Σταθερός στις κακές εμφανίσεις και στις 40αρες ο ΑΡΗΣ μας… μετά την αγχωτική παρένθεση με τον Κολοσσό ήρθε η Βαλένθια να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα κερδίζοντας μας με το ευρύ 106-65. Στην πραγματικότητα όπου ο φετινός ΑΡΗΣ δεν θυμίζει σε τίποτα επαγγελματική ομάδα και συνεχίζει να μοιράζει απογοήτευση και θλίψη με κάθε ευκαιρία. Όαση στη μαύρη βραδιά οι ηρωικοί φίλοι της ομάδας που και στην Βαλένθια έδωσαν βροντερό παρών …αν και γνώριζαν τι θα παρακολουθήσουν.

ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Παράσταση για έναν ρόλο ήταν η αποψινή αναμέτρηση, με τους Ισπανούς να κάνουν ότι γουστάρουν στο γήπεδο. Εφιάλτης χωρίς σταματημό για την ομάδα μας που δεν μπόρεσε να προβάλλει καμία αντίσταση και απλά παραδόθηκε στις διαθέσεις των αντιπάλων μας. Άμυνα για κλάματα, επίθεση για γέλια με κάποιες σκόρπιες δίλεπτες εξαιρέσεις. Μια κατακρεούργηση του αθλήματος και της ομάδας που αγαπάμε επί 40’ από τον Καστρίτη και τους παίκτες του.

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΕΛΤΙΩΣΗ

Ατυχία στις επιλογές, τραυματισμοί, έλλειψη προπονήσεων, κούραση από τα ταξίδια, φόβος για νέους τραυματισμούς, αδιάφορα παιχνίδια, αντίπαλοι με υψηλότερα μπάτζετ, πίεση και ένα ακόμη κάρο δικαιολογίες που συνοδεύουν την προσπάθεια του φετινού ΑΡΗ. Όταν αυτά ακούμε από τον κόουτς μετά από κάθε στραπάτσο στη συνέντευξη τύπου πως οι παίκτες θα αφυπνιστούν; Πως θα καταλάβουν ότι και οι ίδιοι είναι μέρος του προβλήματος και επιβάλλεται να προσπαθήσουν περισσότερο; Και γιατί να προσπαθήσουν όταν υπάρχουν τόσες δικαιολογίες; Και άντε παίκτες και προπονητής έχουν κάτσει πάνω στις δικαιολογίες. Διοίκηση υπάρχει; Ή για ακόμη μια φορά περιμένουμε απλά το επόμενο παιχνίδι με την ελπίδα ότι θα δούμε κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι μας έδειξε και σήμερα η ομάδα;

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Κανείς δεν περίμενε ο ΑΡΗΣ να πάει στην Ισπανία και να κερδίσει στη Βαλένθια ή να μην τσαλακωθεί άσχημα. Ούτε καν οι ηρωικοί φίλοι της ομάδας που βρέθηκαν σήμερα στο γήπεδο. Μια στοιχειώδη προσπάθεια όμως αντί για  αυτό το αποκρουστικό θέαμα θα ήταν καλό. Καταντήσαμε όμως στο σημείο να εκλογικεύουμε τις 40άρες, τις 30άρες και τις εύκολες 100άρες αναμένοντας την βελτίωση. Για όλα υπάρχει μια εξήγηση και μια δικαιολογία. Συνεχίζουμε έτσι… μέχρι να μας τελειώσουν και αυτές.

ΥΓ. Κόουτς, κάποιοι μ@κ@κες ρωτάνε (αν) πότε θα δούμε την ομάδα να βελτιώνεται;

Σε ένα από τα πιο ήσυχα ντέρμπι των τελευταίων ετών παρακολουθήσαμε σήμερα με τις 2 ομάδες να μοιράζονται τις εντυπώσεις και να αρκούνται στον βαθμό της ισοπαλίας. Λίγες ευκαιρίες και για τις 2 πλευρές που περισσότερο είχαν στο μυαλό τους το μηδέν στην άμυνα παρά να βρουν το γκολ. Κάτι όμως που βόλευε εξαρχής τους αντιπάλους μας που πλέον έχουν ένα ξεκάθαρο προβάδισμα για την μάχη της τετράδας. Παρόλα αυτά σημασία έχει η ομάδα να επιστρέψει άμεσα στις νίκες που αγνοεί εδώ και κάμποσες αγωνιστικές.

ΜΠΗΚΕ ΔΥΝΑΤΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ ΕΧΑΣΕ

Δεκαπέντε λεπτά περίπου κράτησε η κυριαρχία του ΑΡΗ μας στο παιχνίδι με ένα ξεκίνημα που σε έπειθε ότι αν συνεχίζαμε σε αυτό το ρυθμό, αργά ή γρήγορα το γκολ θα ερχόταν. Πνευματικά έτοιμοι, με καλές τοποθετήσεις, πίεση ψηλά και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας προς την επίθεση. Ο ΑΡΗΣ είχε μπει δυνατά ψάχνοντας την ευκαιρία να ανοίξει το σκορ και αναγκάζοντας τον ποακ σε παθητικό ρόλο. Παρά την υπεροχή του στο ξεκίνημα η πρώτη και σημαντικότερη ευκαιρία για να βάλουμε το γκολ ήρθε στο 25’ από λάθος του αντιπάλου με τον Νταρίντα αρχικά αν και σε πλεονεκτική θέση να αιφνιδιάζετε και το σουτ του Σουλεϊμάνοφ στη συνέχεια να το μπλοκάρει ο Κοτάρσκι.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΚΑΘΙΖΗΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Πλησιάζοντας προς το ημίχρονο η όλη εικόνα του αγώνα είχε αλλάξει. Ξαφνικά η πίεση ψηλά σταμάτησε, οι παίκτες μας έδειχναν πιο φοβισμένοι και από εκεί που με 2-3 κινήσεις βγαίναμε μπροστά ξεκίνησε μια ταλαιπωρία της μπάλας στο δικό μας μισό και φθηνά λάθη που έδωσαν την ευκαιρία στους αντιπάλους μας να ανέβουν και να πιστέψουν ότι θα μπορούσαν ακόμη και να πάρουν τη νίκη. Τα προβλήματα στην αμυντική μας λειτουργία γινόταν ολοένα και πιο έντονα, τα λάθη πιο συχνά και η μόνιμη διστακτικότητα στην επίθεση μπλόκαρε τη δημιουργία κάθε ουσιαστικής ευκαιρίας. Ο Κουέστα και ο Φαμπιάνο στα κρίσιμα προστάτεψαν την εστία, στην επίθεση όμως τα σουτ των Μόντσου, Σιφουέντες και Γκαρθία που έγιναν υπό σχετικά καλές προϋποθέσεις δεν βρήκαν στόχο. Στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα και οι 2 ομάδες έμοιαζαν να κάθονται στο Χ χωρίς να έχουν τη διάθεση να ρισκάρουν.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ Ο ΟΥΖΟΥΝΙΔΗΣ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Με τον Φρίντεκ να αγωνίζεται τελικά κανονικά αν και ανέτοιμος, τον Γκαρθία να μετατοπίζεται στις πτέρυγες(αν και σύγκλινε διαρκώς στο κέντρο), τον Νταρίντα στο κέντρο ως αντι-Γκαρθία, τον Φαμπιάνο τελικά να καλύπτει τη θέση του δεξί μπακ και τον Βέλεθ να τον αναπληρώνει στο κέντρο της άμυνας ο ΑΡΗΣ κατέβηκε με ένα σχήμα ανάγκης με τους πιο ετοιμοπόλεμους παίκτες που πιθανόν να είχε ο Ουζουνίδης. Ως ένα βαθμό όλες αυτές οι επιλογές απέδωσαν μιας και τα προβλήματα που έπρεπε να διαχειριστεί ο κόουτς ήταν πολλά. Επί της ουσίας όμως ο ΑΡΗΣ δεν μπόρεσε να είναι όσο αποτελεσματικός ήθελε και έπρεπε να είναι ώστε να πάρει τη νίκη. Ναι μεν ο συμπολίτης πουλάει ακόμη το παραμύθι της διεκδίκησης του πρωταθλήματος αλλά εμείς ούτε σαν παραμύθι πλέον δεν μπορούμε να αναφέρουμε την 4η θέση. Το παιχνίδι ήταν ανοιχτό από την αρχή ως το τέλος και στα 3 αποτελέσματα αλλά ο ΑΡΗΣ όφειλε να ρισκάρει.  Το αν ήταν ανεβασμένος ο Σιφουέντες, αν ανταποκρίθηκε ο Φαμπιάνο και ο ανέτοιμος Φρίντεκ από την στιγμή που δεν ήρθε  η νίκη δεν έχει καμία σημασία.

ΕΚΑΨΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Την τελευταία του ρεαλιστική ελπίδα για είσοδο στην τετράδα σπατάλησε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα μένοντας στο Χ με τον συμπολίτη. Προσπάθησε ο Ουζουνίδης να ανακατέψει την τράπουλα για να καλύψει τα προβλήματα στα μπακ και στις πτέρυγες ωστόσο όμως φοβήθηκε να ρισκάρει περισσότερο και να αποδεχθεί ότι  η νίκη ήταν το ζητούμενο και τίποτα λιγότερο από τους 3 βαθμούς. Δεν τα καταφέραμε και πλέον πάμε για νέους στόχους. Είτε μιλάμε όμως ακόμη για 4η θέση είτε μιλάμε για την 5η κοινός παρονομαστής είναι η νίκη και οι 3 βαθμοί. Νίκη σαν και αυτή που έπρεπε να πάρουμε σήμερα για να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον η συνέχεια του πρωταθλήματος για τον Αρειανό και περισσότερο άγχος για τον συμπολίτη. Την είχαμε την ευκαιρία, την κάψαμε και αυτή.

Το αυτονόητο έκανε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κερδίζοντας τον Κολοσσό Ρόδου αν και για 3 δεκάλεπτα φρόντισε να μας τρομοκρατήσει με την απόδοση του. Στη 4^η περίοδο ομάδα και κόσμος πείσμωσαν, τα έδωσαν όλα και δικαιώθηκαν! Σπουδαίος Λευτέρης Μποχωρίδης που ήταν ίσως ο μοναδικός παίκτης που μπήκε και πάλεψε όπως έπρεπε να παλέψει από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα όταν οι υπόλοιποι έμοιαζαν ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος της αναμέτρησης. Νερόβραστη αγωνία… για το μέλλον του Καστρίτη στον πάγκο της ομάδας.

ΜΠΗΚΕ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΧΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΜΑΣ

Σε ένα οριακό(όπως μας κατάντησαν) παιχνίδι μετά από όσα είχαν προηγηθεί και τον ορισμό της Τσαρούχας το πως θα έμπαινε η ομάδα στον αγώνα θα έκρινε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της αναμέτρησης. Κόντρα στις προσδοκίες για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ μας αιφνιδίασε αρνητικά και δεχόμενος 27 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο επιβεβαίωσε ότι η κατάσταση ήταν οριακή. Με μόνιμο προβάδισμα ο Κολοσσός σχεδόν για 3 ολόκληρα δεκάλεπτα κυνηγούσαμε στο σκορ τους αντιπάλους μας που προηγήθηκαν 2 φορές  με + 9 πόντους γεμίζοντας άπαντες με ακόμη περισσότερο άγχος και εκνευρισμό. Σε όλο αυτό το διάστημα ένας Μποχωρίδης ήταν συνεπής, ένας Γούντμπερι προσπαθούσε και όλοι οι υπόλοιποι είχαν κάποιες εκλάμψεις και μπόλικες κακές στιγμές.

ΠΕΙΣΜΩΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΟΜΑΔΑ

Θα άντεχε η ομάδα την πίεση όσο κυλούσε ο χρόνος; Θα άντεχε ο κόσμος να βλέπει αυτό το ξεφτιλίκι; Σκεπτόμενος λογικά θα έλεγες μάλλον όχι, βιώνοντας το όμως στο φλογισμένο Παλέ θα έλεγες σίγουρα ναι! Το 45-54 στο 27’ έγινε 58-58 μέσα σε 3’! Η κερκίδα είχε πάρει φωτιά και οι παίκτες μας άρχισαν επιτέλους να αντλούν ενέργεια από αυτή.  Ο κόουτς Καστρίτης θυμήθηκε ότι υπάρχει και άλλη άμυνα πέρα από αυτή που μας συνηθίζει και ξαφνικά με άμυνα ζώνης είδαμε τον ΑΡΗ να προβληματίζει τον αντίπαλο. Στην εξίσωση του αγώνα μπήκε πιο δυνατά ο Κούπερ μαζί με τον Τολιόπουλο και κάπου εκεί τελείωσαν όλα. Το 4^ο δεκάλεπτο ήταν ένα συνεχόμενο ξέσπασμα μιας χιλιοταλαιπωρημένης ομάδας που πήρε μια ανάσα.

Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Σε παιχνίδια σαν το σημερινό τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στο τελικό αποτέλεσμα. Ο ΑΡΗΣ κέρδισε άρα όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε 2^η μοίρα. Ο Μποχωρίδης ήταν συγκινητικός μιας και αυτός ήταν αυτός που παρέσυρε και τους υπόλοιπους στην ανατροπή.  Όλοι οι υπόλοιποι ήθελαν, προσπαθούσαν χωρίς όμως συνέπεια και ψυχραιμία. Με το που ανέτρεψε το σκορ η ομάδα  οι παίκτες απελευθερώθηκαν και το τέλειωσαν εύκολα. Μέχρι όμως να έρθει η ανατροπή είδαμε έναν ΑΡΗ να ζορίζεται κόντρα στον ουραγό της βαθμολογίας, την ομάδα με το χαμηλότερο μπάτζετ και ένα ρόστερ με φανερή έλλειψη ποιότητας. Έπρεπε ο Καστρίτης πάνω στην απελπισία του να παραμερίσει τις εμμονές του και να επιστρατεύσει για σχεδόν 10 ολόκληρα λεπτά την άμυνα ζώνης και να δούμε τον ΑΡΗ επιτέλους να αμύνεται πιο αποτελεσματικά. Καθοριστική η κίνηση του κόουτς που ελπίζω να αποτελέσει μάθημα για το μέλλον. Αν υπάρχει κοινό μέλλον…

ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΝΕΥΣΕ

Έκανε το αυτονόητο ο ΑΡΗΣ μας, πήρε την νίκη κόντρα στον Κολοσσό και απέφυγε τα ακόμη πιο εφιαλτικά σενάρια από αυτό που ήδη βιώνουμε. Άργησε σχεδόν 3 δεκάλεπτα… αλλά κάπου εκεί στο 28’ ήταν σχεδόν αδύνατο να αγνοήσεις τον παλμό και την ενέργεια της κερκίδας. Απίστευτη παράσταση από τον κόσμο του ΑΡΗ σε ένα παιχνίδι που δεν αρμόζει την ιστορία του. Παραμέρισε την πίκρα του, έπνιξε τον εγωισμό του, πείσμωσε όταν έβλεπε την ομάδα του να μην μπορεί να κερδίσει τον Κολοσσό επί περίπου 30’ και στο τέλος δικαιώθηκε. Μπράβο στον Μποχωρίδη για την παλικαρίσια στάση του τόσο την Τετάρτη όσο και σήμερα. Μπράβο στον κόουτς που θυμήθηκε την άμυνα ζώνης, μπράβο και στους υπόλοιπους που έστω και με καθυστέρηση ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του αγώνα. Καιρός να ασχοληθούμε και με την επόμενη ημέρα. Εκτός και αν θεωρούμε όλα αυτά που βιώνουμε φυσιολογικά.

ΥΓ. Όλο πρόβλημα νοοτροπίας βλέπουμε και όλο στεναχωριόμαστε με παίκτες και προπονητές σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ που δεν νιώθουν από ΑΡΗ, δεν νιώθουν πίεση για να πετύχουν το κάτι παραπάνω και δεν αφουγκράζονται την απογοήτευση μας στα αρνητικά αποτελέσματα και στις ιστορικές αποτυχίες. Την άλλη φορά που θα αναρωτηθείς γιατί συμβαίνει αυτό να θυμηθείς την φετινή μπασκετική χρονιά. Την χρονιά του step up, με τις 11 μεταγραφές ξένων, με τις ιστορικές ήττες, με τους μ@κ@κες και την νίκη στο κρίσιμο παιχνίδι με τον Κολοσσό. Όλα φυσιολογικά, όλοι καλοί στη δουλειά τους απλά ήμασταν άτυχοι…

ΥΓ2. ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΑ κάθε λογής υβριστικά και bullying προς οποιοδήποτε άνθρωπο πόσο μάλλον προς τον προπονητή της ομάδας μας και το οικογενειακό περιβάλλον του. Είναι λυπηρό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα και δεν πρέπει να συμβαίνουν. Κόουτς όμως θα μου επιτρέψεις να πω αν και δεν νομίζω ότι θα το καταλάβεις όπως και δεν έχεις καταλάβει και όλα τα υπόλοιπα της φετινής χρονιάς… πραγματικά είναι επίτευγμα στον μπασκετικό ΑΡΗ να έχεις φέρει μερίδα του κόσμου στο σημείο να μην πηγαίνει στο γήπεδο ενώ έχει διαρκείας, να έρχεται κόσμος και να αποχωρεί από το 3^ο δεκάλεπτο ανήμπορος να παρακολουθήσει το «θέαμα», να γιουχάρει παίκτες και προπονητή εν ώρα αγώνα και να υπάρχουν ακόμη περισσότερα ευτράπελα που δεν συνάδουν με την ποιότητα και το ήθος του κόσμου του ΑΡΗ.

Εκεί λοιπόν  φίλε του ΑΡΗ που τα έχεις καταπιεί όλα και δικαιολογείς ξανά και ξανά την μια ντροπή μετά την άλλη και περιμένεις να ζήσεις τον Νοέμβρη, που έγινε ο Δεκέμβρης και μετά ο Γενάρης που μας υποσχέθηκε ο Καστρίτης… έρχεσαι στο γήπεδο να στηρίξεις σε ένα ματς που γνώριζες ότι θα έχανες και μάλλον εύκολα και βλέπεις αυτό. ΑΥΤΟ! Αυτόν τον προπονητή να ουρλιάζει ασταμάτητα από το τζάμπολ και ένα μάτσο παίκτες στην κοσμάρα τους. Δεν έχει να κάνει με τους 41 πόντους διαφορά, έχει να κάνει ξεκάθαρα με την έλλειψη μιας στοιχειώδης προσπάθειας μιας επαγγελματικής ομάδας που παίζει μέσα στην έδρα της μπροστά έστω σε αυτό το λιγοστό κοινό.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ(?) ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΜΑΤΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΛΟΣΣΟ

Και όλα αυτά λίγες ημέρες πριν το κρίσιμο(όπως μας κατάντησαν) παιχνίδι με τον Κολοσσό. Κόντρα σε μια ομάδα που έχει αυτή την ασυνήθιστη παράδοση υπέρ της και έρχεται να παίξει χωρίς άγχος. Αντιθέτως αν η γκρίνια και οι γιούχες της κερκίδας σήμερα επηρέασαν σε τέτοιο βαθμό τον προπονητή και τους παίκτες μας, τότε και μόνο η σκέψη να μην μπούμε δυνατά στο παιχνίδι με τη Ρόδο είναι τρομακτική.  Εκεί τα πράγματα πολύ εύκολα μπορεί να ξεφύγουν όσο και αν σφυρίζει αδιάφορα ο κόουτς.

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ

Τα πάντα είναι ευθύνη της διοίκησης και αυτό είναι κάτι που ισχύει για όλες τις ομάδες. Επί του καθαρά αγωνιστικού όμως υπεύθυνος είναι ο προπονητής. Όταν λοιπόν ο κόουτς θεωρεί ότι εμφανίσεις σαν τις σημερινές ανταποκρίνονται σε αυτά που έχει στο μυαλό του τότε μιλάμε για μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση. Αν δεν καταλαβαίνει ο καπετάνιος ότι το καράβι πηγαίνει με φόρα στα βράχια και δεν προλαβαίνει να στρίψει, τότε πως θα αποφύγουμε το ναυάγιο; Και αυτή τη στιγμή αυτό ακριβώς συμβαίνει. Δυστυχώς αγωνιστικά δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να δείχνει ότι η καθημερινή προσπάθεια του Καστρίτη και το όλο του πλάνο οδηγούν σε κάτι καλό. Εμείς το βλέπουμε, ο Καστρίτης δεν το βλέπει, η διοίκηση άραγε το βλέπει;

ΠΑΙΚΤΕΣ ΞΕΝΕΡΩΜΕΝΟΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΝ

Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά πάνω στο παρκέ για την ομάδα μας. Οι παίκτες φαίνεται να μην ανταποκρίνονται ούτε στα βασικά, μοιάζουν άδειοι από ενέργεια και αδιαφορούν επιδεικτικά για τις συνεχόμενες ήττες. Είναι τόσο κακοί; Ακόμη και αυτοί που ήταν καλοί τώρα έγιναν κακοί; Μήπως τελικά υπάρχει θέμα στα αποδυτήρια που δεν έχει να κάνει με 1-2 παίκτες που αποχώρησαν; Μήπως τελικά οι παίκτες ΔΕΝ παίζουν για τον προπονητή τους και αυτές οι εμφανίσεις είναι η κραυγή απελπισίας τους; Σίγουρα πάντως δεν μιλάμε για ένα σύνολο με ομοψυχία και παίκτες που ματώνουν για τον προπονητή τους.

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Συνεχίζει να γράφει αρνητική ιστορία ο μπασκετικός ΑΡΗΣ υπό την καθοδήγηση του Καστρίτη με κάθε παιχνίδι να μοιάζει με ελεύθερη πτώση σε βαρέλι χωρίς πάτο. Οι 41 πόντοι διαφοράς  ρεκόρ δεν μπορούν να περιγράψουν επαρκώς τον βαθμό της αδιαφορίας και της απαξίωσης που έβγαλε η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Αδιαφορία σε ένα χρονικό σημείο που υποτίθεται θα ερχόταν η αγωνιστική ανάκαμψη, απαξίωση προς όλο τον κόσμο που συνεχίζει και ασχολείται με αυτή την ομάδα αντί να πέσει για ύπνο μέχρι το καλοκαίρι.  Όχι δεν θα μας κόψετε το γήπεδο… και το Σάββατο εκεί θα είμαστε! Φροντίστε να είστε και εσείς...

ΥΓ. Ένα μπράβο μου βγαίνει να πω μετά το σημερινό υπερθέαμα και την «εκδήλωση αγάπης» του κόουτς προς τους φίλους της ομάδας και αυτό ανήκει στον Λευτέρη Μποχωρίδη. Εξαφανισμένοι όλοι οι υπόλοιποι. Προπονητές, β.προπονητές, διοικούντες, παρατρεχάμενοι όλοι εξαφανισμένοι. Μόνο ο Μποχωρίδης ένιωσε και είχε τα @@ να βγει και να μιλήσει.

ΥΓ2. Μετά και τα σημερινά θα την ξανακάνω την ερώτηση. Τι άλλο πρέπει να κάνει ένας προπονητής για να απολυθεί από τον ΑΡΗ; Ποιο είναι το μέτρο; Ποιο είναι το όριο; Υπάρχει κάποια κόκκινη γραμμή;

ΥΓ3. Στα όρια του ανήθικου είναι η μη παραίτηση του κόουτς.

Με άδεια χέρια επιστρέφει ο ΑΡΗΣ από το Καραϊσκάκη όπου δεν κατάφερε να πάρει ούτε τον βαθμό της ισοπαλίας παρόλο που προηγήθηκε με 0-1 και έδειχνε να πατάει καλά στην αναμέτρηση. Ο φθηνός τρόπος όπως μου δέχθηκε τα 2 γκολ επισκίασε τα πάντα. Σχεδόν τα πάντα… μιας και η διάθεση του Σουηδού ρέφερι να «σπρώξει» τον Ολυμπιακό με την υπερβολική 2^η κίτρινη στο Μοντόγια και το «πνίξιμο» του πέναλτι πάνω στον Νταρίντα στο ξεκίνημα του αγώνα δεν κρύβεται εύκολα.

ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΗΜΕΡΑ «ΕΠΝΙΞΑΝ» ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ

Σε ένα πρωτάθλημα παρωδία με τον Ολυμπιακό να κάνει φέτος τα κουμάντα κατεβαίνεις υποψιασμένος και ελπίζεις ο ξένος διαιτητής να κάνει το χρέος του, να παίξουν οι 2 ομάδες μπαλίτσα και να κερδίσει ο καλύτερος ή και να λήξει Χ. Έλα όμως που στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν αυτό δεν γίνεται. Μόλις λίγα λεπτά μετά τη σέντρα, ο Νταρίντα υποδέχεται ωραία την μπάλα και μπαίνει στην περιοχή του Ολυμπιακού και έρχεται ο Ροντινέι και τον κλωτσάει. Έτσι απλά, χωρίς να έχει καμία σχέση με την μπάλα και ρίχνει κάτω τον Νταρίντα. Κάτι φυσικά που δεν ήταν στα πλάνα του Σουηδού διαιτητή και του Varista για αυτό και δεν είδε κανείς τους τίποτα. Όταν λοιπόν γίνεται αυτή η φάση τι να περιμένεις για τη συνέχεια; Τα φάουλ γύρω από την περιοχή του Ολυμπιακού που δεν μας τα έδιναν ποτέ; Τα σπρωξίματα πάνω στον Μορόν και τις αγκαλιές πάνω στον Φέτφα και τον Σουλεϊμάνωφ; Την ανύπαρκτη 2^η κίτρινη κάρτα – αποβολή στον Μοντόγια; Προφανώς και προσπάθησαν να κρατήσουν τα προσχήματα και ακύρωσαν τα 2 γκολ του Ολυμπιακού μιας και στις συγκεκριμένες φάσεις δεν μπορούσαν να ξαναδιαψεύσουν την εικόνα όπως έκαναν στο πέναλτι του Νταρίντα αν και ο Σουηδός όπως φάνηκε από τον φακό το πάλεψε πάρα πολύ για να μετρήσει και αυτό το γκολ.

ΜΕ ΣΩΣΤΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ, ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Με αυτές τις συνθήκες στο παιχνίδι η ομάδα πατούσε καλά. Ήξερε πως να λειτουργεί στην άμυνα φορτώνοντας το κέντρο και αφήνοντας τις πλευρές πιο χαλαρές, είχε συγκέντρωση και μετέφερε εύκολα και γρήγορα την μπάλα από την άμυνα στην επίθεση. Ταυτόχρονα είχε καλές αντιδράσεις όποτε του δινόταν η ευκαιρία και έψαχνε τη στιγμή του για να βγει μπροστά. Σε μια φάση όπου ξεκίνησε από κλέψιμο του Μορόν στον χώρο του κέντρου, οι παίκτες μας συνδυάστηκαν σωστά, η μπάλα κατέληξε πάλι στον Ισπανό όπου με μια πολύ ωραία κίνηση και ακόμη πιο ωραίο ευθύβολο σουτ έξω από την μεγάλη περιοχή έκανε στο 36’ το 0-1! Στα λεπτά που ακολούθησαν μέχρι το ημίχρονο ο Φρίντεκ άνοιξε τον χορό των λαθών με τον Κουέστα όμως να σταματάει τον Μάρτινς διατηρώντας το 0-1.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΦΘΗΝΑ ΤΟΥ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΟΥ

Σε έπειθε ο ΑΡΗΣ του Α ημιχρόνου ότι μπορεί να φύγει νικητής παρόλο που ο Νίμπεργκ σφύριζε Ολυμπιακό μιας και οι αντίπαλοι μας δυσκολευόντουσαν πολύ να δημιουργήσουν φάσεις. Και επειδή δυσκολευόντουσαν είπαμε να τους βοηθήσουμε από μόνοι μας… Μόντσου και Μπράμπετς συνδυάστηκαν για να δώσουν την ευκαιρία στον Κωστούλα μόλις στο 52’ να ισοφαρίσει. Ο Μοντόγια συνέχισε να μπαίνει άγαρμπα στις φάσεις με τον Σουηδό να αρπάζει την ευκαιρία και να τον αποβάλλει σε μια φάση όπου δύσκολα δίνεται κίτρινη κάρτα. Τη χαριστική βολή την έδωσε ο Ρόουζ που έχασε τη θέση του επιτρέποντας στον Κωστούλα να γίνει ο ήρωας του αγώνα με 2 γκολ. Ένα δεύτερο γκολ λίγα λεπτά πριν το τελικό σφύριγμα της λήξης σε ένα σημείο του αγώνα όπου θεωρητικά όλη η προσήλωση των παικτών μας ήταν στην άμυνα.

ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟΣ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΛΗΣ

Να στείλει τις επιθέσεις του Ολυμπιακού στα πλάγια και να ψάξει με γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας την αντεπίθεση ήταν το πλάνο και σε μεγάλο βαθμό οι παίκτες του Ουζουνίδη το εφάρμοσαν άψογα. Οι αντίπαλοι μας είχαν την υπεροχή, έκαναν παιχνίδι αλλά δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν ευκαιρίες πέρα από κάποιες εξαιρέσεις. Τα 2 γκολ ήταν από φθηνά ατομικά λάθη και ακόμη και αν στο 2^ο γκολ παίζαμε με 10 παίκτες δεν αποτελεί δικαιολογία.  Η ομάδα για ακόμη ένα παιχνίδι δεν μπόρεσε να έχει διάρκεια και δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι από τα καλά της διαστήματα. Πέρα από τις απουσίες που υπήρχαν πριν την έναρξη της αναμέτρησης, είχαμε και τις ατυχίες με τους τραυματισμούς(πριν και κατά την διάρκεια( και τις αναγκαστικές αλλαγές που χάλασαν τα πλάνα του Ουζουνίδη αλλά πλέον το πρόβλημα στο ρόστερ πέρα από ποιοτικό αρχίζει και γίνεται και ποσοτικό. Προφανώς και ο τρόπος που θα διαχειριστεί αυτή τη δύσκολη κατάσταση ο νέος προπονητής θα καθορίσει και τη συνέχεια μας στο πρωτάθλημα.

ΕΧΑΣΕ ΒΑΘΜΟΥΣ , ΕΧΑΣΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ ΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ

Είχε το προβάδισμα στο σκορ, σε έπειθε ότι μπορεί να τα καταφέρει και να αντέξει στην «πίεση» του σουηδού ρέφερι και του Ολυμπιακού στο τέλος όμως τα έκανε όλα λάθος και έμεινε με το απόλυτο τίποτα. Έχασε τους βαθμούς, έχασε την ευκαιρία να «ανέβει» ψυχολογικά, έχασε και άλλους 2 παίκτες από τραυματισμούς.  Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά φαντάζει αυτή τη στιγμή η τετράδα, η ομάδα φωνάζει για μεταγραφική ενίσχυση και ίσως πλέον να είναι και ο μοναδικός τρόπος για να αλλάξει η κατάσταση. Το χαρτί του προπονητή το «κάψαμε», σειρά τώρα οι μεταγραφές.

ΥΓ. Το πόσο αρρωστημένο είναι το ποδοσφαιρικό περιβάλλον και πόσο έχει περάσει στο πετσί των οπαδών των ομάδων του big-πορδ η εύνοια και οι αβάντες το καταλαβαίνεις από παιχνίδια σαν το σημερινό. Όταν αυτή τη φάση του Νταρίντα λες ότι δεν είναι πέναλτι και ότι το σπρώξιμο στον Μπράμπετς πριν το γκολ που ορθώς ακυρώθηκε δεν είναι φάουλ, τότε μάλλον το βλέπουμε εντελώς διαφορετικά το ποδόσφαιρο.

ΥΓ2. Και κάπου εκεί στη σαπίλα του ποδοσφαίρου κολλάνε και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Αυτά που στα ρεπορτάζ τους και στα highlights τους δεν έχουν τη φάση του Νταρίντα. Σαν να μην έγινε ποτέ!

Δεν τα κατάφερε ο ΑΡΗΣ στην Πάτρα και παρά την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε ύστερα από 2 παρατάσεις λύγισε. Η ομάδα έπαιξε άμυνα, βρήκε λύσεις στην επίθεση, έβγαλε αντίδραση κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά τα νεκρά διαστήματα πνευματικής συγκέντρωσης ήταν αυτά που του στοίχισαν. Πλέον ο ΑΡΗΣ έχει αποκτήσει στόχο να αποφύγει τα χειρότερα κάτι όμως που δεν πτοεί καθόλου τον Καστρίτη που συνεχίζει να ζει στον κόσμο του αλλά και την διοίκηση που τον στηρίζει άνευ λογικής.

ΒΡΗΚΕ ΡΥΘΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Από τις σπάνιες φορές που ο ΑΡΗΣ ξεκινάει το παιχνίδι βγάζοντας ενέργεια σε άμυνα και ριμπάουντ. Η ομάδα με το που πάτησε στο παρκέ φαινόταν ετοιμοπόλεμη και έτοιμη να πάρει το πολύτιμο διπλό. Ο Μποχωρίδης, Γουίλις, Τολιόπουλος και Κούπερ ήταν ζεστή στην επίθεση ενώ στην άμυνα έδινε ρυθμό ο Γούντμπερι. Οι παίκτες του Προμηθέα ζοριζόντουσαν και στις 2 πλευρές του γηπέδου με αποτέλεσμα λίγα λεπτά πριν το ημίχρονο να προηγηθούμε με +7.

ΕΧΑΝΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Και ενώ η ομάδα σε έπειθε ότι το έχει σήμερα ξαφνικά λίγο πριν το ημίχρονο έπαθε το πρώτο μπλακ άουτ. Το +7 με συνοπτικές διαδικασίες μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγινε -7 και έδωσε ένα τεράστιο ψυχολογικό ντοπάρισμα στους αντιπάλους μας. Δεν τα παράτησε η ομάδα με τον Τολιόπουλο να γίνεται πιο επιθετικός και τον Γουίλις να παρεμβαίνει με κάθε τρόπο στο παιχνίδι. Κάθε φορά όμως που πλησιάζαμε στο σκορ στο τέλος η μια κακή επιλογή διαδεχόταν την άλλη με αποτέλεσμα να κυνηγάμε διαρκώς στο σκορ. Προφανώς και υπήρχε εκνευρισμός για αρκετές αποφάσεις των 3 διαιτητών αλλά κάπου έπρεπε να επικρατήσει και ψυχραιμία. Τόσο πάνω στο παρκέ όσο και στον πάγκο.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΗΤΤΑ

Το +8 του Προμηθέα 3’ 26’’ πριν το τέλος έδειχνε ότι δύσκολα θα το γυρνούσαμε. Ωστόσο οι παίκτες του Καστρίτη δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Με τον Γούντμπερι να παραμένει βράχος στην άμυνα, τον Κούπερ να σκοράρει με κάθε τρόπο και τον Τολιόπουλο να προσθέτει μια τρίποντη βόμβα σχεδόν από το πουθενά πήγαμε στην παράταση. Μάλιστα στην παράταση είχαμε 3 ευκαιρίες να πάρουμε τη νίκη αλλά το τυχερό τρίποντο του Λούντζη στην λήξη της 1^ης παράτασης. Στη 2^η παράταση ο Προμηθέας βρήκε κάμποσα μεγάλα σουτ και αυτά ουσιαστικά οδήγησαν στην ήττα.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

Ξεκάθαρα ότι παρακολουθούμε από το καλοκαίρι έως και σήμερα φέρει απόλυτα την υπογραφή του Καστρίτη. Ακόμη και σήμερα όπου οι Χότζ και Λαζέφσκι αγωνίσθηκαν με τον Νόλεϊ(που ξαφνικά έγινε κωλόπαιδο και αυτός) να είναι ήδη στην πατρίδα του και τον Ρόμπερτς εκτός αποστολής. Και τι έγινε αν δεν έχεις σέντερ ή λίγη αθλητικότητα στο παιχνίδι σου; Μάλλον τίποτα θα σου πει ο Καστρίτης όπου συνεχίζει να βλέπει στο πρόσωπο του Λαζέφσκι τον Ντίρκ Νοβίτσκι…. Όπως και το να μην κάνεις φάουλ και να επιτρέψεις το τρίποντο στην τελευταία επίθεση είναι μια επιλογή. Μετά Χριστόν προφήτες θα πει κανείς αλλά δεν παύει να είναι και αυτό μια επιλογή που πήρε ο κόουτς. Αποτέλεσμα όλων αυτών των επιλογών ο ΑΡΗΣ να παλεύει στις τελευταίες θέσεις και να αρκείται σε μια ομολογουμένως καλή προσπάθεια που έγινε σήμερα και κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΣΤΟΧΟ

Έπεσε μαχόμενος… ο ΑΡΗΣ μας στην Πάτρα μετά από 2 παρατάσεις και παραμένοντας μαλωμένος με τη νίκη. Ούτε στα «κρίσιμα» ανταποκρίθηκε η ομάδα που συνεχίζει να πληρώνει τις κουραστικά επαναλαμβανόμενες λανθασμένες επιλογές του κόουτς Καστρίτη που μας έχουν οδηγήσει στον πάτο της βαθμολογίας. Πλέον αποκτήσαμε «στόχους» και ετοιμαζόμαστε για «τελικούς» και αυτό πραγματικά ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να το πετύχετε. Κρίμα…

ΥΓ. Ούτε το κουράγιο να αναφερθούμε στη διαιτησία όπως μας έχει καταντήσει ο μπασκετικός ΑΡΗΣ φέτος. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τους 3 διαιτητές αλλά δεν βλέπεις συχνά σε ένα παιχνίδι 4 με 5 φορές να γίνονται εσκεμμένα φάουλ, ο παίκτης που το έκανε να σηκώνει το χέρι και οι διαιτητές να μην σφυρίζουν τίποτα.

