Πέρα από κάθε λογική η ομάδα μας καταφέρνει με τις τραγικές της εμφανίσεις να καταστρέφει κάθε αχτίδα αισιοδοξίας προσπαθούμε να βρούμε στην φετινή μαύρη χρονιά. Και όταν μιλάμε για λογική αναφερόμαστε στην δυναμική που έχουν οι αντίπαλοι μας όπου χωρίς να είναι απαραίτητο να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες διαβάζοντας στα γρήγορα το ρόστερ των αντιπάλων εύκολα να διαπιστώσεις ότι το πρόβλημα είναι αλλού και όχι στους παίκτες μας. Η κακή επιθετική λειτουργία της ομάδος και η ανύπαρκτη κυριολεκτικά άμυνα κάνει και τον πιο μέτριο παίκτη των αντιπάλων να μοιάζει με κορυφαίο μπασκετμπολίστα... Ποιόν να ζηλέψεις από τους παίκτες του Περιστερίου? Τον Μάντζιαρη, τον Τσιάκο, τον Πέτρουλα, τον Παπανικολάου? Είναι φανερό ότι τα αμέτρητα λάθη που έχουν γίνει από το καλοκαίρι ως και σήμερα και τα αποτελέσματα  όλων αυτών έχουν μετατραπεί σε ένα αβάσταχτο ψυχολογικό βάρος που εμποδίζει τους παίκτες μας να κάνουν και τα πιο απλά πράγματα. Η λέξη αποτυχία έχει γίνει συνώνυμο του ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αλλάξει την κατάσταση τουλάχιστον για φέτος.  Ακόμη και όταν η ομάδα μας κατάφερε να επιστρέψει από το -17 στο παιχνίδι με μια απίστευτη αφέλεια μέσα σε λίγα λεπτά παράτησε κάθε ιδέα για ανατροπή. Και δεν μιλάμε για απλή ήττα. Όταν από το δεύτερο δεκάλεπτο αυτό το Περιστέρι σε έχει μονίμως σε διψήφιες διαφορές που αγγίζουν μέχρι και τους 20 πόντους τότε σίγουρα το θέμα είναι ψυχολογικό και όχι αγωνιστικό. Ο προπονητής μπορεί να άλλαξε αλλά εάν περιμέναμε από τον Λευτέρη Σούμποτιτς μέσα σε 7 ημέρες να διορθώσει λάθη 7 μηνών μάλλον θα ήμασταν ονειροπόλοι. Σε αντίθεση με αυτούς που απέχουν και αυτούς που τους στηρίζουν χωρίς ντροπή ακόμη και μέσα από το επίσημο ραδιόφωνο του συλλόγου(ολόκληρου του συλλόγου και όχι μόνο της ΠΑΕ) εμείς οι λίγοι πιστοί στον Αυτοκράτορα πονάμε με αυτήν την κατάσταση... Και πονάμε όχι από την ημέρα που ανέλαβε ο Λευτέρης Σούμποτιτς αλλά εδώ και 3-4 χρόνια τουλάχιστον με αυτά που βλέπουμε κάθε αγωνιστική. Έτσι παρά την πίκρα μας θα στηρίξουμε αυτόν τον άνθρωπο και θα ελπίζουμε ότι όσο περνάει ο χρόνος θα καταφέρει να αλλάξει την κατάσταση πριν είναι αργά και καταλήξουμε σε καμιά 7η θέση όπως πέρσι. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ευνοϊκά ώστε να παραμένουμε ακόμη ζωντανοί στην προσπάθεια μας για την κατάληψη της 3ης θέσης αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει αγώνες σαν και αυτούς να μην τους πετάμε στα σκουπίδια. Δύσκολα να πει κανείς με σιγουριά πως θα εξελιχθεί το πρωτάθλημα αλλά όλα δείχνουν ότι οι εκτός έδρας αναμετρήσεις απέναντι σε Καβάλα, Μαρούσι, Πανιώνιο και Ηρακλή θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Με την πλάτη στον τοίχο καιρός είναι να ξυπνήσουν όλοι όσοι αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ και με αρωγό τον κόσμο της ομάδος που θα πρέπει να δώσει δυναμικό παρών στον επόμενο εντός έδρας αγώνα στο Παλέ να αντιστραφεί αυτή η αρνητική κατάσταση...