Για 70' περίπου έσπαζα το κεφάλι μου, ξαναδιάβαζα τις συνθέσεις των 2 ομάδων και απορούσα πως γίνεται κόντρα σε αυτή την ΑΕΚ η κατοχή να είναι 60-40 εις βάρος μας και το πρώτο σουτ προς την εστία(μάλλον προς την πλευρά που ήταν η εστία μιας και η μπάλα έφυγε πολλά μέτρα πιο πάνω) των αντιπάλων μας να γίνεται μετά από 60 αγωνιστικά λεπτά. Μια ΑΕΚ που από το πρώτα σφύριγμα του διαιτητή έτρεχε ασταμάτητα, πίεζε σε όλες τις γραμμές του γηπέδου, έβγαινε πάντα πρώτη στην μπάλα και κυνηγούσε το πρώτο γκολ της χρονιάς με μανία. Την ίδια στιγμή που ο ΑΡΗΣ μας έδειχνε ανήμπορος να αντιδράσει και να αλλάξει 2 μπαλιές ή να κρατήσει έστω για ελάχιστα δευτερόλεπτα την μπάλα χωρίς να επικρατεί πανικός. Ακόμη και όταν γυρίζαμε την μπάλα προς τα πίσω ο Κατσικοκέρης ήταν εκεί για να αναστατώσει την άμυνα μας και να προκαλέσει το λάθος. Όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα η ΑΕΚ θα πετύχαινε το γκολ κάτι που έγινε με την κεφαλιά του Γιάγκο στο 58' μετά από εκτέλεση κόρνερ. Ούτε και στα λεπτά που ακολούθησαν οι παίκτες μας έδειξαν το απαραίτητο πάθος και αποφασιστικότητα για να απειλήσουν και να γυρίσουν το παιχνίδι και η ήττα έμοιαζε αναπόφευκτη. Γύρω στο 70' όμως η ΑΕΚ άρχισε να δείχνει σημάδια εφησυχασμού, σταμάτησε να πιέζει και έδωσε χώρο στους παίκτες μας. Μια στιγμή αδράνειας των παικτών της ΑΕΚ, μια εξαιρετική πάσα τρύπα  από αυτές που έχει ο καλός Καπετάνος και η εκτελεστική δεινότητα για την οποία αποκτήθηκε ο Αγκάνθο ήταν αρκετή για να έρθει η ισοφαρίσει και η ομάδα μας να φύγει με τον υπερπολύτιμο βαθμό της ισοπαλίας κόντρα σε έναν αντίπαλο που όπως όλα δείχνουν μαζί με εμάς θα είναι στο γκρουπ των 7-8 ομάδων που θα παλέψουν για να παραμείνουν στην κατηγορία.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε το παιχνίδι σήμερα και αν βγάλουμε την φάση του γκολ και τα 7-8 λεπτά απογοήτευσης που ακολούθησαν για τους παίκτες της ΑΕΚ και η ομάδα μας βρήκε την ευκαιρία να ανέβει λίγο προς την αντίπαλη περιοχή δεν είδαμε απολύτως τίποτα και για ακόμη έναν αγώνα το μόνο που μένει είναι ο έντονος προβληματισμός και ανησυχία για την επόμενη ημέρα. Πάλι τα άκρα της άμυνας μας αποτελούσαν ορθάνοιχτους διαδρόμους προς την εστία μας και πάλι η μπάλα δεν πήγαινε προς την επίθεση με τίποτα και πάλι υπήρχε μια έλλειψη αυτοπεποίθησης σε κάθε μας κίνηση. Ακόμη και ο Αγκάνθο που κατάφερε και σκόραρε στο ντεμπούτο του απορώ αν ίδρωσε την φανέλα μιας και έμενε επιδεκτικά εκτός των διεκδικήσεων της μπάλας και έδειχνε από το πρώτο δευτερόλεπτο του αγώνα να κάνει οικονομία δυνάμεων. Εκπληκτική η ασιστ  του Καπετάνου καμία σχέση με ότι μας έδειξε σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι. Μέχρι και τα στημένα που τα προηγούμενα χρόνια ήταν από τα δυνατά του σημεία