4 παιχνίδια, 3 βαθμοί και μόλις 1 γκολ ο απολογισμός μας ως τώρα, σε ένα ξεκίνημα  που ούτε και ο πιο απαισιόδοξος Αρειανός θα μπορούσε να φανταστεί. Σε μια προσπάθεια να μην κουράσω βάζοντας την γνωστή "κασέτα" να παίξει με τα ερωτήματα που βασανίζουν όλους τους σκεπτόμενους Αρειανούς από την λήξη της προηγούμενης περιόδου και έχουν να κάνουν με τις αποφάσεις της διοίκησης και του προπονητή σχετικά με τον σχεδιασμό του φετινού ΑΡΗ θα αναφερθώ στα θετικά της σημερινής αναμέτρησης μιας και από ότι φαίνεται ο δρόμος της υπομονής είναι μονόδρομος για τον φετινό ΑΡΗ. Παρά το αρνητικό αποτέλεσμα και τον ακόμη πιο πικρό τρόπο που  ήρθε αυτό στις καθυστερήσεις της σημερινής αναμέτρησης η ομάδα μας έδειξε μια ελαφρώς βελτιωμένη εικόνα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Είδαμε έναν Σανκαρέ όσο είχε δυνάμεις να καθαρίζει σχεδόν όλες τις φάσεις και να εμπνέει μια σιγουριά στα μετόπισθεν. Από το 65' περίπου και μετά νομίζω ότι ήταν φανερή η κούραση και στους 2 κεντρικούς αμυντικούς  μας που είχαν χάσει την ζωντάνια τους κάτι που προφανώς το είδε κάπως διαφορετικά ο προπονητής μας όπου αντί να φρεσκάρει την άμυνα από πολύ πιο νωρίς περίμενε μέχρι το 90' για να περάσει τον Λαζαρίδη με αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ να έχει μπει σε κατάσταση "πανικού" λόγω της αφόρητης πίεσης που δεχόταν από τους 10 του Εργοτέλη...  Αν και θα προτιμούσα να κάνω αναφορά σε έναν επιθετικό που σκόραρε 3 γκολ μαζί με τον Σανκαρέ που ήταν εξαιρετικός στο ντεμπούτο του, ο Μάρκος Βελλίδης και σήμερα βοήθησε τα μέγιστα ώστε να κερδίσουμε έστω αυτόν τον 1 βαθμό. Μπορεί το γκολ να μπήκε στο 93' αλλά πιο πριν χρειάστηκαν 1-2 καθοριστικές επεμβάσεις για να διατηρηθεί ανέπαφη η εστία μας.   Στο κέντρο λίγο η παρουσία του Πρίττα, λίγο η καλύτερη προσαρμογή των Ακόστα, Ούμπιντες, λίγο και τα τρεξίματα του Καπετάνου υπήρχε μια συνοχή και μια πιο οργανωμένη προσπάθεια για να ανέβουμε προς την αντίπαλη εστία που δεν είχαμε δει στα προηγούμενα παιχνίδια. Το τεράστιο πρόβλημα, εκεί όπου ουσιαστικά δεν είδαμε ούτε ένα ίχνος βελτίωσης ήταν στον χώρο της επίθεσης όπου για ακόμη μια φορά είδαμε τις αλχημείες του Τσιώλη με Κασναφέρη και Φατί να μην πιάνουν τόπο και οι μόνοι παίκτες που απείλησαν να είναι οι Σανκαρέ(παραλίγο θα πετύχαινε και δεύτερο γκολ), Ντίκο και ο Καπετάνος... Με λίγα λόγια κανείς από τους Φατί, Κασναφέρη, Ούμπιντες, Ακόστα και Γιάκομπ που υποτίθεται ότι ήταν μέρος του επιθετικού πλάνου του Τσιώλη δεν έκανε αισθητή την παρουσία του και δεν προβλημάτισε τους αντίπαλους αμυντικούς. Τι φταίει για αυτήν την κατάσταση λίγο πολύ όλοι ξέρουμε αλλά οι "εμπνεύσεις" του Τσιώλη με λύσεις τύπου Φατί και Κασναφέρη πραγματικά με κάνουν να απελπίζομαι... Σίγουρα τα προβλήματα με τραυματισμούς και αρρώστιες της τελευταίας στιγμής κάνουν τα πράγματα δύσκολα αλλά όταν ολόκληρο το καλοκαίρι γίνεται τόσο θέμα για τους "πιτσιρικάδες"  από την πρωταθλήτρια Κ-20 που υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο ή τις νέες μεταγραφές με μέλλον(πχ Τοπούζης) και ακολούθησαν κανονικά την προετοιμασία της ομάδος ε τότε αγαπητέ Τσιώλη για ένα ημίχρονο μπορείς να βάλεις έναν νεαρό και αν δεν τα πάει καλά δεν θα σε κατηγορήσει κανείς... Αυτούς έχεις, αυτούς βάζεις. Όταν όμως έναν παίκτη τον παίρνεις από μια θέση που μπορεί να προσφέρει και τον βάζεις σε μια θέση που δεν μπορεί τότε το κακό είναι διπλό. Από εκεί και πέρα για άλλη μια φορά αυτό που μας στοίχισε είναι η κακή νοοτροπία της ομάδος που δυσκολεύεται να πιστέψει στην νίκη ακόμη και όταν προηγείται στο σκορ και ο αντίπαλος είναι ο μέτριος Εργοτέλης με 10 παίκτες. Δεν χρειάζεται να το ψάξουμε παραπάνω το θέμα. Όταν την προηγούμενη αγωνιστική κόντρα στην Ξάνθη είχαμε μείνει με 10 παίκτες οι αντίπαλοι μας δημιουργούσαν την μια ευκαιρία μετά την άλλη και σήμερα που είχαμε εμείς το αριθμητικό πλεονέκτημα  και το προβάδισμα αντί να τους πατήσουμε κλειστήκαμε πίσω και δεχθήκαμε το γκολ. Με στεναχωρεί αφάνταστα να βλέπω ομαδούλες σαν τον Εργοτέλη με 200 οπαδούς να έχουν παίκτες που αρνούνται να τα παρατήσουν και να σκυλιάζουν προκειμένου να αποφύγουν την ήττα και εμείς αν έχουμε ένα τεράστιο οπαδικό κίνημα που στηρίζει αυτήν την ομάδα με αστείρευτο πάθος και οι παίκτες μας να αγωνίζονται σαν παιδάκια που το άκουσμα και μόνο της λέξης αποτυχίας τους τρομάζει και τους κάνει να χάνουν την ψυχραιμία τους... Σίγουρα τις επόμενες ημέρες θα ακουστούν πολλά σενάρια για αλλαγή προπονητή, για παίκτες που θα πληρώσουν το μάρμαρο και άλλα τέτοια. Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτή η κατάσταση έχει διαμορφωθεί από ένα σύνολο αποφάσεων και όχι από τις κινήσεις ενός Τ
σιώλη, το ντεφορμάρισμα του Νέτο ή του Καστίγιο , την ατυχία με τους τραυματισμούς των Γκαρσία, Βράνιες, Τσέζαρεκ ή την κακή φυσική κατάσταση κάποιων παικτών που δεν συμμετείχαν στην προετοιμασία όπως είναι ο Γιάκομπ κ.α. Όπως στρώσαμε το καλοκαίρι έτσι θα κοιμηθούμε τώρα. Η ομάδα μέχρι να στρώσει θέλει τον χρόνο της μιας και τώρα χτίζεται. Μέσα από τα επίσημα παιχνίδια οι παίκτες που ήρθαν πριν λίγες εβδομάδες μαθαίνουν ο ένας τον άλλο και αυτό δυστυχώς το πληρώνουμε με χαμένους βαθμούς. Σε ένα μήνα περίπου που όλα θα έχουν βρει λογικά το δρόμο και το αρκετά καλό υλικό που διαθέτουμε θα έχει δέσει θα μπορούμε να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια μας και να κάνουμε υπολογισμούς για να δούμε που μπορούμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος ώστε να καταφέρουμε να πάρουμε αυτήν την 5η θέση που οδηγεί στα πλέιοφς και λογικά στην Ευρώπη... Τώρα τι θα γίνει στα ντέρμπι? Ευελπιστώ αυτή η νοοτροπία μικρής ομάδος που μας διακρίνει τα τελευταία χρόνια να λειτουργήσει θετικά και οι παίκτες μας να δουν αυτά τα παιχνίδια σαν μια "τεράστια" πρόκληση όπου δεν έχουν τίποτα να χάσουν αλλά μόνο να κερδίσουν και να βγάλουν τον καλύτερο τους εαυτό ώστε να χαμογελάσει το χειλάκι μας λιγάκι...

[youtube=