Σε αγωνιστικό τέλμα παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που ούτε κόντρα στον ντεφορμέ Βόλο κατάφερε να κερδίσει. Μάλιστα πέτυχε το εντυπωσιακό να σκοράρει και να προηγηθεί χωρίς να κάνει τελική στο παιχνίδι, στο τέλος όμως χάρη στον Αθανασιάδη και την τύχη βολεύτηκε με το Χ. Καθοριστικό το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα αλλά και με 11 εναντίον 11 πάλι δεν έπειθε η ομάδα ότι είναι ικανή να πάρει τη νίκη. Στον κόσμο του ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά μάλλον προτίμησε να τρολάρει τον κόσμο του ΑΡΗ αναφερόμενος ξανά και ξανά στην σπουδαία(???) εμφάνιση με τον ποακ την προηγούμενη αγωνιστική.

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ

Από το πρώτο λεπτό φάνηκε ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα επιτεθεί. Η απουσία συνοχής στο κέντρο επηρέαζε τη συνολική λειτουργία της επίθεσης. Ο Κουαμέ έπαιζε περισσότερο με πλάτη και μακριά από την περιοχή, τα άκρα δεν δημιουργούσαν απειλητικές καταστάσεις και η μεσαία γραμμή περιοριζόταν σε μια αργή και προβλέψιμη κυκλοφορία προς τα πίσω. Ο Βόλος, χωρίς να εντυπωσιάζει, έμοιαζε πιο άνετος στο γήπεδο αλλά και αυτός δεν μπορούσε να γίνει απειλητικός. Μέσα σε αυτό το αργό τέμπο χωρίς συγκινήσεις ήρθε σχεδόν από το πουθενά το γκολ. Η παράλληλη σέντρα του Ντούντου κατέληξε στα δίχτυα μετά από παρέμβαση του αμυντικού του Βόλου για το 0-1.

ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ 10, ΤΑΜΠΟΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ Χ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον Βόλο πιο επιθετικό και τον ΑΡΗ πιο παθητικό. Στο 53’, σε γύρισμα του Μακνί, ο Σούντμπεργκ βρήκε την μπάλα με το χέρι και ο Σιδηρόπουλος καταλόγισε πέναλτι. Ο Χουάνπι εκτέλεσε εύστοχα, παρά την σωστή επιλογή γωνίας του Αθανασιάδη, και έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η αποβολή του Χόνγκλα. Δύο κίτρινες μέσα σε τέσσερα λεπτά, άφησαν τον ΑΡΗ με δέκα παίκτες για περισσότερο από μισή ώρα. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να χαλάσει μόνος του το χαμόγελο της τύχης στο 0-1.

Από εκείνο το σημείο και μετά, το παιχνίδι είχε μία κατεύθυνση. Ο Βόλος πήρε την κατοχή, πίεσε, δημιούργησε προϋποθέσεις και έφτασε κοντά στο γκολ της νίκης. Ο ΑΡΗΣ, αντίθετα, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ουσιαστικά. Ακόμη και μια δύο συγκυρίες αντεπίθεσης που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις σπατάλησε με περίσσια αφέλεια. Το δοκάρι και ο Αθανασιάδης ήταν οι λόγοι που παρέμεινε το Χ και πήραμε τον βαθμό της ισοπαλίας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα κερδίζεις γιατί απλώς δεν πας να τα κερδίσεις. Το παιχνίδι στον Βόλο ανήκει ξεκάθαρα σε αυτά που δεν πας για να τα κερδίσεις. Το γιατί δεν πας να τα κερδίσεις μόνο ο Χιμένεθ μπορεί να μας το απαντήσει.  Έμεινες στο 1-1, πήρες  έναν βαθμό σχεδόν από τύχη και παρουσίασες μια εικόνα απόλυτης αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ούτε το τυχερό γκολ που σου έδωσε το προβάδισμα δεν φάνηκε να αγγίζει την ομάδα ώστε να προσπαθήσει περισσότερο. Δεν έχει να κάνει με κανέναν παίκτη σε ατομικό επίπεδο αλλά για όλο το σύνολο. Από τον πρόεδρο μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν γίνεται σε ένα τόσο πολυπληθές ρόστερ να μην μπορεί ο Χιμένεθ να βρει αυτούς που έχουν διάθεση να τρέξουν και να παλέψουν. Γιατί σήμερα η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίστηκαν έμοιαζαν να κάνουν αγγαρεία.

ΒΑΘΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ, ΕΙΚΟΝΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Συνέχεια στις «υπερήφανες» ισοπαλίες έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στον Βόλο προσθέτοντας άλλη μια αποκαρδιωτική εμφάνιση.  Το προβάδισμα δώρο δεν συγκίνησε κανένα, ο ΑΡΗΣ επέμεινε στο αργό και ακίνδυνο τέμπο και όταν έμεινε με 10 παίκτες απλά παραδόθηκε στην τύχη και στις ικανότητες του Αθανασιάδη. Καμία προσπάθεια από τους παίκτες, καμία έμπνευση από τον προπονητή, καμία αχτίδα ελπίδας. Και το χειρότερο από όλα…  αυτό το αγωνιστικό αδιέξοδο μοιάζει με μια παγιωμένη κατάσταση που κανείς δεν έχει τη διάθεση να την αλλάξει. Και όσο δεν αλλάζει αυτά θα είναι τα αποτελέσματα.

ΥΓ. Σίγουρα ο βαθμός δυσκολίας κόντρα στον ποακ ήταν πολύ μεγαλύτερος. Αν τώρα ο Χιμένεθ είδε σπουδαία εμφάνιση άξιας αναφοράς σε αυτό το 0-0 τότε μάλλον έτσι εξηγείται γιατί σε κάθε παιχνίδι κατεβάζει την ομάδα με στόχο το Χ.

Χωρίς νικητή έληξε το ντέρμπι της πόλης, με τους τερματοφύλακες των 2 ομάδων να είναι ο MVP για κάθε πλευρά. Όπως κράτησε όρθιο τον ΑΡΗ ο Αθανασιάδης στις καλές στιγμές των αντιπάλων μας έτσι και ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις απέτρεψε το χρυσό γκολ από τον Φαμπιάνο. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα από την ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να το δει σαν ευκαιρία για να μοιράσει λίγη χαρά στον κόσμο που τόσο έχει πικράνει φέτος.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Χωρίς ξεκάθαρο πλάνο μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Το κέντρο μπλόκαρε από νωρίς και το πρέσινγκ του ποακ προκάλεσε ανασφάλεια και λάθη. Λάθη που οι αντίπαλοι μας εκμεταλλεύτηκαν αλλά ο Αθανασιάδης ήταν εκεί να κρατήσει το μηδέν. Στο 34’ στην μοναδική καθαρή στιγμή μας ο Μορόν έκανε καλό σουτ από δύσκολη γωνία αλλά ο Παβλένκα αυτή τη φορά κράτησε το μηδέν.

ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΕ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Στο δεύτερο μέρος η εικόνα άλλαξε. Οι αποστάσεις των γραμμών μίκρυναν, το κέντρο έκλεισε καλύτερα  και η ομάδα πήρε περισσότερη κατοχή και μέτρα. Παραμέναμε όμως διστακτικοί και αυτό μας έκανε αρκετά ακίνδυνους.  Ο Δώνης που είχε μπει λίγο νωρίτερα στο παιχνίδι λίγο έλειψε στο 63’ να ανοίξει το σκορ, μπαίνοντας μέσα στη φάση και κάνοντας το γυριστό σουτ από καλή θέση χωρίς όμως να βρει στόχο.  Και από την απόλυτη ησυχία των λεπτών που ακολούθησαν φθάσαμε στις καθυστερήσεις όπου πρώτα ο Αθανασιάδης στο 91’ και ύστερα ο Παβλένκα στο 93’ με τις αποκρούσεις τους κράτησαν το τελικό 0-0.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Ισοπαλία σαν ήττα ήταν το Χ παρόλο που απέναντι μας είχαμε μια πιο δυνατή ομάδα σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Ο τρόπος που κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ έδειχνε ότι ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα περιορίζοντας την επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου. Και ως ένα ποσοστό το πέτυχε  κυρίως γιατί στο τελευταίο ανάχωμα της εστίας μας υπήρχε ο Αθανασιάδης. Στο άλλο κομμάτι όμως του παιχνιδιού φάνηκε ότι δεν υπήρχε κανένα λογικό πλάνο αντιμετώπισης της πίεσης ψηλά που αναμέναμε από τον συμπολίτη. Ακόμη και αν οι αλλαγές που έγιναν σχετικά νωρίς βοήθησαν, ο τρόπος που προσπαθούσαμε να αναπτυχθούμε ήταν προβληματικός. Και όταν εκτός σοβαρού πλάνου ανάπτυξης δεν έχεις κίνηση χωρίς την μπάλα και στις διεκδικήσεις βγαίνεις τις περισσότερες φορές χαμένος τότε απλά ελπίζεις σε μια φάση σαν και αυτή του Φαμπιάνο που δυστυχώς απέκρουσε ο Παβλένκα.  Η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές κυρίως στην επιθετική της λειτουργία. Αν αυτή η  αλλαγή έρθει μέσα από την μεταγραφική ενίσχυση με παίκτες όπως ο Κουαμέ και ο Γκαρέ καλώς. Τρέχουμε και ότι προλάβουμε να καλύψουμε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά αν περιμένουμε οι ίδιοι να αλλάξουν μάλλον σπαταλάμε τον χρόνο μας.

ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Θα μπορούσες να το είχες κερδίσει όπως και θα μπορούσες να το είχες χάσει. Κατά τα άλλα όμως λίγα πράγματα. Όσο ψυχρά και αντικειμενικά και αν προσπαθήσεις να το δεις υπολογίζοντας δυναμικότητα-μπάτζετ, βαθμολογίες, αγωνιστική φόρμα κτλ κτλ πάλι θα καταλήξεις ότι η ομάδα δεν προσπάθησε όσο μπορούσε. Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε και όσο θα έπρεπε σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα ήταν μια νότα χαράς για τον κόσμο της ομάδας σε μια χρονιά απόλυτης παραφωνίας.  Ούτε νίκη είδαμε ούτε  κάτι να αλλάζει στον τρόπο που την διεκδικούμε. Σαν έχει κολλήσει ο δείκτης της απόδοσης κάπου στην μετριότητα…

ΥΓ. Κουράζει αυτή συζήτηση για το πόσο κόσμο είχε το γήπεδο μετά από κάθε παιχνίδι. Ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Πάντα ήταν εκεί και πάντα θα είναι ανεξάρτητα από προέδρους, προπονητές, παίκτες, βαθμολογίες κτλ κτλ.

Με τον Φαμπιάνο να λύνει τον γόρδιο δεσμό για την ομάδα μας με μια κεφαλιά στο 78’, ο ΑΡΗΣ επικράτησε του Παναιτωλικού και επέστρεψε στις νίκες ύστερα από ένα σερί ανεπιτυχών αποτελεσμάτων. Με 10 παίκτες από το 23’ οι αντίπαλοι μας σε μόνιμο παθητικό ρόλο  με τον εκπληκτικό γκολκίπερ Κουτσερένκο να είναι η μοναδική γραμμή αντίστασης πέρα από …την δική μας αφλογιστία.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Με την ενδεκάδα που επέλεξε ο Χιμένεθ αυτή τη φορά να μην κρύβει κάποια έκπληξη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με μοναδικό σκοπό να επιβάλλει τον ρυθμό. Κάτι που επιχείρησε να κάνει έχοντας την μπάλα στα πόδια του και προσπαθώντας να βρει το γκολ μέσα από κοντρολαρισμένες επιθέσεις.

Η αριθμητική ισορροπία χάθηκε στο 24' όταν ο Χότζα έκανε ένα εγκληματικό φάουλ πάνω στον Μισεουί και μέσω VAR η κίτρινη έγινε ορθώς κόκκινη. Από το 25’ μέχρι το 45’ η ομάδα μας κυριάρχησε. Ο Κουτσερένκο, όμως, είχε άλλη άποψη. Έβγαλε φάουλ του Μόντσου, σουτ του Πέρεθ, του Γένσεν, ακόμα και του Μορόν. Νωρίτερα όμως ο Μισεουί πρόλαβε να χάσει ένα από αυτά τα άχαστα που στοιχειώνουν τα μυαλά μας. Τελικές: 11-1 στο ημίχρονο.

ΦΑΜΠΙΑΝΟ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος και πάλι είχαμε κατοχή αλλά όχι καθαρές ευκαιρίες. Ο Παναιτωλικός, κλεισμένος στο μισό, κρατούσε. Ο Χιμένεθ έριξε Δώνη, Μπουσαΐντ και Ντούντου στο γήπεδο για φρεσκάρισμα, κινήσεις που βελτίωσαν την εικόνα μας.  Μορόν και Πέρεθ είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά τα άσχημα τελειώματα και ο πάντα σε ετοιμότητα γκολκίπερ του Παναιτωλικού ήταν εκεί.

Στο 78’, ήρθε η λύτρωση. Ο Ντούντου σέντραρε και ο Φαμπιάνο πήδηξε ψηλότερα από όλους κάνοντας το 0-1. Κεφαλιά-χρυσάφι, όπως μας έχει συνηθίσει ο Βραζιλιάνος αμυντικός. Λίγο πριν το 90’ ο Μορόν  έφθασε μια ανάσα από το γκολ αλλά  και πάλι ο Κουτσερένκο τον σταμάτησε.

ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑ ΤΟΥ

Ελάχιστη κριτική μπορείς να κάνεις για το σημερινό παιχνίδι. Κόντρα σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο που αγωνίστηκε για περίπου 75’ με παίκτη λιγότερο ο ΑΡΗΣ αυτό που πέτυχε ήταν να αποφύγει άλλο ένα χαρακίρι. Γιατί με τόσες τελικές όταν δεν μπορείς να σκοράρεις μάλλον χαρακίρι θα ήταν. Ο Χιμένεθ αυτή τη φορά ούτε εκπλήξεις έκρυβε, ούτε καθυστέρησε να κάνει αλλαγές. Αλλαγές που τον δικαίωσαν με την εμφάνιση τους. Στα θετικά η επανεμφάνιση του Δώνη αλλά και η συμμετοχή του Μουσαϊντ. Στα αρνητικά αυτό το τεράστιο πρόβλημα στο «εύκολο γκολ» που δεν λέει να εξαλειφθεί. Τα αναποτελεσματικά άκρα και ο αναποτελεσματικός και αβοήθητος Μορόν συνθέτουν ένα επιθετικό κολάζ που έχει τα πάντα αλλά όχι το γκολ. Και εκεί θα πρέπει να στρέψει το βλέμμα του ο Χιμένεθ για τη συνέχεια.

ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΡΑΕΙ

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που έπρεπε να επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών μέχρι ο Φαμπιάνο να νικήσει τον ηρωικό Κουτσερένκο. Μπορούσε και έπρεπε βάσει συνθηκών να κερδίσει πιο εύκολα αλλά για τον φετινό ΑΡΗ τέτοιες σκέψεις είναι εκτός πραγματικότητας και το μόνο που μετράει είναι η νίκη. Έχουν περάσει προ πολλού τα παιχνίδια που ζυγίζαμε την εμφάνιση και ευελπιστούσαμε σε πολλά γκολ. Νίκη σαν την σημερινή, ακόμη και αν μας βγαίνει η ψυχή. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Μια φάση στο 93’ όπου ο ΑΡΗΣ μας ξεδίπλωσε όλη την ποδοσφαιρική αφέλεια που τον χαρακτηρίζει ήταν αρκετή για να χαθούν 2 σημαντικοί βαθμοί και να ισοπεδωθεί η ψυχολογία του κόσμου για ακόμη μια φορά. Η ομάδα έπαιξε έξυπνα, ήταν καλύτερη στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα αγκαλιά με τη νίκη αλλά στο τέλος πάλι κατάφερε να τα γκρεμίσει όλα και να σκορπίσει πίκρα. Πίκρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία για το μέλλον όπου τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αλλάξει την κατάσταση. Και όλα αυτά μήνα Ιανουάριο με άλλους 3-4 μήνες γεμάτους αγωνιστικής δράσης.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με ενέργεια, είχε πλάνο, είχε συνεργασίες και έψαχνε τον τρόπο να απειλήσει . Ράτσιτς και Μισεουί προσπάθησαν να βρουν το γκολ αλλά δεν το κατάφεραν. Στο 29' μετά από ασταθή απόκρουση ο Μορόν βρέθηκε μέσα στην φάση και από κοντά με προβολή έκανε το 1-0. Ένα προβάδισμα και μια εικόνα που έδειχνε ότι ίσως και να παίρναμε τη νίκη πιο εύκολα από όσο πιστεύαμε.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου θύμησε κάτι από Λάρισα. Σχεδόν από τη σέντρα, λάθος αμυντική λειτουργία, αργή αντίδραση και 1-1 μόλις στο 46'. "Άργησε" να βγει η ομάδα από τα αποδυτήρια και το πλήρωσε...

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΤΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΝΑ ΤΟ «ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ»

Ο ΑΡΗΣ βρήκε ξανά τον έλεγχο. Πίεσε, απείλησε, και στο 64' ο Ράτσιτς ζωγράφισε με σουτ-πύραυλο από τα 30 μέτρα για το 2-1. Ένα γκολ-ποίημα από τον καλύτερο της σημερινής αναμέτρησης με διαφορά. Στη συνέχεια ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκαν άλλες τρεις τεράστιες ευκαιρίες να τελειώσουμε το ματς αλλά έλειψε το καθαρό μυαλό.  Μορόν με τακουνάκι, Μόντσου σε τετ-α-τετ, σουτ Ντούντου, σουτ Τεχέρο, σε όλα ο Λοντίγκιν είπε "όχι" . Το ματς δεν τελείωσε και αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει έναν πρώτο εκνευρισμό.

ΞΕΝΕΡΩΜΑ ΣΤΟ 93’

Και όταν στο 93' κερδίζεις πλάγιο στον χώρο του κέντρου με 5' καθυστερήσεις, κάπου αρχίζεις να πιστεύεις ότι το κέρδισες το παιχνίδι. Έλα όμως από το πουθενά, ένα γύρισμα,λάθος του Χόνγκλα, μια συνολική αδράνεια από την άμυνα, ο Κωστή χόρεψε όποιον πήγε να τον σταματήσει μαζι και τον Αθανασιάδη και σκόραρε για το τελικό  2-2. Με 2 τελικές, 2 γκολ. Ο Άρης με 70% κατοχή, 9 τελικές στην εστία, και πάλι δεν πήρε τη νίκη. Γιατί δεν έμαθε να τελειώνει παιχνίδια.

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Λίγα λεπτά απείχαν από το να μπούμε στη διαδικασία να σχολιάσουμε όλα τα θετικά που είδαμε σήμερα από την ομάδα και το κατά πόσο καλύτεροι ήμασταν από την Μπαρτσελόνα της Λειβαδιάς. Πως όμως να μείνεις σε αυτή την εικόνα, πως να ασχοληθείς με την στατιστική και τις ευκαιρίες όταν στο τέλος έχεις μείνει στο Χ με τόσο αφελή τρόπο.  Έπρεπε να το τελειώσεις νωρίτερα αλλά πως να το πετύχεις αυτό όταν η ομάδα κατεβαίνει μονίμως για να «διαχειριστεί» τα παιχνίδια και ότι βγει; Ναι παίξαμε έξυπνα, είχαμε τον πρώτο λόγο, είχαμε τις ευκαιρίες αλλά δεν είχαμε την αποφασιστικότητα και την αυτοπεποίθηση για να κλειδώσουμε τη νίκη που αξίζαμε. Πως να βρει η ομάδα αυτοπεποίθηση όταν ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να βρει ένα βασικό σχήμα και από παιχνίδι σε παιχνίδι ο Χιμένεθ μας επιφυλάσσει και μερικές εκπλήξεις. Παίκτες εξαφανισμένοι εμφανίζονται και άλλοι από βασικοί εξαφανίζονται. Καμία λογική, καμία συνοχή, κανένα πλάνο, καμία πρόοδος.   

ΒΑΘΕΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΑΛΛΕΡΓΙΑ ΣΤΗ ΝΙΚΗ

Αλλεργία στις νίκες φαίνεται να έχει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ και δεν λέει να βρει γιατρειά. Ακόμη και όταν παίζει σχετικά καλά στο τέλος η αφέλεια που τον χαρακτηρίζει υπερισχύει, όπως ακριβώς έγινε  και σήμερα κόντρα στην «ομαδάρα» του Λεβαδειακού. Δεν είχε την συγκέντρωση, δεν είχε την αυτοπεποίθηση, δεν είχε και δεν έχει το κίνητρο και την έμπνευση που απαιτείται ώστε να ανταποκριθεί έστω στις ελάχιστες απαιτήσεις αυτού του κόσμου… που έχει κουραστεί να φεύγει πικραμένος. Επιτέλους συνέλθετε!

ΥΓ. Και έχει δρόμο ακόμη το πρωτάθλημα, να δούμε τι άλλο θα δούμε φέτος.

Στον ύπνο πιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στη Λάρισα, δέχθηκε γκολ μόλις στο 3’ και αντί για αφύπνιση ακολούθησε ο ύπνος του δικαίου. Η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη εντός έδρας νίκης της και ο ΑΡΗΣ μας βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στον αγωνιστικό του πυθμένα. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση σε ένα χρονικό σημείο όπου παρά τα αποτελέσματα, με την επιστροφή των τραυματιών φαινόταν η ομάδα να βρίσκει την ταυτότητα της. Μόνο ο κόσμος όρθιος, που παρά την απογοήτευση του έδωσε δυναμικό παρών στη Λάρισα.

ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

Μόλις 3’ χρειάστηκαν στο παιχνίδι για να πετύχει η ΑΕΛ το γκολ που έμελλε να είναι και το νικητήριο. Φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή, γρήγορη εκτέλεση με πάσα, άμυνα σε ύπνο, άπιαστο γυριστό διαγώνιο σουτ και 1-0. Τόσο απλά, τόσο επιπόλαια… Η συνέχεια είχε κάποιου είδους αντίδραση που περιορίστηκε μόλις σε 2 καλές ευκαιρίες με Σούντμπεργκ και Φατιγκά. Και μετά το χάος της ανούσιας κατοχής με το ανέφτικο build up από πίσω και τη δυσλειτουργία στη μεσοεπιθετική ανάπτυξης της ομάδας.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τι και αν ο Χιμένεθ προσπάθησε να συμμαζέψει τα πράγματα στην έτσι και αλλιώς μπερδεμένη ενδεκάδα που επέλεξε, αποτέλεσμα μηδέν. Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να έχει την ανούσια κατοχή χωρίς όμως να καταφέρνει να γίνεται απειλητικός. Αντιθέτως η ΑΕΛ είχε κάποιες καλές στιγμές που ανέδειξαν τον Διούδη ίσως τον μοναδικό διασωθέντα από το σημερινό ναυάγιο.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Μαχαιριά στην καρδιά του Αρειανού που πήγαινε να αναθαρρήσει  στα τελευταία παιχνίδια ήταν το σημερινό στη Λάρισα. Εκεί όπου ξαφνικά όποια βήματα προόδου είχαμε διακρίνει, ξεχάστηκαν με περίσσια ευκολία και είδαμε μια από τα ίδια. Οι επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα σε μια εποχή όπου μετράμε επιστροφές τραυματιών και νέες μεταγραφές γεννάει ερωτηματικά. Όπως και η έλλειψη μαχητικότητας από τους παίκτες μας είναι κάτι που εντυπωσιάζει αρνητικά. Τελείωσε η χρονιά; Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον; Για αυτό και για «μανατζερικούς» λόγους είδαμε τον Μορουτσάν να παίρνει χρόνο; Η διαπραγμάτευση με τον Μορουτσάν είναι προτεραιότητα για τον σύλλογο; Όχι το να δούμε και λίγο μπάλιτσα μπας και στο τέλος πιάσουμε έστω τη βάση των στόχων; Έχει τεθεί κάποιος στόχος στον Χιμένεθ γιατί έτσι όπως παρέταξε την ομάδα δεν έμοιαζε να καίγεται και για τη νίκη. Και αν ο προπονητής και η διοίκηση δεν καίγονται για τη νίκη μάλλον και οι παίκτες θα ακολουθήσουν. Γιατί σήμερα από τον τρόπο που κατέβηκε και αγωνίσθηκε η ομάδα δεν έμοιαζε να στοχεύει ξεκάθαρα στη νίκη. Περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν πάμε να μην χάσουμε και ότι βγει… Ότι βγει και ότι κάτσει όπως μοιάζει και η διαχείριση των τραυματιών. Τελικά οι Καντεβέρε και Δώνης επέστρεψαν; Ο Γιένσεν; Ο Ράκιτς έμεινε από δυνάμεις επειδή έπαιξε Τετάρτη; Μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στο χορτάρι.

ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Κάτι σαν πεισματάρικο, αγύριστο κεφάλι μοιάζει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ που αρνείται να αλλάξει τις κακές του συνήθειες παρόλο που έχει πιάσει πάτο. Είτε μιλάμε για κολλήματα του Χιμένεθ είτε για τερτίπια και υπερευαισθησία αρκετών παικτών το αποτέλεσμα στο γήπεδο είναι ένας ΑΡΗΣ άνευρος, στατικός και αδιάφορος που ούτε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα δεν βρίσκει λόγο να προσπαθήσει παραπάνω μπας και σώσει έστω τον βαθμό. Μετά και το σημερινό πισωγύρισμα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την υπάρχουσα κατάσταση δεν πάμε πουθενά και οι άμεσες ριζικές αλλαγές είναι το μόνο που μπορεί να μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια. Τη συνέχεια φέτος αλλά και του χρόνου. Κρίμα για τον κόσμο που με κάθε ευκαιρία παραμερίζει την πίκρα του και στηρίζει δυναμικά την ομάδα όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στη Λάρισα.

