Παρά την σπουδή που υπάρχει από αρκετούς "κύκλους" εντός και εκτός ΑΡΗ για την επόμενη ημέρα του ποδοσφαιρικού τμήματος, διοίκηση, προπονητής και παίκτες οφείλουν να παλέψουν για τη νίκη σε όλα τα εναπομείναντα παιχνίδια. Αν όχι για τις όποιες μαθηματικές ελπίδες μας έχουν απομείνει, σίγουρα πρέπει για τον πληγωμένο κόσμο της ομάδος που ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες ψάχνει την ευκαιρία όπως στο αυριανό παιχνίδι για να ταξιδέψει  χιλιόμετρα και να βρεθεί στο πλευρό του κιτρινόμαυρου Θεού. 

Ο Πανθρακικός τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι από τις πιο αδιάφορες ομάδες του πρωταθλήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ανοίξει τα πόδια για να περάσουμε όπως γίνεται σε πολλά άλλα παιχνίδια. Άλλωστε για να λέμε και του στραβού το δίκιο ακόμη και εκεί που οι αντίπαλοι μας έδειξαν την απαιτούμενη χαλαρώτητα εμείς παρουσιαστήκαμε κατώτεροι του αναμενομένου και μείναμε στο Χ.  Όλα αυτά πλέον δεν έχουν σημασία και ο Σ.Παπαδόπουλος με τους παίκτες του θα πρέπει να αφήσουν στην άκρη την βαθμολογία και να δουν κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Οι απουσίες των Μπουγαϊδη, Μπακασέτα, Αγκάνθο και Πουλίδο γνωστές, ενώ η επιστροφή του Τριανταφυλλάκου στην δράση και στην αποστολή της ομάδος αποτελεί είδηση. Κατά τα άλλα η όλη εικόνα που θα δείξει η ομάδα μας αποτελεί ένα ερωτηματικό. Θα δούμε ξενερωμένους παίκτες με το μυαλό στην επόμενη ημέρα και στη συνέχεια της καριέρας τους ή μήπως θα τους δούμε "νευριασμένους" όπως στο ντέρμπι με τον συμπολίτη; Αν από την αρχή της χρονιάς έβγαζαν αυτό το πάθος και αυτή την ποδοσφαιρική αλητεία σίγουρα ο ΑΡΗΣ θα είχε καλύτερη τύχη. Και φυσικά θα υπήρχε και λογική στην πρωτιά στις κόκκινες κάρτες σε αντίθεση με τώρα που πρόκειται απλά για μια απόδειξη της πλαστογραφίας του πρωταθλήματος. Ευελπιστούμε ο Σ.Παπαδόπουλος να μην υποπέσει για πολλοστή φορά στα ίδια λάθη. Όταν οι ίδιοι παίκτες συνεχώς σπαταλάνε τις ευκαιρίες που παίρνουν απο τον προπονητή τους δεν βλέπω τον λόγο μέχρι το τέλος να συνεχίσει να τους εμπιστεύεται. Δεν έχουμε καμία εμμονή σε πρόσωπα. Δικά μας παιδιά ο Σουνάς και ο Αγγελούδης αλλά δυστυχώς φέτος έχουν προσφέρει μόνο απογοήτευση. Ενώ και η συμμετοχή του Καραγιάννη την προηγούμενη αγωνιστική ήταν μια έκπληξη. Δεν με ενδιαφέρει το προσωπικό κίνητρο του κάθε παίκτη αλλά όταν αγωνίζεται με τη φανέλα του ΑΡΗ, ακόμη και αν ο ΑΡΗΣ είναι τελευταίος οφείλει να τα δώσει όλα μέσα στο γήπεδο.

Ας κάνουμε 1-2 αγωνιστικές υπομονή μέχρι και μαθηματικά να έχουν ξεκαθαρίσει τα πάντα και μετά θα έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας για να αρχίσουμε τις κατάρες στους υπεύθυνους της πτώσης αλλά και να ψαχτούμε για την επόμενη ημέρα.  Η δημιουργία κλίματος πριν καλά καλά ο ΑΡΗΣ εξαντλήσει τις πιθανότητες του μόνο κακό κάνει. Τώρα βέβαια αυτό δεν γινόταν κατανοητό πριν τον αγώνα με τον Πλατανιά, τώρα θα γίνει που φθάσαμε μια ανάσα από το τέλος? Ξεχνάμε τα πάντα, γινόμαστε ένα με τα αδέρφια που θα ταξιδέψουν στην Κομοτηνή και όλοι μια γροθιά με τους παίκτες μας παλεύουμε για τη νίκη. Είτε αυτή έχει σημασία, είτε όχι... γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς...