Τη χαρά τη νίκης γευτήκαμε επιτέλους σήμερα κόντρα στο μόρφωμα του Βόλου με τον ΑΡΗ μας να μην τα παρατάει όταν στράβωνε το παιχνίδι στο 1-2 και με αποφασιστικότητα πέτυχε την απόλυτη ανατροπή! MVP ο Καντεβέρε με μια γεμάτη παρουσία, μια ασίστ και το καθοριστικό προσωπικό γκολ που μας χάρισε τους 3 βαθμούς! Τη δόξα των νικητών προσπάθησαν να κλέψουν ο διαιτητής Πολυχρόνης και ο συνεργός του στο VAR κλείνοντας τα μάτια σε 2 πέναλτι και το «ανάποδο» κόρνερ από όπου προήλθε το 2^ο γκολ του Βόλου. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν τα κατάφεραν…

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ

Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να επιβάλλει τον ρυθμό της, είχε  ένταση στις διεκδικήσεις, πίεσε έξυπνα και έφτιαξε φάσεις από το ξεκίνημα όπως η φάση διαρκείας μόλις στο 4’ που λίγο έλειψε να καταλήξει στα δίχτυα. Στα 17’ ο δραστήριος Καντεβέρε  έστρωσε ωραία για τον  Χόνγκλα και με ωραίο τελείωμα έκανε το 1-0.

Στη συνέχεια όμως άλλαξε συμπεριφορά και όπως συμβαίνει συνήθως το πληρώσαμε με την πρώτη ευκαιρία του Βόλου και το άπιαστο σουτ του Γκονζάλες στο 40’. Ένα ωραίο γκολ που δεν θα έπρεπε να μετρήσει μιας και στην αρχή της φάσης έχει γίνει πέναλτι στον Γκαρέ που ούτε ο διαιτητής ούτε και το VAR το είδαν. Και πριν καλά καλά συνέλθει η ομάδα από το σοκ της ισοφάρισης το γνωστό πρόβλημα στις στατικές φάσεις έκανε την εμφάνιση του και ο Κάργας ανενόχλητος με κεφαλιά έκανε το 1-2. Γκολ που προήλθε μετά από εκτέλεση ενός κόρνερ που δεν υπήρξε ποτέ αλλά το είδε μόνο ο Πολυχρόνης και ο βοηθός του.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όπου η απογοήτευση και η έλλειψη καθαρού μυαλού είναι τα κυρίαρχα στοιχεία μας όταν τα πράγματα στραβώνουν, η ομάδα μπήκε στο Β ημίχρονο αποφασισμένη να πάρει αυτό που αξίζει. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μόλις στο 48’ τον Ράτσιτς να βλέπει το σουτ του να κοντράρει σε κάποιο σώμα και τελικά να καταλήγει στα δίχτυα. Και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ ξαναπήρε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα αναγκάζοντας τον Βόλο σε οπισθοχώρηση και καθυστερήσεις.

Νεύρα, διακοπές, ένταση στους πάγκους, φωνές, διαμαρτυρίες και άλλα κλασσικά υπο την ανοχή του Πολυχρόνη με στόχο να μην παιχθεί ποδόσφαιρο και η ομάδα μας να μην καταφέρει να φθάσει στην ανατροπή. Στο 76΄ όμως ο Καντεβέρε χάρη στην πίεση που άσκησε στον αντίπαλο του πήρε την μπάλα στο κέντρο, ξεχύθηκε προς την αντίπαλη εστία και με ψυχραιμία έγραψε το 3-2!  Στην τελευταία φάση του αγώνα λίγο έλειψε να ξαναγίνουμε αυτοκαταστροφικοί αλλά ο Αθανασιάδης μαζί με το δοκάρι «κλείδωσαν» τους 3 βαθμούς.

ΑΦΗΣΕ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ

Σχεδόν ξεχάσαμε την τελευταία φορά που κερδίσαμε και αυτό λέει πολλά για την αξία της σημερινής νίκης. Παρόλα αυτά ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έκανε κάτι το εντυπωσιακό, δεν εγκλώβισε τον αντίπαλο, δεν απέφυγε τα λάθη του, δεν έγινε ξαφνικά ομάδα-ρολόι. Έδειξε όμως κάτι που τον τελευταίο καιρό έλειπε δραματικά. Έδειξε θέληση και πίστη ότι μπορεί να τα καταφέρει παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε κατά την διάρκεια του αγώνα. Δεν διαλύθηκε ψυχολογικά όταν το παιχνίδι στράβωσε τόσο ξαφνικά και τόσο εκνευριστικά. Δεν έμεινε στις διαιτητικές αποφάσεις. Και αντί να ψάχνει δικαιολογίες, έψαξε φάσεις και βρήκε 3 γκολ. Και αυτή η εικόνα έχει να κάνει με όλα όσα ανέφερε και ο Γρηγορίου στη συνέντευξη τύπου και το σχεδόν «λευκό ιατρικό απουσιολόγιο». Και αν υπήρχαν ουσιαστικές αλλαγές στο κέντρο ή στα μπακ θα βλέπαμε πολύ καλύτερα πράγματα από την ομάδα μιας και από ένα σημείο και μετά φαινόταν ότι ο Μεντίλ, ο Χόνγκλα, ο Ράκιτς και ο Καντεβέρε δεν είχαν ανάσες. Μοναδική παραφωνία σε όλη την προσπάθεια της ομάδας ήταν η αρνητική παρουσία του Τεχέρο για ακόμη μια φορά με την απορία όλων να είναι γιατί δεν προτιμήθηκε ο Φατιγκά. Το σημαντικό είναι ότι τα καταφέραμε και ότι πλέον μπορούμε να πατήσουμε στη νίκη για να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Όχι απλά σε μια ελπιδοφόρα εμφάνιση. Αλλά σε μια εμφάνιση που επιτέλους μας οδήγησε στη νίκη!

