  πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε από την αρχή της χρονιάς. Πως θα αξιοποιήσουμε την κατοχή μας ώστε να γίνουμε απειλητικοί, να φτιάξουμε φάσεις, να βρούμε το γκολ, να πάρουμε τους βαθμούς. Όπου σε συνδυασμό με την «χρόνια αδυναμία» μας να δημιουργήσουμε πραγματικές συνθήκες πίεσης στον αντίπαλο συνθέτουμε αυτό το αγωνιστικό συνονθύλευμα που αδυνατεί να κερδίσει ακόμη και τον τελευταίο. Ούτε καν τις εντυπώσεις δεν μπόρεσε να κερδίσει όταν έπαιζε 11 εναντίον 11. Αντιθέτως με ποσοστά κατοχής άνω του 75% φώναζε πόσο μπερδεμένος και ακίνδυνος είναι. Από λίγο έως καθόλου φταίει ο Γρηγορίου. Σε αντίθεση με τους παίκτες μας που δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε. Μια μόνιμη διστακτικότητα, ένας σταθερός φόβος μην τσαλακωθούν. Ωραία καθόμαστε και αναλύουμε βαθμολογίες για το 5-8, την έξοδο στην Ευρώπη και τον «κορμό» για την επόμενη χρονιά αλλά από ότι φαίνεται μόνο εμείς ασχολούμαστε με αυτά. Αυτοί που μας εκπροσωπούν μέσα στο γήπεδο είναι ήδη αλλού.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Στο 0-0 με τον τελευταίο της βαθμολογίας Πανσερραϊκό έμεινε ο ΑΡΗΣ μας στις Σέρρρες, σπαταλώντας άλλη μια ευκαιρία να δοθεί τέλος στο αρνητικό σερί που μας βασανίζει εδώ και καιρό. Ομάδα χωρίς πλάνο, παίκτες χωρίς εντάσεις και αποτελεσματικότητα και μια εικόνα που παραπέμπει σε καλοκαιρινές διακοπές αδιαφορώντας για την έκβαση της χρονιάς.  Ευτυχώς υπήρχε και ένας Αθανασιάδης κάτω από τα δοκάρια και τελικά αποφύγαμε τα χειρότερα. Άντε να τελειώνουμε…

ΥΓ. Θα ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και εμείς ακόμη θα συζητάμε για τα σημάδια βελτίωσης που δείχνει η ομάδα.

Την «πρωτιά» στις ισοπαλίες μάλλον διεκδικεί η ομάδα μας παρά τις νίκες που τόσο μας λείπουν μιας και ούτε κόντρα στην ντεφορμέ και αδύναμη Κηφισιά δεν κατάφερε να πάρει το τρίποντο. Ο ΑΡΗΣ μας προηγήθηκε, δεν το διαχειρίστηκε σωστά, ισοφαρίστηκε άμεσα και στο τέλος έμεινε να κυνηγάει το παιχνίδι, στοχεύοντας το δοκάρι, χάνοντας μοναδικές ευκαιρίες και μαζί άλλους 2 βαθμούς. Καθοριστικές οι αποφάσεις του Τσακαλίδη και του Σιδηρόπουλου (VAR). Χ το ήθελαν, Χ το έβγαλαν.

ΜΕΤΡΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΚΑΡΕ

Με αρκετές αλλαγές στην επίθεση και εμφανή πρόθεση να πιέσει ψηλά κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ. Χωρίς όμως εντάσεις στην  άμυνα και καθαρό πλάνο στο δημιουργικό κομμάτι η Κηφισιά κατάφερνε με ευκολία να αμυνθεί και να κρατάει τους κινδύνους μακριά από την περιοχή της.  Ελάχιστες φάσεις και ένας χαμηλός ρυθμός που δεν βοηθούσε σε τίποτα.

Σε αυτό το τέμπο μόνο μια ατομική ενέργεια θα άλλαζε την κατάσταση όπως ακριβώς έγινε στο 41’. Ο Γκαρέ πήρε την μπάλα στα δεξιά, απέφυγε τους αντιπάλους του και με εξαιρετικό τελείωμα άνοιξε το σκορ.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός από το γκολ σε ένα τόσο κομβικό χρονικά σημείο λίγο πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου, ήρθε η ψυχρολουσία. Η άμυνα μας πιάστηκε κοιμώμενη,  επέτρεψε στους αντιπάλους μα να ανέβουν χωρίς ιδιαίτερη πίεση, να βγάλουν ανενόχλητοι μια παράλληλη σέντρα και με προβολή να κάνουν το 1-1.

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΔΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ

Στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ο  Τσακαλίδης ορθώς σφύριξε πέναλτι σε χέρι του Πέτκοφ, όμως μετά από παρέμβαση του VAR(Σιδηρόπουλος) η απόφαση ανακλήθηκε προσθέτοντας περισσότερο εκνευρισμό στην πλευρά μας. Μάλιστα λίγα λεπτά αργότερα η Κηφισιά έκανε προς στιγμή την ανατροπή με φάση που ξεκίνησε με καθαρό φάουλ μπροστά στα μάτια του Τσακαλίδη που δεν έδειξε τίποτα. Αυτή τη φορά ο Σιδηρόπουλος αποφάσισε να παρέμβει για τα οφθαλμοφανή και το 1-1 δεν άλλαξε.

ΑΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ

Οι αλλαγές του Χιμένεθ έδωσαν φρεσκάδα και έβγαλαν από την εξίσωση τον Γιένσεν που ήταν από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές. Ο Καντεβέρε έχασε μεγάλη ευκαιρία στο 67’, ο Ξενόπουλος κράτησε όρθια την Κηφισιά σε κρίσιμες στιγμές και στο 89’ ήρθε η φάση που συνοψίζει όλη τη βραδιά και την απελπισία μας… Η κεφαλιά του Αλφαρέλα καταλήγει στο οριζόντιο δοκάρι και στην επαναφορά ο Καντεβέρε από πλεονετική θέση με όλη την εστία μπροστά του αστοχεί, στερώντας μας έστω στο φινάλε να φύγουμε με το χαμόγελο.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

10 ισοπαλίες και σχεδόν 3 μήνες χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα. Αυτά δεν είναι αποτελέσματα ατυχίας, δυνατών αντιπάλων ή διαιτητικών λαθών. Είναι τα αποτελέσματα της αγωνιστικής ταυτότητας που έχει προσδώσει ο Χιμένεθ στην ομάδα. Ο ΑΡΗΣ δεν χάνει βαθμούς γιατί υστερεί ποιοτικά ή δεν προσπαθεί αρκετά. Χάνει βαθμούς γιατί δεν έχει σωστή νοοτροπία.  Προσπαθεί να διαχειριστεί, να διαβάσει, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του παιχνιδιού όταν αυτός θα πρέπει να θέτει τους κανόνες και τον ρυθμό και ο αντίπαλος να προβληματίζεται.  Αντί για αυτό αρέσκεται σε ένα κουραστικό πράγμα που θυμίζει ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι. Μια τακτική που επιτρέπει στον αντίπαλο να νιώσει αρκετά άνετα ώστε να πιστέψει μέχρι και στη νίκη.  Ξεκάθαρα έργο Χιμένεθ όλο αυτό με τους πολλούς τραυματισμούς να είναι μια υπαρκτή δικαιολογία που έχει όμως ξεχαστεί ανάμεσα σε μια στοίβα από λάθος επιλογές του Ισπανού προπονητή.  Και όσο παραμένει ο Χιμένεθ που έδωσε ότι είχε να δώσει, θα βαθαίνει η αίσθηση στασιμότητας και η αγωνιστική ασφυξία. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ήττα για μια ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα ένα σημείο ανάκαμψης εδώ και πάρα πολλούς μήνες.

ΝΕΑ ΠΡΑΞΗ, ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ

Το 1-1 με την Κηφισιά  δεν ήταν ατύχημα ή σύμπτωση. Ήταν άλλη μία πράξη στο ίδιο έργο. Μια ισοπαλία που μας εξαντλεί και άλλο ψυχολογικά γιατί επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια αγωνιστικά συμπτώματα, με την ίδια απάθεια που χαρακτηρίζει την ομάδα μας εδώ και καιρό. Η βαθμολογική αιμορραγία συνεχίζεται, η νίκη παραμένει άφαντη και αυτή η ταλαίπωρη χρονιά συνεχίζεται με τον ίδιο βασανιστικό τρόπο όπως ακριβώς ξεκίνησε.

ΥΓ. Ότι είχε να δώσει ο Χιμένεθ το έδωσε. Μέχρι εδώ μπορούσε να το πάει το καράβι, παρακάτω πάει ακυβέρνητο.

ΥΓ2. Ανάλογα με την ομάδα προσαρμόζεται και η "φυσική θέση" του χεριού.

Σε αγωνιστικό τέλμα παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που ούτε κόντρα στον ντεφορμέ Βόλο κατάφερε να κερδίσει. Μάλιστα πέτυχε το εντυπωσιακό να σκοράρει και να προηγηθεί χωρίς να κάνει τελική στο παιχνίδι, στο τέλος όμως χάρη στον Αθανασιάδη και την τύχη βολεύτηκε με το Χ. Καθοριστικό το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα αλλά και με 11 εναντίον 11 πάλι δεν έπειθε η ομάδα ότι είναι ικανή να πάρει τη νίκη. Στον κόσμο του ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά μάλλον προτίμησε να τρολάρει τον κόσμο του ΑΡΗ αναφερόμενος ξανά και ξανά στην σπουδαία(???) εμφάνιση με τον ποακ την προηγούμενη αγωνιστική.

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ

Από το πρώτο λεπτό φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα επιτεθεί. Η απουσία συνοχής στο κέντρο επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της επίθεσης. Ο Κουαμέ έπαιζε περισσότερο με πλάτη και μακριά από την περιοχή, τα άκρα δεν δημιουργούσαν απειλητικές καταστάσεις και η μεσαία γραμμή περιοριζόταν σε μια αργή και προβλέψιμη κυκλοφορία προς τα πίσω. Ο Βόλος, χωρίς να εντυπωσιάζει, έμοιαζε πιο άνετος στο γήπεδο αλλά και αυτός δεν μπορούσε να γίνει απειλητικός. Μέσα σε αυτό το αργό τέμπο χωρίς συγκινήσεις ήρθε σχεδόν από το πουθενά το γκολ. Η παράλληλη σέντρα του Ντούντου κατέληξε στα δίχτυα μετά από παρέμβαση του αμυντικού του Βόλου για το 0-1.

ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ 10, ΤΑΜΠΟΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ Χ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Βόλο πιο επιθετικό και τον ΑΡΗ πιο παθητικό. Στο 53’, σε γύρισμα του Μακνί, ο Σούντμπεργκ βρήκε την μπάλα με το χέρι και ο Σιδηρόπουλος καταλόγισε πέναλτι. Ο Χουάνπι εκτέλεσε εύστοχα, παρά την σωστή επιλογή γωνίας του Αθανασιάδη, και έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η αποβολή του Χόνγκλα. Δύο κίτρινες μέσα σε τέσσερα λεπτά, άφησαν τον ΑΡΗ με δέκα παίκτες για περισσότερο από μισή ώρα. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να χαλάσει μόνος του το χαμόγελο της τύχης στο 0-1.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το παιχνίδι είχε μία κατεύθυνση. Ο Βόλος πήρε την κατοχή, πίεσε, δημιούργησε προϋποθέσεις και έφτασε κοντά στο γκολ της νίκης. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ουσιαστικά. Ακόμη και μια δύο συγκυρίες αντεπίθεσης που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις σπατάλησε με περίσσια αφέλεια. Το δοκάρι και ο Αθανασιάδης ήταν οι λόγοι που παρέμεινε το Χ και πήραμε τον βαθμό της ισοπαλίας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί απλώς δεν πας να τα κερδίσεις. Το παιχνίδι στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα σε αυτά που δεν πας για να τα κερδίσεις. Το γιατί δεν πας να τα κερδίσεις μόνο ο Χιμένεθ μπορεί να μας το απαντήσει.  Έμεινες στο 1-1, πήρες  έναν βαθμό σχεδόν από τύχη και παρουσίασες μια εικόνα απόλυτης αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ούτε το τυχερό γκολ που σου έδωσε το προβάδισμα δεν φάνηκε να αγγίζει την ομάδα ώστε να προσπαθήσει περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με κανέναν παίκτη σε ατομικό επίπεδο αλλά για όλο το σύνολο. Από τον πρόεδρο μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν γίνεται σε ένα τόσο πολυπληθές ρόστερ να μην μπορεί ο Χιμένεθ να βρει αυτούς που έχουν διάθεση να τρέξουν και να παλέψουν. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίστηκαν έμοιαζαν να κάνουν αγγαρεία.

ΒΑΘΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Συνέχεια στις «υπερήφανες» ισοπαλίες έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στον Βόλο προσθέτοντας άλλη μια αποκαρδιωτική εμφάνιση.  Το προβάδισμα δώρο δεν συγκίνησε κανένα, ο ΑΡΗΣ επέμεινε στο αργό και ακίνδυνο τέμπο και όταν έμεινε με 10 παίκτες απλά παραδόθηκε στην τύχη και στις ικανότητες του Αθανασιάδη. Καμία προσπάθεια από τους παίκτες, καμία έμπνευση από τον προπονητή, καμία αχτίδα ελπίδας. Και το χειρότερο από όλα…  αυτό το αγωνιστικό αδιέξοδο μοιάζει με μια παγιωμένη κατάσταση που κανείς δεν έχει τη διάθεση να την αλλάξει. Και όσο δεν αλλάζει αυτά θα είναι τα αποτελέσματα.

ΥΓ. Σίγουρα ο βαθμός δυσκολίας κόντρα στον ποακ ήταν πολύ μεγαλύτερος. Αν τώρα ο Χιμένεθ είδε σπουδαία εμφάνιση άξιας αναφοράς σε αυτό το 0-0 τότε μάλλον έτσι εξηγείται γιατί σε κάθε παιχνίδι κατεβάζει την ομάδα με στόχο το Χ.

Χωρίς νικητή έληξε το ντέρμπι της πόλης, με τους τερματοφύλακες των 2 ομάδων να είναι ο MVP για κάθε πλευρά. Όπως κράτησε όρθιο τον ΑΡΗ ο Αθανασιάδης στις καλές στιγμές των αντιπάλων μας έτσι και ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις απέτρεψε το χρυσό γκολ από τον Φαμπιάνο. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα από την ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να το δει σαν ευκαιρία για να μοιράσει λίγη χαρά στον κόσμο που τόσο έχει πικράνει φέτος.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Το κέντρο μπλόκαρε από νωρίς και το πρέσινγκ του ποακ προκάλεσε ανασφάλεια και λάθη. Λάθη που οι αντίπαλοι μας εκμεταλλεύτηκαν αλλά ο Αθανασιάδης ήταν εκεί να κρατήσει το μηδέν. Στο 34’ στην μοναδική καθαρή στιγμή μας ο Μορόν έκανε καλό σουτ από δύσκολη γωνία αλλά ο Παβλένκα αυτή τη φορά κράτησε το μηδέν.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε. Οι αποστάσεις των γραμμών μίκρυναν, το κέντρο έκλεισε καλύτερα  και η ομάδα πήρε περισσότερη κατοχή και μέτρα. Παραμέναμε όμως διστακτικοί και αυτό μας έκανε αρκετά ακίνδυνους.  Ο Δώνης που είχε μπει λίγο νωρίτερα στο παιχνίδι λίγο έλειψε στο 63’ να ανοίξει το σκορ, μπαίνοντας μέσα στη φάση και κάνοντας το γυριστό σουτ από καλή θέση χωρίς όμως να βρει στόχο.  Και από την απόλυτη ησυχία των λεπτών που ακολούθησαν φθάσαμε στις καθυστερήσεις όπου πρώτα ο Αθανασιάδης στο 91’ και ύστερα ο Παβλένκα στο 93’ με τις αποκρούσεις τους κράτησαν το τελικό 0-0.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Ισοπαλία σαν ήττα ήταν το Χ παρόλο που απέναντι μας είχαμε μια πιο δυνατή ομάδα σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Ο τρόπος που κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ έδειχνε ότι ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα περιορίζοντας την επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου. Και ως ένα ποσοστό το πέτυχε  κυρίως γιατί στο τελευταίο ανάχωμα της εστίας μας υπήρχε ο Αθανασιάδης. Στο άλλο κομμάτι όμως του παιχνιδιού φάνηκε ότι δεν υπήρχε κανένα λογικό πλάνο αντιμετώπισης της πίεσης ψηλά που αναμέναμε από τον συμπολίτη. Ακόμη και αν οι αλλαγές που έγιναν σχετικά νωρίς βοήθησαν, ο τρόπος που προσπαθούσαμε να αναπτυχθούμε ήταν προβληματικός. Και όταν εκτός σοβαρού πλάνου ανάπτυξης δεν έχεις κίνηση χωρίς την μπάλα και στις διεκδικήσεις βγαίνεις τις περισσότερες φορές χαμένος τότε απλά ελπίζεις σε μια φάση σαν και αυτή του Φαμπιάνο που δυστυχώς απέκρουσε ο Παβλένκα.  Η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές κυρίως στην επιθετική της λειτουργία. Αν αυτή η  αλλαγή έρθει μέσα από την μεταγραφική ενίσχυση με παίκτες όπως ο Κουαμέ και ο Γκαρέ καλώς. Τρέχουμε και ότι προλάβουμε να καλύψουμε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά αν περιμένουμε οι ίδιοι να αλλάξουν μάλλον σπαταλάμε τον χρόνο μας.

ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Θα μπορούσες να το είχες κερδίσει όπως και θα μπορούσες να το είχες χάσει. Κατά τα άλλα όμως λίγα πράγματα. Όσο ψυχρά και αντικειμενικά και αν προσπαθήσεις να το δεις υπολογίζοντας δυναμικότητα-μπάτζετ, βαθμολογίες, αγωνιστική φόρμα κτλ κτλ πάλι θα καταλήξεις ότι η ομάδα δεν προσπάθησε όσο μπορούσε. Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε και όσο θα έπρεπε σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα ήταν μια νότα χαράς για τον κόσμο της ομάδας σε μια χρονιά απόλυτης παραφωνίας.  Ούτε νίκη είδαμε ούτε  κάτι να αλλάζει στον τρόπο που την διεκδικούμε. Σαν έχει κολλήσει ο δείκτης της απόδοσης κάπου στην μετριότητα…

ΥΓ. Κουράζει αυτή συζήτηση για το πόσο κόσμο είχε το γήπεδο μετά από κάθε παιχνίδι. Ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Πάντα ήταν εκεί και πάντα θα είναι ανεξάρτητα από προέδρους, προπονητές, παίκτες, βαθμολογίες κτλ κτλ.

Με τον Φαμπιάνο να λύνει τον γόρδιο δεσμό για την ομάδα μας με μια κεφαλιά στο 78’, ο ΑΡΗΣ επικράτησε του Παναιτωλικού και επέστρεψε στις νίκες ύστερα από ένα σερί ανεπιτυχών αποτελεσμάτων. Με 10 παίκτες από το 23’ οι αντίπαλοι μας σε μόνιμο παθητικό ρόλο  με τον εκπληκτικό γκολκίπερ Κουτσερένκο να είναι η μοναδική γραμμή αντίστασης πέρα από …την δική μας αφλογιστία.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Με την ενδεκάδα που επέλεξε ο Χιμένεθ αυτή τη φορά να μην κρύβει κάποια έκπληξη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με μοναδικό σκοπό να επιβάλλει τον ρυθμό. Κάτι που επιχείρησε να κάνει έχοντας την μπάλα στα πόδια του και προσπαθώντας να βρει το γκολ μέσα από κοντρολαρισμένες επιθέσεις.

Η αριθμητική ισορροπία χάθηκε στο 24' όταν ο Χότζα έκανε ένα εγκληματικό φάουλ πάνω στον Μισεουί και μέσω VAR η κίτρινη έγινε ορθώς κόκκινη. Από το 25’ μέχρι το 45’ η ομάδα μας κυριάρχησε. Ο Κουτσερένκο, όμως, είχε άλλη άποψη. Έβγαλε φάουλ του Μόντσου, σουτ του Πέρεθ, του Γένσεν, ακόμα και του Μορόν. Νωρίτερα όμως ο Μισεουί πρόλαβε να χάσει ένα από αυτά τα άχαστα που στοιχειώνουν τα μυαλά μας. Τελικές: 11-1 στο ημίχρονο.

ΦΑΜΠΙΑΝΟ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος και πάλι είχαμε κατοχή αλλά όχι καθαρές ευκαιρίες. Ο Παναιτωλικός, κλεισμένος στο μισό, κρατούσε. Ο Χιμένεθ έριξε Δώνη, Μπουσαΐντ και Ντούντου στο γήπεδο για φρεσκάρισμα, κινήσεις που βελτίωσαν την εικόνα μας.  Μορόν και Πέρεθ είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά τα άσχημα τελειώματα και ο πάντα σε ετοιμότητα γκολκίπερ του Παναιτωλικού ήταν εκεί.

Στο 78’, ήρθε η λύτρωση. Ο Ντούντου σέντραρε και ο Φαμπιάνο πήδηξε ψηλότερα από όλους κάνοντας το 0-1. Κεφαλιά-χρυσάφι, όπως μας έχει συνηθίσει ο Βραζιλιάνος αμυντικός. Λίγο πριν το 90’ ο Μορόν  έφθασε μια ανάσα από το γκολ αλλά  και πάλι ο Κουτσερένκο τον σταμάτησε.

ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑ ΤΟΥ

Ελάχιστη κριτική μπορείς να κάνεις για το σημερινό παιχνίδι. Κόντρα σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο που αγωνίστηκε για περίπου 75’ με παίκτη λιγότερο ο ΑΡΗΣ αυτό που πέτυχε ήταν να αποφύγει άλλο ένα χαρακίρι. Γιατί με τόσες τελικές όταν δεν μπορείς να σκοράρεις μάλλον χαρακίρι θα ήταν. Ο Χιμένεθ αυτή τη φορά ούτε εκπλήξεις έκρυβε, ούτε καθυστέρησε να κάνει αλλαγές. Αλλαγές που τον δικαίωσαν με την εμφάνιση τους. Στα θετικά η επανεμφάνιση του Δώνη αλλά και η συμμετοχή του Μουσαϊντ. Στα αρνητικά αυτό το τεράστιο πρόβλημα στο «εύκολο γκολ» που δεν λέει να εξαλειφθεί. Τα αναποτελεσματικά άκρα και ο αναποτελεσματικός και αβοήθητος Μορόν συνθέτουν ένα επιθετικό κολάζ που έχει τα πάντα αλλά όχι το γκολ. Και εκεί θα πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ο Χιμένεθ για τη συνέχεια.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που έπρεπε να επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών μέχρι ο Φαμπιάνο να νικήσει τον ηρωικό Κουτσερένκο. Μπορούσε και έπρεπε βάσει συνθηκών να κερδίσει πιο εύκολα αλλά για τον φετινό ΑΡΗ τέτοιες σκέψεις είναι εκτός πραγματικότητας και το μόνο που μετράει είναι η νίκη. Έχουν περάσει προ πολλού τα παιχνίδια που ζυγίζαμε την εμφάνιση και ευελπιστούσαμε σε πολλά γκολ. Νίκη σαν την σημερινή, ακόμη και αν μας βγαίνει η ψυχή. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Μια φάση στο 93’ όπου ο ΑΡΗΣ μας ξεδίπλωσε όλη την ποδοσφαιρική αφέλεια που τον χαρακτηρίζει ήταν αρκετή για να χαθούν 2 σημαντικοί βαθμοί και να ισοπεδωθεί η ψυχολογία του κόσμου για ακόμη μια φορά. Η ομάδα έπαιξε έξυπνα, ήταν καλύτερη στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα αγκαλιά με τη νίκη αλλά στο τέλος πάλι κατάφερε να τα γκρεμίσει όλα και να σκορπίσει πίκρα. Πίκρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία για το μέλλον όπου τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αλλάξει την κατάσταση. Και όλα αυτά μήνα Ιανουάριο με άλλους 3-4 μήνες γεμάτους αγωνιστικής δράσης.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με ενέργεια, είχε πλάνο, είχε συνεργασίες και έψαχνε τον τρόπο να απειλήσει . Ράτσιτς και Μισεουί προσπάθησαν να βρουν το γκολ αλλά δεν το κατάφεραν. Στο 29' μετά από ασταθή απόκρουση ο Μορόν βρέθηκε μέσα στην φάση και από κοντά με προβολή έκανε το 1-0. Ένα προβάδισμα και μια εικόνα που έδειχνε ότι ίσως και να παίρναμε τη νίκη πιο εύκολα από όσο πιστεύαμε.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου θύμησε κάτι από Λάρισα. Σχεδόν από τη σέντρα, λάθος αμυντική λειτουργία, αργή αντίδραση και 1-1 μόλις στο 46'. "Άργησε" να βγει η ομάδα από τα αποδυτήρια και το πλήρωσε...

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΤΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΝΑ ΤΟ «ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ»

Ο ΑΡΗΣ βρήκε ξανά τον έλεγχο. Πίεσε, απείλησε, και στο 64' ο Ράτσιτς ζωγράφισε με σουτ-πύραυλο από τα 30 μέτρα για το 2-1. Ένα γκολ-ποίημα από τον καλύτερο της σημερινής αναμέτρησης με διαφορά. Στη συνέχεια ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκαν άλλες τρεις τεράστιες ευκαιρίες να τελειώσουμε το ματς αλλά έλειψε το καθαρό μυαλό.  Μορόν με τακουνάκι, Μόντσου σε τετ-α-τετ, σουτ Ντούντου, σουτ Τεχέρο, σε όλα ο Λοντίγκιν είπε "όχι" . Το ματς δεν τελείωσε και αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει έναν πρώτο εκνευρισμό.

ΞΕΝΕΡΩΜΑ ΣΤΟ 93’

Και όταν στο 93' κερδίζεις πλάγιο στον χώρο του κέντρου με 5' καθυστερήσεις, κάπου αρχίζεις να πιστεύεις ότι το κέρδισες το παιχνίδι. Έλα όμως από το πουθενά, ένα γύρισμα,λάθος του Χόνγκλα, μια συνολική αδράνεια από την άμυνα, ο Κωστή χόρεψε όποιον πήγε να τον σταματήσει μαζι και τον Αθανασιάδη και σκόραρε για το τελικό  2-2. Με 2 τελικές, 2 γκολ. Ο Άρης με 70% κατοχή, 9 τελικές στην εστία, και πάλι δεν πήρε τη νίκη. Γιατί δεν έμαθε να τελειώνει παιχνίδια.