σήμερα τα  πέταξε όλα στα σκουπίδια. Ακίνδυνος ο Γιαννώτας που μόνο από την στιγμή που είδε τον συμπαίκτη του να σκοράρει σήκωσε το κεφάλι και έψαξε να δώσει και καμία πάσα. Λίγα πράγματα από Παπαστεργιανό και Κοέλιο ενώ και ο Παπαζαχαρίας δεν επανέλαβε την καλή εμφάνιση που πραγματοποίησε κόντρα στον ΟΦΗ. Νταμαρλής και Ασλανίδης βοήθησαν με το που πέρασαν στο παιχνίδι ενώ ο Γκέσιος παρά την φιλότιμη προσπάθεια του δεν μπόρεσε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Αρκετά καλός ο Διούδης που σχεδόν σε όσες φάσεις μπορούσε να επέμβει το έκανε με εξαιρετικά αποτελέσματα. Αισθητά βελτιωμένος ο Πουλίδο όταν πέρασε στην φυσική του θέση ενώ και ο Παντίδος ήταν πάρα πολύ καλός και αν δεν έπαιρνε σχετικά γρήγορα την κίτρινη κάρτα λογικά ο Κατσαβάκης θα τον άφηνε στο παιχνίδι.  Όσο για τον προπονητή παρά τις εμμονές του και τα επαναλαμβανόμενα λάθη νομίζω ότι θα πρέπει να περιμένουμε 2-3 αγωνιστικές ακόμη προτού αρχίσουμε να τον κρίνουμε.

Μπορεί να μην είδαμε σήμερα μια εμφάνιση ανάλογη με αυτήν κόντρα στον ΟΦΗ αλλά είδαμε έναν επιθετικό να λειτουργεί ψύχραιμα και να σκοράρει στην μοναδική ευκαιρία που είχαμε κάτι ασυνήθιστο για τον ΑΡΗ μας που τις περισσότερες φορές εμείς την πατάμε κάπως έτσι. Ένας βαθμός που μπορεί να λειτουργήσει θετικότατα για εμάς ενώ την ίδια στιγμή να βυθίσει την ΑΕΚ ακόμη πιο βαθειά στα προβλήματα της. Δεν γλιτώσαμε ούτε σήμερα το σφίξιμο στο στομάχι αλλά στο τέλος χαλαρώσαμε λιγάκι. Στηρίζουμε τον Μ.Κατσαβάκη και τους παίκτες του, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε υπομονή και περιμένουμε σαν μικρά παιδιά την ημέρα που αυτή η ομάδα θα μας κάνει να αισθανόμαστε υπερήφανοι όπως δήλωσε πρόσφατα ο κόουτς. Κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι απέναντι στην Κέρκυρα και προετοιμαζόμαστε σαν να είναι τελικός! Έτσι για να ξεχνιόμαστε λιγάκι από τα πραγματικά προβλήματα του συλλόγου...

Ένα από τα πιο κουραστικά σήριαλ αυτού του καλοκαιριού που ήταν κάτι σαν το κερασάκι στην άνοστη τούρτα που τρώμε εδώ και αρκετούς μήνες είναι αυτό του νεαρού διεθνή Κατίδη που όπως όλα δείχνουν φτάνει στο τέλος του. Πληρώθηκε ή είναι όπως και οι άλλοι απλήρωτος? Θα αποσύρει την προσφυγή ή δεν θα την αποσύρει? Θα μείνει ή δεν θα μείνει? Θα πάει εξωτερικό ή έχει πρόταση από Ελλάδα? Πηγαίνει στην ΑΕΚ σαν τρελός(όπως γράφτηκε στον τύπο) ή να βάλουμε τα γέλια(όπως γράφτηκε στον "δικό μας" τύπο"? Αυτά ήταν τα κουραστικά ερωτήματα που 'έπαιζαν όλο το καλοκαίρι την ίδια στιγμή που κυριολεκτικά για τον ΑΡΗ και τον κόσμο ήταν και εξακολουθεί να είναι πολυτέλεια να ασχολείται με έναν παίκτη που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του ενώ τα δείγματα γραφής του χαρακτήρα του που έχει προλάβει να δώσει δεν είναι και τα καλύτερα.

