Σε ένα παιχνίδι όπου δεν δικαιούμασταν τίποτα περισσότερο από το Χ η τύχη μας έφερε αγκαλιά με την νίκη... και όμως μέσα σε 2' καταφέραμε αυτό το δώρο να το πετάξουμε στα σκουπίδια και μαζί τους 2 βαθμούς. Δεν ξέρω αν πολλοί διαφωνήσουν μαζί μου αλλά στα τελευταία παιχνίδια εκεί που έχω εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου για κάποιο νικηφόρο γκολ είναι στις ατομικές ενέργειες του Μπομπαντίγια που όπως και να το κάνουμε ξεχωρίζει. Μπορεί τις περισσότερες φορές να είναι πολύ περισσότερο ατομιστής από όσο θα έπρεπε αλλά για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ όπου ιδίως φέτος έχουμε φλομώσει στις πάσες γύρω από την περιοχή, στους επιθετικούς που όχι μόνο δεν σουτάρουν αλλά αντί να απειλούν την εστία βρίσκονται στο κέντρο ή στο κόρνερ και στις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες που δεν χάνονται  αυτές οι ενέργειες του Μπομπαντίγια μοιάζουν σαν μοναδική ελπίδα για κάτι καλό. Αυτό ακριβώς έγινε σήμερα και στις ελάχιστες φάσεις που απειλήσαμε ο Μπομπαντίγια με την βοήθεια της τύχης κατάφερε έστω και με καραμπόλα να βάλει τους 3 βαθμούς της νίκης που είχαμε τόσο ανάγκη στην τσέπη μας. Στην συνέχεια φάνηκε πάρα πολύ απλά το πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ που είναι η έλλειψη συγκέντρωσης, ψυχραιμίας και ξεκάθαρου αγωνιστικού πλάνου. Ένα αγωνιστικό πλάνο που δεν είναι ικανό ούτε για 3' να διατηρήσει το σκορ σταθερό. Νομίζω το να μείνουμε μόνο στα τελευταία 5' του αγώνα είναι λάθος γιατί σήμερα εάν καταφέρναμε τελικά να πάρουμε την νίκη ουσιαστικά θα ήταν μια "κλοπή" μιας και ο ΑΡΗΣ δεν ήταν η ομάδα που μπήκε αποφασισμένη για να πάρει την νίκη. Δεν πάλεψε, δεν πίεσε, δεν δημιούργησε φάσεις και γενικότερα δεν ήταν αυτός που έπρεπε να είναι σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Ομολογώ με απογοήτευσε οικτρά ο Μιχαλήτσος γιατί όταν παίζεις με την προτελευταία  της κατηγορίας και με το που αρχίζει το παιχνίδι σε έχει βάλει μέσα στην εστία σου και μόλις στο 13' δίκαια παίρνει και το προβάδισμα στο σκορ τότε τα λόγια είναι περιττά. Ακόμη και μετά το γκολ που θα περιμέναμε την Λάρισα να οπισθοχωρήσει και τον ΑΡΗ μας να πιέσει έγινε μόνο το πρώτο με αποτέλεσμα απλά να έρθει μια ισορροπία στο παιχνίδι. 2 γκολ από μακρινά σουτ, 1 ευκαιρία από ένα κόρνερ και μια αντεπίθεση ήταν όλο το παιχνίδι μας σήμερα. Κανένα πάθος, καθόλου δύναμη στις διεκδικήσεις, απίστευτη αδράνεια στην άμυνα, τραγική επιθετική ανάπτυξη και ανύπαρκτο κέντρο συντέλεσαν την μετριότατη εικόνα του σημερινού ΑΡΗ. Μέχρι και ο Σηφάκης που έχει μια σταθερά καλή απόδοση σήμερα βρέθηκε σε μέτρια μέρα και είχε αρκετές λανθασμένες επεμβάσεις. Μοναδική εξαίρεση ο Ραούλ Μπομπαντίγια που έμοιαζε στην επίθεση να παλεύει κυριολεκτικά μόνος του και μάλιστα να βγαίνει νικητής στις περισσότερες μονομαχίες. Την ίδια στιγμή που ο Τσέζαρεκ παρόλο που έπαιζε πιο μπροστά ήταν συνήθως εκτός περιοχής χαμένος κάπου στο κέντρο ή προς την πλάγια γραμμή εντελώς ακίνδυνος... Ο Περέιρα έδειξε καλά στοιχεία και πέτυχε και ένα εξαιρετικό γκολ αλλά νομίζω ότι είναι υπερβολικό να περιμένουμε από τον συγκεκριμένο αθλητή να καλύψει το κενό που άφησε ο Ναφτί και ο καλός Πρίτας που πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα στον παίκτη που αποτέλεσε την περσινή ευχάριστη έκπληξη για την ομάδα μας με την εξαιρετική του απόδοση. Ο Καστίγιο με αυτά τα 20' που παίζει όταν όλη η ομάδα είναι χώμα είναι άδικο να τον κρίνω. Ευελπιστώ μέχρι να τελειώσει το πρωτάθλημα να τον δούμε και μια φορά να ξεκινάει και αν σέρνεται ας γίνει αλλαγή στο 60' αλλά μια φορά ας τον δούμε και βασικό... Στην όλη μετριότητα μας ήρθε να προστεθεί και ένας κακός διαιτητής που είχε ξεκάθαρη πρόθεση όπου μπορεί να βοηθήσει την Λάρισα και ακόμη και αν το παιχνίδι δεν είχε την δύσκολη φάση τα φάλτσα σφυρίγματα εις βάρος του ΑΡΗ μας ήταν αρκετά και εκνευριστικά. Η φάση του διπλού φάουλ για κίτρινη κάρτα πάνω στον Μπομπαντίγια στην αντεπίθεση που καταλήγει σε κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία στον Μενδρινό είναι κάτι που αξίζει να μπει σε σεμινάριο διαιτησίας ως αρνητικό παράδειγμα προς αποφυγή.  Όσο αφορά την προσπάθεια μας για την έξοδο στην Ευρώπη ακόμη έχει χαθεί τίποτα αλλά σίγουρα τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ. Μπορεί τα άλλα αποτελέσματα που μας ενδιέφεραν να ήταν στραβά και περίεργα αλλά αυτό που λέμε εδώ και καιρό και πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι τα δικά μας αποτελέσματα. Ας αρχίσουμε να κερδίζουμε επιτέλους και μετά ας ασχοληθούμε και με το τι γίνεται παραδίπλα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με ισοπαλίες Ευρώπη δεν βγαίνεις...