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Λίγα λεπτά απείχαν από το να μπούμε στη διαδικασία να σχολιάσουμε όλα τα θετικά που είδαμε σήμερα από την ομάδα και το κατά πόσο καλύτεροι ήμασταν από την Μπαρτσελόνα της Λειβαδιάς. Πως όμως να μείνεις σε αυτή την εικόνα, πως να ασχοληθείς με την στατιστική και τις ευκαιρίες όταν στο τέλος έχεις μείνει στο Χ με τόσο αφελή τρόπο.  Έπρεπε να το τελειώσεις νωρίτερα αλλά πως να το πετύχεις αυτό όταν η ομάδα κατεβαίνει μονίμως για να «διαχειριστεί» τα παιχνίδια και ότι βγει; Ναι παίξαμε έξυπνα, είχαμε τον πρώτο λόγο, είχαμε τις ευκαιρίες αλλά δεν είχαμε την αποφασιστικότητα και την αυτοπεποίθηση για να κλειδώσουμε τη νίκη που αξίζαμε. Πως να βρει η ομάδα αυτοπεποίθηση όταν ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να βρει ένα βασικό σχήμα και από παιχνίδι σε παιχνίδι ο Χιμένεθ μας επιφυλάσσει και μερικές εκπλήξεις. Παίκτες εξαφανισμένοι εμφανίζονται και άλλοι από βασικοί εξαφανίζονται. Καμία λογική, καμία συνοχή, κανένα πλάνο, καμία πρόοδος.   

ΒΑΘΕΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΑΛΛΕΡΓΙΑ ΣΤΗ ΝΙΚΗ

Αλλεργία στις νίκες φαίνεται να έχει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ και δεν λέει να βρει γιατρειά. Ακόμη και όταν παίζει σχετικά καλά στο τέλος η αφέλεια που τον χαρακτηρίζει υπερισχύει, όπως ακριβώς έγινε  και σήμερα κόντρα στην «ομαδάρα» του Λεβαδειακού. Δεν είχε την συγκέντρωση, δεν είχε την αυτοπεποίθηση, δεν είχε και δεν έχει το κίνητρο και την έμπνευση που απαιτείται ώστε να ανταποκριθεί έστω στις ελάχιστες απαιτήσεις αυτού του κόσμου… που έχει κουραστεί να φεύγει πικραμένος. Επιτέλους συνέλθετε!

ΥΓ. Και έχει δρόμο ακόμη το πρωτάθλημα, να δούμε τι άλλο θα δούμε φέτος.

Όρθιος στάθηκε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχε τον πρώτο λόγο για τη νίκη και αν και του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να την πάρει τελικά βολεύτηκε με το Χ.  Με 10 παίκτες έπαιξαν στο μεγαλύτερο μέρος του β ημιχρόνου οι 2 ομάδες, με την κόκκινη κάρτα στον Φατιγκά με δεδομένες τις απουσίες στα μετόπισθεν να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον Χιμένεθ. Λίγος κόσμος στο Κλ.Βικελίδης με τον κόσμο να έχει «κρυώσει» για τα καλά με τον τρόπο που εξελίσσεται η φετινή χρονιά.

ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Με τον Χιμένεθ ορθώς να αποφασίζει να αφήσει τον ντεφορμέ Μόντσου στον πάγκο, προσπάθησε να δώσει κατεβάσει έναν ΑΡΗ με περισσότερη ταχύτητα και γρηγορότερη σκέψη στον χώρο του κέντρου. Για κακή μας τύχη όμως ο Γαλανόπουλος πραγματοποίησε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ήταν το «βαρίδιο» σε κάθε κίνηση που έκανε ο ΑΡΗΣ είτε αμυνόμενος είτε με την μπάλα στα πόδια. Ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο αλλά η άμυνα μας αν και ανορθόδοξα σε πολλές περιπτώσεις είχε τις απαντήσεις. Όπως είχε και τον Αθανασιαδή σε ετοιμότητα παρόλο που ώρες ώρες έμοιαζε να στερείται αυτοπεποίθησης. Ο Πέρεθ έχασε μοναδική ευκαιρία για το 1-0 από το ύψος στο πέναλτι, ίσως στην καλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ στο παιχνίδι.

ΚΥΝΗΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Με τις 2 ομάδες να μένουν με 10 παίκτες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα(στο 50’ ο Ολυμπιακός, στο 60’ εμείς) θα περίμενε κανείς ότι ο ρυθμός θα έπεφτε και θα βλέπαμε πιο προσεκτικές κινήσεις και από τις 2 πλευρές. Αντιθέτως όμως και οι 2 ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους και διεκδίκησαν με περισσότερο πάθος από πριν την νίκη. Κλασσικές ευκαιρίες μπορεί να μην είδαμε αλλά υπήρξαν μπόλικες στιγμές και στις 2 εστίες όπου μια λεπτομέρεια θα μπορούσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αντίπαλοι μας μπόρεσαν να εξαργυρώσουν τις στιγμές του και το 0-0 μάλλον ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

ΥΠΟΦΕΡΤΟΣ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Κουράζει αλλά είναι αλήθεια ότι την ομάδα εδώ και καιρό την κρίνουμε με πολλούς αστερίσκους. Βλέποντας τις διαθέσιμες επιλογές του Χιμένεθ και την χαμηλή απόδοση πολλών παικτών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κόντρα στον πρωτοπόρο της βαθμολογίας ήταν καλός. Πιο ψυχρά όμως μάλλον θα λέγαμε ότι η ομάδα ήταν απλά υποφερτή. Μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα, έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό αλλά τελικά δεν κατάφερε για ακόμη ένα παιχνίδι να βρει το γκολ σε μια χρονιά που τελικά η επίθεση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή. Τόσο μεγάλη πληγή που σε προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τους μόλις διαθέσιμους 4 παίκτες που σου απέμειναν στην αμυντική γραμμή για το επόμενο παιχνίδι. Με αυτές τις συνθήκες ο Χιμένεθ παρέταξε ένα σύνολο που διαχειρίστηκε τις αδυναμίες του και μπόρεσε να πάρει έστω έναν βαθμό της ισοπαλίας. Μας αρκεί; δεν μας αρκεί… αλλά μέχρι να έρθει ο Ιανουάριος αυτή θα είναι η κατάσταση.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ

Σε έναν αγώνα που πολλοί περίμεναν να είναι μονόλογος του Ολυμπιακού ο ΑΡΗΣ δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, πάλεψε …αλλά και πάλι δεν κέρδισε. Κράτησε τον αντίπαλο του στο μηδέν, αλλά έμεινε και ο ίδιος κολλημένος σε μια επιθετική μετριότητα που τον στοιχειώνει από την αρχή της σεζόν. Το ψάχνει ο Χιμένεθ κάθε αγωνιστική, με τα προβλήματα όμως να αυξάνονται αντί να μειώνονται. Πλέον η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου μοιάζει σαν σανίδα σωτηρίας που θα πρέπει να περπατήσουμε με προσοχή μπας και στο τέλος της σώσουμε κάτι από αυτή την περίεργη χρονιά.