Φυσικά αν και μέσα στην σωρεία προβλημάτων το θέμα του Κατίδη φαντάζει πολύ μικρό και πολυτέλεια για όλους μας να ασχολούμαστε αυτό δεν ισχύει για την εκάστοτε διοίκηση της ΠΑΕ ΑΡΗΣ που έχει ιερή υποχρέωση να προστατεύει τα περιουσιακά στοιχεία της ομάδος και να μην πετάει με τεράστια ευκολία την ευκαιρία να αξιοποιήσει είτε αγωνιστικά είτε οικονομικά παίκτες με το ελάχιστο οικονομικό ρίσκο. Για παράδειγμα με τα λεφτά που εισέπραξε ο Τόχα τον τελευταίο χρόνο άνετα "συντηρούσες" 20 ταλαντούχους πιτσιρικάδες τύπου Γιαννώτα, Κατίδη, Μπουγαϊδη, Τοπούζη κ.α. και θα τους έκανες να πίνουν νερό στο όνομα του ΑΡΗ αντι να αγανακτούν και να φτύνουν αίμα για να εισπράξουν 1500 ευρώ... Βέβαια αυτή ήταν η συνηθισμένη τακτική της διοίκησης Αθανασιάδη(με τον Α. Ζαμπέτα) όπου με την βοήθεια τζουκμποξ, παπαγάλων και παρατρεχάμενων μας την πάσαραν και ως έξυπνη τακτική με την εγγύηση του ποδοσφαιρικού παντογνώστη Γ.Κόντη. Τι και αν ο διεθνής(και αρχηγός της Εθνικής) Μπουγαϊδης συμφώνησε με ΑΕΚ? δεν μας νοιάζει έχουμε Πορτίγια(επι 2)... Τι και αν ο Τοπούζης ανακοινώθηκε σαν μεταγραφή αεροδρομίου από τον επίσημο ραδιοφωνικό σταθμό του συλλόγου και τελικά έφυγε χωρίς να πάρει την παραμικρή ευκαιρία... Όλα μαεστρικές κινήσεις της διοίκησης Αθανασιάδη που ξέρει τι κάνει...

Μπορεί να έγινε μια φιλότιμη προσπάθεια για να παραμείνει ο Κατίδης στην ομάδα αλλά όπως φάνηκε το γυαλί είχε ραγίσει. Με τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί και ως ένα βαθμό και ο ίδιος ο αθλητής επιδίωξες να τις δημιουργήσει η παραμονή του στην ομάδα περισσότερο κακό θα έκανε παρά καλό. Ας πάει λοιπόν όπου θέλει, έστω για αυτά τα 100.000 ευρώ και ας ελπίσουμε ότι αυτή την φορά κάτι θα μείνει στις παραγοντάρες που κατά καιρούς περνάνε από τον ΑΡΗ μας. Όσο για τους ιδιόρρυθμους χαρακτήρες των παικτών που φοράνε την φανέλα του ΑΡΗ και ξαφνικά φεύγοντας τους πιάνει λύσσα, αμόκ και βγάζουν δηλητήριο κατά του ΑΡΗ  ίσως να πρέπει να γίνει μια γενική απολύμανση στα αποδυτήρια του γηπέδου και στα γραφεία της ΠΑΕ. Και αν δεν πιάσει ούτε αυτό ας το ξανασκεφτούν εκεί στην ΠΑΕ μήπως αλλάξουν τακτική και έστω και καθυστερημένα(κ.Ζαμπέτα) αρχίζουν να δείχνουν μια ειλικρίνεια και μια οικονομική συνέπεια που έλειψε από τον ΑΡΗ μας τα τελευταία χρόνια.

