Μετά απο ενα σκληρό παιχνίδι με αρκετές εναλλαγές στο σκορ η ομάδα μας κατάφερε  χάρη σε ενα τρίποντο του Νίκου Χατζηβρέττα σχεδόν 0.4'' πριν την λήξη να "κλέψει" την νίκη και να δώσει ενα ελαφρύ προβάδισμα στην ομάδα μας στην προσπάθεια για την πρόκριση στους ομίλους της  Ευρωλίγκας! Για όσους δεν το κατάλαβαν και δεν άκουσαν και την συνέντευξη τύπου μετά το παιχνίδι η συγκεκριμένη εξέλιξη ηταν εκτός πλάνων του προπονητή μας μιας και δεν έδωσε εντολή για φάουλ στο κατέβασμα του Κις ώστε η ομάδα μας να ηττηθεί μόλις με εναν πόντο κατι που ηταν πολύ κοντά στον μεγάλο στόχο που έλεγε νίκη έστω και με εναν πόντο! Καταλαβαίνετε λοιπόν οτι αυτοί οι 2 πόντοι διαφοράς υπερ είναι κατι το εξαιρετικό! Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα είναι πως γίνεται απο την μια να λέμε ποσο δύσκολοι είναι οι αγώνες με το Μαρούσι και οτι πρόκειται για μια δυνατή ομάδα και απο την άλλη να πρέπει να αντιμετωπίζουμε την σημερινή νίκη σαν μεγάλη  επιτυχία και να έχουμε δεδομένο οτι την Παρασκευή στον καθοριστικό επαναληπτικό η ομάδα μας θα πάρει την νίκη έτσι για πλάκα... Όπως και πέρσι που θεωρούσαμε δεδομένο οτι στο Eurocup θα κερδίζαμε στο τέλος τους αδύναμους και εντελώς αδιάφορους Ισραηλινούς μέσα στην έδρα τους. Τι είδαμε λοιπόν σήμερα? Είδαμε τον ΑΡΗ να παίζει καταστροφικό μπάσκετ, σαν να βρέθηκαν πρώτη φορά όλοι μαζι αυτοί οι παίκτες στο παρκέ, μεγάλη αδιαφορία στην άμυνα και μοναδικός επιθετικός προσανατολισμός να παει η μπάλα στον Μπέτς με "εναλλακτικό πλάνο" τρίποντο με την λήξη του χρόνου(το γνωστό παραδοσιακό σύστημα)!  Το αστείο μάλιστα στον τρόπο που λειτουργούσε η ομάδα μας επιθετικά ήταν οτι η ανάκαμψη όπως και η διαφορά των 6 πόντων που πήραμε λίγο πριν το φινάλε(και την χάσαμε όπως και πέρσι χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι) ήρθε απο προσωπικές ενέργειες του Κλάρκ  σε γρήγορες επιθέσεις και όχι απο το κλασικό σύστημα μας που θέλει την μπάλα να γυρνάει και να γυρνάει και να γυρνάει... Όπως και τις προηγούμενες χρονιές προετοιμασίας  με τον Ιταλό στον πάγκο έτσι και τώρα είδαμε εντελώς διαφορετικά πράγματα σήμερα απο οτι είδαμε στα πρόσφατα φιλικά λες και η ομάδα πριν μια εβδομάδα στα Μαυροσκούφεια ήταν απόλυτα έτοιμη και για αυτό έπρεπε να πάρουν αρκετό χρόνο συμμετοχής οι νεαροί παίκτες και γενικότερα όλοι οι άλλοι εκτός απο αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν αρκετά σήμερα. Βέβαια ας μην είμαστε τόσο σκληροί γιατί όπως είπαμε και πριν το παιχνίδι καμμιά ομάδα δεν είναι έτοιμη αυτην την εποχή. Τώρα βέβαια το πως το Μαρουσάκι του Μπαρτζώκα και οχι του μέγιστου Σούλη Μαρκόπουλου παίζει στο πρώτο επίσημο παιχνίδι του μέσα σε μια καυτή έδρα σαν καλοκουρδισμένη μηχανή είναι ενα αναπάντητο ερώτημα ή καλύτερα ενα μπασκετικό θαύμα! Σε παλιότερες περιπτώσεις η μόνιμη καραμέλα του μπατζετ αποτελούσε την καλύτερη δικαιολογία τωρα που εμείς έχουμε σαφώς μεγαλύτερο μπάτζετ τι γίνεται? Τι πάει στραβά?  