ΥΓ. Στενάχωρη η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης, όταν όμως απουσιάζει το «όραμα»  και οι «υψηλοί στόχοι» από την όλη προσπάθεια αυτά είναι τα αποτελέσματα. Από την άλλη όμως η απαξίωση της ίδιας της ομάδας μας δεν βοηθάει σε τίποτα.

Θέμα χρόνου έμοιαζε να ήταν το γκολ για την ΑΕΚ και όταν αυτό ήρθε στο 76΄ τα πάντα κρίθηκαν. Και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά όταν επί 97’ αμυνόσουν και περίμενες ένα μικρό θαύμα για να γλιτώσεις το αναπόφευκτο. Ένα μικρό θαύμα όπως για παράδειγμα η φάση του Παναγίδη με το σουτ να καταλήγει στο δοκάρι και όχι στα δίχτυα. Μπορεί να ακούγεται οριακό αυτό το 1-0, εύκολα όμως θα μπορούσε το σκορ να είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ

Με μια αμιγώς αμυντική προσέγγιση από τον Χιμένεθ, ο ΑΡΗΣ μπήκε στον αγώνα για να μην χάσει. Η πίεση των παικτών της ΑΕΚ αν και αναμενόμενη, αιφνιδίασε τους παίκτες μας και από νωρίς η εικόνα του αγώνα ήταν ένας μονόλογος των αντιπάλων μας.  Μια ΑΕΚ που χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό με την μαχητικότητα της έδειχνε μια κλάση ανώτερη και από την άλλη η ομάδα που δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα και να περάσει το κέντρο. Και εκείνες τις φορές που πέρασε το κέντρο όπως στο 33’ δεν είχε την τύχη ή την αποτελεσματικότητα που χρειάστηκε για να ανοίξει το σκορ.

ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ

Στις περισσότερες φάσεις της ΑΕΚ η άμυνα μας αντέδρασε καλά αλλά όταν βρίσκεσαι διαρκώς υπό πίεση, αργά ή γρήγορα θα την πατήσεις. Και αν δεν την πατήσεις σε «κανονική ροή αγώνα» τότε κάποιο από αυτά τα πολλά στημένα που παραχωρείς αναγκαστικά στον αντίπαλο θα πιάσουν τόπο. Κάπως έτσι στο 9^ο κόρνερ που κέρδισε η ΑΕΚ, ο Ζίνι με κεφαλιά έγραψε το τελικό 1-0. Στα εναπομείναντα 20’ φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα δεν κατέβηκε για να κερδίσει αλλά για να μην χάσει.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ …ΝΑ ΜΗΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Όσο και αν μου αρέσουν οι ρεαλιστές προπονητές κάπου ο Χιμένεθ φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη που υπάρχει για βαθμούς, νίκες και χαρές... Μόνο έτσι εξηγείται αυτή η παθητικότητα και αυτό το πλάνο που δεν περιλαμβάνει σχεδόν καμία επιθετική λειτουργία. Δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα, έχει να κάνει με τον τρόπο που θα προσεγγίσεις το παιχνίδι ως ομάδα. Αν θα ανεβάσεις τις γραμμές σου ψηλά, αν θα πιέσεις, αν θα προσπαθήσεις να χτυπήσεις στην αντεπίθεση ή αν θα ρίξεις το τέμπο με πασούλες στα μετόπισθεν. Ο ΑΡΗΣ δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Κλείστηκε πίσω, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κρατήσει την μπάλα και αναλώθηκε στο να καταστρέφει το παιχνίδι των αντιπάλων χωρίς καν να γυρίζει το βλέμμα του προς την αντίπαλη εστία. Και το γκολ του Παναγίδη να έμπαινε πάλι υπό πολιορκία θα ήσουν. Εκτός και αν το πλάνο του Χιμένεθ είναι μέσα από «ποδόσφαιρο τακτικής» σαν και αυτό που είδαμε σήμερα, ο ΑΡΗΣ να βρει κάποια στιγμή τον δρόμο του. Μακάρι να τον βρει αλλά για την ώρα παραμένουμε στα χαμένα, πολύ μακριά από τον δρόμο που ψάχνουμε.

ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ

Νέα ήττα, νέα κακή εμφάνιση, νέοι τραυματισμοί, ίδιο αγωνιστικό αδιέξοδο. Παρηγοριά στα αυτιά να μιλάμε για ένα εύθραυστό 1-0 και το δοκάρι του Παναγίδη… τα μάτια όμως δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει και δύσκολα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να δείξει κάτι το διαφορετικό.  

