Αν και σε γενικές γραμμές αποφεύγω να ασχολούμαι με άλλες ομάδες εκτός της ΑΡΕΙΑΝΑΡΑΣ μας, νομίζω είναι λιγάκι δύσκολο να παραβλέψουμε τον άθλο του ΑΠΟΕΛ και την ιστορική του πρόκριση στις 8 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Πέρσι ήταν η πορτογαλική Μπράγκα που είχε κάνει το μπαμ με την παρουσία της στον τελικό του Europa League(σε μια διοργάνωση όπου και εμείς γράψαμε την δική μας ιστορία με την επική μας πρόκριση στους 32 της διοργάνωσης). Ομάδες με χαμηλό μπάτζετ και ροστερ από τα οποία λείπουν τα μεγάλα ονόματα. Μάλιστα στην περίπτωση του ΑΠΟΕΛ μπορούμε να δούμε αρκετούς "Έλληνες" παίκτες(Χιώτης, Πάρντο, Κόντης, Πουρσαϊτιδης, Μαντούκα, Γιάχιτς, Αλεξάνδρου, Χαραλαμπίδης) αλλά και τον Γιοβάνοβιτς στον πάγκο όπου έχει την δική του ιστορία με τους συμπολίτες μας. Το αστείο είναι ότι όλοι αυτοί έφυγαν από την Ελλάδα είτε ως αποτυχημένοι είτε ως υπερεκτιμημένοι σε σχέση με τα χρήματα που ζητούσαν.Και όμως όλοι αυτοί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύνολο με εξαιρετική χημεία που ακόμη και οι κορυφαίες ομάδες του πλανήτη δυσκολεύονται να κερδίσουν. Κατί ανάλογο συνέβη και με την Μπράγκα που λίγα χρόνια πιο πριν την είχαμε αντιμετωπίσει μέσα στο Κλ.Βικελίδης και στις λεπτομέρειες δεν την είχαμε κερδίσει.

Ο λόγος της αναφοράς μου σε όλα αυτά είναι η προχειρότητα με την οποία λειτουργεί ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ, η εμφανής έλλειψη πλάνου και ο αποπροσανατολισμός όλων μας από το κοινό όραμα που δεν είναι άλλο από το να δούμε κάποια στιγμή τον ΑΡΗ να μεγαλουργεί. Δεν είναι τυχαίο που από την επάνοδο μας από την Β Εθνική στις χρονιές που ακολούθησαν όπου η ομάδα βγήκε 3 φορές Ευρώπη, έδωσε παρών σε 2 τελικούς κυπέλλου Ελλάδος και γενικά έπαιξε σχετικά ελκυστικό ποδόσφαιρο υπήρχε ένας κορμός παικτών, υπήρχαν κάποιοι συνδετικοί κρίκοι με τις προηγούμενες χρονιές. Φυσικά στην θέση του προπονητή μπορεί να μην είχαμε τα φετινά τραγελαφικά φαινόμενα αλλά πάλι είχαμε τις αλλαγές μας.  Φανταστείτε λοιπόν η ομάδα από τον τελικό του ΟΑΚΑ να είχε συνέχεια ή ακόμη και η περσινή ομάδα που τα πήγε τόσο καλά στην Ευρώπη όπου από τους 14 παίκτες που αγωνίστηκαν στην Ισπανία μόλις 4 συνεχίζουν να έχουν ουσιαστικό ρόλο στον φετινό ΑΡΗ. Να είχε συνέχεια με τον ίδιο προπονητή στον πάγκο που θα τον στήριζε πρώτα η διοίκηση με τις κινήσεις της και μετά όλοι εμείς. Κάτι δεν λειτουργεί καλά στον ΑΡΗ και υπάρχουν χίλια δύο σημάδια που μας το δείχνουν και όμως συνεχίζουμε να αγνοούμε επιδεικτικά. Ακόμη και αυτόν τον Σάκη Τσιώλη που τόσο πολύ τον κράξαμε(και εγώ προσωπικά) μέσα σε λίγους μήνες από την στιγμή που ανέλαβε τον Αστέρα Τρίπολης κατάφερε να μας βγάλει όλους χαζούς και ποδοσφαιρικά ανίδεους... Και ίσως να ήμασταν μιας και περιμέναμε από έναν ανερχόμενο Έλληνα προπονητή που κάνει το μεγάλο βήμα της καριέρας του στον ΑΡΗ να κάνει αυτό που έκανε ο "φτασμένος" Κούπερ και να μας μιλήσει για παίκτες που ζήτησε και δεν του φέρανε, για παίκτες που δεν ζήτησε να του φέρουν και του φέρανε και παίκτες που ζήτησε να αποχωρήσουν και παρέμειναν στο ρόστερ. Τελικά το όλο θέμα είναι το μπάτζετ ή το πως αξιοποιείς το μπατζετ σου σαν ομάδα και ο τρόπος που στηρίζεις τις επιλογές σου? Μήπως έτσι ο "αποτυχημένος" Γιοβάνοβιτς κατάφερε να κάνει κάτι τόσο εντυπωσιακό στην άσημη ποδοσφαιρικά Κύπρο? Μήπως κάπως έτσι κατάφερε ο Τσιώλης να κάνει την δική του υπέρβαση με τον Ολυμπιακό Βόλου και τον Αστέρα Τρίπολης φέτος? Γιατί η ομάδα του Βόλου μπορεί να ήταν μπλεγμένη, να είχε ένα Μπέο από πίσω και να χρειάστηκε να σφάξει τον Παναθηναϊκό στο τέλος για να μας κλέψει την θέση στην Ευρώπη αλλά και να μην έβγαινε Ευρώπη πάλι επιτυχημένη θα ήταν η χρονιά για τον Βόλο...

Εμείς όμως τι κάνουμε? Περιμένουμε τους επενδυτές? Μειώνουμε το μπάτζετ ενώ αυξάνουμε τα χρέη της ομάδος? Παίκτες που προσφέρουν φεύγουν γιατί ζητάνε πολλά ενώ μέτριοι παίκτες παραμένουν και γίνονται πλούσιοι εις βάρος της ομάδος? Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα στον σύλλογο να εκφράζει δημόσια το όραμα του για τον ΑΡΗ μας μιλώντας για 15 μονοετή συμβόλαια που θα ανανεώνονται ή θα αντικαθιστώνται κάθε χρόνο και εμείς να χειροκροτούμε? Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε 4 προσφυγές και να το θεωρούμε φυσιολογικό? Φτάσαμε στο σημείο που οι πιτσιρικάδες που το καλοκαίρι παρουσιάζαμε ως παρακαταθήκη για το μέλλον να έχουν αποχωρήσει ή να είναι μια ανάσα να αποχωρήσουν από το Κλ.Βικελίδης και εμείς να συνεχίζουμε να χειροκροτούμε?

ΑΠΟΕΛ και Μπράγκα έχουν δείξει τον δρόμο. Το ερώτημα είναι απλό, θα τον ακολουθήσουμε ή θα περιμένουμε την επόμενο "καράβι" με τις μεταγραφές  μήπως μας βγει?