Μετά τις προσφυγές των Αγτζίδη και Τοπούζη αλλά και την επιλογή του Μπουγαϊδη να υπογράψει συμβόλαιο με την ΑΕΚ άλλος ένας νεαρός παίκτης δείχνει ξεκάθαρες τάσεις φυγής από τον ΑΡΗ μας. Ο Γιώργος Κατίδης ένας από τους νεαρούς(μαζί με τον Γιαννώτα και τον Τριανταφυλλάκο) παίκτες που κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του στις λίγες ευκαιρίες που πήρε κατά την φετινή σεζόν αποφάσισε να καταθέσει προσφυγή για ένα ποσό γύρω στα 30000 ευρώ διεκδικώντας ουσιαστικά την ελευθερία τους μιας και το συγκεκριμένο ποσό θεωρώ ότι μπορεί να καλυφτεί. Φυσικά κάτι ανάλογο ίσχυε και τους υπόλοιπους νεαρούς παίκτες που όπως μας παρουσιάστηκε το θέμα η ομάδα μας δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για να αξιοποιήσει αυτούς τους παίκτες και για αυτό άφησε να εξελιχθεί έτσι η υπόθεση τους. Τι και αν για τον Μπουγαϊδη και τις συμμετοχές του στις εθνικές ομάδες κάναμε ιδιαίτερη μνεία, τι και αν ο Τοπούζης παρουσιάστηκε σαν μια μεγάλη μεταγραφή μέσα από το επίσημο ραδιόφωνο του ΑΡΗ, τι και αν ο Κατίδης θεωρείτε ένα από τα ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία της ομάδος με μεταπωλητική αξία όπως φαίνεται και αυτός βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα στο πλάνο της διοίκησης. Και πως να μην βρίσκεται άλλωστε ο κάθε Κατίδης σε δεύτερο πλάνο μιας και υπάρχει από πίσω η εγγύηση που ακούει στο όνομα Μ.Φερέρ, Α.Φερνάντεζ και της εταιρίας Traffic που θα μας φέρουν 10 σαν και αυτούς από διάφορα μέρη του κόσμου με πολύ λιγότερα λεφτά τα οποία και να μην τα πάρουν δεν θα κάνουν προσφυγή γιατί θα μεσολαβήσει ο Γ.Κόντης...

Αν λοιπόν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις προσφυγές των "μεγάλων" Τόχα, Κουλουχέρη, Τσέζαρεκ, Ντίκο, Φατί, Σηφάκη τότε μιλάμε πραγματικά για έναν "χορό" χωρίς τέλος... Φυσικά όλοι όσοι έκαναν προσφυγές είναι αχάριστοι, άπληστοι και έχουν επηρεαστεί από τρίτους. Φυσικά και δεν έχει ευθύνη η ΠΑΕ που τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν δεν έχει πληρώσει κανέναν... Φυσικά για όλα φταίει η οικονομική κρίση... Τόσες συνελεύσεις, τόσος ζήλος για να παρουσιαστεί μια έγγραφη πρόταση(αν μπορεί να χαρακτηριστεί πρόταση) με τα λεφτά από το εξωτερικό, τόσες κραυγές αγωνίας για την άμεση ανάγκη εισροής χρημάτων που μόνο η διοίκηση Αθανασιάδη μπορεί να εγγυηθεί, τόσα πανηγύρια για την συντριπτική "νίκη" του κ.Αθανασιάδη στις εκλογές της ντροπής της 21ης Μαΐου... πότε επιτέλους θα ξεκινήσει αυτό το πλάνο εισροής χρημάτων που θα οδηγήσει στην οικονομική εξυγίανση της ομάδος? πότε θα σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το οικονομικό ρεπορτάζ της ομάδος και θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το αγωνιστικό? Πότε?