Τελικά μάλλον θα πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι ότι η φετινή χρονιά κάπως έτσι θα κυλήσει. Ότι θα παρακαλάμε διοίκηση, προπονητή και παίκτες να κάνουν τα αυτονόητα ο καθένας από το πόστο του φυσικά και όταν αυτά θα γίνονται εμείς θα πρέπει να τους αποθεώνουμε... Δυστυχώς αυτό ζούμε φέτος και όπως όλα δείχνουν αυτό θα συνεχίσουμε να ζούμε. Κάθε καλή εμφάνιση θα θεωρείται εξαίρεση του κανόνα και κάθε νίκη η ελπίδα για το πολυαναμενόμενο νικηφόρο σερί που θα μας βάλει σε πορεία διεκδίκησης των στόχων γιατί την δεδομένη χρονική στιγμή το μόνο που μπορούμε να πούμε ότι διεκδικούμε είναι απλά το δικαίωμα να μπορέσουμε να πούμε δημόσια ότι κυνηγάμε την 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα χωρίς κάποιος να γελάσει. Και αν θέλουμε να γίνουμε ακόμη πιο ρεαλιστές τα 2 εξ αναβολής παιχνίδια με Λεβαδειακό και Δόξα Δράμας όσο συνεχίζουμε σε αυτούς τους ρυθμούς αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία γιατί και μόνο η σκέψη απώλειας βαθμών σε ένα από τα 2 μπορεί να μας βάλει σε τεράστιες περιπέτειες. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται πανικός αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός και η χωρίς λογική σιγουριά ότι η ομάδα θα βρει τον δρόμο της θα κάνει τις απαραίτητες νίκες και δεν θα μπλεχτεί σε στενάχωρα σενάρια υποβιβασμού. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία της τυφλής εμπιστοσύνης, της τυφλής στήριξης και της υπομονής μας έχει οδηγήσει στο σημείο που βρισκόμαστε. Αν όπως συνέβαινε κάποτε κάθε άνθρωπος που αποτελεί κομμάτι του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ κάθε μέρα κρινόταν και είχε να λογοδοτήσει στον κόσμο του ΑΡΗ για τις πράξεις του και δεν υπήρχε αυτή η αηδιαστική ωραιοποίηση καταστάσεων και αυτό το απίστευτο κουκούλωμα κάθε νοσηρής κατάστασης δεν θα σπάζαμε το κεφάλι μας για το τι φταίει και το πως θα διορθωθεί.  Στο παιχνίδι σήμερα τα πράγματα ήταν εντελώς ξεκάθαρα. 2 ομάδες στο γήπεδο με εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Από την μια οι παίκτες του Αστέρα Τρίπολης δάγκωναν σίδερα, τρέχανε χωρίς σταματημό, ήταν σε κάθε φάση πρώτοι στην μπάλα και έμοιαζαν σαν να παίζανε με 3-4 παίκτες παραπάνω και από την άλλη είχαμε μια άγευστη, άνευρη ομάδα αποτελούμενοι από παίκτες που βαριόταν να κυνηγήσουν την μπάλα, φοβόντουσαν να μπουν σε διεκδικήσεις και δεν μπορούσαν να αλλάξουν μια πάσα στα 2 μέτρα. Από την στιγμή που σχεδόν όλοι οι παίκτες μιας ομάδος αγωνίζονται με αυτόν τον τρόπο τότε νομίζω ότι ο προπονητής είναι ανήμπορος να κάνει κάτι για να αλλάξει την εξέλιξη ενός αγώνα άρα νομίζω ότι η ευθύνη του Πρόμπιερζ είναι περιορισμένη για την σημερινή ήττα. Παρόλα αυτά και ο Πολωνός προπονητής έβαλε το δικό του "λιθαράκι" στην κακό αγωνιστικό πρόσωπο του σημερινού ΑΡΗ. Καταρχάς 11αδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά σήμερα είδαμε τον Σολτάνι να ξεκινάει βασικός σε μια θέση που όπως και να το κάνουμε δεν είναι η φυσική του άρα για ακόμη μια φορά αναγκαζόμαστε να κρίνουμε έναν παίκτη που δεν αγωνίζεται στην φυσική του θέση. Ναι ο Σολτάνι ως σέντερ φορ είναι μαύρα χάλια αλλά ο Σολτάνι δεν είναι σέντερ φορ... Είδαμε έναν Ούμπιντες να ξεκινάει στην αριστερή πλευρά και να είναι ο πιο δραστήριος παίκτης της ομάδος με διαφορά και εσύ ρε Πρόμπιερζ το μοναδικό καλό στοιχείο που έχει δείξει η ομάδα το θυσιάζεις σε μια αλχημεία προκειμένου να πάρεις καλύτερα αποτελέσματα? Δεν είμαι προπονητής αλλά αν κάτι θα κρατούσα από τον σημερινό ΑΡΗ αυτό είναι ένα εικοσιπεντάλεπτο στο Α ημίχρονο όπου χάρη στον Ούμπιντες κάναμε την παρουσία μας αισθητή, άρα αν κάτι δεν έπρεπε να αλλάξει αυτό ήταν το κομμάτι που φαινόταν να λειτουργήσει καλά. Είδαμε τον Τόχα σε μια από τις κλασσικές εμφανίσεις του, από αυτές που για ανεξήγητο λόγο τον έχουν καθιερώσει βασικό και αναντικατάστατο στον χώρο του κέντρου όπου όταν έχει παρτενέρ και έναν τόσο κακό Φατί σαν τον σημερινό είναι σαν να αγωνιζόμαστε χωρίς κέντρο. Να πούμε ότι η παρουσία του Τόχα σήμερα ήταν μια έκπληξη? Όχι αγαπητέ Πρόμπιερζ δεν ήταν έκπληξη αλλά μια από τα ίδια... Από εκεί και πέρα χωρίς κέντρο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα με μια ομάδα κομμένη στα 2. Δεν έφταιγε μόνο ο Σολτάνι, δεν έφταιγε μόνο ο Γιάκομπ, δεν ήταν μόνο ο Τσέζαρεκ ανύπαρκτος. Όλη η ομάδα ήταν κομμένη στην μέση, η μπάλα έβγαινε μπροστά μόνο με γεμίσματα όπου ήταν βούτυρο στο ψωμί των παικτών της Τρίπολης όπου είχαν να κοντράρουν παίκτες χωρίς διάθεση και πάθος. Σε ένα παιχνίδι που έπαιζες μπροστά στον κόσμο σου λες και ήταν εντός έδρας κατάφερες να σε κάνει ο προπονητής που είχες πριν 1 1/2 μήνα με ένα  μετριότατο σύνολο παικτών σαν αυτό του Αστέρα Τρίπολης να δείχνεις πιο μικρός από τους μικρούς. Τελικά οι άριστες συνθήκες και η εξαιρετική συνεργασία που
είχε ο Τσιώλης με την διοίκηση του ΑΡΗ δεν τον βοήθησε να παρουσιάσει έργο αλλά στον Αστέρα Τρίπολης φαίνεται να έχουν κάποιες άλλες μαγικές συνθήκες όπου του επιτρέπουν να παρουσιάζει άμεσα αποτελέσματα.  Δεν ξέρω πόσο ακόμη πιο χάλια μπορούμε να πάμε και πόσο υπομονή μπορούμε να κάνουμε αλλά καλό είναι διοίκηση, παίκτες και προπονητής να συνέλθουν και να σταματήσουν να δοκιμάζουν τις αντοχές μας γιατί κάποια στιγμή τα πράγματα θα ξεφύγουν και γυρισμός δεν θα υπάρχει...