Μπορεί ο ΑΡΗΣ μας την χρονιά που ολοκληρώθηκε πάνω στα παρκέ να μην κέρδισε τίποτα παραπάνω πέρα από τον σεβασμό των αντιπάλων του αλλά κατάφερε να αναδείξει τα "στελέχη" του και να τα οδηγήσει σε σημαντικές προσωπικές διακρίσεις. Μετά τον Όκαρο Γουάιτ που αναδείχθηκε MVP της κανονικής διάρκειας της Basket League και μέλος της κορυφαίας 5αδας ήρθε η σειρά του κόουτς Δημήτρη Πρίφτη να αναδειχθεί ως κορυφαίος προπονητής της Basket League αφήνοντας στην 2η θέση(και με διαφορά βάσει ψήφων) τον πρωταθλητή Σφαιρόπουλο. Μάλιστα το ότι ο Δημήτρης Πρίφτης κατάφερε αυτή την προσωπική διάκριση χωρίς να έχει κατακτήσει κάποιο τίτλο με την ομάδα μας δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στην επιτυχία του.

Σίγουρα ως οπαδοί θα προτιμούσαμε(σίγουρα και ο ίδιος θα το προτιμούσε) ο κόουτς μας να ήταν στην θέση του Σφαιρόπουλου ή του Τζόρτζεβιτς που αν και δεν "διακρίθηκαν" σε ψηφοφορίες γεύτηκαν την χαρά ενός τίτλου με τις ομάδες του αλλά κάθε επιτυχία ενός μέλους της οικογένειας του ΑΡΗ μας γεμίζει με υπηρηφάνεια! Τιμή για την ομάδα μας είναι που ο Δημήτρης Πρίφτης είναι μέλος της Εθνικής ομάδας, τιμή για την ομάδα μας είναι που ψηφίσθηκε κορυφαίος προπονητής της χρονιάς, τιμή για την ομάδα μας που ο Όκαρο Γουάιτ όλη την χρονιά τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του και αποτελεί ένα από τα πιο "καυτά" ονόματα του καλοκαιριού. Και όπως πολύ σωστά δήλωσε ο κόουτς το έργο του που τον οδήγησε σε αυτή την διάκριση αντιπροσωπεύει την συλλογική προσπάθεια που γίνεται στον ΑΡΗ μας τα τελευταία χρόνια. Μια προσπάθεια ειλικρινής που ναι μεν μπορεί να είχε ένα "ταβάνι" αλλά αν αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να αποτελέσει την βάση μιας προσπάθειας όπου στόχος θα είναι η κορυφή σε κάθε διοργάνωση που συμμετέχουμε όπως πραγματικά αξίζει σε αυτή την ομάδα και τον κόσμο της.

Και αν το δούμε καθαρά οπαδικά, μακριά από "προσωπολατρίες" θα διαπιστώσουμε ότι ο ΑΡΗΣ μετά και από αυτές τις διακρίσεις του Πρίφτη και του Γουάιτ  αλλά και του Βεζένκοφ πέρσι, πλέον φαντάζει ως ένα ιδανικό περιβάλλον για κάποιον φιλόδοξο αθλητή ή προπονητή που θέλει να δουλέψει και να διαπρέψει, κάτι που τα προηγούμενα χρόνια έμοιαζε με ανέκδοτο λόγω της διοικητικής και οικονομικής αβεβαιότητας που επικρατούσε.. Βέβαια η σκληρή πραγματικότητα λέει ότι ο ΑΡΗΣ την δεδομένη χρονική στιγμή αποτελεί για παίκτες και προπονητές το "σκαλοπάτι" στην καριέρα τους και αυτό ίσως είναι το μεγάλο στοίχημα της διοίκησης Λάσκαρη που θα πρέπει να κερδίσει. Γιατί αν οι προσωπικές διακρίσεις των στελεχών της ομάδος, μας κάνουν μια φορά χαρούμενους ένας τίτλος θα μας απογείωνε! Συγχαρητήρια στον κόουτς και στον Όκαρο και αναμένουμε τα καλύτερα!

