Σημαντικό πλεονέκτημα για τη συνέχεια της διοργάνωσης απόκτησε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας τη Βενέτσια με 90-86 στο Nick Galis Hall! Με σκαμπανεβάσματα στην απόδοση της η ομάδα, μας άγχωσε από εκεί που φαινόταν ότι έλεγχε το παιχνίδι, στο τέλος όμως έδειξε χαρακτήρα και πήρε τη νίκη. Μια νίκη που όπως φάνηκε από τις δηλώσεις του προπονητή και των παικτών αλλά και από τις αντιδράσεις του κόσμου, την είχαμε ανάγκη.

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ 5’ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΓΚΑΖΙ

Να αιφνιδιάσουν θέλησαν οι Ιταλοί στο ξεκίνημα του αγώνα με την ευστοχία τους, ο ΑΡΗΣ όμως είχε τις απαντήσεις. Και όχι μόνο είχε τις απαντήσεις και δεν επέτρεψε στην Βενέτσια να ξεφύγει στο σκορ, με το που ολοκληρώθηκε το πεντάλεπτο πάτησε για τα καλά το γκάζι. Τζόουνς και Νουά έδειχναν από το ξεκίνημα ζεστοί, την διαφορά όμως την έκαναν οι Κουλμπόκα και Μποχωρίδης που ήρθαν από τον πάγκο. Μαζί με την πολύτιμη συνεισφορά του Φόρεστερ το δυνατό ξεκίνημα των Ιταλών έγινε καπνός και ο ΑΡΗΣ κατάφερε να πετύχει 33 στο πρώτο δεκάλεπτο και να προηγηθεί μέχρι και με 14 πόντους. Ένας ξέφρενος ρυθμός στο παιχνίδι και μια επίθεση φωτιά που συνεχίστηκε και στο 2^ο δεκάλεπτο που έκλεισε στο +13!

ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΞΑΝΑ

Σαν σε επανάληψη του αγώνα με την Κλουζ, ο ΑΡΗΣ στο Β ημίχρονο θυμήθηκε τον κακό του εαυτό. Αυτόν τον επιπόλαιο που με μια αδικαιολόγητη βιασύνη, τα κάνει όλα λάθος! Όχι μόνο ενώ είχε το πάνω χέρι έτρεχε χωρίς λογική αλλά οι κακές επιλογές του στην επίθεση επέτρεπε διαρκώς στους Ιταλούς να πετυχαίνουν εύκολους πόντους στην αντεπίθεση! Κάπως έτσι ένα παιχνίδι που το είχε φέρει στα μέτρα του, το μετέτρεψε σε ντέρμπι για γερά νεύρα. Από την μια ο ΑΡΗΣ μας να προσπαθεί να ξαναβρεί ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και από την άλλη η Βενέτσια να μην εγκαταλείπει την μάχη με τίποτα.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΗΤΑΝ ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ

Την ωριμότητα και την ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά που δεν είχαμε κόντρα στην Κλουζ, την είχαμε σήμερα. Ο ΑΡΗΣ έστω και με καθυστέρηση πάτησε και λίγο το φρένο και κοίταξε το φινάλε με περισσότερη ηρεμία. Άτζουτζιτς, Νουά και Μήτρου Λόνγκ ήταν εύστοχοι στις κρίσιμες βολές, ενώ όσες στις κακές επιλογές στην επίθεση ο μαχητικός Χάρελ αλλά και ο Φόρεστερ πήραν σημαντικά επιθετικά ριμπάουντ ροκανίζοντας καταλυτικά τον χρόνο.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ

Μετά από αυτό που πάθαμε με την Κλουζ, ο φόβος μην ξανασυμβούν τα ίδια ήταν διάχυτος σε όλο το Nick Galis Hall.  Από τον προπονητή μέχρι τους παίκτες και τον κόσμο στην κερκίδα, εκεί γύρω στο 25’ φοβόμασταν ότι θα δούμε ακριβώς το ίδιο έργο. Αυτή τη φορά όμως ο Μίλιτσιτς δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια και κάπου με τις αλλαγές του τράβηξε το χαλινάρι στην ομάδα. Αν και τους είχε ξεχάσει, στο τέλος «πόνταρε» στην εμπειρία παικτών όπως του Νουά και του Άτζουτζιτς. Άνοιξε περισσότερο το ροτέισον και πήρε βοήθειες σχεδόν από όλους. Και αυτή η αντίδραση του κόουτς ήταν που έκανε τη διαφορά σε σχέση με το παιχνίδι της περασμένης αγωνιστικής. Όσο για τους παίκτες, ζητούμενο παραμένει η σταθερότητα στην απόδοση τους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Νίκη ουσίας και ψυχολογίας για τον ΑΡΗ μας κόντρα στη Βενέτσια, σε ένα παιχνίδι για γερά νευρά. Ευτυχώς αυτή τη φορά η ομάδα αντέδρασε καλύτερα στην αντεπίθεση των Ιταλών και πήρε αυτό που ήθελε. Μια νίκη που μας δίνει το προβάδισμα για ένα καλύτερο πλασάρισμα στην τελική κατάταξη και πιθανό πλεονέκτημα στην επόμενη φάση. Το σημαντικό είναι ότι η ομάδα σήμερα φάνηκε να «ξεκολλάει» πνευματικά να βρίσκει τις λύσεις και να οδεύει με ανεβασμένη ψυχολογία στο σημαντικό παιχνίδι για το πρωτάθλημα στο Ιβανώφειο. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Καθοριστικά τα επιθετικά ριμπάουντ στα τελεύταια δευτερόλεπτα των δύο κυρίων της φωτογραφίας!

Με ένα σπουδαίο διπλό στη Βενετία, ο ΑΡΗΣ μπήκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο φετινό ευρωπαϊκό ταξίδι! Δεν εγκατέλειψε όταν η Βενέτσια πήγε να χτίσει διαφορά, αντέδρασε, προσπέρασε, πήρε τον έλεγχο και στο τέλος έστω και με λίγο άγχος επικράτησε! Ηγέτης ο Τζόουνς με 26 πόντους, 8 ριμπάουντ και 6 άσιστ έκλεψε την παράσταση. Άλλαξε τις ισορροπίες του ο Πουλιανίτης με το που πέρασε στο παρκέ, σε μια εντυπωσιακή επιστροφή στα κιτρινόμαυρα. Εξαιρετικό διάβασμα της τελευταίας φάσης από τον Καράιτσιτς, κλείδωσε τη νίκη.

ΧΑΛΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΜΕ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αν και στα πρώτα λεπτά φάνηκε η ομάδα να μπαίνει δυνατά στο παιχνίδι γρήγορα κόλλησε. Η ευστοχία των πρώτων λεπτών έδωσε τη θέση σε επιπόλαιες επιλογές και λάθη, την ίδια στιγμή που το πρόβλημα στη θέση 4 γινόταν ολοένα και πιο έντονο. Ο Γουίλτζερ εκμεταλλεύτηκε την υψομετρική διαφορά με τους αντιπάλους του και οδήγησε την Ιταλική ομάδα σε ένα σερί που οδήγησε στο 27-20 του πρώτου δεκαλέπτου. Στους ίδιους ρυθμούς ξεκίνησε και το 2ο δεκάλεπτο μέχρι όμως την στιγμή που πέρασε μέσα ο Στέλιος Πουλιανίτης. Ο Έλληνας γκαρντ πιο ώριμος και ουσιαστικός από ποτέ με τη φανέλα του ΑΡΗ κατάφερε να γυρίσει τον διακόπτη όλης της ομάδας σε ένα σημείο όπου οι Ιταλοί πήγαιναν να επιβάλλουν τον ρυθμό τους. Το 47-49 5’’ πριν το ημίχρονο ήταν το αποτέλεσμα της επίδρασης του Πουλιανίτη στην αναμέτρηση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΟΥΝΣ

Οι Ιταλοί δεν έμοιαζαν να ανησυχούν με την αντίδραση μας και συνέχισαν στους ρυθμούς τους. Στην πορεία όμως βλέποντας τον ΑΡΗ μας όχι μόνο απλά να έχει τις απαντήσεις στην επίθεση, αλλά να βγάζει και περίσσια ένταση στην άμυνα άρχισαν να βραχυκυκλώνουν. Η ομάδα μας άρπαξε την ευκαιρία έχτισε ένα μικρό προβάδισμα και πορεύτηκε με αυτό μέχρι τα τελευταία λεπτά του αγώνα. Και αν το 70-79 περίπου 5 λεπτά πριν το φινάλε μας έδινε ένα σημαντικό προβάδισμα, στην πράξη βγάλαμε αδικαιολόγητο άγχος και λίγο έλειψε να το πληρώσουμε. Ευτυχώς ο Τζόουνς ήταν η «σταθερά» μας στην αποψινή αναμέτρηση και έκανε ότι χρειάστηκε για να κλειδώσει τη νίκη.

ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΑΣ

Αισθητά βελτιωμένη όλη η ομάδα σε σχέση με ότι μας είχε δείξει στα φιλικά. Σήμερα είδαμε ένα σύνολο παικτών με ιδιαίτερη διάθεση σε άμυνα και ριμπάουντ, περισσότερη αυτοπεποίθηση στην επίθεση και έναν προπονητή που ήξερε να το κουμαντάρει. Πέρα απο τον Τζόουνς, τον Πουλιανίτη και τον Φόρμπς που ξεχώρισαν.  Χάρελ και Μποχωρίδης ήταν πολύ καλοί. Ενώ και ο Ίνοχ έδειξε όταν αν και θέλει τον χρόνο του και τις συνεργασίες με τους συμπαίκτες του, μπορεί να βοηθήσει. Μέχρι και ο Γκιουζέλης είχε τις καλές στιγμές του. Μια εικόνα που μας γέμισε αισιοδοξία αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει εφησυχασμός. Το κενό στο «4» σήμερα που έλειπε και ο Κουλμπόκα έβγαζε μάτια . Και το ότι ο Καράιτσιτς ανέθεσε την αποστολή της κάλυψης του κενού στο 4  στους  Μποχωρίδη και Χάρελ δείχνει πόσο υπολογίζει τον Γκιουζέλη.  Δείχνει όμως και μια εικόνα «ρεαλιστή» προπονητή που βλέπει το υλικό του καθαρά και το διαχειρίζεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αγώνα. Πήγε σε περιορισμένο ροτέισον, άφησε τους παίκτες που ρόλαραν μέσα στον αγώνα (Φόρμπς 34’, Τζόουνς 32’, Χάρελ 29’, Πουλιανίτης 26’) και τους εμπιστεύτηκε μέχρι το τέλος. Στο τέλος όπου έδειξε αντανακλαστικά ο ίδιος και «απάντησε» στο πλάνο της τελευταίας επίθεσης των Ιταλών.  Απάντηση σαν και αυτή που πήρανε όσοι βιάστηκαν να κρίνουν τις δυνατότητες αυτής της ομάδας. Το ποιες ακριβώς είναι θα το μάθουμε στη συνέχεια.

ΠΟΔΑΡΙΚΟ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Από τη γκρίνια των φιλικών στο σπουδαίο διπλό  στην Βενετία! Με τον Τζόουνς να μας συστήνεται με εντυπωσιακό τρόπο, τον Πουλιανίτη να επιστρέφει στα κιτρινόμαυρα σε «αναβαθμισμένη έκδοση» και ένα σύνολο παικτών που ξάφνιασε με την ένταση που έβγαλε στην άμυνα, ο ΑΡΗΣ μας μπήκε εντυπωσιακά στις επίσημες υποχρεώσεις του!  Πολύ νωρίς για να λέμε μεγάλα λόγια αλλά σήμερα ομάδα και προπονητής κατάφεραν να μας «ψήσουν» και το «άγχος των φιλικών» να το μετατρέψουν σε αισιοδοξία. Ανυπομονούμε για τη συνέχεια …και την απαραίτητη ενίσχυση. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ.  ΑΡΗΣ θρησκεία και στη Βενετία!

Πολλές πονεμένες ιστορίες «επενδυτών» και πάσης λογής «σωτήρων» έχει ζήσει ο Αρειανός οπαδός τις τελευταίες δεκαετίες και ίσως αυτά τα βιώματα να ήταν αυτά που δεν μου επέτρεψαν να αφουγκραστώ εξαρχής τον πανικό της αλλαγής σελίδας στον μπασκετικό ΑΡΗ και τα όνειρα κορυφής της πλειοψηφίας του κόσμου. Ωστόσο το νερό μπήκε στο αυλάκι… οι φήμες βγήκαν αληθινές, η διάθεση έγινε πρόταση και η πρόταση πήρε σάρκα και οστά με την επισημοποίηση τυπικά και νομικά του deal! Πλέον ο ΑΡΗΣ βαδίζει σε νέα εποχή και δείχνει να έχει όλα τα εχέγγυα που θα του επιτρέψουν να στρέψει το βλέμμα του προς στην κορυφή, όπως δηλαδή του αρμόζει βάσει τίτλων, της ένδοξης ιστορίας του και φυσικά του μοναδικού κόσμου που τον ακολουθεί!

Η ΕΠΟΧΗ ΣΙΑΟ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

Σε αντίθεση με άλλους υποψήφιους επενδυτές ο Ρίτσαρντ Σιάο έχει όλο το πακέτο! Έχει το χρήμα, έχει την τρέλα για το μπάσκετ, έχει τον στόχο του NBA και της επικείμενης συνεργασίας με την Ευρώπη και επέλεξε τον ΑΡΗ γιατί έχει ένα brand name και ένα πιστό κοινό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Με λίγα λόγια και σε σχέση με ότι έχουμε δει σε ανάλογες περιπτώσεις και τα μαραθώνια σήριαλ υποψηφίων, αυτή τη φορά πήραμε άμεσα τις απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα της εμπλοκής του με την ομάδα μας. Συν φυσικά και την συμβολή των αδερφών Αντετοκούνμπο που στήριξαν την συγκεκριμένη επιλογή αλλά και των Αρειανών συνεργατών του Σιάο που του παρουσίασαν την προοπτική του ΑΡΗ. Και σε μια εποχή όπου ο επαγγελματικός αθλητισμός και το μάρκετινγκ πηγαίνουν χέρι χέρι, η εμπλοκή του Γιάννη Αντετοκούνμπο μόνο θετική είναι για την ομάδα μας.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΕΗ, Η ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΕ

