Οταν σε ένα τέτοιο παιχνίδι όπου ο αντίπαλος, ο διαιτητής και η αδυναμία της ομάδος σου για κατι καλό σου έχουν σπάσει τα νεύρα και κοντεύεις να σκάσεις έρχεται στο τέλος ενα ανέλπιστο γκολ που σε λυτρώνει και παίρνεις την πολυπόθητη νίκη και τους πολύτιμους 3 βαθμούς τότε αυτομάτως διαγράφεις κάθε αρνητικό συναίσθημα και μένεις με την τρέλα της στιγμής! Και μετά αφου περάσουν λίγα λεπτά και σκέφτεσαι ποιός είναι ο αντίπαλος σου, όλους αυτούς τους δημοσιογράφους που είχαν ετοιμάσει τα "φτυάρια" τους και όλους τους "φίλους" της ομάδος μας που χαμογελούσαν ως τα αυτιά μέχρι να μπει το γκολ, τότε είναι που το απολαμβάνεις ακόμη πιο πολύ και λές χαλάλι ο πονοκέφαλος! Το οτι η Ξάνθη θα ερχόταν για ακόμη μια φορά στο Κλ.Βικελίδης να κλειστεί στην άμυνα, να παίξει αντιποδόσφαιρο και να κάνει κάθε λογής αστεία καθυστέρηση ήταν κάτι το αναμενόμενο το οτι θα συναντήσουμε όμως έναν διεθνή διαιτητή που θα κλείσει τα μάτια σε τουλάχιστον 2 εμφανέστατες περιπτώσεις πέναλτι ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε. Βέβαια αν και η ομάδα τελικά κατάφερε και κέρδισε και τον διαιτητή μαζί με την άμυνα της Ξάνθης δεν θα πρέπει να επαναπαυτούμε σε αυτό και να παραμελήσουμε τα κακώς κείμενα της ομάδος μας που ήταν αρκετά. Καταρχάς θα αρχίσω με αυτό το φαινόμενο που συμβαίνει στην ομάδα μας που έχει να κάνει με την "ψυχολογική στήριξη"(έτσι το αποκαλούν τα ΜΜΕ) παικτών. Παικτών σαν τον Κόκε αλλά και τον Αμπρέου ως ενα βαθμό που ωρες ώρες αναρωτιέσαι εαν πάνω απο όλα είναι η ομάδα, η καριέρα ενός ποδοσφαιρίστη  ή ο συνδιασμός και των 2. Και για να το κάνω πιο κατανοητό σήμερα είδαμε την Ξάνθη να παίζει με εναν επιθετικό ο οποίος έτρεχε σαν σκυλί συνεχώς και προσπαθούσε να εκμεταλευτεί κάθε σέντρα, κάθε ασταθές κόψιμο αμυντικού κάθε τυχερή κόντρα. Σε αντίθεση με την ομάδα μας που είχε 2 επιθετικούς(Κόκε-Αμπρέου) αλλά κανείς απο τους 2 δεν έκανε έστω το ελάχιστο τα παραπάνω που ανέφερα και τα θεωρώ απαραίτητα για εναν παίκτη που βρίσκεται στο χώρο της επίθεσης. Είναι στενάχωρο να αντιμετωπίζεται σαν ευχάριστη έκπληξη η αντικατάσταση του Κόκε απο τον Κάμπορα αλλά δυστυχώς έτσι εχουν καταντήσει οι υπεύθυνοι αυτό το θέμα. Και λεω οι υπεύθυνο αντι να πω ο προπονητής γιατι πολύ απλά το ίδιο γινότανε και επι Ερνάντεθ. Απο την άλλη ο Αμπρέου ξέρουμε τι παίκτης είναι, ξέρουμε τι μπορεί να κάνει όπως και το αντίθετο και κανείς δεν τρέφει αυταπάτες οτι πρόκειται για τον παίκτη που θα κάνει τα πάντα στο χώρο της επίθεσης και όλοι μπορούμε να καταλάβούμε οτι αυτός ο παίκτης για να αποδώσει πρέπει να τροφοδοτηθεί σωστά και να έχει και εναν γρήγορο επιθετικό δίπλα ώστε να καλύψει τις αδυναμίες του.  Ε αυτός ο επιθετικός δεν μπορεί να είναι ο Κόκε και ο ΑΡΗΣ δεν γίνεται να κινδυνεύει να χάσει βαθμούς επειδή πρέπει να στηριχθεί ένας παίκτης. Απο το 73' που μπήκε ο Κάμπορα ο ΑΡΗΣ έγινε δραστήριος στην επίθεση και πίεσε τον αντίπαλο όπως έπρεπε. Ενας στατικός(αλλά ψηλός)παίκτης χωράει σε μια ομάδα, δύο μαζί ειναι καταστροφή. Κατα τα άλλα ο Φερνάντεζ θα πρέπει να είναι το παράδειγμα όλων και νομίζω οτι πολύ δυσκολα θα χάσει την θέση του βασικού. Ο Φλάβιο αν και με τον παο ήταν μετριότατος σήμερα δικαίωσε τον προπονητή του όπως και ο Ρομπέρζ  που θα είναι αμαρτία να μένει εκτός αποστολής με τέτοιες εμφανίσεις. Ο Αράνο απο την άλλη έκανε το χειρότερο του παιχνίδι κατι που με ανησυχεί ιδιαίτερα για την συνέχεια μιας και δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις απο την πλευρά του. Σε μέτρια επίπεδά κινήθηκαν και οι Νέτο, Γκρασιάν και Χαβίτο που αντικατέστησε τον τραγικό Κάλβο...  Ο Αμπρέου όπως είπα και στην αρχή ήταν κακός γιατί δεν είχε βοήθειες απο την υπόλοιπη ομάδα και κυρίως απο τον Κόκε και οταν ο Μαζίνιο καταλάβει το πως θα πρέπει να τον χρησιμοποιεί τότε είμαι σίγουρος οτι θα δούμε κι άλλα γκο απο τον Loco! Κατάμεστο το γήπεδο με πολύ ενθουσιασμό απο την έναρξη  μιας και "φτιαγμένοι" όλοι απο την καλή εμφάνιση του ΟΑΚΑ. Σημαντική νίκη για να μείνουμε στις πρώτες θέσεις,να κοιτάμε ακόμη πιο αισιόδοξα την συνέχεια αλλά και να αγχώνουμε ακόμη πιο πολύ αυτούς που βρίσκονται κάτω μας! Πάντως ο Μαντζουράκης είδε ευκαιρίες και καλό παιχνίδι της Ξάνθης! Τι άλλο θα ακούσουν τα αυτάκια μας? Αλλά όπως και να το κάνουμε πονάει και όταν έρχεται στο τέλος πονάει περισσότερο!