Παρακολουθώντας τηλεοπτικά το παιχνίδι και ικανοποιημένος ως ενα σημείο απο την εμφάνιση του Α'  ημιχρόνου αναρωτιόμουν εαν πρέπει να περάσουν 8 ολόκληρες αγωνιστικές(και γύρω στα 15 παιχνίδια συνολικά) ωστε μια επαγγελματική ομάδα να αρχίζει να αξιοποιεί επιτέλους και την αριστερή της πλευρά όπως έκανε επιτέλους σήμερα ο ΑΡΗΣ χάρη στην παρουσία του Πίτου Γκαρσία αλλά και στην συνολική λειτουργία της ομάδος. Ενα πρώτο ημίχρονο που παρά το γεγονός οτι βρεθήκαμε 2 φορές πίσω στο σκόρ μου άφησε ενα συναίσθημα αισιοδοξίας για την νίκη, ενα συναίσθημα που ενισχύθηκε ακόμη πιο πολύ μετά απο την δίκαιη(αλλά αυστηρή για τα Ελληνικά δεδομένα) αποβολή του παίκτη της Λάρισας λίγο πρίν την ανάπαυλα. Ποιός όμως θα το περίμενε οτι για ακόμη μια φορά ο Μαζίνιο θα "ανακάτευε" σε τέτοιο βαθμό την "τράπουλα" ώστε ο ΑΡΗΣ να μεταμορφωθεί σε κάτι που θύμιζε των ΑΡΗ των πρώτων εμφανίσεων του μετά την επιστροφή απο την Ιταλία. Ο Φερνάντεζ(λόγο εκνευρισμού?!?) έδωσε την θέση του στον κακό Γκρασιάν, ο Πίτου έφυγε απο την αριστερή πτέρυγα όπου τα πήγαινε εξαιρετικά γυρίζοντας προς τα πίσω δεξιά(αν δεν κάνω λάθος) και ο Κόκε ξαναγύρισε σε έναν άχαρο ελεύθερο ρόλο πολύ μακριά απο την μεγάλη περιοχή που είναι η κανονική του θέση . Το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος του Μαζίνιο είναι η ομάδα μας παίζοντας με 1 παίκτη παραπάνω(όπως και στον Εργοτέλη) για ενα ολόκληρο ημίχρονο να ψάχνει το κεφάλι του Αμπρέου με σέντρες και να δημιουργεί μόλις 1 ευκαιρία! Ενώ σε αντίθεση η Λάρισα με 10 παίκτες αλλά παίζοντας πιο έξυπνα με την μπάλα κάτω και όχι με σέντρες της απελπισίας να φαίνεται πιο απειλητική όσες φορές έβγαινε προς την περιοχή μας. Φυσικά σε καμμία περίπτωση δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι αλλά αντιθέτως όπως πήγε το παιχνίδι μάλλον βιώσαμε άλλη μια "ήττα".  Μετά και απο αυτό το παιχνίδι νομίζω οτι ο Μαζίνιο έχασε και τους τελευταίους υποστηρικτές του μιας και ήταν ολοκάθαρα ο βασικός υπαίτιος αυτού του ξενέρωτου Χ για τέταρτο συνεχομένο παιχνίδι. Εύχομαι όλοι αυτοί που μιλούσαν πριν το παιχνίδι για στόχους που είναι μέσα η ομάδα μας, για την 3η θέση που βρισκόμασταν και για την πρόκριση στους 16 στο κύπελλο να μην αρχίζουν να μετράνε πόσα παιχνίδια η ομάδα μας είναι αήττητη... Ακόμη θα διαφωνήσω και με όλους αυτούς που κατα καιρούς ρίχνουν τις ευθύνες στους παίκτες για τον απλό λόγο οτι και σε αυτό το κομμάτι υπέυθυνος είναι ο προπονητής. Το πάθος και η δύναμη που βγάζει ενας παίκτης στο γήπεδο μπορεί στις αλάνες της γειτονιάς που παίζουν τα παιδάκια μπάλα να είναι το Α και το Ω, όταν μιλάμε όμως για επαγγελματικές ομάδες και τον ΑΡΗ μας που έχει το καλύτερο υλικό της τελευταίας δεκαετίας υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα που πρέπει να διορθωθούν στο παιχνίδι μας για να λειτουργήσουμε σωστά ως ομάδα και ύστερα να κοιτάξουμε εαν αυτοί που φοράνε την φανέλα του βασικού "ματώνουν" μέσα στο γήπεδο... Οι πληροφορίες λένε οτι ήδη υπάρχει συμφωνία με τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ που σύντομα θα ολοκληρώσει την συνεργασία του με την εθνική Γεωργίας. Μόνο με μια λύση τέτοιου επιπέδου θα καταλάβουμε όλοι οτι με ημίμετρα δουλειά δεν γίνεται και οταν κάνεις μια μεγάλη επένδυση όπως έκανε η ΠΑΕ ΑΡΗΣ θα πρέπει να έχεις καλύτερη οργάνωση και με λιγότερα ρίσκα... Πάλι ο κόσμος ήταν εκεί, πάλι παραδώσαμε μαθήματα κερκίδας και πάλι επιστροφή με σκυμμένα κεφάλια... Καιρός λοιπόν να κλείσει το κεφάλαιο Μαζίνιο και να γεννηθεί η ελπίδα για κατι σαφώς καλύτερο απο αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες αγωνιστικές, για κάτι αντάξιο των προσδοκιών μας...