Άλλους 3 βαθμούς πρόσθεσε ο ΑΡΗΣ στην συγκομιδή μετά από ένα παιχνίδι που μάλλον πολύ σύντομα θα ξεχάσουμε. Οι προσδοκίες να δούμε έναν ΑΡΗ καλύτερο από τις προηγούμενες αγωνιστικές, ενισχυμένο με τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα και ιδιαίτερα τον Γεωργιάδη που θεωρείται και μια από τις καλύτερες(αν όχι η καλύτερη) πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας έμειναν στην άκρη λόγω αδιαθεσίας του παίκτη, αλλά το τελικό αγχωτικό 2-0 δείχνει ότι ο ΑΡΗΣ πλέον είναι ένα επίπεδο πιο ψηλά από τις υπόλοιπες ομάδες. 

Από το καλημέρα η ομάδα φάνηκε νωθρή,  χωρίς ιδιαίτερο πάθος στις διεκδικήσεις και μια ολοκληρωτική έλλειψη ενέργειας σε κάθε μας κίνηση. Ο πρωταγωνιστής των προηγούμενων αναμετρήσεων Ν Λουντούλου ήταν αγνώριστος ενώ και ο Πόι δεν έκανε από τα καλύτερα του παιχνίδια. Έστω και έτσι ο Παπαδόπουλος σχετικά νωρίς έστειλε την μπάλα στα δίχτυα και μας έκανε να χαλαρώσουμε. Όσο όμως περνάει η ώρα και το σκορ μένει στο 1-0 πάντα υπάρχει ο φόβος της στραβής που ευτυχώς δεν έγινε. Στο 80' σε μια περίεργη φάση ο Πόι έκανε το 2-0 και κλείδωσε την νίκη για την ομάδα μας. Θετικά στοιχεία έδειξαν οι Κωσταντινίδης και Νάκας, με τον δεύτερο να βγάζει αρκετή ενέργεια στις προσπάθειες τους.

Μπορεί να πήραμε τους 3 βαθμούς αλλά η εικόνα της ομάδος  έδωσε μπόλικη  τροφή για σκέψη στους Ντομπρασίνοβιτς και Καλαϊτζίδη για την συνέχεια. Μια συνέχεια στην οποία κάποια στιγμή θα πρέπει ο ΑΡΗΣ επιτέλους με το παιχνίδι του να στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανόδου προς τους ανταγωνιστές του. Όσο ο Πανσερραϊκός και η Καβάλα βλέπουν τον ΑΡΗ να ζορίζεται είναι λογικό να τρέφουν ελπίδες για την πρώτη θέση. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και αυτόν τον κόσμο στις κερκίδες που ακόμη και μέσα στο ψύχος δίνει το παρών... και ελπίζει να δει μια παθιασμένη ομάδα που θα κερδίζει με ευκολία τους αντιπάλους της. 

ΥΓ. Τελικά ίσως να ήταν και καλύτερα που δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί να δούν το παιχνίδι.