ΝΙΚΗ ΟΞΥΓΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ

Επιστροφή στις νίκες και στις ελπίδες μας για την κατάκτηση της 5^ης θέσης για τον ΑΡΗ μας που σήμερα κόντρα στον Βόλο άφησε τις δικαιολογίες στην άκρη, προσπέρασε την εχθρική διαιτησία και προσηλωμένος στον στόχο του έκανε την ανατροπή! Κορυφαίος ο Καντεβέρε με μια ασίστ και το καθοριστικό γκολ της νίκης, έβαλε την υπογραφή του στο σημερινό τρίποντο. Σχεδόν είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει να πανηγυρίζεις μια νίκη και να φεύγεις από το γήπεδο με το χαμόγελο αντί για νεύρα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 2 πέναλτι με το πρώτο πιθανόν να σήμαινε το 2-0 αντί για 1-1 και ένα κόρνερ που δεν έγινε ποτέ για να έρθει το 1-2 από τον Βόλο. Την κερδίσαμε την διαιτησία σήμερα, για να δούμε την επόμενη φορά...     

ΥΓ2. Παράπονα ο Μπέος για τη διαιτησία, έτσι από συνήθεια για να αναπαράγουν τα «τρολ». 

Ακόμη ένα «ένδοξο» κεφάλαιο προστέθηκε στην τραγωδία της ελληνικής σουπερλίγδας, με τον ΑΡΗ στο σταθερό ρόλο του θύματος της υπόθεσης και τον ευνοημένο όχι κάποιο από τους συνήθεις ύποπτους του αλλά τον Λεβαδειακό… Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιώνουμε αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν ο «κόσμος» και η «επένδυση» για την εύνοια που χαίρουν μόνιμα κάποιες ομάδες δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο παρά μόνο το «παρασκήνιο». Το παρασκήνιο που σίγουρα δεν θέλει τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί. Βλέπεις αν ο ΑΡΗΣ ήταν στη θέση του Λεβαδειακού μια ανάσα από την πρώτη 4αδα δεν θα χαριζόταν σε κανέναν. Και αν στο τέλος πάλι ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να του την κλέψει με διάφορες μεθοδεύσεις, τουλάχιστον θα φώναζε και θα αντιστεκόταν με όλες του τις δυνάμεις. Αντιθέτως ο Λεβαδειακός το μόνο που φώναξε ήταν «προσπεράστε μας» και αυτό είναι κάτι που εξυπηρετεί τους δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΑ ΛΑΘΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΤΟΥ

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχοληθούμε αμιγώς με το αγωνιστικό σκέλος αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την παράλογη οπισθοχώρηση κόντρα σε μια ομάδα που ξέρει μόνο να παίζει επίθεση, την βιαστική αλλαγή του Ράτσιτς, το φαινόμενο Τεχέρο και τις αλλαγές που δεν «ακούμπησαν». Σε ένα παιχνίδι όμως όπου ο ΑΡΗΣ όχι μόνο δεν πήρε σφύριγμα αλλά είχε σωρεία ανάποδων υποδείξεων, ένα ακυρωθέν γκολ και μια κόκκινη που «ξεχάστηκε» κατάφερε να μην λυγίσει και να διεκδικήσει μέχρι το τέλος(που σφυρίχτηκε βιαστικά βιαστικά μη γίνει καμία στραβή) τη νίκη. Νίκη που δεν την πήρε λόγω της ατυχίας του με τα 3 δοκάρια αλλά και της εγκληματικής διαιτησίας που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης έκανε ότι μπορούσε για να μην κερδίσουμε. Και δυστυχώς για εμάς τα κατάφερε.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Ο ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος του αντιπάλου του, πέτυχε 2 γκολ μέτρησε το 1, είχε 3 δοκάρια και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να οπισθοχωρήσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου.  Δύσκολα όμως θα έφευγε με τη νίκη μιας και απέναντι του είχε μια αποφασισμένη συμμορία με αρχηγό τον Παπαπέτρου να σφυρίζει διαρκώς ανάποδα, τους βοηθούς του που βιαστικά και λανθασμένα μόνο για εμάς σήκωναν σημαιάκι και έναν Κουμπαράκη στο VAR που με έναν σουπερλιγδάτο τρόπο κατάφερε να ακυρώσει ένα πολύ ωραίο γκολ αλλά σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις υπέρ του ΑΡΗ δεν έβλεπε τίποτα.  Κρίμα και ντροπή για το κατακαημένο ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει άρρωστο χωρίς ελπίδα γιατρειά…

ΥΓ. Κουράζει η επανάληψη αλλά μοναδική απάντηση σε όλα αυτή τη δυσωδία αλλά και στα «διοικητικά» που μας ταλαιπωρούν είναι η συσπείρωση και η στήριξη της ομάδας μας. Η απαξίωση δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε την ομάδα βοηθάει να σηκώσει κεφάλι, ούτε δελεάζει τον «μεγαλοεπενδυτή» για να πλησιάσει.