Την διαφορά δυναμικότητας μεταξύ του ΑΡΗ και του Ολυμπιακού την γνωρίζουμε πολύ καλά και δεν χρειάζεται να την ξανατονίσουμε για ακόμη μια φορά. Ότι ο Ολυμπιακός βρέθηκε σε εξαιρετική ημέρα συνέχεια της καλής παρουσίας  που είχε στον τελικό του κυπέλλου είναι κάτι που όλοι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε επίσης.  Όμως το ότι οι παίκτες μας για μια ακόμη φορά μέσα σε δέκα λεπτά αποφασίσανε ότι δεν υπάρχει λόγος να παλέψουν το παιχνίδι ή έστω να σώσουν τα προσχήματα είναι κάτι που δύσκολα μπορούμε να παραβλέψουμε και ακόμη πιο δύσκολο να αφουγκραστούμε. Δεν είναι δυνατόν να λέγεσαι ΑΡΗΣ και μέσα σε 10' να παρουσιάζεις μια εικόνα του στυλ "άντε να τελειώνουμε να πάμε στα σπίτια μας". Ωραίες οι δηλώσεις που ακούγαμε τον τελευταίο καιρό περί ιστορίας του μπασκετικού ΑΡΗ, περί παικτών μαχητών και προπονητή που οργανώνει την δική του "επανάσταση", όλοι τους γουστάραμε γιατί κάπως έτσι πρέπει να σκέφτεται και να μιλάει όποιος έχει σχέση με τον ΑΡΗ. Αυτό όμως που οφείλει να κάνει κάθε παίκτης που φοράει την φανέλα του ΑΡΗ είναι αυτά τα λόγια να τα αποδείξει και με πράξεις μέσα στο γήπεδο με την ιδιαίτερη διάθεση που θα δείξει πάνω στο παρκέ. Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή που έχει την ευθύνη να κοιτάξει τους παίκτες του στα μάτια να δει ποιανού γυαλίζουν  και να τους ρωτήσει ποιος έχει την όρεξη και τα αρ@@δια να παίξει κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο με σκοπό να δείξει σε όλους ότι εδώ έχουμε μια σειρά ημιτελικών αγώνων ανάμεσα σε 2 καλές ομάδες και όχι ανάμεσα σε μια πολύ καλή ομάδα και μια παρέα του ποσειδωνίου που κατέβηκε να κάνει το χαβαλέ και να περάσει 2 ώρες ευχάριστα ανεξάρτητα από την έκβαση του παιχνιδιού.  Ποιος γουστάρει να τιμήσει την φανέλα που φοράει και να αναγκάσει όλους αυτούς που ειρωνικά(αλλά ως ένα βαθμό δικαιολογημένα) μιλάνε για αγώνες προετοιμασίας ενόψει των αναμετρήσεων για την 1η και την 3η θέση στην επόμενη φάση των πλέιοφς.  Δεν μπορώ να καταλάβω το κόμπλεξ που βγάζει εδώ και χρόνια ο ΑΡΗΣ όταν αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και δυσκολεύομαι να καταλάβω πως αθλητές που ιδρώνουν μέσα στο γήπεδο αρέσκονται στο να γίνονται οι "κώνοι" στην προπόνηση των αντιπάλων.  Ούτε έναν δεν είδα από την ομάδα μας να έχει εκνευριστεί με αυτό που βιώσαμε σήμερα. Όλοι λειτουργούσαν σαν μην συνέβαινε τίποτα. Άλλη μια απογοήτευση από τον Λ.Σούμποτιτς που ελπίζαμε ότι τουλάχιστον αυτός θα καταλάβαινε τι σημαίνει για όλους εμάς αυτά τα παιχνίδια και ποια η διαφορά του να χάνεις με κατεβασμένα τα χέρια(και τα βρακιά) από το να παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου για 40' και ας χάσεις με 30 πόντους επειδή ο αντίπαλος είναι πολύ καλύτερος. Δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε τι έγινε στο παιχνίδι γιατί πολύ απλά το μπάσκετ που μάθαμε διαρκεί 40' και όχι 10' όπως αυτό στο οποίο συμμετείχε σήμερα η ομάδα μας. Δεν μπορώ να πω ότι ευελπιστώ ώστε να αλλάξει κάτι στην συνέχεια μιας και η ομάδα είχε περισσότερες από 10 ημέρες για να προετοιμαστεί ώστε τουλάχιστον να μην ξεφτιλιστεί κάτι που δεν το απέφυγε. Παρόλα αυτά δεν σημαίνει ότι θα αράξω σπίτι μου μέχρι να τελειώσει ο Ολυμπιακός μαζί μας για να δούμε τι θα γίνει με τον συμπολίτη και αυτό θα προτείνω σε όλους τους συνΑρειανούς. Που ξέρεις το Σάββατο το απόγευμα μπορεί οι φωνές μας να ξυπνήσουν τους παίκτες μας και να τους υπενθυμίσουν ότι το παιχνίδι διαρκεί 40'...