ΥΓ. Ο Ιτούδης κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης με την ΤΣΣΚΑ, ο Μπαρτζώκας έκανε την "έκπληξη" με την Κουμπάν που την οδήγησε στο Final Four, ο Πρίφτης αναδείχθηκε ως κορυφαίος της Basket League! Ας το έχει στο νου του ο Βασιλακόπουλος την επόμενη φορά που θα πρέπει να διαλέξει προπονητή για την Εθνική Ελλάδος.

ΥΓ2. Η συγκεκριμένη βράβευση προς τον κόουτς έδωσε και απαντήσεις στις διάφορες διαφωνίες μας. Τόσο για το έργο του Δ.Πρίφτη αυτά τα 2 χρόνια όσο και για το ποιος είναι ο πιο κερδισμένος από αυτή τη συνεργασία Πρίφτη - ΑΡΗ.

ΥΓ3. Πάλι καλά που αυτή η βράβευση ήρθε μετά την υπογραφή νέου συμβολαίου. Διαφορετικά το παζάρι θα ήταν ακόμη πιο σκληρό.

ΥΓ4. Ρε κόουτς, τώρα που το "σηκώσαμε" μήπως να κάνουμε και καμιά μεταγραφή?

Η στιγμή που κάθε μπασκετόφιλος γουστάρει έφθασε. Τα πλέιοφς ξεκινάνε και ο ΑΡΗΣ μας καλείται να πιστοποιήσει την εξαιρετική χρονιά που πραγματοποιεί και να την ολοκληρώσει εξίσου καλά. Τα περιθώρια λάθους πλέον έχουν εξαφανισθεί και δεύτερες ευκαιρίες δεν υπάρχουν. Σε πρώτη φάση θα πρέπει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο της αξιόμαχης Κηφισιάς και στη συνέχεια σεβόμενοι την τεράστια ιστορία αυτής της ομάδος και της δυναμικής του κόσμου της να αντιμετωπίσουμε την συνέχεια των πλέιοφς όπως αρμόζει. 

Η Κηφισιά μπορεί να κατέκτησε 6η αλλά όσοι παρακολουθούν το πρωτάθλημα γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια πολύ ανταγωνιστική ομάδα που αν δεν είχε κάποιες απώλειες παικτών κατά την διάρκεια της χρονιάς θα μπορούσε να κάνει σαφώς περισσότερες "ζημιές" και να τερματίσει σίγουρα πιο ψηλά από τον ταλαίπωρο συμπολίτη. Άλλωστε δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από την νίκη μας μέσα στο Ζηρίνειο σε ένα παιχνίδι που αν και φαινόταν χαμένο οι Γουότερς και Μούρτος είχαν εντελώς διαφορετική άποψη. Όσο όμως και αν το παλέψει η Κηφισιά δύσκολα θα μπορέσει να αντισταθεί στα «θέλω» του ΑΡΗ και πολύ περισσότερο να περάσει από την σχεδόν απόρθητη έδρα μας. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ο ΑΡΗΣ να αξιοποιήσει τα παιχνίδια με την Κηφισιά, να βρει ρυθμό και να ανεβάσει στροφές ενόψει της πιο δύσκολης συνέχειας.

Οι παίκτες κλειδιά θα πρέπει να ανταποκριθούν στον ρόλο τους και να αποφύγουν τις κακές βραδιές, τα γρήγορα φάουλ που τους βγάζουν εκτός παιχνιδιού και οτιδήποτε άλλο μπορεί να στοιχίσει.  Ο ΑΡΗΣ αρκετές φορές έχει πληγωθεί μέσα από την διαδικασία των πλέιοφς και θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός. Και γιατί όχι  στην συνέχεια να μην κάνει και αυτός την δική του θετική έκπληξη; Το ραντεβού όλων μας στις 18.00 στο θρυλικό Παλέ!

ΥΓ. 2^η συνεχόμενη χρονιά ο MVPτου πρωταθλήματος βγαίνει από την δική μας ομάδα και αυτό είναι κάτι που μας κάνει χαρούμενους, Παρόλα αυτά οι αληθινοί MVPφαίνονται στα κρίσιμα παιχνίδια εκεί που η μπάλα καίει και κρίνονται τα πάντα. Τρέλανε μας Όκαρο!