Αν η «εμπειρία» από τα πάρε δώσε με φερόμενους μεγαλοεπενδυτές μας έχει μάθει κάτι, αυτό είναι ότι όποιος προσπαθεί να πάρει «τζάμπα» την ομάδα το πιο πιθανό είναι να μην είναι σοβαρός. Οπότε και μόνο η δέσμευση που ήδη έχει αρχίσει να υλοποιείται περί εξόφλησης των παλιών χρεών μέχρι το τέλος του 2025(!!!) αποτελεί «εγγύηση προθέσεων» για τη νέα διοίκηση της ΚΑΕ! Μια νέα διοίκηση με νέα «άφθαρτα» στελέχη που έχουν άμεση σχέση με το όλο deal και δείχνουν ξεκάθαρη διάθεση από την πρώτη ημέρα να οργανώσουν σύγχρονα και σωστά την ΚΑΕ σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής. Το ότι δεν εκμεταλλεύτηκαν το θέμα του Παλέ και όπως και παλιότερα είχε κάνει ο κ.Ρουσιαμάνης μας ξεκαθάρισαν ότι σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση μοιάζει αδιέξοδη είναι μια ειλικρινή συμπεριφορά που όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Εύκολα μοιράζονται τα γήπεδα και τα Θα Θα Θα… στα λόγια, οι πράξεις όμως είναι αυτές που έχουν αξία. Γνωρίζουν και σέβονται τον ΑΡΗ και τον κόσμο του αλλά δεν λαϊκίζουν και αυτό είναι σημαντικό.

Ο ΚΑΡΑΪΤΣΙΤΣ, Ο ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Σε ότι έχει να κάνει με το αγωνιστικό(αυτό δηλαδή που μας καίει) το πρώτο όνομα που βγήκε στο φως ήταν αυτό του Νίκου Ζήση. Δεν χρειάζεται συστάσεις, όπως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε(για μια ακόμη φορά) το πόσο έλειπε αυτή η λογική στελέχωσης στον μπασκετικό ΑΡΗ εδώ και δεκαετίες. Το 2^ο όνομα ήταν αυτό του Καράιτσιτς. Ο προπονητής που θα οδηγήσει τον ΑΡΗ στη νέα εποχή είναι ο Καράιτσιτς. Βοηθός του Ομπράντοβιτς με την ευχή όλων μας να έχει ανάλογη πορεία με τον ΑΡΗ σαν αυτή του Ιτούδη που διετέλεσε και αυτός βοηθός στο πλευρό του πολυνίκη προπονητή. Πιθανόν να ήταν προτιμότερο να πηγαίναμε σε μια πιο μπαροτουκαπνισμένη επιλογή προπονητή, αλλά αυτοί που τον επέλεξαν προφανώς και έχουν τους λόγους τους. Πάμε τώρα στο ρόστερ:

Πόιντ γκαρντ:  Τζόουνς, Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ, Πουλιανίτης, Καζαμίας

Σούτινγκ Γκαρντ: Φορμπς, Μποχωρίδης, Λέφας

Σμολ φόργουορντ: Χάρελ, Άλεξ Αντετοκούνμπο

Πάουερ Φόργουορντ: Κουλμπόκα, Γκιουζέλης

Σέντερ:  Ίνοχ, Φόρεστερ, Τανούλης(χάνει όλη τη σεζόν)

Ποσοτικά και μόνο στο 4 και στο 5 φαίνεται να υπάρχει κενό. Κενό γιατί μιλάμε για παίκτες που παίζουν ξεκάθαρα στις θέσεις τους χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν ούτε στο ελάχιστο στην διπλανή του Power Forward ή του Center αντίστοιχα. Και αυτό δημιουργεί ένα πρώτο πρόβλημα που ο τραυματισμός του Τανούλη το μεγαλώνει. Πρακτικά όμως το να έχεις μόνο 2 παίκτες στο 4 με τον Γκιουζέλη να μην έχει δείξει όλη την περσινή χρονιά ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ το λες και ρίσκο.  Ενώ και στη θέση του Small Forward όσο και αν χρησιμοποιηθούν εκεί οι shooting guards της λίστας στην άμυνα σίγουρα θα δημιουργούνται άνισες καταστάσεις με τους αντιπάλους τους. Έστω και έτσι μιλάμε για μεταγραφές από πιο ψηλό ράφι και ένα ρόστερ πιο γεμάτο

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Ύστερα από πολλά καλοκαίρια παραλογισμού όπου η ομάδα έδινε ελάχιστα φιλικά, ακόμη πιο λίγα δυνατά φιλικά και όλα κάτω από μια μυστικοπάθεια που θύμιζε 80s και 90s, ξαναζήσαμε ένα καλοκαίρι με άπλετο φως. Δηλαδή μπορέσαμε να ρίξουμε μια πρώτη ματιά στην ομάδα και να βιώσουμε τις πρώτες εντυπώσεις του νέου ΑΡΗ! Ομολογώ μου είχε λείψει και το χάρηκα πολύ. Κάτι σαν επιστροφή στην φυσιολογικότητα δηλαδή… Τι είδαμε; Ποιοτικότερους παίκτες, παλιούς γνώριμους που άρεσαν στο προηγούμενο πέρασμα τους από την ομάδα αλλά και ένα σύνολο που θέλει πολύ δουλειά ακόμη. Και πιθανόν να θέλει και ενίσχυση ώστε να «δέσει» καλύτερα ως σύνολο. Έχει επιθετικό ταλέντο λείπει όμως η δύναμη στην άμυνα και το καθαρό μυαλό γενικότερα. Και αν το τελευταίο τούτη την εποχή ακούγεται λογικό, το πρόβλημα στην άμυνα πιθανόν να είναι και «δομικό». Δηλαδή να έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων παικτών. Δεν βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άλλα θα βλέπουμε και άλλα θα λέμε. Τα φιλικά είναι φιλικά αλλά στο μπάσκετ μπορείς να βγάλεις πιο ασφαλή συμπεράσματα από ότι στο ποδόσφαιρο, οπότε καλό είναι οι ιθύνοντες να μην αντιμετωπίσουν την κατάσταση με ελαφρότητα.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΟΧΕΣ ΘΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Πρεμιέρα στις επίσημες υποχρεώσεις του θα κάνει ο ΑΡΗΣ μας αύριο το βράδυ στη Βενετία όπου θα αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα για την 1^η αγωνιστική του Eurocup. Μια πρεμιέρα που την περιμένουμε εδώ και καιρό με ανυπομονησία, με την ελπίδα η νέα εποχή Σιάο που έχει ανατείλει στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο να αποτυπωθεί με επιτυχίες πάνω στα παρκέ όσο το συντομότερο δυνατό. Δεδομένος και δικαιολογημένος ο ενθουσιασμός του κόσμου που έσπευσε να εξαντλήσει τα διαρκείας παρά τις τσουχτερές τιμές. Δεδομένες και  δικαιολογημένες και οι απαιτήσεις όμως. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το νερό έχει ήδη μπει στο αυλάκι, το «χρονιά οικονομικής εξυγίανσης» ανήκει στο παρελθόν και η διάθεση, η συνέπεια και η προσήλωση στο 5ετές πλάνο που θα δείξει η νέα ιδιοκτησία και διοίκηση δεν είναι κάτι που μπορεί να κρυφθεί όπως γινόταν στο παρελθόν. Ούτε φυσικά και να κριθεί από τις μεταγραφές που έχουν γίνει ως τώρα αλλά και τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα. Υπομονή, επιμονή και όλα θα γίνουν! Καλή αρχή ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Άλλο να βγάζεις κάποια πρώτα συμπεράσματα από τα φιλικά και άλλο να προδιαγράφεις την πορεία μιας ολόκληρης χρονιάς. Αυτό όμως που ίσως έχει μεγαλύτερη αξία σε αυτή τη φάση αναδιοργάνωσης του μπασκετικού ΑΡΗ, είναι όλοι να αντιληφθούν τα δεδομένα της νέας εποχής και ο καθένας να επωμιστεί τον ρόλο που του έχει ανατεθεί.  Άλλοι είναι για το αγωνιστικό κομμάτι και άλλοι για όλα τα υπόλοιπα. Ας μην συνεχίσουμε να τα μπερδεύουμε όπως τεχνηέντως γινόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Στραβά ξεκίνησε ο ΑΡΗΣ μας τις επίσημες υποχρεώσεις του για τη νέα αγωνιστική σεζόν, γνωρίζοντας βαριά ήττα στην Ιταλία από την Βενέτσια. Η εχθρική διαιτησία κυρίως στο Α ήμιχρονο έπαιξε το ρόλο της, η κακή εικόνα όμως της ομάδας μας και οι τρανταχτές της αδυναμίες κοντά στο καλάθι επισκίασαν τα πάντα. Το μόνο που δεν επισκιάστηκε ήταν η συγκλονιστική παρουσία του κόσμου του ΑΡΗ που  ούτε η εξέλιξη του αγώνα δεν τους πτόησε.

ΤΑ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Μπορεί η επιλογή των αρχικών 5 από τον Καστρίτη να μας αιφνιδίασε όχι όμως και τους αντιπάλους μας. Οι Ιταλοί εντόπισαν με ευκολία το μπάχαλο που υπήρχε στην άμυνα μας και με συνοπτικές διαδικασίες έστησαν ένα πάρτι κάτω από το καλάθι μας. Κανένα κορμί στη σωστή θέση, αργές αντιδράσεις σε λάθος χρόνους και πλήρη απουσία αμυντικής συνοχής. Κάτι στο οποίο βοήθησε και η υπερβολική μονόπλευρη ευαισθησία των διαιτητών που κάθε hand check των παικτών μας το σφύριζε φάουλ. Τους

ΤΡΙΠΟΝΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Αν είχε κάτι να αντιπαρατάξει ο ΑΡΗΣ μας στην απόλυτη κυριαρχία της Βενέτσια αυτό ήταν τα μακρινά σουτ. Νόλεϊ, Μαντζούκας και ο Τολιόπουλος στη συνέχεια με συνεχόμενα μακρινά σουτ κατάφεραν να μας κρατήσουν κοντά στο σκορ. Μάλιστα όταν πέρασαν στον πάγκο οι Ρόμπερτς, Μπάνκς, Νόλεϊ που είχαν τεράστιο πρόβλημα σε άμυνα και στα ριμπάουντ ο ΑΡΗΣ κατάφερε να δυναμώσει την άμυνα του, να μαζέψει ριμπάουντ και να φέρει το παιχνίδι στα ίσια λίγο πριν το ημίχρονο. Κάτι που έμοιαζε με μαγική εικόνα όντας τόσο κακοί στην άμυνα αλλά έχοντας και μια προκλητική διαιτησία απέναντι μας.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ Β ΗΜΙΧΡΟΝΟΥ

Κάποια στιγμή τα μακρινά σουτ θα σταματούσαν να μπαίνουν, η φθορά των πολλών φάουλ θα μας επηρέαζε και η κούραση θα έκανε την εμφάνιση της. Κάπως έτσι εξελίχθηκε το Β ημίχρονο με την Βενέτσια να έχει τον απόλυτο έλεγχο και την διαφορά να σκαρφαλώνει στο +20 υπέρ της. Από ένα σημείο και μετά η ομάδα μας έμοιαζε ανήμπορη να αντιδράσει και απλά περίμενε να ολοκληρωθεί το παιχνίδι.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ

Η αδυναμία στα ριμπάουντ, η ανύπαρκτη άμυνα κάτω από το καλάθι,  η έλλειψη ρόλων στην περιφέρεια και το 12/23 στις βολές συνέθεσαν μια αποκαρδιωτική εικόνα. Μια εικόνα που σε μεγάλο βαθμό την είδαμε και στα φιλικά παιχνίδια αλλά εκεί… κρύβαμε τα χαρτιά μας για να μην τα δουν οι αντίπαλοι. Σήμερα που αποκαλύφθηκαν δεν άλλαξε και κάτι. Αν κάτι μπορεί να διασωθεί από το σημερινό ναυάγιο, ψάχνοντας με μανία κάτι το θετικό είναι 2-3 πραγματάκια που ίσως στο μέλλον να αποδειχθούν σημαντικά. Ο Μαντζούκας δείχνει έτοιμος να προσφέρει λύσεις στην επίθεση, ο Νόλεϊ πιθανόν στην καλή του ημέρα να κάνει κηδείες(αν δεν βγει με 5 φάουλ έτσι όπως παίζει άμυνα) και ο Μπάνκς ίσως όταν προσαρμοστεί να μπορεί να καλύψει σε καλύτερο βαθμό τη θέση 5. Κατά τα άλλα ο Τολιόπουλος όπως ήταν αναμενόμενο θα είναι το βαρόμετρο όλη της ομάδας, τουλάχιστον μέχρι να δούμε την ομάδα πλήρης. Μέχρι τότε θα ζούμε και θα πεθαίνουμε με τα μακρινά σουτ.

ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΣΗ

Αν τα φιλικά προετοιμασίας παίζουν(?) κάποιο ρόλο στην πορεία μιας ομάδας στο ξεκίνημα της χρονιάς τότε η σημερινή βαριά ήττα στην Ιταλία φαντάζει απόλυτα λογική.  Πολύ νωρίς για να κρίνουμε την ομάδα με αυτές τις απουσίες και την προβληματική προετοιμασία. Θέλει τον χρόνο της και το έδειξε σήμερα ξεδιπλώνοντας όλες τις αδυναμίες της και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Μέχρι τότε όμως τι γίνεται;

ΥΓ. Μην αναρωτιέσαι γιατί, είναι η «διαδικασία». Το είπε ο κόουτς!  

ΥΓ2. Η ομάδα μπορεί να μην τραβούσε, η αχάμπαρη κιτρινόμαυρη κερκίδα όμως συνέχισε απτόητη! Μπράβο ρε αλάνια!

Τη νίκη με 84-77 και μαζί την 5^η θέση κατάφερε να πάρει ο ΑΡΗΣ μας σε ένα παιχνίδι όπου στη μεγαλύτερη διάρκεια του κυνηγούσε τους Ιταλούς. Η διστακτικότητα που έβγαζαν οι περισσότεροι παίκτες μας στην επίθεση εκτός του Τολιόπουλου και του Ντε Σόουζα ήταν αυτό που μας κρατούσε πίσω στο σκορ. Στο τέλος όμως Χάρελ, Στάρκ και Μποχωρίδης «ξεμπλόκαραν» επιθετικά και οδήγησαν την ομάδα σε μια σπουδαία νίκη. Τρελό πάρτι στο κατάμεστο Παλέ  με τον κόσμο της ομάδας να μοιάζει πιο διψασμένος για μεγάλες στιγμές από ποτέ!

