Τελικά ανεξάρτητα από την κατάληξη της φετινής χρονιάς το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι με αυτά που βλέπουμε κάθε αγωνιστική θα καταλήξουμε στον τρελογιατρό... Το ευχάριστο σήμερα ήταν ότι μετά από αρκετό καιρό το φινάλε δεν είχε πικρή γεύση αλλά  αντιθέτως είχε την γλυκιά γεύση της νίκης. Μπορεί να κάναμε ακόμη ένα νωθρό ξεκίνημα, μπορεί στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα να ήμασταν ένα μάτσο χάλια, μπορεί οι αντίπαλοι μας να δημιούργησαν σαφώς καλύτερες ευκαιρίες από εμάς τελικά όμως επιτέλους σε ένα παιχνίδι που ίσως να μην αξίζαμε την νίκη τελικά την πήραμε.

Χωρίς να μπορεί κανείς να δώσει μια λογική εξήγηση για ακόμη ένα παιχνίδι οι παίκτες μπήκαν μέσα στο γήπεδο φοβισμένοι και αφέθηκαν στις διαθέσεις των αντιπάλων που χάρη στην δική μας αδράνεια έμοιαζαν με ασταμάτητη ομαδάρα όπου αργά  ή γρήγορα θα πετύχαινε το γκολ που τόσο ήθελε. Μέσα σε 8' η Κέρκυρα είχε κάνει 5 τελικές και δίκαια κατάφερε και πήρε κεφάλι στο σκορ. Και εκεί που η λογική λέει ότι θα αφυπνιστούν οι παίκτες μας μετά το 1-0 και θα αρχίσουν να παίζουν πιο δυνατά η Κέρκυρα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία και να δημιουργεί ευκαιρίες... Και ενώ έχουν περάσει περισσότερα από 20' και η μοναδική σου απειλή ήταν το εξαιρετικό χτύπημα φάουλ του Καστίγιο έρχεται από ακόμη ένα στημένο η ισοφάριση! Ούτε η ισοφάριση μπόρεσε να αφυπνίσει τους παίκτες μας και να τους κάνει να πιστέψουν ότι σήμερα όχι μόνο μπορούσαν να πάρουν την νίκη αλλά ότι ήταν μονόδρομος για αυτούς. Μόλις 7' παρέμεινε για ακόμη μια φορά το σκορ ισόπαλο και η Κέρκυρα που με απίστευτη ευκολία απειλούσε την εστία μας από ένα εξαιρετικό χτύπημα φάουλ του Γραμμόζη έκανε το 2-1... Με την έναρξη του Β ημιχρόνου ο Τσιώλης που όπως ήταν λογικό ήταν απογοητευμένος  απο αυτό που έβλεπε μέσα στο γήπεδο ανακάτεψε από νωρίς την "τράπουλα" ρίχνοντας μέσα τους Σακάτα και Τόχα. Αν και οι παίκτες που μπήκαν ήταν ελαφρώς πιο δραστήριοι η εικόνα του αγώνα όχι μόνο δεν άλλαζε αλλά η Κέρκυρα σε 2 φάσεις άγγιξε το 3-1.. Επειδή όμως ο ΑΡΗΣ φέτος είναι μια παρανοϊκή ομάδα και οι εναλλαγές από κρύο ζεστό και ανάποδα είναι τρόπος ζωής μέσα σε λίγα λεπτά χάρη στον Λαζαρίδη αλλά και τον Καστίγιο παίρνουμε κεφάλι στο σκορ εντελώς ξαφνικά από το πουθενά κόντρα στην ροή του αγώνα. Και σαν να μην φτάνει αυτό έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα με το γκολ του Κόκε που έκανε το 4-2. Δεν προλάβαμε να καθήσουμε ανπαυτικά στον καναπέ μας και σε μια κλασσική επίδειξη βλακείας που μας χαρακτηρίζει φέτος τρώμε κατευθείαν ένα ανόητο γκολ και ξαφνικά ξυπνάνε μέσα μας μνήμες Λάρισας... Ευτυχώς η Κέρκυρα μένοντας και με 10 παίκτες δεν μπόρεσε να μας κάνει την ζημιά και η ομάδα μας ύστερα από καιρό έφυγε με τους 3 βαθμούς της νίκης!

Αν και γενικά αποφεύγω να περιγράφω το παιχνίδι όπως κάνω παραπάνω αλλά νομίζω ότι αυτό που είδαμε σήμερα δεν σηκώνει και πολλά σχόλια... Ανύπαρκτο κέντρο, χωρίς ψυχραιμία στην άμυνα, χωρίς πάθος και δύναμη στις διεκδικήσεις, κλασσικά εκτός περιοχής ο Κόκε, εξαφανισμένος ο Νέτο, χαμένος ο Μενδρινός, Περέιρα και Φατί μετριότατοι, ανούσιος για ακόμη μια φορά ο Τόχα. Μοναδική όαση ο Νέρι Καστίγιο που έδειξε απίστευτο πείσμα σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού που αγωνίστηκε και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην σημερινή νίκη. Νομίζω ότι αυτή η αγωνιστική συμπεριφορά που δείχνει τόσο ο Καστίγιο όσο και ο Μπομπαντίγια που ήρθαν πριν λίγο καιρό στην ομάδα μας φανερώνει ξεκάθαρα το τι έλειπε από τον φετινό ΑΡΗ. Παίκτες με ποδοσφαιρικό εγωισμό που δεν γουστάρουν να χάνουν και είναι αποφασισμένοι να ματώσουν για να κερδίσουν. Σίγουρα και αυτοί το πρώτο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι η προσωπική τους απόδοση αλλά είναι φανερό ότι δεν γουστάρουν να χάνουν σε αντίθεση με κάποιους που βρίσκονται χρόνια στον ΑΡΗ και έχουν γίνει συνώνυμο της αποτυχίας.

Μπορεί αυτή η νίκη να έδιωξε ένα άγχος που είχαμε σχετικά με την άσχημη βαθμολογική θέση μας και το πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είχαν γίνει τα πράγματα εάν δεν κερδίζαμε σήμερα και να κρατάει ζωντανές τις ελπίδες μας για έξοδο στην Ευρώπη αλλά δεν θα πρέπει να ονειροβατούμε μιας και ο συγκεκριμένος στόχος με 5 βαθμούς διαφορά από την πέμπτη θέση φαντάζει ακόμη μακρινός. Φυσικά το πρόγραμμα που ακολουθεί τις τελευταίες 4 αγωνιστικές είναι καλό αλλά με αυτά τα περίεργα που βλέπουμε να γίνονται στα υπόλοιπα παιχνίδια δύσκολα να έρθουν όλα όπως τα θέλουμε. Παρόλα αυτά εμείς θα πρέπει να κάνουμε το χρέος μας και παιχνίδι με παιχνίδι, νίκη με νίκη να δούμε εαν τελικά μπορούμε να τα καταφέρουμε. Χρέος για τις υπόλοιπες 4 αγωνιστικές δεν έχουν μόνο οι παίκτες μας αλλά και όλοι εμείς όπου με την στήριξη και την μαζική παρουσία μας στο γήπεδο θα πρέπει να βοηθήσουμε την ομάδα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Τον δρόμο τον έδειξαν τα αδέρφια σήμερα που βρέθηκαν στην Κέρκυρα και οργανώσανε μια δυναμική κερκίδα παρόλο που δεν παραλάβαμε επίσημα εισιτήρια για το παιχνίδι. Ιδανικό το ντεμπούτο του Τσιώλη και όλοι ελπίζουμε να υπάρχει και ανάλογη συνέχεια. Μπορεί η χρονιά να μην έχει εξελιχθεί όπως θα θέλαμε αλλά έστω και στο τέλος της χρονιάς ίσως να καταφέρουμε να σώσουμε την παρτίδα...

ΥΓ. Προκαλεί τεράστια ερωτηματικά πως ο Σιδηρόπουλος σήμερα ήταν τόσο καλός σε αντίθεση με το παιχνίδι στο Κλ.Βικελίδης κόντρα στον Ολυμπιακό...

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Di6X6pYLsyI]