Μιας που έχουν τελειώσει οριστικά οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδος μας μπορούμε πλέον να μιλήσουμε πιο άνετα και πιο ξεκάθαρα για τους παίκτες που εντυπωσίασαν αλλά και αυτούς που απογοήτευσαν με την φανέλα του ΑΡΗ την χρονιά που μας πέρασε. Θα αρχίσω με αυτούς που με απογοήτευσαν με πρώτο και καλύτερο τον Λεάντρο Γκρασιάν. Ο Αργεντινός ήρθε με μεγάλες περγαμηνές απο την Μπόκα Τζούνιορς και όλοι περιμένανε οτι ο ΑΡΗΣ θα βρεί τον παίκτη που θα οργανώνει το παιχνίδι και μοιράζει τις ασίστ στους επιθετικούς όπως και με τις εκτελέσεις του στα στημένα θα έλυνε άλλο ενα μεγάλο πρόβλημα της ομάδος μας. Αντί για αυτό όμως στα περισσότερα παιχνίδια δεν θα έλεγα απλά οτι ήταν "αόρατος" αλλά κάτι περισσότερο απο αρνητικός μιας και δεν έμπαινε ποτέ στον κόπο να μαρκάρει. Και αν αποτελούσε ως ενα σημείο δικαιολογία οι αλχημείες του Μαζίνιο και όλοι περιμένανε οτι με τον ερχομό του Κούπερ ο Γκρασιάν θα έβρισκε τον ρόλο του στην ομάδα και θα μας έδειχνε την πραγματική του αξία τίποτα δεν άλλαξε και δικαιολογημένα τον Ιανουάριο αποτέλεσε παρελθόν. Πολλές φορές γίνεται σημαντικός λόγος για εσωτερικές μεταγραφές της ομάδος όταν περιμένουμε την αναγέννηση ενός παίκτη που γνωρίζουμε τις τεράστιες δυνατότητες του αλλά για λόγους τραυματισμού και όχι μόνο δεν μπορεί να τις δείξει. Αυτό ακριβώς συνέβει και αυτην την χρονιά με τον Νάτσο Γκαρσία, έναν παίκτη που αναπολούμε τις καλές του στιγμές και αναρωτιόμαστε το πως κατάντησε έτσι. Ευκαιρίες πήρε πολλές αλλά νομίζω οτι δεν αξιοποίησε ούτε μια. Σίγουρα μια απο τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της αγωνιστικής σεζόν που μας πέρασε. Τρίτη και μεγαλύτερα για εμένα απογοήτευση ήταν ο Σέρχιο Κόκε που σίγουρα πρόσφερε πολλά παραπάνω απο τους προηγούμενους και υπήρχαν αγώνες που ήταν εξαιρετικός αλλά σε τίποτα δεν θυμίζει πλέον τον παίκτη που λατρέψαμε. Τον παίκτη που κάθε φορά που είχε την μπάλα στα πόδια του στην επίθεση αποτελούσε μόνιμη απειλή για την αντίπαλη εστία. Τον παίκτη που είχε το δολοφονικό ένστικτο και η λέξη γκολ τριγύριζε συνεχώς στο μυαλό του. Φυσικά αντι για αυτό είδαμε έναν Κόκε που να φοβάται να μπει στην αντίπαλη περιοχή, να  γυρίσει προς την εστία, να σκοράρει. Αρκέστηκε σε έναν οργανωτικό ρόλο που ώρες ώρες με την εμμονή του στην πάσα ακόμη και όταν μπορούσε να σουτάρει γινότανε εκνευριστικός! Επειδή περίμενα πως και πως να ξαναδώ εκείνον τον εντυπωσιακό Κόκε για αυτό και η απογοήτευση που νιώθω είναι μεγαλύτερη απο οτι στους 2 προηγούμενους. Και τώρα πάμε στους κορυφαίους που νομίζω οτι κάνανε την διαφορά για την ομάδα μας. Πρώτος και καλύτερος ο Χαβιέ Κάμπορα. Ίσως ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής της ομάδος μας, ένας παίκτης που έχει το γκολ μέσα  του, το δείχνει με κάθε ευκαιρία και όμως είχε πέσει σε έναν προπονητή σαν τον Μαζίνιο που παρά τα 2 γκολ στον αγώνα με τον