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Με το σώμα κουρασμένο και το μυαλό αποπροσανατολισμένο μπήκε ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι επιτρέποντας στους Ιταλούς να κάνουν το παιχνίδι τους και να προηγηθούν από νωρίς. Η άμυνα μας έμπαζε από παντού με τους παίκτες της Τρέντο να σκοράρουν εύκολους πόντους την ίδια στιγμή που εκτός του Τολιόπουλου δεν είχαμε κάποια άλλη αξιόπιστη λύση στην επίθεση. Το 15-25 ήταν ένα μικρό σοκ αλλά όχι αρκετό για να μας χαλάσει το πάρτι.

ΕΨΑΧΝΕ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 2 ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ

Από την μια η ευκολία που δεχόμασταν πόντους είτε κοντά είτε μακριά από το καλάθι και η δυσκολία να απαντήσουμε ανάγκασε τον Καστρίτη σε ένα συνεχόμενο «ανακάτεμα της τράπουλας». Έβαζε, έβγαζε προσπαθώντας να κόψει τον δρόμο προς το καλάθι μας αλλά να βρει και κάποιο σημείο αναφοράς στο σκοράρισμα εκτός του Τολιόπουλου. Αυτό το σημείο αναφοράς ήταν ο Σόουζα που κατάφερε με δεύτερες επιθέσεις αλλά και προσωπικές ενέργειες να κρατήσει την ομάδα κοντά στο σκορ. Ωστόσο η Τρέντο κάθε φορά που φθάναμε στο -1 ή περνούσαμε στο +1 απαντούσε με κρύο αίμα και τρίποντες βόμβες. Η εικόνα του αγώνα ήταν ο ΑΡΗΣ να παλεύει να πάρει κεφάλι στο σκορ αλλά να μην μπορεί, ξανά και ξανά.

ΑΡΓΗΣΑΝ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ

Με την απουσία του Γκάλινατ δεδομένη είναι λογικό τα σουτ που έπαιρνε ο Αμερικανός να τα μοιραστούν οι υπόλοιποι. Έλα όμως που οι περισσότεροι δεν ήθελαν… μέχρι τουλάχιστον τα μισά της 3^ης περιόδου όπου άρχισαν να κάνουν την «εμφάνιση» τους και να αλλάζουν τις ισορροπίες της αναμέτρησης. Τους πόντους του Γκάλινατ και τις λύσεις στην επίθεση που έψαχνε ο ΑΡΗΣ σχεδόν για 25΄τα βρήκε στα πρόσωπα των Στάρκ, Χάρελ, Μποχωρίδη και Σανόγκο και ξαφνικά η πλάστιγγα έγειρε υπέρ μας. Η ομάδα ξεμπλόκαρε επιθετικά, ανέβηκε ψυχολογικά, έπαιξε πιο δυνατά σε άμυνα και ριμπάουντ και οι Ιταλοί εξαναγκάστηκαν απλά σε μια καλή εμφάνιση και ο ΑΡΗΣ στην χαρά της νίκης! Σε μια βραδιά όπου ήμασταν μέτριοι αλλά και πάλι τα καταφέραμε!

ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΟΛΟΥΣ ΕΤΟΙΜΟΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

Δεν είναι υπερβολή όταν το μεγαλύτερο μερίδιο των όποιων μεγάλων στιγμών έχει ζήσει ο ΑΡΗΣ τα τελευταία χρόνια, πιστώνεται στον Γιάννη Καστρίτη. Ηταν καθαρά δική του επιλογή από την αρχή της χρονιάς να ανοίξει σιγά σιγά το ροτέισον ώστε να φθάσει κάποια στιγμή η ομάδα σε αυτό το σημείο. Στο σημείο δηλαδή που θα έχει την πολυτέλεια να πάρει βοήθειες ακόμη και από τους πιο βοηθητικούς παίκτες του ρόστερ όπως είναι ο Περσίδης, ο Σλαφτσάκης και ο Καλόγηρος. Και πλέον με πιο γοργούς ρυθμούς λόγω του τραυματισμού του Γκάλινατ προσπαθεί να βρει εκτός από βοήθειες και νέους πρωταγωνιστές στην επίθεση. Και ναι σιγά σιγά το πετυχαίνει και αυτό! Σήμερα πέρα από τον συνήθη ύποπτο Τολιόπουλο, ο Σόουζα πήρε προσπάθειες και ήταν αποτελεσματικός. Ενώ στην πορεία και ο Χάρελ με τον Στάρκ και τον Μποχωρίδη αντιλήφθηκαν ότι έπρεπε να βγουν μπροστά και το έκαναν με απόλυτη επιτυχία. Σε άλλα παιχνίδια έχουμε δει και τον Μπλούμπεργκ να το κάνει. Με λίγα λόγια ο ΑΡΗΣ βελτιώνεται και στον επιθετικό τομέα που ήταν η αδυναμία του και αυτό είναι ότι πιο σημαντικό για τη συνέχεια. Και δικαιολογεί την απόφαση να μην αποκτηθεί(για την ώρα) νέος ξένος παίκτης.

ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΗ ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Οι τελευταίες νίκες σε Γερμανία και ΟΑΚΑ ξεσήκωσαν για τα καλά τους πάντες , γεμίσαν ασφυκτικά το Παλέ και έπλασαν ένα κλίμα απόλυτης πώρωσης. Σε αυτό το Παλέ, με αυτόν τον τρελαμένο κόσμο και με αυτή την αφηνιασμένη ομάδα δεν χάναμε με τίποτα όσο καλά και αν έπαιζε η Τρέντο. Κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ μας άντεξε, πάλεψε και στο τέλος πανηγύρισε μια σημαντική νίκη. Μια νίκη που τον στέλνει στην Λετονία απέναντι στην ουκρανική Προμετέι για την πρόκριση στους 8. Μπορούν οι Ουκρανοί να μας σταματήσουν; Δύσκολα! Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ συνεχίσε δυνατά, πιο δυνατά πιο δυνατά!

ΥΓ. Γίνεται να έρθει ο Θεός του μπάσκετ στο σπίτι του και ο ΑΡΗΣ να χάσει; Μα δεν γίνεται!

Με ένα περιπετειώδες buzzer beater ο ΑΡΗΣ γνώρισε την ήττα στην Ιταλία σε ένα ακόμη παιχνίδι όπου έφθασε μια ανάσα από το να το κερδίσει. Αλλοπρόσαλλή η εικόνα της ομάδας στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα με τεράστια προβλήματα  στην επίθεση και στα ριμπάουντ. Μαγική εμφάνιση από τον Χάρελ που παραλίγο θα γύρισε το παιχνίδι μόνος του! Εντυπωσιακή εμφάνιση και από τον κόσμο του ΑΡΗ που βρέθηκε στο Τρέντο.

ΑΠΟΔΕΚΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ

Με τους Τολιόπουλο, Γκάλινατ και Σανόγκο εκτός τα προβλήματα που θα εμφάνιζε η ομάδα μας σε αυτό το παιχνίδι ήταν εξαρχής γνωστά. Και αν η «ενέργεια» του Σανόγκο κάπως καλύπτεται οι πόντοι που προσφέρουν ο Τολιόπουλος και ο Γκάλινατ δεν καλύπτονται με τίποτα… Κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ πορεύτηκε από το ξεκίνημα στο παιχνίδι με το να ζορίζεται στην επίθεση αλλά και να χάνει τα ριμπάουντ στην άμυνα. Ακόμη όμως και έτσι οι Ιταλοί δεν έδειχναν να υπερέχουν σε κάποια σημεία και αυτός μας επέτρεπε να είμαστε μέσα στην διεκδίκηση της νίκης.

ΟΣΟ ΚΥΛΟΥΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΒΑΡΑΙΝΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να είναι μαχητικός αλλά και η Τρέντο άρχισε να βρίσκει λύσεις στην επίθεση με αποτέλεσμα στην 3^η της απόπειρα να ξεφύγει στο σκορ να χτίσει μια διαφορά 14 πόντων. Και πως να μην ξεφύγουν όταν όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Από την εμμονή στον Κάρ μέχρι και τις περίεργες αλλαγές παικτών πάνω που έδειχναν να έχουν βρει ρυθμό, ο Καστρίτης έμοιαζε αρκετά μπερδεμένος και αυτό αποτυπωνόταν μέσα στο γήπεδο.

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΧΑΡΕΛ ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

Και εκεί που έδειχναν όλα χαμένα και η σκέψη μας ήταν το που θα καταλήξει η διαφορά στο τελικό σκορ… εμφανίσθηκε ο Ρόνι Χάρελ! Όχι ότι από το ξεκίνημα δεν είχε θετική παρουσία, αλλά στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα.. δεν ήταν απλά “on fire” αλλά λάβα ολόκληρη με πορεία να κάψει τους Ιταλούς! Ήταν τόσο καλός σε σημείο που αρχίσαμε να ανησυχούμε αν παρακολουθούμε τον ίδιο παίκτη από την αρχή της χρονιάς ή βγήκε κάποιος άλλος στην θέση του! Τι να πει κανείς; μακάρι να το κάνει ο Χάρελ αυτό το παιχνίδι σημαία του και να την κοιτάει όποτε διστάζει να πάρει προσπάθειες και να βγει μπροστά. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν μόνος του στα κρίσιμα και με την λήξη του αγώνα ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να βγάλει την άμυνα και γνώρισε μια ακόμη πικρή ήττα.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΜΕΝ, ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΔΕ

Πάλεψε η ομάδα, είχε έναν εκπληκτικό Χάρελ,  βοήθησαν σε κάποια σημεία της αναμέτρησης οι Μποχωρίδης, Κατσίβελης και Σοόυζα αλλά δεν ήταν αρκετό. Τα 30’ του Κάρ μας πλήγωσαν. Τα 3’ 40’’ του Καλογήρου(!!!) ιδιαίτερα εκεί που κρινόταν το παιχνίδι μας ισοπέδωσαν. Δεν μας φταίνε οι παίκτες… αλλά έχει καταντήσει κουραστικό. Ακόμη και με αυτές τις απουσίες η ομάδα σήμερα κατέβηκε με 5 ξένους. Παρόλα αυτά άπαντες καταλαβαίναν ότι βαρόμετρο θα ήταν οι Μποχωρίδης και Κατσίβελης και αυτό δείχνει πολλά για τις επιλογές των ξένων. Ακόμη και ο Χάρελ που ανταποκρίθηκε και με το παραπάνω ήταν έκπληξη. Και αυτά κόουτς είναι τα πλάνα σου. Και ενώ έχεις εναλλακτικές επιλέγεις να καταργείς κάθε μπασκετική λογική. Με στόχο τη νίκη; Με αποτέλεσμα πάντως την ήττα και αυτό είναι κάτι που κάποια στιγμή επιτέλους θα πρέπει να αποτελεί πρόβλημα για τον ΑΡΗ του Καστρίτη…

ΑΠΟ ΗΤΤΑ ΣΕ ΗΤΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Πολύ πιο ανταγωνιστικός από ότι αναμέναμε παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας αλλά για ακόμη μια φορά στο τέλος δεν τα κατάφερε. Οι Ιταλοί μας «πλήγωσαν» με την λήξη και αυτό κάνει λίγο πιο πικρή την ήττα. Πικρή… σε μια βραδιά μαγική για τον Ρόνι Χάρελ που παραλίγο θα ήταν και ηρωική.  Σε ένα παιχνίδι όπου όλα τα προβλήματα που αναμέναμε λόγω των απουσιών τα είδαμε στην πράξη. Τα ίδια λάθη, οι ίδιες επιλογές, οι ίδιες εμμονές, τα ίδια αποτελέσματα…

ΥΓ. Όταν η προσωπική δικαίωση υπερβαίνει το καλό της ομάδας προσπερνώντας τον στόχο της νίκης, τα πάντα αποκτούν νόημα.

ΥΓ2. Κάτι τέτοια είναι που σε κάνουν να ακούς για νέες μεταγραφές και να τρέμει η ψυχούλα σου για το τι θα δουν τα μάτια σου πάλι…

ΥΓ3. Κρίμα που δεν χάρηκε μια ωραία νίκη ο υπέροχος ο κόσμος που βρέθηκε στο πλευρό της ομάδας!

Δεν άντεξε ο ΑΡΗΣ στην Ιταλία γνώρισε την ήττα από την Αβελίνο χάνοντας και τις τελευταίες ελπίδες που υπήρχαν για πρόκριση στην επόμενη φάση. Η απουσία λόγω τραυματισμού του Τσαϊρέλη ουσιαστικά έδεσε τα χέρια του κόουτς που δεν είχε τρόπο να σταματήσει τον Νταϊέ κάτω από το καλάθι που έστησε το δικό του πάρτι μέσα στη ρακέτα μας.

Με τις 2 ομάδες να σκοράρουν με τεράστια ευκολία κυρίως από τα 6.75 φάνηκε στο ξεκίνημα ότι η άμυνα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όσο κυλούσε όμως ο χρόνος οι παίκτες της Αβελίνο ανέβασαν την ένταση κυρίως στην άμυνα με αποτέλεσμα να έρθει ένα καταστροφικό δεύτερο δεκάλεπτο και από τη θέση του οδηγού να βρεθούμε να κυνηγάμε για ακόμη μια φορά το σκορ. Η αστάθεια στο παιχνίδι μας ήταν εμφανής σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και τα ολιγόλεπτα ξεσπάσματα μας κατάφεραν να μειώσουν την διαφορά στους 5 χωρίς όμως να υπάρχει συνέχεια μιας και οι Ιταλοί πάντα όταν πλησιάζαμε απαντούσαν με τρίποντα. Η δεδομένη αδυναμία που υπάρχει κάτω από το καλάθι με την απουσία του Τσαϊρέλη έγινε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Με μόλις 3 παίκτες για 2 θέσεις είναι αδύνατο να παίξεις καλή άμυνα κοντά στο καλάθι. Στην περιφέρεια από την άλλη ούτε σήμερα είδαμε τους παίκτες μας να σκυλιάζουν και να είναι συγκεντρωμένοι. Μέχρι και η διαχείριση των φάουλ ήταν τραγική. Πέρα από το αρνητικό αποτέλεσμα ίσως θα πρέπει να αρχίσει ο κόουτς να εμπιστεύεται περισσότερο παίκτες που έχουν την προσωπικότητα να αντεπεξέλθουν και να δώσουν λύσεις στο παιχνίδι. Μάρας και Ντουβιε ήταν αρκετά καλά ενώ και ο Προύιτ που άργησε να χρησιμοποιηθεί έδειξε και πάλι ότι μπορεί να βοηθήσει. Ενώ σίγουρα και ο ντεφορμέ μετά από την μακρά απουσία Αθηναίου θα πρέπει να πάρει χρόνο για να  βρει και αυτός ρυθμό μιας και είναι απαραίτητος για τον φετινό ΑΡΗ.

Με το θρίλερ που εξελίσσεται εν αναμονή της απόφασης Λάσκαρη και τα στραβά αποτελέσματα στο Ελληνικό πρωτάθλημα η προσπάθεια για πρόκριση  είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Σε δεύτερη μοίρα όπως σχεδόν έχει περάσει όλο το αγωνιστικό κομμάτι της χρονιάς χωρίς κανείς να μπορεί να γνωρίζει που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών αν και καθυστερημένες φαίνεται να αποτελούν την μοναδική ελπίδα για να ολοκληρωθεί η χρονιά όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα. Αν και με το πρόγραμμα που ακολουθεί η συνέχεια φαντάζει πολύ επίπονα…

Σε ψυχοβγάλτη εξελίσσεται ο φετινός ΑΡΗΣ ως τώρα που μετά κόπων και βασάνων κατάφερε στα τελευταία λεπτά του αγώνα να προσπεράσει την Αβελίνο και να πάρει τελικά τη νίκη. Μια νίκη οξυγόνο τόσο σε βαθμολογικό επίπεδο όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο μιας και το σερί των 6 ηττών έλαβε επιτέλους τέλος. Παρόλα αυτά η τραγική εικόνα της ομάδος αναγκάζει άπαντες να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον του στις κινήσεις που αναμένεται να γίνουν μετά το παιχνίδι του Σαββάτου.

Τον γνωστό ΑΡΗ που βλέπουμε εδώ και πολλές αγωνιστικές είδαμε και σήμερα από το ξεκίνημα του αγώνα. Συγκροτημένη άμυνα και χάος στην επίθεση. Η αστοχία και τα λάθη στην επίθεση πολύ συχνά αποσυντόνιζαν και εκνεύριζαν τους παίκτες μας με αποτέλεσμα σε αρκετές φάσεις να χάνουν και τη συγκέντρωση στην άμυνα. Περίπου 6 φορές δεχθήκαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο το άλεϊ ουπ κάρφωμα και αυτό δείχνει πολλά. Υπήρχαν στιγμές που παίκτες και τεχνικό τιμ έμοιαζαν σε απόγνωση κάτι που οι Ιταλοί δεν άφηναν να πάει χαμένο και συντηρούσαν με ευκολία μια διαφορά γύρω στους 7 πόντους. Όσο κακή και αν ήταν η ομάδα σήμερα αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι την προσπάθεια που γίνεται για να γυρίσει η κατάσταση. Κάτι που το είδαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο όπου με πολύ παθιασμένη άμυνα  καταφέραμε να εγκλωβίσουμε τους Ιταλούς και βρίσκοντας με ανορθόδοξο τρόπο τον δρόμο προς το καλάθι να αρπάξουμε τη νίκη! Όταν η ομάδα αγωνίζεται έτσι το να σταθούμε στην ατομική απόδοση των παικτών είναι περιττό. Ναι μεν οι Βασιλόπουλος, Μπελ, Γουίβερ και Αθηναίου είχαν καθοριστική συμβολή στη νίκη αλλά αν ήταν αυτοί που έπρεπε σε όλο το παιχνίδι η νίκη θα ερχόταν πολύ πιο εύκολα. Αν εξαιρέσουμε την προσήλωση στην άμυνα όπου και εκεί υπάρχουν κάποια νεκρά διαστήματα σε όλα τα υπόλοιπα η ομάδα παίρνει κάτω από τη βάση.  Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή μας  που για την ώρα αδυνατεί να βρει τις λύσεις. Το θετικό είναι ότι φαίνεται να υπάρχει μπόλικος ρεαλισμός σε παίκτες και προπονητή και άπαντες να γνωρίζουν ότι η ομάδα δεν αποδίδει σύμφωνα με τις ικανότητες της.  

Η εμπιστοσύνη και η συσπείρωση γύρω από το πρόσωπο του Π.Γιαννάκη είναι δεδομένη. Όπως δεδομένο όμως είναι ότι ο κόσμος του ΑΡΗ έχει απαιτήσεις τουλάχιστον να βλέπει να γίνονται τα βασικά πάνω στο παρκέ. Η σημερινή νίκη σε συνδυασμό με το θεωρητικά εύκολο παιχνίδι με τον Φάρο το Σάββατο και την διακοπή που ακολουθεί θα πρέπει να μην περάσει ανεκμετάλλευτη. Θα είναι άκρως απογοητευτικό μετά την διακοπή να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον ίδιο τον ΑΡΗ.

ΥΓ. Οι υποδείξεις από παίκτες και προπονητές προς τον κόσμο  ποτέ δεν μου άρεσαν. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση ο Δράκος έχει ένα δίκιο μιας και πολύ γρήγορα έχει εξαντληθεί η υπομονή μας συν φυσικά ότι υπάρχει από την αρχή της χρονιάς αυτή η μερίδα του κόσμου που περιμένει την ομάδα στην γωνία. Επειδή όμως πάντα υπάρχουν και χειρότερα ας έχουμε το νου μας μην ξαφνικά ο Νίκο ή ο Μάνο ζηλέψουν τον Μπάνε και μας αφήσουν έξω από το Παλέ :)

Η ήττα από την Τέλεκομ Μπον σε συνδυασμό με την κακή εικόνα της ομάδος ιδιαίτερα στα εκτός έδρας που δεν πείθει καθόλου μας έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Σε έναν όμιλο που ως τώρα φαίνεται η έδρα να δίνει την πρόκριση το να προχωρήσεις στην επόμενη φάση με 2 εντός έδρας ήττες μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο. Για αυτό και ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στις 19.30 θα πρέπει πάση θυσία να πάρει τη νίκη απέναντι στην Αβελίνο αν θέλει να ελπίζει για τη συνέχεια.

