Βελτιωμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ στον αγώνα με τον Λεβαδειακό χωρίς όμως αυτό να είναι αρκετό ώστε να έρθει η νίκη. Οι αλλαγές του Μιλίνκοβιτς στην τακτική της ομάδος και το πάθος των παικτών συνέθεσαν μια διαφορετική εικόνα από αυτή των 3 αγωνιστικών με τον ΑΡΗ να έχει τον έλεγχο του αγώνα και να δημιουργεί φάσεις. Τα προσωπικά λάθη και οι τεράστιες αμυντικές αδυναμίες για ακόμη μια φορά αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια και οδήγησαν στο δίκαιο 1-1 αν και στο 88' ο Σταυρόπουλος που ήταν ίσως ο κορυφαίος του αγώνα έχασε μοναδική ευκαιρία για να χαρίσει την νίκη στην ομάδα του.

Αυτά ακριβώς που είχαν διαρρεύσει από τις τελευταίες προπονήσεις, αυτά ακριβώς είδαμε σήμερα από τον Μιλίνκοβιτς και τους παίκτες του. Με τον Ουντότζι στη κορυφή και τον Τάτο στα πλάγια ο ΑΡΗΣ έδειχνε αρκετά απειλητικός στην χαλαρή άμυνα του Λεβαδειακού. Ιδίως στα πρώτα 25' του αγώνα οι αμυντικοί του Λεβαδειακού έδειχναν να μην πατάνε καλά και να κάνουν αρκετά λάθη που δυστυχώς δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε. Όσο περνούσε η ώρα ο ενθουσιασμός και η ζωντάνια των παικτών μας έπεφτε και αντί να γινόμαστε πιο απειλητικοί ο Λεβαδειακός έδειχνε πιο άνετος. Στο Β ημίχρονο δεν φαινόταν ότι θα άλλαζε κάτι αλλά η κακή εκτίμηση του Διούδη και η αδράνεια της άμυνας έδωσαν την ευκαιρία στον Κάπο( τι ειρωνεία...) να κάνει το 0-1 από ακόμη μια στημένη φάση. 4 παιχνίδια 4 γκολ από στημένα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας προπονητής για να διαπιστώσεις ότι η άμυνα μας μπάζει και δεν ξέρει πως να κινηθεί στα στημένα. Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι και ο Διούδης έχει τις δικές του ευθύνες γιατί μετά το παιχνίδι με την Καλλονή και σήμερα είχε ευθύνη. Σε αντίθεση με τον αντίπαλο τερματοφύλακα που τουλάχιστον 4 φορές είπε όχι σε καλές προσπάθειες κυρίως του Ουντότζι. Ευτυχώς μετά το γκολ η κερκίδα που έδειξε να μην μασάει παρέσυρε τους παίκτες μας και τους έσπρωξε στην ισοφάριση με τον Ουντότζι να μπαίνει πολύ δυνατά στη μεγάλη περιοχή του Λεβαδειακού και να κάνει το 1-1. Προσπάθησαν οι παίκτες μας ιδίως μετά την αποβολή του Κονέ να πετύχουν το νικητήριο γκολ αλλά εκτός της φάσης του Σταυρόπουλου δεν κατάφεραν να απειλήσουν. Μπορεί ο νεαρός να έχασε μοναδική ευκαιρία αλλά για ακόμη ένα παιχνίδι έδειξε ότι ο ΑΡΗΣ στο πρόσωπο του όχι μόνο βρίσκει τον αντί-Γιαννώτα αλλά και έναν παίκτη ικανό να καλύψει αποτελεσματικά την πτέρυγα. Ιδίως όταν ο Ίμπε παρακολουθεί το παιχνίδι από την κερκίδα και οι εναλλατικές επιλογές του Μιλίνκοβιτς είναι οι Καραγιάννης και κατά ανάγκη ο Σουνάς τότε όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο νεαρός Σταυρόπουλος είναι κάτι σαν εσωτερική μεταγραφή αεροδρομίου. Ας ελπίσουμε ο νεαρός να συνεχίσει έτσι και να αρχίσει να κοιτάει και προς τα δίχτυα γιατί δυστυχώς οι συμπαίκτες του δυσκολεύονται να αξιοποιήσουν τις εξαιρετικές εμπνεύσεις του. Τάτος και Ουντότζι προσπάθησαν όσο μπορούσαν αλλά στην τελική προσπάθεια πάντα τα χαλούσαν οι έβρισκαν μπροστά τους τον πολύ καλό Στρατηλάτη. 