Ηρακλή στο Καυτατζόγλειο αλλά και τα άλλα την προηγούμενη χρονιά ως αλλαγή τον άφηνε επανειλημμένα στον πάγκο. Πόσα γκολ θα έπρεπε να πετύχει ο Κάμπορα άραγε για να του δώσει θέση βασικού ο Μαζίνιο? Τα καθοριστικά του γκολ με τον μπαοκ και τον Ολυμπιακό μας "έφτιαξαν" πάρα πολύ και γενικότερα η αποτελεσματικότητα του σίγουρα τον τοποθετεί ανάμεσα στους κορυφαίους αν όχι τον κορυφαίο του ΑΡΗ μας! Ο Ντάρσι Νέτο αναμφισβήτητα ήταν απο τους καλύτερους παίκτες της ομάδος μας φέτος. Στους περισσότερους αγώνες έμοιαζε να είναι το Α με το Ω στο παιχνίδι μας και όποτε απουσίαζε το κενό του ήταν τεράστιο. Το οτι είναι εξαιρετικός παίκτης το γνωρίζαμε πολύ καλά αλλά η φετινή του σταθερότητα σε απόδοση στην πλειοψηφία των παιχνιδιών σε συνδυασμό με το πάθος του μας εξέπληξε θετικότατα! Αν και πολλοί απο εμάς τον Κριστιάν Νασούτι μπορεί να μην τον γνωρίζαμε καλά πριν έρθει στην ομάδα μας, σίγουρα θα δυσκολευτούμε πολύ να τον ξεχάσουμε όταν τελικά αποχωρήσει απο τον σύλλογο μας. Σταθερός σε απόδοση, ακούραστος και πάντα αποτελεσματικός. Ένας κεντρικός αμυντικός που κάθε ομάδα θα τον ήθελε και αποτελεί τρομερή επιτυχία της διοίκησης που τον έφερε στην ομάδα μας. Ας ελπίσουμε να καταφέρουμε και να τον κρατήσουμε... Ο Μεχντί Ναφτί ήρθε να αντικαταστήσει τον Βιτόλο, έναν παίκτη που με την φανέλα της ομάδος μας είχε κάνει εξαιρετική χρονιά και ως εναν βαθμό η μετακίνηση του στον συμπολίτη μας είχε πληγώσει. Και όμως ο Μεχντί Ναφτί με το ολοκληρωμένο παιχνίδι του κατάφερε πολύ γρήγορα να μας κάνει να τον ξεχάσουμε. Ειλικρινά πιστεύω οτι εαν θέλουμε να έχουμε βλέψεις σαν ομάδα μεταγραφικοί μας στόχοι θα πρέπει να είναι παίκτες σαν τον Ναφτί. Δυνατοί, έξυπνοι και πάνω απο όλα με ουσία στο παιχνίδι του
ς. Εκτός απο την αποτελεσματικότητα του στα αμυντικά του καθήκοντα, τόσο οι έξυπνες πάσες όσο και τα μακρινά του σουτ χάρισαν πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα μας! Σίγουρα εαν δεν είχε κάποιους τραυματισμούς θα μπορούσε να είχε προσφέρει ακόμη περισσότερα. Για το τέλος άφησα τον Σάκη Πρίττα γιατι πιστεύω οτι όλοι μας θα πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά του για την εξαιρετική παρουσία του στην σεζόν που μας πέρασε. Το πιο σημαντικό απο όλα είναι οτι αυτός ο παίκτης ήρθε απο τον πάγκο και πρόσφερε πολλά παραπάνω απο όσα φανταζόμασταν τόσο πολλοί απο εμάς όσο και μερικοί απο τους προπονητές που πέρασαν απο τον πάγκο της ομάδος μας τα τελευταία χρόνια. Παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους αθλητές που με την κλίση του στην εθνική Ελλάδος νομίζω οτι δικαιώθηκε και με το παραπάνω. Φυσικά παίκτες όπως οι Σηφάκης, Φερνάντεζ και Γκιάρο είχαν εξαιρετική παρουσία αλλά οι παραπάνω σίγουρα ξεχωρίζουν. Στο planetaris.gr έχει μπει και σχετικό δημοψήφισμα όπου θα ήθελα πάρα πολύ και την άποψη σας. Έτσι να έχουμε να συζητάμε τώρα που μας τελείωσαν οι αγώνες :)