Όνειρο ήταν και εξαφανίστηκε μετά το απότομο "ξύπνημα" στο Περιστέρι.... Κάπως έτσι αποδείχθηκαν οι προσδοκίες και στον θεσμό του κυπέλλου όπου είχαμε μια κρυφή ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και ο ΑΡΗΣ να πετύχει την 6η νίκη του σε αυτήν την μαύρη χρονιά. Ο τρόπος με τον οποίο ήρθε η ήττα μας πικραίνει ακόμη πιο πολύ μιας και δύσκολα χωνεύεται η ολική ανατροπή μέσα σε 10' από μια ομάδα σαν τον Ατρόμητο. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την ομάδα του Περιστερίου που πήρε μια δίκαιη νίκη αλλά από τους παίκτες που αντιμετωπίσαμε μόλις ένας Μήτρογλου ξεχωρίζει από την μετριότητα. Όταν όμως μια ομάδα λειτουργεί σωστά, έχει οργάνωση, έχει πλάνο, δουλεύει στις προπονήσεις, ο προπονητής της ξέρει τι του γίνεται τότε όλα όσα είδαμε σήμερα φαντάζουν λογικά. Για τους αντιπάλους μας δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω μια φυσιολογική ομάδα που έχει έναν καλό επιθετικό, μια ομάδα που ο ΑΡΗΣ των προηγούμενων 5 χρόνων θα τον τελείωνε εύκολα ιδίως μετά το 0-1. Αντί για αυτό όμως είδαμε μια υπερπροσπάθεια από παίκτες και προπονητές να γκρεμίσουν ότι έχτισαν για 78' και να χαρίσουν την πρόκριση στους αντιπάλους μας κερνώντας σε όλους εμάς άλλο ένα ποτήρι φαρμάκι, από αυτό που συνηθίζουν να μας κερνάνε φέτος. Απαράδεκτη η άμυνα για ακόμη μια φορά  όπου και σήμερα με την γνωστή εκνευριστική  αφέλεια επέτρεπε στους παίκτες του Ατρομήτου να γίνονται απειλητικοί ακόμη και όταν γινόταν γεμίσματα από την αντίπαλη περιοχή. Πολλές λάθος τοποθετήσεις από τον Ντίκο, διαρκώς "αφηρημένος" ο Μίσελ, αγχωμένος ο Λαζαρίδης...  Ανυπεράσπιστη η εστία του Βελλίδη στο ψηλό παιχνίδι που στο γκολ της ισοφάρισης φέρει τεράστια ευθύνη και χάλασε την συνολική του καλή παρουσία σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι.  Απαράδεκτος ο Σολτάνι που μπήκε από τον πάγκο και δεν έδωσε ούτε μια μάχη, απαράδεκτο και το προπονητικό τιμ που δεν ενίσχυσε τα μετόπισθεν προσθέτοντας και άλλον παίκτη με ανασταλτικούς προσανατολισμούς ή φρεσκάροντας το κέντρο. Η αλλαγή καθυστέρησης(!?!?!) του Πρίττα στο 92' νομίζω ότι αποδεικνύει και την τρικυμία που υπήρχε στον πάγκο της ομάδος.   Κρίμα για την προσπάθεια όλων των παικτών κυρίως στο πρώτο ημίχρονο όπου πίεσε, έτρεξε και είχε πολύ καλή κυκλοφορία κάτι που είδαμε ως ένα βαθμό και στο δεύτερο ημίχρονο μέχρι η κούραση να αρχίσει να μιλάει. Κρίμα για ότι έγινε με τον Καστίγιο πάνω που έδειχνε να ανεβαίνει, 2 κάρτες εντελώς άδικες σε ένα παιχνίδι όπου ξεκάθαρα οι αντίπαλοι του είχαν στόχο να τον εκνευρίσουν και να προκαλέσουν την αποβολή του.  Κρίμα για όλους εμάς που ελπίζαμε σήμερα στην πρόκριση και αναγκαζόμαστε να περιμένουμε από τώρα την επόμενη χρονιά ή να μπούμε στην γνωστή ανόητη διαδικασία των 15 στα 15, που θα γίνουν 10 στα 10, που θα γίνουν 5 στα 5 μέχρι να εξαντληθούν και οι μαθηματικές ελπίδες... Δεν ξέρω ποια πραγματικά μπορεί να είναι η συνέχεια του φετινού ΑΡΗ, δεν ξέρω αν μετά από αυτόν τον αποκλεισμό μπορεί να αλλάξει κάτι. Υπαρκτός στόχος η ανασύνταξη της ομάδος σε όλα τα επίπεδα, με την διοίκηση να ψάξει να βρει οικονομικούς πόρους για να σταματήσουν οι προσφυγές και με τον Πορτογάλο στον πάγκο να αρχίσει να στρώνει επιτέλους η ομάδα και να αρχίσει να θυμίζει πραγματική επαγγελματική ομάδα. Απογοήτευση υπάρχει μπόλικη, αγανάκτηση για τις καλοκαιρινές επιλογές(όπως η μη απόκτηση σοβαρού επιθετικού) υπάρχει αλλά θα πρέπει να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να στηρίξουμε όσοι αντέχουμε αυτήν την ομάδα... γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς...