Μπορεί η 1η  αγωνιστική να μας άφησε ένα παράπονο  λόγω της ατυχίας και της διαιτησίας που μας στέρησε την νίκη σε εκείνο το παιχνίδι αλλά η σημερινή συνέχεια μας γέμισε με απογοήτευση μιας και σιγά σιγά όλοι οι φόβοι μας αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά... Δεν θα σταθώ στο τελικό αποτέλεσμα που πολύ εύκολα θα μπορούσε να ήταν 1-1 ή και 0-3 αλλά θα μείνω σε αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει την δεδομένη χρονική στιγμή και δεν είναι άλλο από την παρουσία της ομάδος. Είναι αδιανόητο στο πρώτο παιχνίδι της χρονιάς μέσα στην έδρα σου, μπροστά στον κόσμο σου να δείχνεις τέτοια  εικόνα. Μια εικόνα ομάδος χωρίς πάθος, χωρίς διάθεση για ποδόσφαιρο, χωρίς πλάνο, χωρίς δίψα για την νίκη, χωρίς ντροπή για τον κόσμο που πλήρωσε για να τους δει, χωρίς εγωισμό για να αντιδράσει. Σίγουρα είναι ακόμη νωρίς για να τα βάψουμε όλα μαύρα αλλά θα πρέπει να προσέξουμε τώρα στην αρχή για να μην φτάσουμε στην γνωστή συνέχεια και αρχίζουμε να κυνηγάμε κάποια ομάδα "φωτοβολίδα" που φέτος θα είναι η χρονιά της εις βάρος του ΑΡΗ και να μιλάμε για ακόμη μια χρονιά για την αντεπίθεση του Β γύρου, για 8 στα 8, για 5 στα 5 και τελικά να δούμε που πετάξαμε βαθμούς και για λίγο δεν τα καταφέραμε.  Νομίζω σήμερα αν εξαιρέσουμε τον Σηφάκη που έσωσε κυριολεκτικά άλλα 2 γκολ και ίσως έναν με δυο παίκτες ακόμη που προσπάθησαν όλοι οι άλλοι ήταν επιεικώς απαράδεκτοι. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να μένουμε σε ονόματα μιας και για μένα δεν  φταίει ο Τόχα που δείχνει για πολλοστή φορά αυτό το πρόσωπο, ούτε ο Τσέζαρεκ που το μισό παιχνίδι ήταν ξαπλωμένος στο χορτάρι και διαμαρτυρόταν στον διαιτητή, ούτε ότι ο Μίσελ θυμήθηκε εκείνες τις απίστευτες εμφανίσεις όταν είχε πρωτοέρθει στον ΑΡΗ όπου ή πλευρά του αποτελούσε μόνιμη τρύπα, ούτε πολλοί από τους υπόλοιπους που είναι γνωστοί για τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση τους και σήμερα ήταν εμφανώς σε τραγική βραδιά. Αυτό που με τρελαίνει κυριολεκτικά είναι ότι όλα τα παραπάνω λίγο πολύ είναι γνωστά, τα έχουμε ξαναδεί και ήταν θέματα που έπρεπε να είχαν λυθεί το καλοκαίρι μέσα από τις μεταγραφές, την προετοιμασία και τα φιλικά παιχνίδια. Ξαφνικά όμως φτάνουμε στην σημερινή ημέρα και όλα αυτά τα προβλήματα τα λουζόμαστε, τα τρώμε στην μάπα και εκνευριζόμαστε ακόμη παραπάνω γιατί τα γνωρίζαμε. Καμία ουσιαστική προσπάθεια για να καλυφθούν τα τρανταχτά κενά της ομάδος, καμία ουσιαστική προετοιμασία της ομάδος για το σημερινό παιχνίδι, καμία βοήθεια από τον πάγκο. Δεν γίνεται αγαπητέ κ.Τσιώλη  σε μια ομάδα με τόσους μέσους να μου βάζεις αλλαγή τον φιλότιμο Κασναφέρη που πριν 2 εβδομάδες του είχες ανακοινώσει ότι έπρεπε να βρει ομάδα.   Δεν γίνεται προπονητή και διοίκηση του ΑΡΗ να έχετε εμπιστευτεί παίκτες που πέρσι είχαν κακή χρονιά ευελπιστώντας ότι φέτος θα βρουν τον καλό τους εαυτό. Δεν γίνεται να έχετε δώσει ως διέξοδο ή ελπίδα στον κόσμο για την αγωνιστική ανάσταση της ομάδος την επιστροφή του Νάτσο Γκαρσία που όλο το καλοκαίρι προσπαθούσατε να τον δώσετε σε κάποια άλλη ομάδα για να γλιτώσετε χρήματα από το συμβόλαιο του. Πραγματικά σήμερα με την εικόνα που είδα αλλά και την αντίδραση του Τσιώλη σε αυτό το απογοητευτικό θέαμα που όλοι παρακολουθούσαμε  είχα την αίσθηση ότι αν ο Κουλουχέρης ήταν στην αποστολή και ο Αραβίδης δεν πήγαινε τελευταία ημέρα των μεταγραφών στην Δόξα Δράμας θα τους έβαζε μέσα... Δυστυχώς όλοι οι "μύθοι" που εντέχνως έχουν χτιστεί το τελευταίο διάστημα στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ ο ένας μετά τον άλλον γκρεμίζονται και από ότι φαίνεται σειρά έχει πάρει και το αγωνιστικό κομμάτι.  Δεν ξέρω πως και τι ακριβώς μπορεί να διορθωθεί σε αυτήν την ομάδα και πότε , δεν ξέρω καν αν θα παίξουμε την επόμενη αγωνιστική και με ποιόν αντίπαλο, το σίγουρο είναι ότι όλοι μας θα χρειαστούμε αρκετό κουράγιο φέτος για να ξαναζήσουμε άλλη μια από τα ίδια... Α και να μην το ξεχάσω... ο Σπάθας φταίει!