ΥΓ2. Νολεϊ out - Χοτζ in , Ρόμπερτς out – Λαζέφσκι in . Κάθε επιλογή και ένα ακόμη λάθος!

ΥΓ3. Μην ξαναμιλήσει κανείς για «κινδύνους» και «τελικούς» γιατί θα τον μαλώσει ο κόουτς που δεν ασπάζεται την αισιοδοξία. Το ταμείο στο τέλος…

Κάτι μεταξύ θλίψης και απελπισίας προκαλεί η εικόνα του μπασκετικού ΑΡΗ από το ξεκίνημα της αγωνιστικής σεζόν και η σημερινή αναμέτρηση στην Σλοβενία δεν ξέφυγε από τον κανόνα. Ανύπαρκτος στην άμυνα, επιπόλαιος στην επίθεση και εύκολο θύμα για την Τσεντεβίτα που επικράτησε χωρίς να ζοριστεί. Κανένα ίχνος βελτίωσης ή προσπάθειας για να δούμε κάτι το διαφορετικό και όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ξεκινήσουν τα κρίσιμα παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα.

ΞΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μάλλον σε κάποια αποσκευή που ξέμεινε στη Θεσσαλονίκη ήταν χαντακωμένα τα αμυντικά πλάνα της ομάδας μας, μιας και πάνω στο παρκέ ο ΑΡΗΣ δεν αμύνθηκε ούτε για μια στιγμή. Χότζ, Κούπερ και Γούντμπερι προσπάθησαν να διατηρήσουν την επαφή με το σκορ αλλά χωρίς άμυνα και ριμπάουντ δεν υπήρχε ελπίδα. 2-3 άστοχα σούτ και 2-3 λάθη στη σειρά και οι Σλοβένοι ξέφυγαν και δεν ξανακοίταξαν πίσω τους. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε; Ο ΑΡΗΣ έπαιζε με τον ίδιο τρόπο από την αρχή μέχρι το τέλος και τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να αλλάξει την εξέλιξη του αγώνα. Ο Καστρίτης μάλλον τα έβλεπε όλα καλά, δεν δοκίμασε κάτι διαφορετικό στον τρόπο που αμυνόταν η ομάδα και απλά άφησε την ομάδα έρμαιο των διαιτητών και των αντιπάλων. Τα τρίποντα  απελπισίας όποτε αυτά έμπαιναν ήταν αυτά που κράτησαν τη διαφορά στο σκορ στα πλαίσια της εύκολης ήττας. 

ΣΑΝ ΣΕ ΑΓΓΑΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Το πόσο αποφασισμένη μπαίνει μια ομάδα στο παιχνίδι για να διεκδικήσει τη νίκη φαίνεται από την προσπάθεια που καταβάλλει στην άμυνα. Κάτι που η ομάδα μας δεν το έκανε ούτε για μια στιγμή. Όσες λύσεις και αν βρήκε στην επίθεση χαλαρότητα στην άμυνα και η ευκολία με την οποία σκόραραν οι αντίπαλοι ή μάζευαν τα επιθετικά ριμπάουντ γκρέμιζε τα πάντα. Ακόμη και αν ο αγώνας είχε για μας τον χαρακτήρα προπόνησης δεν φάνηκε οι παίκτες μας να θέλουν να προπονηθούν. Ούτε καν ο ίδιος ο Καστρίτης δεν έδειξε τη διάθεση να δοκιμάσει κάτι. Για κάποιο λόγο ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να ζήσει και να πεθάνει πάνω στο παρκέ με αυτή την άμυνα που φαντάζεται ο Καστρίτης. Ακόμη και αν οι παίκτες του δεν μπορούν να ανταποκριθούν και οι διαιτητές βλέπουν την ευκαιρία να σε τσακίσουν. Ναι μεν οι διαιτητές σφύριζαν έδρα αλλά κάπου βάλαμε και εμείς το χεράκι μας. Αυτή η εμμονή για κλέψιμο σε κάθε στιγμή που αντίπαλος έχει την μπάλα στα χέρια του έχει καταντήσει με ανέκδοτο που μόνο ο ίδιος ο Καστρίτης το θεωρεί έξυπνο. Καθαρά ψυχρά αγωνιστικά σύμφωνα με ότι μας δείχνει ο ΑΡΗΣ εδώ και καιρό, με τον Καστρίτη στο τιμόνι δύσκολα να αλλάξει πορεία το καράβι. Μακάρι να μας διαψεύσει από το επόμενο κιόλας παιχνίδι …να μας φύγει και το άγχος.

ΣΑΝ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΑ ΘΕΙΑ

Χωρίς την παραμικρή διάθεση να παίξει άμυνα ο ΑΡΗΣ πρόσθεσε άλλη μια αρνητική παρουσία στην φετινή του ευρωπαϊκή περιπέτεια. Η Τσεντεβίτα δεν βρήκε καμία αντίσταση και εύκολα έφθασε στη νίκη. Να τονίσουμε τις 46 βολές που βάρεσαν οι αντίπαλοι μας αλλά και την εμμονή του Καστρίτη να επιμένει σε μια άμυνα που δεν πρόσφερε τίποτα ούτε και σε αυτό το παιχνίδι. Συνεχίζει να προβληματίζει έντονα η ομάδα παρά τις αλλαγές στο ρόστερ και την επιστροφή των τραυματιών. Μόνο ο Καστρίτης παραμένει ψύχραιμος και πιστός στο αφήγημα του… με όλους τους υπόλοιπους απλά να παρακολουθούν με απόγνωση.

Με σβηστές τις μηχανές… μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο 2025 καταφέρνοντας να χάσει με 0-2 από έναν σχεδόν ανύπαρκτο ΟΦΗ. Άνευρος και άναρχος από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα, συνθέτοντας μια εικόνα πλήρους αδιαφορίας. Δικαιολογημένο το ξέσπασμα του κόσμου στο Β ημίχρονο με άπαντες να αναρωτιούνται που χάθηκε ο ΑΡΗΣ που μέχρι τη σφαγή με τον Παναιτωλικό σε έπειθε ότι φέτος μπορούσε να πρωταγωνιστήσει. Στα χαμένα και ο Ουζουνίδης που προτίμησε να ασχοληθεί με τις αντιδράσεις της κερκίδας παρά με την απαράδεκτη εικόνα της ομάδας που προπονεί.

ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ

Το γνωστό κουραστικό σενάριο που μας έχει συνηθίσει η ομάδα μας παρακολουθήσαμε από το ξεκίνημα του αγώνα με τον ΟΦΗ να αμύνεται, τον ΑΡΗ μας να έχει την κατοχή και τον έλεγχο της αναμέτρησης αλλά όλο αυτό να μετουσιώνεται στο απόλυτο τίποτα. Κάκιστος ο ΟΦΗ, με το ζόρι περνούσε το κέντρο χωρίς καν να δείχνει διάθεση να κοιτάξει προς την εστία μας. Μάλιστα υπήρχαν και 2-3 κραυγαλέα λάθη της άμυνας τους λες και μας φώναζαν να σπεύσουμε να βάλουμε το γκολ. Αντί για γκολ όμως είχαμε κάποιες ημιτελείς προσπάθειες και ψόφια σουτ χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Σε ένα πρώτο ημίχρονο που ναι μεν δεν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε σημαντικές ευκαιρίες αλλά δεν νιώθαμε και την παραμικρή απειλή.