Ο πήχης έχει πέσει(ή καλύτερα τον έχουν ρίξει) τόσο χαμηλά που πραγματικά αυτές οι μονομαχίες με το Μαρούσι έχουν αντικαταστήσει ντέρμπι κορυφής κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους που κρίνανε τίτλους... Δεν ξέρω εαν γίνομαι κουραστικός με τις αναφορές μου στον προπονητή αλλά η αλήθεια είναι οτι τόσο κατα την διάρκεια  του παιχνιδιού όσο και μετά την λήξη του όλοι είχαν να πουν έναν "καλό" λόγο για τον Αντρέα Ματζόν και την σκληρή προετοιμασία που έγινε στην Ιταλία ωστε να παρουσιαστεί η ομάδα μας έτοιμη. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι σε πρόσφατες δηλώσεις του είπε οτι ένας στόχος είναι η Ευρωλίγκα αλλά ο πραγματικός στόχος είναι η επιβίωση και ο Αρειανός οπαδός δυστυχώς έχει μάθει να επιβιώνει και να ξεπερνάει και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Μπορεί να γίνομαι γραφικός με όλα αυτά αλλά  πραγματικά αναρωτιέμαι εαν υπάρχει έστω και ένας Αρειανός που πιστεύει οτι η μείωση του ενδιαφέροντος του κόσμου για τον μπασκετικό  ΑΡΗ  δεν έχουν άμεση σχέση με το κάκιστο θέαμα που προσφέρει η ομάδα μας,  με την αδυναμία να αντιμετωπίσει ομάδες υποδυεστερες ομάδες απο την δική μας σαν τον Μαρούσι, τον Πανιώνιο, τον Πανελλήνιο, την ΑΕΚ(παλιότερα) και με την απίστευτη μετριοπάθεια όλων αυτών που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ που έχει καταντήσει σε μιζέρια. Τα πρώτα 2 φιλικά του ΑΡΗ στην Ελλάδα  δεν τα παρακολούθησαν περισσότερα  απο 2000 άτομα συνολικά και στο πρώτο επίσημο και άκρως σημαντικό αγώνα για την φετινή σεζόν αντί να μην πέφτει καρφίτσα στο θρυλικό Αλεξάνδρειο μπορούσες να πας και 5 λεπτάκια πριν αρχίσει ο αγώνας να παρεις το εισητηριάκι σου και να καθήσεις εκεί που προτιμάς... Δεν ξέρω εαν  η αλλαγή πλεύσης/νοοτροπίας/πλάνων(όπως θέλετε πεστε το) περνάει απο τις συνελεύσεις συνδέσμων, ραδιόφωνα, γιουχαρίσματα η αποχή απο το  γήπεδο αλλά το σίγουρο είναι οτι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα σαφώς μεγαλύτερο απο το αν θα προκριθεί ο ΑΡΗΣ στην Ευρωλίγκα... Η ομάδα μας ίδιως φέτος με το ρόστερ που έχει είναι ικανή εκτός απο το να πετύχει σπουδαία πράγματα, να παίξει καλό μπάσκετ και να ξαναφέρει τον κόσμο στο γήπεδο. Ας σταματήσει η μικροπρέπεια και η αδυναμία κάποιων να την μπλοκάρει. Καλά τα όμορφα λόγια, καλή η στήριξη, καλό το χειροκρότημα σε διοίκηση, προπονητές και παίκτες αλλά πρέπει και εμείς να καταλάβουμε οτι πάνω απο όλους είναι το καλό της ομάδος, ο ΑΡΗΣ μας.