Χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία που είχαμε για κάποιον τίτλο την φετινή χρονιά και πλέον αναγκαστικά θα πρέπει να στρέφουμε σιγά σιγά την προσοχή μας προς την επόμενη χρονιά. Δεν μπορώ να πω ότι η αποστολή του ΑΡΗ στο Eurocup ότι ήταν δύσκολη και ότι οι αντίπαλοι μας αποτελούσαν ανυπέρβλητα εμπόδια στον δρόμο μας προς το πλέιοφ αλλά από ότι φάνηκε από την αρχή της χρονιάς ο κακός μας εαυτός ήταν ο βασικός αντίπαλος που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να βρούμε τον τρόπο να τον νικήσουμε. Μπορεί η Μπουντιβέλνικ να κέρδισε στην Γερμανία και ότι και αν κάναμε θα σήμερα δεν θα είχε σημασία αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι το τελικό αποτέλεσμα σήμερα δεν έχει σημασία. Για ακόμη μια φορά η Λε Μάν έρχεται μέσα στην έδρα μας εντελώς αδιάφορη και μας κάνει τεράστια ζημία. Τέτοιες ήττες πληγώνουν το γόητρο μας και μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε πόσο χαμηλά έχουμε ξεπέσει τα τελευταία χρόνια... Τόσο χαμηλά που σε έναν όμιλο με τέτοιους αντιπάλους τερματίζουμε τελευταίοι... Αυτό που είδαμε σήμερα δεν ήταν κάτι ανεξήγητο και φυσικά ούτε και πρωτόγνωρο. Είναι φανερό ότι ο Ντρούκερ έχει βάλει γερές βάσεις σε αυτήν την ομάδα αλλά δυστυχώς με τελείως λάθος τρόπο. Για ακόμη ένα παιχνίδι ξαφνικά η ομάδα μπλόκαρε και εκεί που φαινόταν ότι έλεγχε τον ρυθμό ξαφνικά βρέθηκε σε μειονεκτική θέση και χωρίς ίχνος συγκέντρωσης και ψυχραιμίας έχασε την νίκη  μέσα από τα χέρια της. Παρόλο που σήμερα κανένας παίκτης μας δεν έκανε τόσο σπουδαίο παιχνίδι για 3 δεκάλεπτα κυρίως χάρη στην καλή άμυνα είχαμε τον έλεγχο του αγώνα παρά το απίθανο παιχνίδι των Γάλλων που για ακόμη μια φορά κάνανε το παιχνίδι της ζωής τους κόντρα στην ομάδα μας. Ομολογώ σήμερα έμεινα εντυπωσιασμένος από την προσπάθεια των παικτών μας στην άμυνα και παρά την εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας όλα τα σουτ που κάνανε κυρίως στο Α ημίχρονο έγιναν κάτω από ασφυκτική πίεση. Αρνητικός πρωταγωνιστής για ακόμη ένα παιχνίδι ο Άντονι Τάκερ που παρά την συγνώμη του έδειξε να βρίσκεται σε άλλο γήπεδο. Ίσως να μην του ταιριάζει το πειθαρχημένο στυλ παιχνιδιού που προσπαθεί να επιβάλει ο νέος μας προπονητής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουμε παιδική χαρά για να αναδειχθεί ο ίδιος. Πάντως η περίπτωση του Τάκερ τώρα που αποκλείστηκε πιστεύω ότι θα απασχολήσει την ομάδα μιας και ούτε ο Σούμποτιτς φαίνεται να τον πιστεύει ιδιαίτερα. Αν και όπως είχα αναφέρει σε παλιότερα ποστ ο χρόνος που είχε στην διάθεση του ο Σούμποτιτς για να στρώσει την ομάδα αν και πολύ λίγος η διαφορά με το σκορποχώρι επι Ντρούκερ είναι τεράστια. Παρόλα αυτά όμως σήμερα νομίζω ότι και αυτός ήταν ντεφορμέ μιας και δεν μπόρεσε να αφυπνίσει τους παίκτες του στο μοιραίο τέταρτο δεκάλεπτο αλλά και δεν βρήκε τρόπο για να σταματήσει τον Μπόουμαν όπου ήταν αυτός που σήμανε την αντεπίθεση της Λε Μαν. Εμπιστοσύνη πάντως στο πρόσωπο του υπάρχει και αν πρέπει κάπου να ρίξουμε ευθύνες σίγουρα θα πρέπει να σε αυτούς που στήριξαν τόσο καιρό τον Ισραηλινό κόουτς όταν ήταν ολοφάνερο ότι η ομάδα είχε πάρει λάθος δρόμο. Κρίμα για όλους όσους ήρθαν σήμερα στο Παλέ που αντί να πανηγυρίσουν έστω μια νίκη γοήτρου γεύτηκαν άλλη μια πίκρα. Και όλα αυτά πάνω που ο κόσμος έδειξε να ξαναζεσταίνεται με το μπάσκετ και όσο περίεργο και αν ακούγεται οι 2500 φίλαθλοι που ήρθαν σήμερα σε σχέση με προηγούμενους αγώνες ήταν ικανοποιητικός αριθμός.  Πλέον μοναδικός στόχος είναι η 3η θέση που θα πρέπει πάση θυσία να την κατακτήσουμε γιατί σε αυτήν την βρώμικη χώρα που ζούμε δεν πρέπει να δώσουμε πάτημα σε κανέναν για να αβαντάρει μια ομάδα με 300 οπαδούς, με διοίκηση πρωτοδικείου που χρωστάει δεξιά και αριστερά. Για αυτό όλοι στήριξη στην ομάδα να την βγάλουμε Ευρωλίγκα πάση θυσία!