Μεσοεπιθετικά ο ΑΡΗΣ φάνηκε βελτιωμένος κυρίως χάρη στη διάθεση των Σταυρόπουλο, Ουντότζι και Τάτο αλλά όσο δεν έρχονται τα γκολ που θα δώσουν τη νίκη όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Πηγαίνοντας προς τα μετόπισθεν τα πράγματα παραμένουν στάσιμα, με τις αδυναμίες και τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Λίγα πράγματα και πάλι από τους Τριανταφυλλάκο, Έλσνερ και Παπαδόπουλο και ακόμη πιο λίγα από την αμυντική 4αδα κυρίως στα στημένα. Ο Ψυχογιός τα πήγε καλύτερα από τον Καραγκούνη αλλά όταν περνούσε το κέντρο δεν μπόρεσε να κάνει μια καλή ενέργεια, όπως και από την άλλη πλευρά ο Τσουμάνης. Κύργιας και Πουλίδο μοιάζουν με μια τεράστια τρύπα και δεν εμπνέουν καθόλου εμπιστοσύνη σε κανένα. Ακόμη και ο Ισπανός που είναι αρκετά έμπειρος μοιάζει αρκετά ασταθής. Οι εμπνεύσεις του Μιλίνκοβιτς βελτίωσαν ελαφρώς  την εικόνα του ΑΡΗ μεσοεπιθετικά αλλά μεσοαμυντικά χρειάζεται πολύ δουλειά. Ο Έλσνερ έδειξε κάποια ίχνη βελτίωσης αλλά η έλλειψη ταχύτητας  ιδίως όταν έχει δίπλα του τους Τριανταφυλλάκο και Παπαδόπουλο που μοιάζουν εξίσου αργοί καθιστούν το κέντρο του ΑΡΗ ανύπαρκτο. Στην αμυντική 4αδα με αυτά που έχουμε δει τις πρώτες 4 αγωνιστικές ειλικρινά δεν βλέπω τι μπορεί να αλλάξει. Ίσως το μόνο που μπορεί να αλλάξει την αμυντική λειτουργία της ομάδος είναι η συμμετοχή των αμυντικών χαφ όπου ως τώρα απουσιάζει προκλητικά. 

Ούτε σήμερα η ομάδα μας κατάφερε να πάρει τη νίκη και όπως είναι λογικό  ο προβληματισμός, η γκρίνια και η στεναχώρια επικρατεί σε όλους τους φίλους της ομάδος που και σήμερα δημιούργησαν μια ζεστή ατμόσφαιρα στο Κλ.Βικελίδης. Αναγκαστικά έχουμε φθάσει στο σημείο να παρακαλάμε από το ξεκίνημα όλα τα παιχνίδια των άλλων ομάδων να λήγουν Χ ή μισητές ομάδες να κερδίζουν για να κόβουν βαθμούς από τις ομάδες της ουράς. Η παρουσία του Μιλίνκοβιτς στον πάγκο και η διάθεση που δείχνει για να αλλάξει τα πράγματα είναι κάτι που μας κάνει λίγο να αισιοδοξούμε. Ενώ ανυπομονούμε μέχρι να δούμε τον Αγκάνθο να επιστρέφει από την τιμωρία και όπως πέρσι να γίνει ο "σωτήρας" της ομάδος.  Είναι φανερό ότι ο ΑΡΗΣ χρειάζεται παίκτες που έχουν την προσωπικότητα να πάρουν τις πρωτοβουλίες και να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Αυτό επιδίωξε και ο Μιλίνκοβιτς με την προώθηση του Ουντότζι στην κορυφή της επίθεσης. Σίγουρα όταν επιστρέψει ο Ισπανός θα μπορέσει μαζί με τους Τάτο, Ουντότζι και τον Σταυρόπουλο να κάνει ουσιαστικά πράγματα. Πρώτος βαθμός για το φετινό πρωτάθλημα σε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα της ιστορίας του ΑΡΗ μας. Μας αρέσει δεν μας αρέσει,  οι λέξεις που μας έρχονται στο μυαλό είναι πίστη και υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπομονή...

