Διπρόσωπος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στο σημερινό παιχνίδι, με το καλό του πρόσωπο να είναι αυτό που να επικρατεί στην επανάληψη και να οδηγεί σε μια εύκολη νίκη με 3-0. Εκνεύρισε αρκετά η εικόνα του Α' ημιχρόνου, προβλημάτισε ο Ντομπρασίνοβιτς με τις επιλογές του αλλά και μερικοί παίκτες που ενώ παίρνουν διαρκώς τις ευκαιρίες δείχνουν είτε να μην μπορούν είτε να μην έχουν την διάθεση να προσφέρουν το κάτι παραπάνω. Θετικό το γεγονός ότι οι αλλαγές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο μιας και φάνηκε πλέον ότι η ομάδα διαθέτει και βάθος πάγκου.

Όσο και αν προσπαθούν πεισματικά αρκετοί να τα παρουσιάσουν όλα ρόδινα στην ομάδα και στις σχέσεις μεταξύ παικτών, προπονητής, διοίκησης υπάρχουν μερικά σημεία που δείχνουν εντελώς το αντίθετο. Παίκτες φορμαρισμένοι ξαφνικά βρίσκονται στον πάγκο ή  εκτός αποστολής την ίδια στιγμή που παίκτες χωρίς να κάνουν ούτε μια προπόνηση, έχουν υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα ή απλά δεν βλέπονται στο γήπεδο λογίζονται ως βασικοί και αναντικατάστατοι. Σίγουρα δεν είμαστε εμείς προπονητές και δεν ξέρουμε τι γίνεται καθημερινά στην προπόνηση αλλά στο σημερινό παιχνίδι φάνηκε ξεκάθαρα ότι η σωστή επιλογή παικτών μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ο ΑΡΗΣ που δεν βλεπόταν στο Α ημίχρονο ήταν καταιγιστκός στην επανάληψη. Και πως να  ήταν καλύτερος στο Α' ημίχρονο όταν ο άξονας της ομάδος ήταν "ευνουχισμένος". Με τον Κωσταντινίδη να προσπαθεί αλλά να είναι φανερά ανέτοιμος, τον Καλογέρη να έχει το μυαλό του στη σκοπιά και τον Σουνά να μας προσφέρει ακόμη μια από τις γνωστές εμφανίσεις του χωρίς πάθος, δύναμη, ταχύτητα και ενέργεια...  Αν είσοδος των πολύ μαχητικών Καπνίδη και Νάκα άλλαξαν τόσο την εικόνα της ομάδος φανταστείτε να μπορούσε να αντικατασταθεί και ο Καλογέρης. Ευτυχώς πάντως στην επανάληψη όλα εξελίχθηκαν ομαλά και ο ΑΡΗΣ έβαλε άλλους 3 πόντους στο σακούλι του.

Η λογική λέει ότι όλοι οι νέοι παίκτες θέλουν τον χρόνο τους όπως και η ομάδα συνολικά ώστε να βρει την χημεία της. Με μόλις όμως 11 αγωνιστικές να απομένουν και τον Πανσερραϊκό να μοιάζει ασταμάτητος δεν φαίνεται να υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου. Για αυτό το λόγο τα πειράματα πρέπει επιτέλους να τελειώσουν και  ο προπονητής μαζί με τον τεχνικό διευθυντή να αφήσουν στην άκρη τις όποιες εμπάθειες και τουλάχιστον φορμαρισμένους παίκτες όπως είναι ο Καπνίδης ή όπως ήταν ο Γκίνο να μην τους αφήνουν έτσι απλά στην ακρή. Πολύ πιθανόν όταν οι Σανιά, Ν Λουντούλου, Γεωργιάδης, Καλογέρης και Κωσταντινίδης βρουν ρυθμό να μην χρειάζεσαι τίποτα άλλο και να μπορείς να τραβάς κάποιες καταστάσεις στα άκρα... αλλά μέχρι τότε, τους χρειάζεσαι όλους. Ούτε ο ΑΡΗΣ, ούτε ο κόσμος του φταίνε σε κάτι για να χάσουν την άνοδο από εμμονές και πείσματα. 

ΥΓ. Πραγματικά η εξουσία και η δημοσιότητα φθείρει τον άνθρωπο... Καλά κ.Λάζαρε Παπαδόπουλε που έχεις τεράστια εμπειρία από τον χώρο του ποδοσφαίρου, τι ακριβώς έκανες στην φάση της έντασης με τον Γεωργιάδη?  Πως την είδες? Λάμπρος Σκόρδας?

ΥΓ2. Πόι και Φερνάντεζ η μισή ομάδα για τον ΑΡΗ φέτος! Πάλι καλά που η "μοίρα" τους έφερε στον ΑΡΗ!