Ικανοποιημένος θα πρέπει να αισθάνεται ο ΑΡΗΣ μας με το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και θα πως θα μπορούσε να νιώσει διαφορετικά μετά από ότι μας έδειξε στα περίπου 95’ αγωνιστικής δράσης. Χωρίς πλάνο, χωρίς εντάσεις και με παίκτη λιγότερο από το 24’ το μόνο που του απέμεινε ήταν οι αποκρούσεις του Διούδη και η τύχη του που τον γλίτωσε από το γκολ. Πιο λίγο κόσμο από κάθε άλλο παιχνίδι με τους περισσότερους με τη λήξη του αγώνα να ξεσπάνε δικαιολογημένα σε αποδοκιμασίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Με τις επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα να δείχνουν ότι ο στόχος ήταν ο έλεγχος του ρυθμού που σταδιακά θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη νίκη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι κάνοντας μια από τα ίδια. Αργή ανάπτυξη, ανούσια κυκλοφορίας της μπάλας προς τα πίσω, στατικότητα και ένα ποδόσφαιρο που κοίμιζε τον οποιοδήποτε που το παρακολουθούσε. Οι αντίπαλοι μας από την άλλη με υψηλή πίεση και παίκτες με περίσσια αποφασιστικότητα ξεζούμιζαν κάθε κατάσταση που παρουσιαζόταν μπροστά τους για να γίνουν απειλητικοί. Το δοκάρι στο 7’ ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου που πέρασε χωρίς να ακουσθεί από κανέναν μιας και στη συνέχεια τίποτα δεν άλλαξε. Αντιθέτως η κακή στιγμή της αποβολής του Γαλανόπουλου στο 24’ εκτόξευσε τον δείκτη της δυσκολίας.

ΔΙΟΥΔΗΣ, ΔΟΚΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Το να παίζεις με αριθμητικό μειονέκτημα είναι πάντα μια συνθήκη δύσκολη, παρακολουθώντας το παιχνίδι όμως ένιωθες ότι μάλλον είχαμε μείνει με 8 ή 9 παίκτες και το να παίξεις ποδόσφαιρο έμοιαζε ανέφικτο. Στο 56’ στην μοναδική ουσιαστική ευκαιρία που είχαμε σε όλο τον αγώνα ο Σούντμπεργκ αν και έπιασε καλά την κεφαλιά δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα και το 0-0 παρέμεινε μέχρι τέλος. Παρέμεινε μέχρι το τέλος γιατί ο Διούδης πραγματοποίησε την πιο ουσιαστική εμφάνιση του και άλλες 2 φορές η μπάλα κατέληξε στο δοκάρι αντί για τα δίχτυα μας. Τα 3’ καθυστέρησης και το βιαστικό σφύριγμα της λήξης το υποδεχθήκαμε με ανακούφιση σε μια ακόμη αναμέτρηση που δεν δικαιούμασταν απολύτως τίποτα.

ΣΑΝ «ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ» ΚΑΙ Ο ΧΙΜΕΝΕΘ

Αρκετές φορές έχουμε τονίσει το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει ο Χιμένεθ με τις συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ. Κάπου όμως και ο Ισπανός προπονητής φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να προσπαθεί με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο να γυρίσει τον διακόπτη στην ομάδα. Η εμμονή στο να προσπαθεί να αξιοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες όπως τον Σίστο, τον Μορουτσάν, τον Αλφαρέλα, τον Φατιγκά ακόμη και τον Μόντσου με τον ίδιο τρόπο δεν οδηγεί πουθενά. Μια ομάδα με μια παθητική αμυντικογενή λογική κομμένη στα 2 και παίκτες ανήμπορους να δημιουργήσουν και να πάρουν πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν στο γκολ. Φταίει ο Μόντσου που με κάθε ευκαιρία παγώνει τον ρυθμό και γυρίζει την μπάλα πίσω; Αν ναι ας κάτσει στον πάγκο. Φταίει ο Σίστο και ο Μορουτσάν που ναι μεν δείχνουν μια συνέπεια στην άμυνα αλλά πιέζουν ανούσια τους αντιπάλους; Φταίει ο Μορόν που είναι απελπιστικά μόνος στην επίθεση; Και όλα τα παραπάνω δεν είναι καινούργια. Είναι μια επαναλαμβανόμενη κακή εικόνα που δεν οδηγεί πουθενά. Θέλει αλλαγές και επειδή η μεταγραφική περίοδος αργεί για να αλλάξουν τα πρόσωπα θα πρέπει να αλλάξει το πλάνο. Και αυτό το πλάνο είναι στο χέρι του Χιμένεθ και μόνο. Αν δεν αλλάξει το πλάνο δεν θα αλλάξει αυτό που βλέπουμε. Τόσο απλά. Το να χρεώσεις το σημερινό(ή και τα προηγούμενα) σε 3-4 παίκτες μάλλον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Σε αγωνιστικό αδιέξοδο παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που αγνοεί από τα μέσα Σεπτεμβρίου τη νίκη στο πρωτάθλημα. Μετά και τη νέα βαθμολογική απώλεια κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αυτή η ομάδα προλαβαίνει να σηκώσει κεφάλι και να δείξει κάτι το διαφορετικό. Είναι οι χαμένοι βαθμοί που στοιχίζουν, είναι όμως και αυτή η εικόνα που πληγώνει και δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πως αλλάζει όλο αυτό; Ας μας το απαντήσουν ο προπονητής, ο τεχνικός διευθυντής, ο πρόεδρος και φυσικά και οι παίκτες… οι παίκτες που με την απόδοση τους θυμίζουν  καρδιογράφημα ετοιμοθάνατου ασθενή.

ΥΓ. Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις, τουλάχιστον φρόντισε να μην χάσεις λένε... Όταν όμως κατεβαίνεις σε αγώνες με αυτό το μότο σαν σημαία σου, δύσκολα κερδίζεις.