Θερμό καλωσόρισμα είχε στην επιστροφή του ο Ανδρέας Τάτος στο παιχνίδι με τη Ρόμα  με μεγάλο μέρος από αυτό το χειροκρότημα του κόσμου του ΑΡΗ να κατευθυνόταν προς τη διοίκηση της ομάδος που καταφέρνει με πράξεις να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Πλέον με τους Σικαλιά και Τσουμάνη να ενισχύουν τα αμυντικά άκρα της ομάδος απομένουν 2 κινήσεις ουσίας(στόπερ, αριστερό χαφ) ώστε να ολοκληρωθεί το ρόστερ και ο ΑΡΗΣ μας να παρουσιαστεί πλήρης σε όλες τις θέσεις με την έναρξη του πρωταθλήματος.

Η μη διατήρηση στο ροστερ των "έμπειρων" που κράτησαν όρθια την ομάδα πέρσι Παπαστεργιαννού, Καζναφέρη, Παπαζαχαρία, Κοέλιο και Ζαραδούκα σε συνδυασμό με τη μη αδειοδότηση αλλά και το χαλαρό ξεκίνημα στις μεταγραφές είχαν προκαλέσει παγωμάρα στον κόσμο. Όταν όμως καταφέρνεις να κρατήσεις έναν από τους πιο ποιοτικούς σου παίκτες που όλοι πίστευαν ότι είναι σχεδόν αδύνατο  να παραμείνει στην ομάδα τότε δείχνεις ότι και την διαπραγματευτική ικανότητα έχεις ως διοίκηση αλλά και την θέληση να χτίσεις μια πιο ανταγωνιστική ομάδα από πέρσι. Η παραμονή του Αγκάνθο, η έλευση του φουριόζου Ουντόζι και η απόκτηση του πολύ καλού Μανιά έδειξαν ότι κάτι καλό πάει να γίνει στην επίθεση της ομάδος. Αυτό όμως που έλειπε ήταν το καθαρό μυαλό και η ποιότητα που πρέπει να έχει ένας επιτελικός μέσος για να βοηθήσει τους συμπαίκτες του. Στοιχεία που έχει ο Α.Τάτος και όπως είδαμε πέρσι μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο μέσα στο παιχνίδι. Σουνάς και Τριανταφυλλάκος μπορούν να δώσουν κάποιες λύσεις αλλά το να έπεφτε το βάρος μιας τόσο σημαντικής θέσης σε αυτούς τους 2 παίκτες θα ήταν τεράστιο λάθος. Άλλωστε πέρσι είδαμε ότι όταν ένας παίκτης επιφορτίζεται με πολλές περισσότερες ευθύνες από αυτές που πραγματικά του αναλογούν τότε κινδυνεύει να καεί, κάτι που έγινε ως ένα βαθμό με τον Γιαννιώτα. Ο Τάτος δεν έχει μόνο την ικανότητα αλλά έχει και την προσωπικότητα που απαιτείται για να ανταπεξέλθεις στις ιδιαίτερες απαιτήσεις του ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων. 