ΥΓ. Καμία διαιτησία δεν μας έφταιξε για το σημερινό χάλι. Με αφορμή όμως τα πέναλτι του βάζελου στα λάθη του Ρόουζ για το κύπελλο, σήμερα το VAR άνετα είχε 2-3 φάσεις που αν έδειχνε την ανάλογη ευαισθησία θα βλέπαμε και το κράτημα στην ευκαιρία του Σούντμπεργκ και την ξεκάθαρη κίνηση με το σώμα του πεσμένου παίκτη της Λάρισας πάνω στον Πέρεθ και πιθανόν και ένα χέρι που το συνδρομητικό το έπνιξε με συνοπτικές διαδικασίες. Ευαισθησίες είναι αυτές όμως, τι να κάνουμε…

Ήθελε την πρόκριση αλλά τελικά επιστρέφει με 3 γκολ ο ΑΡΗΣ μας από το ΟΑΚΑ όπου αν και το προσπάθησε τελικά φάνηκε λίγος για να το καταφέρει. Οι χαμένες μας ευκαιρίες στο 0-0 αλλά και στο 1-0 πληγώνουν πιο πολύ από τις επιλεκτικές ευαισθησίες που δείχνουν εκεί στον VAR όταν βλέπουν ΑΡΗ. Αυτό όμως που μένει στο φινάλε είναι ότι από τις 14/01 ο ΑΡΗΣ έχει μείνει με τον ελάχιστο στόχο ζωντανό και αυτόν να τον διεκδικεί με ξεκάθαρο μειονέκτημα.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΘΡΑΣΣΟΣ ΑΛΛΑ…

Ο Άρης μπήκε με θράσος στο ΟΑΚΑ. Στο 10', ο Μόντσου είχε διπλή τεράστια ευκαιρία. Πλάσαρε πρώτα πάνω στον Λαφόν, και στην επαναφορά – με την εστία κενή – κατάφερε να τη στείλει... άουτ. Και όταν δεν κάνεις το γκολ σε τέτοιες φάσεις, η μπάλα σε τιμωρεί. Λίγο μετά, ο Μπακασέτας ξεζούμισε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε και με ένα συρτό σουτ έξω από την περιοχή που πέρασε ανάμεσα από πολλά πόδια έκανε το 1-0.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΤΑΝ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Δεν πτοήθηκε η ομάδα από το 1-0 και συνέχισε σχεδόν με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε ξεκινήσει το παιχνίδι. Στο 35' ο Μορόν κατέβασε υπέροχα, πλάσαρε σωστά, αλλά ο Λαφόν το έβγαλε με τα ακροδάχτυλα. Η ομάδα πίστευε στην ανατροπή και αυτό φάνηκε στα πρώτα λεπτά του Β ημιχρόνου όπου 2 φορές, μια ο Παναγίδης και μια ο Μόντσου δεν κατάφεραν να ισοφαρίσουν. Κόντρα σε αυτό το μομέντουμ που είχαμε ήρθε ξαφνικά η αγκαλιά του Ρόουζ που την είδαν τα γατόνια του VAR και από την άσπρη βούλα ο Μπακασέτας έκανε το 2-0. Η επιλεκτική ευαισθησία του VAR είχε και συνέχεια λίγα λεπτά αργότερα με τον Ρόουζ και πάλι πρωταγωνιστή στη φάση και το τελικό 3-0 να διαμορφώνεται ξανά από την άσπρη βούλα.

ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ

Αποφασιστικότητα, σωστή νοοτροπία, πνευματική ετοιμότητα, όπως θέλεις πες το. Ο ΑΡΗΣ είχε τις ευκαιρίες για να αλλάξει τις ισορροπίες της αναμέτρησης αλλά τις πέταξε όλες στα σκουπίδια και μαζί και την πρόκριση. Θα περίμενε κανείς από τον Χιμένεθ 2-3 διαφορετικές επιλογές με βάσει όσα είδαμε κόντρα στην ΑΕΚ αλλά μάλλον ήθελε πιο φρέσκα πόδια. Όταν όμως βλέπεις έναν Μόντσου να χάνει τα άχαστα ή να γυρίζει διαρκώς τη μπάλα πίσω – κάτι που δεν το έκανε με την ΑΕΚ – χωρίς ουσιαστικό λόγο, τι να σου κάνει ο προπονητής; Όταν ο ανεβασμένος Ρόουζ των τελευταίων αγωνιστικών με τόση εμπειρία από ελληνικό πρωτάθλημα δίνει τέτοια «δώρα» στους αντιπάλους, τι κάνεις; Δεν τους βάζεις; Ρισκάρεις με άλλους που δεν είναι έτοιμοι σωματικά; Ανεξάρτητα πάντως από το πικρό τελικό αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ σε σχέση με ότι έχουμε δει από το ξεκίνημα της χρονιάς, τώρα που επιστρέφουν οι τραυματίες δείχνει σημάδια βελτίωσης. Και ναι στο πρωτάθλημα μας έχει απομείνει μόνο ο στόχος της Ευρώπης αλλά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την επόμενη χρονιά. Έστω και με καθυστέρηση, αν ο υγιής ΑΡΗΣ υπό τις οδηγίες του Χιμένεθ αρχίσει να αποδίδει ίσως τελικά να μπορούμε να κρατήσουμε και κάποια κομμάτια από μια ομάδα που δεν έπειθε καθόλου. Ναι δεν είναι ο στόχος που θα θέλαμε αλλά η ομάδα πρέπει να έχει και μια συνέχεια. Γιατί με 25 μεταγραφές κάθε χρόνο δουλειά δεν γίνεται.

ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΡ – ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

Σπατάλησε τις ευκαιρίες του ο ΑΡΗΣ μας, δεν είχε το killer instinct που χρειαζόταν για να πάρει την πρόκριση. Αντιθέτως ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε όλα τα «δώρα» που του προσφέραμε και έφθασε σε μια εύκολη νίκη. Δύσκολο βράδυ για κάθε Αρειανό το σημερινό μιας και μετά τον αποκλεισμό από το κύπελλο και την πορεία μας στο πρωτάθλημα, το μόνο που μας απομένει είναι να κάνουμε υπολογισμούς διαβάζοντας το πρόγραμμα της superleague, να διαιρούμε βαθμούς μετά από κάθε αγωνιστική και να ελπίζουμε στο τέλος την «βάση» να την πιάσουμε. Κρίμα και κουράγιο…

ΥΓ. Για τον ΑΡΗ ξεκάθαρες αγκαλιές και τραβήγματα για τους άλλους «φάσεις από αυτές που γίνονται διαρκώς στο παιχνίδι, σχεδόν σε κάθε κόρνερ».

ΥΓ2. Χωρίς γκολ δεν πας πουθενά, οπότε δεν θα πω ότι η διαιτησία έκρινε την πρόκριση. Όταν όμως  βλέπεις το σπρώξιμο-χτύπημα στον Παναγίδη με το σκορ 2-0 και τον διαιτητή να μην σφυρίζει τίποτα και το ζήλο του βοηθού και του διαιτητή να διακόψουν το παιχνίδι όταν πας να βγεις στην αντεπίθεση για να παρέμβει το VAR καταλαβαίνεις που θα πήγαινε το έργο ακόμη και αν πετύχαινες και γκολ.

Ποδαρικό στις «κλοπές» έγινε απόψε στο Κλ.Βικελίδης με τον Νορβηγό διαιτητή και τον συνεργάτη του στο VAR να πλαστογραφούν το τελικό αποτέλεσμα με μια απόφαση σκάνδαλο! Από το περίφημο «touch» του Αγρινίου φθάσαμε στο σημερινό φάουλ-ανακάλυψη του Ρόουζ στο ξεκίνημα της φάσης του γκολ του Ντούντου για το 2-1. Σε μια βραδιά που ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να παίξει καλό και ουσιαστικό ποδόσφαιρο αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε παθητικό ρόλο. Για αυτό και χειροκροτήθηκε στο φινάλε από τον κόσμο του παρά το Χ.

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Το ματς ξεκίνησε με τον ΑΡΗ μας να μπαίνει δυνατά, να πιέζει ψηλά με σωστό τρόπο και να εκτελεί με ευλάβεια το πλάνο του Χιμένεθ. Απείλησε από νωρίς όμως στο 8’ ήρθε ένα αβίαστο λάθος από τον Τεχέρο που οδήγησε στο 0-1 κόντρα στη ροή του αγώνα. Φθηνό λάθος, μαχαιριά στη ψυχολογία που έχτιζε η ομάδα ως εκείνο το σημείο αλλά ο ΑΡΗΣ δεν έκανε πίσω. Αντιθετώς, απάντησε άμεσα μέσα στα επόμενα 120’’ με 2 καλές ευκαιρίες αλλά και το πολύ ωραίο γκολ του ανεβασμένου Γιένσεν! Οι παίκτες του Χιμένεθ έμοιαζαν απόλυτα συγκεντρωμένοι και συνέχισαν να ελέγχουν το παιχνίδι με χαρακτηριστική ευκολία.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΛΕΨΑΝ

Μια ομάδα υπήρχε μέσα στο γήπεδο και αυτή ήταν ο ΑΡΗΣ. Έτσι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Μπορεί να μην δημιουργούσαμε καλές ευκαιρίες αλλά είχαμε καλή κυκλοφορία αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε μια μόνιμη θέση άμυνας. Και στο 57’ που προσπάθησε λίγο να ανέβει ήρθε η αντεπίθεση με την μαγική πάσα του Γιένσεν στον Ντούντου, η βολίδα του Βραζιλιάνου και το 2-1! Η χαρά μας όμως δεν κράτησε πολύ… το VAR επενέβει για μια φάση πολύ πιο πίσω που ούτε στο μπάσκετ δεν θα το σφύριζαν φάουλ με τον διαιτητή να βλέπει και αυτός ένα ακόμη «touch» σαν εκείνο το περίφημο του Λανουά για το ακυρωθέν γκολ στο Αγρίνιο. Μια φάση που έκρινε την αναμέτρηση παρόλο που και στη συνέχεια είχαμε και κάποιες στιγμές που θα μπορούσε να γίνει ξανά το 2-1. Η ΑΕΚ εμφανίσθηκε μόλις στα τελευταία 3’ της αναμέτρησης που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον εκνευρισμό των παικτών μας από τα προκλητικά σφυρίγματα του νορβηγού διαιτητή.

ΠΙΟ ΜΥΑΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Προσπερνώντας την διαιτητική σφαγή και συνυπολογίζοντας την δυναμική και το φορμάρισμα του αντιπάλου, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε σήμερα την πιο ολοκληρωμένη εμφάνιση του. Πρώτη φορά είδαμε σωστή πίεση ψηλά. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλό build up από πίσω. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλή κυκλοφορία της μπάλας προς την επίθεση. Πρώτη φορά είδαμε να απειλεί και από τα 2 άκρα με συνέπεια. Χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς νεκρά διαστήματα αλλά σταθερά μαχητικός με ένταση και αποφασιστικότητα. Από την αρχή μέχρι το 89’ ο ΑΡΗΣ έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή και τίποτα δεν θύμιζε την προβληματική ομάδα που κυνηγούσε την ουρά της και δεν ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Πιθανόν να έπρεπε να φρεσκάρει λίγο την ομάδα ο Χιμένεθ προς το τέλος αλλά από την άλλη υπήρχε μια συνοχή που δεν έπρεπε να χαλάσει. Αυτό πάντως που έχει την αξία του είναι ότι μετά το αγωνιστικό «restart» κόντρα στον Παναιτωλικό για το κύπελλο σήμερα η ομάδα ανέβασε και άλλο την απόδοση της. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει και στη συνέχεια. Τώρα που επιστρέφουν σιγά σιγά οι τραυματίες και όλα μπαίνουν σε μια σειρά.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΗΣ

Κόντρα στην φορμαρισμένη ΑΕΚ που μέχρι την προηγούμενη αγωνιστική οδηγούσε την κούρσα του πρωταθλήματος, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση πέτυχε 2 γκολ, δέχθηκε μόλις 1 αλλά  ο Νορβηγός διαιτητής και ο συνεργάτης του στο VAR ήταν αποφασισμένοι να μας στερήσουν τη νίκη. Μια απόφαση που δυστυχώς δεν ξενίζει… Το πλαστογραφημένο τελικό αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει αυτό που παρακολουθήσαμε. Μπράβο στην ομάδα για την προσπάθεια, μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΥΓ. Αυτό θεωρείται «κανονικότητα» για το ελληνικό πρωτάθλημα των τεσσάρων δυναστών του.

Με το δεξί μπήκε ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗ στη νέα κερδίζοντας τον Παναιτωλικό στο βροχερό Κλ.Βικελίδης με 2-0, σκορ που διαμορφώθηκε στα πρώτα 45’! Νίκη-πρόκριση που μας οδηγεί στο νοκ άουτ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή των προημιτελικών, η ομάδα μας θα πρέπει να δώσει συνέχεια στη σημερινή εμφάνιση όπου σε συνδυασμό με τις σημαντικές επιστροφές από το μέτωπο των τραυματιών ήταν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το 2026.

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η ομάδα μπήκε με τσαγανό, ενέργεια και επιθετικό ρυθμό. Όχι για να έχει απλά την  κατοχή αλλά για να  βρει όσο γρηγορότερα μπορούσε το γκολ. Πίεση στα 3/4  και κυκλοφορία της μπάλας προς την αντίπαλη εστία με λογική και συνέπεια. Ο δραστήριος Μισεουί – η έκπληξη του Χιμένεθ στην ενδεκάδα - στο 30’ έστειλε τη μπαλιά-αλφάδι στον Μορόν για να κάνει με μια ψύχραιμη κεφαλιά το 1-0. Ένα γκολ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια δεν αποσυντόνισε τους παίκτες μας και δεν χάλασε τον τρόπο που αγωνιζόμασταν ως εκείνο το σημείο. Στο 45’ η επιμονή μας και για ένα 2^ο γκολ απέδωσε καρπούς. Ο Ράτσιτς, που σαρώνει ό,τι κινείται τελευταία, με μια βολίδα από τα 25 μέτρα έγραψε το 2-0 δικαιώνοντας όλους τους «προπονητές της κερκίδας» που με κάθε ευκαιρία φωνάζουν «σούταρε».

ΕΧΑΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡ

Αν και στο Β ημίχρονο η ομάδα δεν έριξε στροφές φαινόταν σε όλες τις φάσεις να είναι πιο προσεκτική. Ακόμη και έτσι έκανε τις ευκαιρίες του με το δοκάρι του Καντεβέρε και το γκολ που ακυρώθηκε ορθώς ως οφσάιντ,  το άστοχο σουτ του  Παναγίδη και τα χαμένα τετ-α-τετ των Πέρεθ και Γιένσεν. Ο Παναιτωλικός ουσιαστικά μόλις 1 φορά απείλησε στο Β ημίχρονο και εκεί έπεσε στο μπλόκο του φορμαρισμένου Αθανασιάδη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ RESTART ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ

Πολλά περισσότερα από τη νίκη-πρόκριση κέρδισε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι δεν έχει εμμονές σε πρόσωπα και ρίχνοντας τον Μισεουί στο παιχνίδι άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Ένας Μισεουί – που πολλοί πιστεύαμε ότι είχε «καεί» και δεν θα τον ξαναβλέπαμε – που μπήκε μετά από καιρό, κράτησε μπάλα, μοίρασε 2 ασίστ και αναδείχθηκε σε MVP της αναμέτρησης παρόλο που λόγω ενοχλήσεων έγινε αλλαγή στο ημίχρονο. Είδαμε τον Φαμπιάνο να επιστρέφει ύστερα από μήνες και να αποδίδει σαν τον Φαμπιάνο που ξέρουμε και γουστάρουμε. Είδαμε τον Ράτσιτς να σκοράρει ένα καταπληκτικό γκολ. Είδαμε επιτέλους τον Χιμένεθ να έχει επιλογές και να κάνει τις αλλαγές που θέλει χωρίς αδιέξοδα και απόγνωση. Είδαμε μια ομάδα στο πρώτο γκολ να πανηγυρίζει σαν μια γροθιά στον αέρα αγκαλιά με τον προπονητή κόντρα σε όλα τα «αφηγήματα» που θέλουν παίκτες ξενερωμένους και προπονητή με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Μακάρι να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι τραυματίες και επιτέλους να δούμε τον ΑΡΗ που υποτίθεται θα βλέπαμε από το περασμένο καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος, χάθηκαν ευκαιρίες, έστω και τώρα όμως ας δούμε αν αλλάζει όλο αυτό. Και αυτή η εμφάνιση ύστερα από καιρό είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ο πανηγυρισμός των παικτών στο πρώτο γκολ του Μορόν αγκαλιά με τον Χιμένεθ ίσως και να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της σημερινής αναμέτρησης. Σε ένα ματς όπου ο ΑΡΗΣ με την εικόνα του τα έκανε όλα να φαίνονται απλά και εύκολα. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ημέρα με πολλές και σημαντικές επιστροφές τότε ναι, μαζί με τις μεταγραφές ίσως τελικά το 2026 να παρακολουθήσουμε έναν πολύ πιο ανταγωνιστικό ΑΡΗ από αυτόν που βλέπουμε από την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν. Έναν ΑΡΗ που στη Λεωφόρο θα κατέβει να πάρει με όλες του τις δυνάμεις την πολυπόθητη πρόκριση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τα αλλάξουμε όλα!

Με τον Αθανασιάδη σε 3 καθοριστικές φάσεις να κρατάει ανέπαφη την εστία του, ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να πάρει τη νίκη με αυτογκόλ στο 22’ .  Κόντρα σε μια αήττητη ομάδα εντός έδρας, με 11 απουσίες, χωρίς να καταφέρει να κυριαρχήσει στο παιχνίδι αλλά και χωρίς να απειληθεί ιδιαίτερα(πέρα από 3 περιπτώσεις) κατάφερε να κερδίσει τους 3 βαθμούς. 3 βαθμοί που μας επιτρέπουν να περάσουμε τις γιορτές με περισσότερη ηρεμία αλλά και την μεταγραφική περίοδο με περισσότερη προσμονή.

ΠΡΟΩΡΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με πείσμα στην αναμέτρηση, προσπάθησε να πιέσει πιο ψηλά από όσο συνηθίζει και μόλις στο 22’ πήρε προβάδισμα από ένα αυτογκόλ  που προήλθε από σέντρα του Μόντσου.  Παρά το μικρό αριθμό ουσιαστικών ευκαιριών και το σφιχτό ρυθμό γενικότερα σε όλο το πρώτο ημίχρονο, η ομάδα κράτησε τη συγκέντρωση της και προστάτεψε με ευκολία το δώρο των αντιπάλων του.

ΕΣΤΗΣΕ ΜΠΛΟΚΟ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Πιο κινητικές και με περισσότερη διάθεση μπήκαν και οι 2 ομάδες στο Β ημίχρονο χωρίς όμως να μπορούν να δημιουργήσουν επικίνδυνες καταστάσεις στις αντίπαλες εστίες. Με χαρακτηριστική ευκολία η άμυνα μας απορροφούσε την πίεση του Αστέρα αλλά όταν βγαίναμε μπροστά δεν υπήρχε πλάνο. Ακόμη και στις 2-3 καλές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν Παναγίδης και Μόντσου δεν εκτέλεσαν σωστά ώστε να «κλειδώσουν» τη νίκη. Και όσο το σκορ είναι στο 1 γκολ τότε μια στιγμή αδράνειας ή ένα φθηνό λάθος μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση. Για καλή μας τύχη, τις 3 φορές που ο Αστέρας Τρίπολης κατάφερε να γίνει επικίνδυνος ο Αθανασιάδης ήταν σε απόλυτη ετοιμότητα και με 3 καταπληκτικές αποκρούσεις στα σουτ του Μπαρτόλο και του Καλτσά κράτησε το τρίποντο για την ομάδα του μέχρι το τέλος! Δικαιολογημένα ο MVP της αναμέτρησης

ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, ΔΕΔΟΜΈΝΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Με ομάδα ειδικών συνθηκών, οι επιλογές του Χιμένεθ ήταν μετρημένες. Ακόμη και εκεί που μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις επιλογές του ή ακόμη και να αγανακτεί με την απουσία επιθετικού πλάνου, το γεγονός είναι ότι ο κόουτς είχε να διαχειριστεί 11 απουσίες, με παίκτες όπως ο Ράτσιτς, ο Γιένσεν και ο Φατιγκά που είχαν ανεβασμένη απόδοση τον τελευταίο καιρό. Λογικό είναι η ομάδα να μην είναι θελκτική, λογικό είναι να ζοριζόμαστε με την μπάλα στα πόδια και οι ευκαιρίες να έρχονται με το σταγονόμετρο. Ήσουν σταθερός στην άμυνα σε γενικές γραμμές και μέσα από τη διαχείριση των τερματοφυλάκων κατάφερες να έχεις ετοιμοπόλεμο τον Αθανασιάδη που ήταν  ο mvp της αναμέτρησης. Καθαρά ψυχρά δεν το λες και λίγο. Αντιθέτως προπονητής και παίκτες είχαν μια δύσκολη αποστολή και την έβγαλαν με απόλυτη επιτυχία!

ΗΡΕΜΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΤΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

3 σημαντικούς βαθμούς και την ηρεμία του κατά την περίοδο των εορτών κέρδισε ο ΑΡΗΣ μας στην Τρίπολη, χάρη στο δώρο-αυτογκολ του Ιβάνοφ αλλά και τον Αθανασιάδη που 3 φορές αντέδρασε εντυπωσιακά και απέτρεψε την ισοφάριση. Δεν έθελξε η ομάδα με την απόδοση της και πως θα μπορούσε να το κάνει αγωνιζόμενη με τόσες πολλές και σημαντικές απουσίες. Πήρε όμως τη νίκη και αυτό είναι που μετράει. Πλέον η σκέψη όλων είναι στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου εκεί όπου ευελπιστούμε να έρθουν παίκτες ικανοί να κάνουν τη διαφορά. Μπας και κάτι αλλάξει από τη νέα χρονιά και σωθεί, ότι προλαβαίνει να σωθεί. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Όρθιος στάθηκε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχε τον πρώτο λόγο για τη νίκη και αν και του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να την πάρει τελικά βολεύτηκε με το Χ.  Με 10 παίκτες έπαιξαν στο μεγαλύτερο μέρος του β ημιχρόνου οι 2 ομάδες, με την κόκκινη κάρτα στον Φατιγκά με δεδομένες τις απουσίες στα μετόπισθεν να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον Χιμένεθ. Λίγος κόσμος στο Κλ.Βικελίδης με τον κόσμο να έχει «κρυώσει» για τα καλά με τον τρόπο που εξελίσσεται η φετινή χρονιά.

ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Με τον Χιμένεθ ορθώς να αποφασίζει να αφήσει τον ντεφορμέ Μόντσου στον πάγκο, προσπάθησε να δώσει κατεβάσει έναν ΑΡΗ με περισσότερη ταχύτητα και γρηγορότερη σκέψη στον χώρο του κέντρου. Για κακή μας τύχη όμως ο Γαλανόπουλος πραγματοποίησε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ήταν το «βαρίδιο» σε κάθε κίνηση που έκανε ο ΑΡΗΣ είτε αμυνόμενος είτε με την μπάλα στα πόδια. Ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο αλλά η άμυνα μας αν και ανορθόδοξα σε πολλές περιπτώσεις είχε τις απαντήσεις. Όπως είχε και τον Αθανασιαδή σε ετοιμότητα παρόλο που ώρες ώρες έμοιαζε να στερείται αυτοπεποίθησης. Ο Πέρεθ έχασε μοναδική ευκαιρία για το 1-0 από το ύψος στο πέναλτι, ίσως στην καλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ στο παιχνίδι.

ΚΥΝΗΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Με τις 2 ομάδες να μένουν με 10 παίκτες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα(στο 50’ ο Ολυμπιακός, στο 60’ εμείς) θα περίμενε κανείς ότι ο ρυθμός θα έπεφτε και θα βλέπαμε πιο προσεκτικές κινήσεις και από τις 2 πλευρές. Αντιθέτως όμως και οι 2 ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους και διεκδίκησαν με περισσότερο πάθος από πριν την νίκη. Κλασσικές ευκαιρίες μπορεί να μην είδαμε αλλά υπήρξαν μπόλικες στιγμές και στις 2 εστίες όπου μια λεπτομέρεια θα μπορούσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αντίπαλοι μας μπόρεσαν να εξαργυρώσουν τις στιγμές του και το 0-0 μάλλον ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

ΥΠΟΦΕΡΤΟΣ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Κουράζει αλλά είναι αλήθεια ότι την ομάδα εδώ και καιρό την κρίνουμε με πολλούς αστερίσκους. Βλέποντας τις διαθέσιμες επιλογές του Χιμένεθ και την χαμηλή απόδοση πολλών παικτών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κόντρα στον πρωτοπόρο της βαθμολογίας ήταν καλός. Πιο ψυχρά όμως μάλλον θα λέγαμε ότι η ομάδα ήταν απλά υποφερτή. Μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα, έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό αλλά τελικά δεν κατάφερε για ακόμη ένα παιχνίδι να βρει το γκολ σε μια χρονιά που τελικά η επίθεση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή. Τόσο μεγάλη πληγή που σε προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τους μόλις διαθέσιμους 4 παίκτες που σου απέμειναν στην αμυντική γραμμή για το επόμενο παιχνίδι. Με αυτές τις συνθήκες ο Χιμένεθ παρέταξε ένα σύνολο που διαχειρίστηκε τις αδυναμίες του και μπόρεσε να πάρει έστω έναν βαθμό της ισοπαλίας. Μας αρκεί; δεν μας αρκεί… αλλά μέχρι να έρθει ο Ιανουάριος αυτή θα είναι η κατάσταση.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ

Σε έναν αγώνα που πολλοί περίμεναν να είναι μονόλογος του Ολυμπιακού ο ΑΡΗΣ δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, πάλεψε …αλλά και πάλι δεν κέρδισε. Κράτησε τον αντίπαλο του στο μηδέν, αλλά έμεινε και ο ίδιος κολλημένος σε μια επιθετική μετριότητα που τον στοιχειώνει από την αρχή της σεζόν. Το ψάχνει ο Χιμένεθ κάθε αγωνιστική, με τα προβλήματα όμως να αυξάνονται αντί να μειώνονται. Πλέον η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου μοιάζει σαν σανίδα σωτηρίας που θα πρέπει να περπατήσουμε με προσοχή μπας και στο τέλος της σώσουμε κάτι από αυτή την περίεργη χρονιά.

ΥΓ. Στενάχωρη η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης, όταν όμως απουσιάζει το «όραμα»  και οι «υψηλοί στόχοι» από την όλη προσπάθεια αυτά είναι τα αποτελέσματα. Από την άλλη όμως η απαξίωση της ίδιας της ομάδας μας δεν βοηθάει σε τίποτα.