Η αγανάκτηση για τη διαιτησία στο κρατικό αλλά και η απογοήτευση από την κακή μας εικόνα και την ήττα είναι μερικά από αυτά που θα πρέπει οι παίκτες μας μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα να ξεπεράσουν. Την στιγμή που ο Π.Γιαννάκης καλείται να βρει άμεσα λύσεις σε σημαντικά κομμάτια του παιχνιδιού μας όπως αυτό της οργάνωσης και της επιθετικής λειτουργίας. Και όταν όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν με τον Τσαϊρέλη, τον Βον και τον Μπένσον να αδυνατούν να βγάλουν την προπόνηση αλλά και τον Πέτγουεϊ να έχει στην άκρη του μυαλού του την αποχώρηση από την ενεργό δράση καταλαβαίνει ο καθένας πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση. Η Αβελίνο με μια νίκη παραπάνω από εμάς σε αυτά τα πρώτα 5 παιχνίδια δεν είναι η ομάδα που τρομάζει αλλά και μόνο που μιλάμε για την ομάδα που κατάφερε και αιφνιδίασε στην πρεμιέρα του θεσμού την Μπεσίκτας μέσα στην Τουρκία και έφυγε με το διπλό δείχνει κάτι. Στη συγκεκριμένη όμως χρονική περίοδο είναι ανούσιο να ασχολούμαστε με τον αντίπαλο μιας και ο ΑΡΗΣ μας δείχνει ικανός να χάσει από τον οποιοδήποτε. Το νούμερο ένα ζητούμενο είναι σήμερα εμείς να παρουσιαστούμε όπως πρέπει και όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Π.Γιαννάκη και αυτό θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς όλους εντός και εκτός ομάδος.

Το αρνητικό σερί φαίνεται να έχει αρχίσει να στοιχειώνει την ομάδα με την Ευρωπαϊκή ήττα να είναι αυτή που πονάει ως τώρα πιο πολύ βαθμολογικά. Σε τέτοιες καταστάσεις η νίκη φαντάζει ως το μοναδικό γιατρικό. Η νίκη σήμερα αλλά και το Σάββατο με τον Φάρο μπορεί να επαναφέρει την ηρεμία στην ομάδα αλλά και να δώσει τη δυνατότητα στο τεχνικό τιμ σε συνεργασία με τη διοίκηση να βρουν τους τρόπους για να ενισχύσουν την ομάδα όπως πρέπει στη διακοπή που ακολουθεί για τις Εθνικές ομάδες. Ας κάνουμε την αρχή σήμερα  για να αρχίσει η ομάδα να ξαναβρίσκει τον δρόμο της! Πάμε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Παλικάρι πάντως ο Πέτγουεϊ που είχε τα @@ να βγει και να παραδεχθεί αυτό που έβλεπαν όλοι. Σπάνια συμπεριφορά από αθλητή και ιδιαίτερα από Αμερκάνο μιας και μας έχουν συνηθίσει σε πιο αδιάφορες αντιδράσεις.

Σε πραγματικό εφιάλτη εξελίχθηκε ο αγώνας στο Μιλάνο, με τους Ιταλούς να στήνουν από νωρίς το δικό τους πάρτι και τον ΑΡΗ να μην μπαίνει ποτέ στο γήπεδο... Μια εξέλιξη που ούτε ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της ομάδος μας δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Η ποιότητα μεταξύ των 2 ομάδων ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής χωρίς όμως αυτό να δικαιολογεί την τραγική εικόνα όλων όσων αγωνίσθηκαν σήμερα.

Έστω για κάποια λέπτα στο ξεκίνημα ο ΑΡΗΣ έδειξε νεύρο και συγκέντρωση στο παιχνίδι του δίνοντας την εντύπωση ότι το παιχνίδι θα είναι μια σκληρή αναμέτρηση και όχι ένας περίπατος των Ιταλών. Αυτή η σκέψη όμως με συνοπτικές διαδικασίες έλαβε τέλος βλέποντας τους παίκτες της Αρμάνι να πιέζουν ολοένα και περισσότερο και τους δικούς μας να μοιάζουν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η άμυνα κάτω από το καλάθι ήταν ανύπαρκτη, στα ριμπάουντ το πρόβλημα ήταν τεράστιο ενώ μέχρι και στην αλλαγή από έξω και στο κατέβασμα της μπάλας υπήρχε δυσκολία σχεδόν σε κάθε φάση! Ο κόουτς Πρίφτης ούτε σήμερα μπόρεσε να βρει κάποια λύση από τον πάγκο ενώ από τους παίκτες μόνο ο Σίμτσακ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε αξιοπρεπής παρουσία αν και αγωνίσθηκε σε σημείο που το παιχνίδι είχε χαθεί... Ο Τσούπκοβιτς που συνεχίζει να παίρνει χρόνο στη θέση 4 από τον Κοέν δεν φαίνεται να μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ΑΡΗ, την ίδια στιγμή που ο Κοέν ως σέντερ αδυνατεί να κάνει αισθητή την παρουσία του κάτω από το καλάθι. Ένας Κοέν που όσο ο Τσούπκοβιτς δεν έπαιζε καθόλου ή ήταν τραυματίας σαν αλλαγή του Γουάιτ τα πήγαινε πολύ καλά.  Οποιαδήποτε παραπάνω ανάλυση είναι απλά αλάτι στην πληγή μιας και σήμερα ουσιαστικά υπήρχε μόνο μια ομάδα μέσα στο γήπεδο και αυτή δεν ήταν ο ΑΡΗΣ μας... Παρά την μεγάλη διαφορά στο σκορ θα πρέπει να κάνουμε και μια αναφορά στη διαιτησία που ανέχτηκε σε υπερβολικό βαθμό το σκληρό παιχνίδι των Ιταλών την ίδια στιγμή που στην δική μας άμυνα ακόμη και τις απλές επαφές τις σφύριζαν φάουλ.

Η παρουσία της οικογένειας Λάσκαρη στο Μιλάνο σε μια ντροπιαστική βραδιά σαν τη σημερινή ίσως να αποτελεί και μια ευκαιρία αφύπνισης ενόψει της συνέχειας. Ο Ιανουάριος έχει ακόμη πολλά δύσκολα παιχνίδα και αν ο ΑΡΗΣ συνεχίσει με τον ρυθμό που άρχισε στη Ρόδο κανείς δεν ξέρει πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα και πως όλο αυτό θα επηρεάσει την ομάδα. Το ταβάνι που δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει φέτος, δυστυχώς φαίνεται να υπάρχει. Καλό είναι αυτή η ήττα να δώσει το έναυσμα στη διοίκηση για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Να μας πει αν ο στόχος είναι απλά η 4αδα και όχι το βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι και αν φυσικά διανύουμε απλά μια ακόμη χρονιά οικονομικής εξυγίανσης. Σίγουρα δεν ευθύνεται η διοίκηση για τις όποιες προσδοκίες δημιουργήθηκαν στον κόσμο αλλά όταν βλέπεις τον φετινό ΑΡΗ σε μερικά παιχνίδια να οργιάζει παρά τις όποιες αδυναμίες του και ξέρεις ότι έχεις ένα πρόεδρο με μεγάλη δυναμική όπως είναι ο Λάσκαρης αυτές δημιουργούνται από μόνες του. Ας προσγειωθούμε έστω και ανώμαλα στην πραγματικότητα και ας συνεχίσουμε όλοι μαζί σε αυτό το μονοπάτι της οικονομικής εξυγίανσης αναμένοντας την επόμενη χρονιά. Μπράβο στα αδέρφια που βρέθηκαν σήμερα στο γήπεδο και φώναζαν ΑΡΗΣ παρά το αποκαρδιωτικό θέαμα...

ΥΓ. Είχαμε επισημάνει πριν τον αγώνα ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον Μπάρατς Στάνκο κάτω από τα καλάθια όπως και έγινε. Παρόλα αυτά ευελπιστούσαμε ότι στους υπόλοιπους θα μπορούσε η ομάδα να παίξει κάποιου είδους υποτυπώδη άμυνα.