Τα άκρα της άμυνας, η έλλειψη αρκετών ικανών στόπερ και η απουσία αξιόπιστης λύσης(ανάλογης του Ουντόζι) από τα αριστερά είναι οι θέσεις που πρέπει να καλυφθούν. Ο Σικαλιάς που τόσο μας απασχόλησε πέρσι αλλά και ο Τσουμάνης που αγωνίστηκε πέρσι στην σουπερλίγκα με την Κέρκυρα είναι 2 λύσεις, πιθανόν καλύτερες από αυτές που ήδη είχαμε και λογικά έκλεισαν με αυτούς τα άκρα της άμυνας. Στο κέντρο όμως εκτός των Πουλίδο και Κύργια δεν υπάρχει κανείς καθαρός στόπερ. Ενώ αν υπολογίσουμε τον τραυματία Γιαννίτση πάλι δύσκολα να βγει η χρονιά με μόλις 3 στόπερ και μπαλώματα. Εδώ είναι το μεγάλο δίλλημα σε ότι έχει να κάνει με την τελευταία μεταγραφή άνω των 24. Αριστερός εξτρέμ για επίθεση φωτιά ή στόπερ για ασφάλεια? Δύσκολα να απαντηθεί μιας και η επίθεση είναι αυτή που εξιτάρει τον κόσμο αλλά από την άμυνα χτίζονται οι ομάδες. Όσο αφορά τους παίκτες που έχουν έρθει ως τώρα δεν θα πρέπει να τους κρίνουμε αυστηρά και θέλοντας και μη θα πρέπει την φετινή ομάδα να την συγκρίνουμε με την περσινή μιας και είναι η συνέχεια της. Πέρσι λοιπόν στον ΑΡΗ αγωνίστηκαν πολλοί παίκτες που έκαναν όχι απλά ντεμπούτο στη σουπερλίγκα αλλά ντεμπούτο ως επαγγελματίες και αυτό ήταν ένα τεράστιο μειονέκτημα. Μπορεί το πρωτάθλημα να ήταν υποβαθμισμένο αλλά ήταν φανερό ότι ομάδες που διέθεταν πιο έμπειρους παίκτες είχαν καλύτερη παρουσία στο γήπεδο και έδειχναν να πατάνε καλύτερα στο γήπεδο. Φέτος ο ΑΡΗΣ έχει σαφώς πιο έτοιμους παίκτες ενώ και οι "πιτσιρικάδες" λογικά θα παρουσιαστούν πιο έτοιμοι. Παίκτες σαν τους Παπαδόπουλο,Κύργια, Σικαλιά, Τσουμάνη, Μανιά  που είναι κάτω των 24 ετών έχουν πολλές παραστάσεις από επαγγελματικές κατηγορίες σε αντίθεση με τους περισσότερους από το περσινό ρόστερ και αυτό θα είναι το στοιχείο που θα κάνει τη διαφορά.

Η αίσθηση πάντως που έχει δημιουργηθεί στον κόσμο είναι ότι μετά από μια παρένθεση μερικών χρόνων η ομάδα μας έχει και πάλι μια σοβαρή διοίκηση. Μεταγραφές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κινήσεις ουσίας, καθόλου μιζέρια και αναζήτηση δικαιολογιών και μια σοβαρότητα που εμπνέει εμπιστοσύνη. Φυσικά το πιο σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να κάνουμε υπομονή για να το διαπιστώσουμε είναι η συνέπεια και η αξιοπιστία της διοίκησης Ηλιάδη. Όλα καλά μέχρι τώρα αλλά ο χρόνος θα δείξει αν ο κ.Ηλιάδης και οι συνεργάτες του θα τηρήσουν τις συμφωνίες που υπογράφουν για το άρθρο 99 και θα είναι σωστοί σε όλες τις υποχρεώσεις τους προς τους παίκτες της ομάδος και τεχνικό τιμ. Αλλιώς όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Άλλωστε ο κόσμος του ΑΡΗ έχει την εμπειρία για να κρίνει. Και η διοίκηση Αθανασιάδη έκανε καλές(μεταγραφές, μερικές από αυτές αεροδρομίου), ξεσήκωσε τον κόσμο και ιδίως την πρώτη χρονιά υπήρξε και μια καλή αγωνιστική πορεία. αλλά τελικά όπως αποδείχθηκε δεν πλήρωσαν κανέναν. Άρα χωρίς συνέπεια και αξιοπιστία όλα τα υπόλοιπα είναι στάχτη στα μάτια και μια μεγάλη απάτη. Μακάρι διοίκηση, παίκτες και τεχνικό τιμ να ανταποκριθούν στις προσδοκίες μας φέτος γιατί έχει καταντήσει κουραστικό έτσι όπως μας έχουν κάνει να ζούμε παρέα με τη δυσπιστία και την μόνιμη αμφιβολία. Βαρεθήκαμε τα οικονομικά και δικαστικά ρεπορτάζ. Να δούμε μπάλα θέλουμε και να γουστάρουμε παρέα με την Αρειανάρα!