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΙΔΡΩΣΕΙ Ο ΟΦΗ ΒΡΗΚΕ 2 ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΝΑ ΠΑΡΕΜΕΝΕΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΕΑΤΗΣ

Κάτι από Τρίπολη θύμισε ο ΑΡΗΣ με το που βγήκε από τα αποδυτήρια για το Β ημίχρονο. Τα λάθη και η ασυνεννοησία άρχισαν να αυξάνονται απειλητικά, η ένταση στα τρεξίματα και τις μονομαχίες έπεσε και άλλο και ξαφνικά τίποτα δεν σε έπειθε ότι μπορούσε να έρθει η νίκη. Το 0-1 με απευθείας εκτέλεση φάουλ στο 58’ στην πρώτη ευκαιρία του ΟΦΗ απλά επιβεβαίωσε ότι η ομάδα σήμερα ήταν στα χαμένα. Τα λεπτά που ακολούθησαν το γκολ έδειξαν ότι δεν υπήρχε η παραμικρή διάθεση και ψυχικά αποθέματα ώστε η ομάδα να αντιδράσει. Είτε έκανε τις αλλαγές ο Ουζουνίδης είτε όχι, είτε με 10 παίκτες είτε με 9, η εικόνα της ομάδας ήταν συνολικά κακή με μοναδική ίσως εξαίρεση τον Φαμπιάνο που δυστυχώς θα στερηθούμε από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Το 2ο γκολ έμοιαζε με φυσικό επακόλουθο της αγωνιστικής μας κατάρρευσης όπως και ένα 3ο που απλά έτυχε να μην μπει.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ

Δεν χωράει πολύ κριτική το σημερινό παιχνίδι. Η ομάδα μπήκε χωρίς διάθεση και χωρίς ξεκάθαρο αγωνιστικό προσανατολισμό. Ο ΟΦΗ μας έδωσε το τιμόνι και εμείς δεν ξέραμε προς τα που θέλαμε να πάμε. Τάχα επιλέξαμε ένα παιχνίδι υπομονής και επιθέσεις χωρίς βιασύνη αλλά όταν σχεδόν από όλους τους παίκτες απουσιάζει επιδεικτικά η ένταση, το πάθος, η ταχύτητα και η γρήγορη σκέψη δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα. Ούτε φυσικά μπορείς να περιμένεις να σου αλλάξει κάτι ο προπονητής παρά τις όποιες αλλαγές μιας και εξαρχής ο προπονητής απέτυχε σε ότι είχε στο μυαλό του. Δεν βρήκε τους ετοιμοπόλεμους, δεν κατάφερε να τους πείσει να προσπαθήσουν. Θα το πετύχαινε κατά την διάρκεια του αγώνα με 3-4 αλλαγές προσώπων; Όχι. Το πρόβλημα μοιάζει πολύ πιο πολύπλοκο από 2-3 αγωνιστικά ζητήματα. Πιθανόν και ο Ουζουνίδης χωρίς την αρωγή της διοίκησης να μην μπορεί να το λύσει. Αν όμως δεν λυθεί τώρα που υπάρχει και το «χαρτί» των μεταγραφών τότε δεν θα λυθεί ποτέ. Για αυτό ας ασχοληθεί ο Ουζουνίδης με τους παίκτες του και ας αφήσει τον κόσμο να βγάζει τον καημό του.

ΣΕ ΔΙΑΡΚΗ ΠΤΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Σχεδόν ανεξήγητη μοιάζει η αγωνιστική κατρακύλα της ομάδας μας και όλο αυτό που βιώνουμε μετά τον αγώνα στο Αγρίνιο. Όταν ο ανύπαρκτος ΟΦΗ με συνοπτικές διαδικασίες βρίσκει 2 γκολ και εσύ παραμένεις απαθής τότε το ελάχιστο που οφείλεις να κάνεις είναι σκύψεις το κεφάλι και να υποσχεθείς ότι θα δουλέψεις να λύσεις τα όποια προβλήματα. Και αν κάνεις σωστά την δουλειά σου και παλεύεις όπως οφείλεις μέσα στο γήπεδο τότε κανείς δεν θα σε γιουχάρει. Ακόμη και αν χάσεις… Όταν όμως κοροϊδεύεις όπως σήμερα δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Συνέλθετε!

ΥΓ. Προφανώς και η αλλαγή προπονητή είχε να κάνει με τις απαιτήσεις που υπήρχαν και την είσοδο στην 4αδα. Αν ήταν να αναπροσαρμόσουμε τους στόχους για να νιώσουμε καλύτερα τότε μια χαρά ήταν όλα και πριν την αλλαγή προπονητή.

ΥΓ2. Καλή η συγγνώμη μετά το στραπάτσο στην Τρίπολη αλλά όπως ισχύει πάντα οι πράξεις κάνουν την διαφορά και αυτή την συγγνώμη δεν την είδαμε σήμερα. Πλέον περιμένουμε από την διοίκηση πράξεις και μόνο πράξεις.

ΥΓ3. Στο μπάσκετ η ομάδα δεν κερδίζει, φταίει ο κόσμος. Στο ποδόσφαιρο η ομάδα δεν κερδίζει, πάλι ο κόσμος φταίει. Έτσι όπως το πάνε σε λίγο θα μας επιβάλλουν και πρόστιμο για το κακό που προκαλούμε!

Αισθητά σημάδια βελτίωσης έδειξε ο ΑΡΗΣ μας σε ένα τόσο απαιτητικό παιχνίδι όπως ήταν αυτό κόντρα στον Ολυμπιακό. Ωστόσο αυτή η βελτίωση όπως ήταν αναμενόμενο… δεν ήταν αρκετή για να πετύχει κάτι περισσότερο από μια «τιμητική» ήττα. Αρκετός κόσμος στο γήπεδο κόντρα στο κλίμα απογοήτευσης για την συνολική πορεία της ομάδας αλλά και τις επαναλαμβανόμενες εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις του Καστρίτη που αυτή τη φορά μας μάλωσε που αγχώνουμε την ομάδα με τα «πρέπει»…

ΜΕ ΤΟΝ ΧΟΤΖ «ΚΑΥΤΟ» ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Με τον Χότζ να επανεμφανίζεται στο γήπεδο μετά από εκείνο το παιχνίδι με τον ποακ ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και για τη μεγαλύτερη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή. Στην άμυνα υπήρχαν σωστές αντιδράσεις, στα ριμπάουντ οι Γουίλις, Γούντμπερι και Ρόμπερτς έλεγχαν την κατάσταση και στην επίθεση υπήρχαν σωστές επιλογές και αποτελεσματικότητα με κύριο εκφραστή τον Χότζ που ξεκίνησε με 4 στα 4 τρίποντα. Το 38-32 περίπου στα μέσα του 2^ου δεκαλέπτου ήταν κυρίως αποτέλεσμα της συνολικής καλής μας παρουσίας. Το κακό όμως τελείωμα στα τελευταία δεύτερα του ημιχρόνου που επέτρεψε στον αντίπαλο μας να προσπεράσει έδειχνε ότι χρειαζόμασταν πολλά περισσότερα για να διεκδικήσουμε τη νίκη.

ΦΡΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΓΚΡΙ», ΑΣΤΟΧΙΑ, ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΗ ΗΤΤΑ

Όταν απέναντι σου έχεις μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό κάθε λάθος στοιχίζει. Είτε μιλάμε για λάθος δικό σου, είτε μιλάμε για λάθη των διαιτητών. Άλλοι διαιτητές βγήκαν στο 3^ο δεκάλεπτο καταπίνοντας την σφυρίχτρα τους όποτε έπαιζε άμυνα ο Ολυμπιακός και επιτρέποντας του να βρει ρυθμό σε άμυνα και επίθεση. Ο ΑΡΗΣ σε αυτό το ερυθρόλευκο ξέσπασμα απάντησε με αστοχία και ακόμη περισσότερα φθηνά λάθη με αποτέλεσμα γρήγορα το παιχνίδι να αποτελέσει τυπική διαδικασία με τον νικητή γνωστό από νωρίς. Η βιασύνη του Καστρίτη να πετάξει «λευκή πετσέτα»

ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΔΡΟΜΟ

Αυτά τα 15’ του πρώτου ημιχρόνου ήταν ότι το πιο ελπιδοφόρο είδαμε σήμερα ενόψει της συνέχειας. Φυσικά σε αυτή την καλή εικόνα καταλυτικό ρόλο έπαιξε η ευστοχία του Χότζ που πιθανόν να ήταν και κάτι τυχαίο. Η ουσία όμως είναι ότι για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα ο ΑΡΗΣ έμοιαζε με ομάδα. Είχε συγκέντρωση στην άμυνα, δύναμη στις διεκδικήσεις, υπομονή και αποτελεσματικότητα στην επίθεση. Όλα αυτά όμως κάπου έλαβαν τέλος κάπως άκομψα, βιαστικά και με χαρακτηριστική ευκολία. Δεν βρήκε κάποια λύση ο Καστρίτης, δεν το ζόρισε και πολύ και έτσι απλά αποδεχθήκαμε την ήττα όπως ακριβώς την είχαμε «κυκλώσει» από την αρχή της χρονιάς… Ανεβασμένος ο Τολιόπουλος σε σχέση με το προηγούμενο κακό παιχνίδι του, θετικός ο Ρόμπερτς όπως και οι Γούντμπερι και Κούπερ αν και μπορούσαν να δώσουν περισσότερα. Εκτός ρυθμού ο Φιγκερόα, μέτριος και ο Γουίλις αλλά είχαν απέναντι τους αρκετά καλούς αμυντικούς.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕ ΝΙΚΕΣ

Πάλεψε όσο μπορούσε, είχε κάποια καλά διαστήματα, έδειξε ότι βελτιώνεται αλλά ως εκεί. Ξεχώρισε ο Χότζ με 23 πόντους με εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας αλλά και 5 κλεψίματα στην 2^η ουσιαστική του εμφάνιση από το ξεκίνημα της χρονιάς. Παραμένει το πρόβλημα στην άμυνα αλλά και τα φθηνά λάθη στην επίθεση από την στιγμή που η κούραση κάνει την εμφάνιση της. Παρόλα αυτά ακολουθούν παιχνίδια όπου εκεί δεν γίνεται να αρκεστούμε στην βελτίωση και την προσπάθεια. Η ομάδα χρειάζεται νίκες και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι.

ΥΓ. Στενάχωρες αλλά ρεαλιστικές οι δηλώσεις του Μπαρτζώκα. Από την άλλη αυτές του Καστρίτη ήταν μόνο στενάχωρες… μιας και ΑΡΗΣ χωρίς «πρέπει» δεν γίνεται να υπάρχει. Είτε βολεύει τον εκάστοτε προπονητή, παίκτη, διοικητικό παράγοντα είτε όχι, στον ΑΡΗ υπάρχει και το «πρέπει» της νίκης αλλά και πίεση για να πετύχεις τους όποιους στόχους. Και όταν οι στόχοι σου περιορίζονται σε ένα καλό πλασάρισμα στην βαθμολογία ακόμη και το πως το πετυχαίνεις έχει τη σημασία του. Αν δεν το καταλαβαίνεις όλο αυτό  υπάρχει πρόβλημα.

ΥΓ2. Σχεδόν γεμάτο το Παλέ παρά την τραγική πορεία της ομάδας. Καλό είναι να τα θυμόμαστε και αυτά προτού μιλήσουμε για γκρινιάρηδες, ανθρωποφάγους οπαδούς χωρίς ενσυναίσθηση της κατάστασης.

Αγκαλιά με τη νίκη ήταν στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα η ομάδα μας, στο τέλος όμως οι Ισραηλινοί εκμεταλλευόμενοι τα δωράκια της διαιτησίας πήραν τη νίκη. 49 βολές βάρεσαν οι αντίπαλοι μας παρόλο που στο 3^ο δεκάλεπτο βρέθηκαν στο -15 και αύξησαν την πίεση για να επιστρέψουν το παιχνίδι. Αρκετά καλός ο Φιγκερόα στο ντεμπούτο, νωθρό ξεμούδιασμα για τον Τολιόπουλο που επέστρεψε ύστερα από καιρό.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Με τον Φιγκερόα να αντικαθιστά τον Νόλεϊ και τους Γούντμπερι, Κούπερ, Γουίλις και τον Ρόμπερτς να συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα της χρονιάς, ο ΑΡΗΣ επιβεβαίωσε ότι αλλάζει. Αλλάζει ρόστερ, αλλάζει και εικόνα. Με αυτή την πεντάδα ο ΑΡΗΣ κατάφερε να παίξει σχετικά καλή άμυνα σε σχέση με ότι έχει δείξει ως τώρα αλλά και παράλληλα να έχει μια πολυφωνία στην επίθεση που του έλειπε. Πολυφωνία που συμπεριελάμβανε μέχρι και καλές συνεργασίες με τελικό αποδέκτη τον Ρόμπερτς. Το αρχικό προβάδισμα έδειχνε ότι παρά το αδιάφορο της βαθμολογίας, η ομάδα κατέβηκε για τη νίκη.

ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ 6.75 ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΜΕ +15

Το τι μπορεί να κάνει αυτός ο ανανεωμένος ο ΑΡΗΣ το έδειξε ως ένα βαθμό στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου. Εκεί η ομάδα έπαιξε καλές άμυνες, έτρεξε όποτε βρήκε την ευκαιρία και εκμεταλλεύτηκε τα ελεύθερα μακρινά σουτ. Πραγματικά οι Ισραηλινοί έμοιαζαν να τα έχουν χαμένα με τους Κούπερ, Γούντμπερι, Γουίλις να κάνουν ότι θέλουν αλλά και τους υπόλοιπους να δίνουν σημαντικές βοήθειες σε άμυνα και επίθεση.

ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΙΣ ΒΟΛΕΣ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ

Αν και η εικόνα των 2 ομάδες έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ κυριαρχούσε στο παρκέ και δεν είχε να φοβηθεί τίποτα, υπήρχε το μόνιμο αγκάθι της διαιτησίες. Οι 3 διαιτητές από την αρχή του αγώνα αντιμετώπιζαν με ιδιαίτερη ευαισθησία την άμυνα μας και με κάθε ευκαιρία έστελναν τους αντιπάλους μας στις βολές. Αυτές οι βολές ήταν που τους κράτησαν μέσα στο παιχνίδι, που δεν μας επέτρεψαν να ανεβάσουμε και άλλο την διαφορά και στο τέλος αυτές ήταν που επί της ουσίας τους χάρισαν την νίκη. Σε αυτό το κομμάτι δυστυχώς ο Καστρίτης και οι παίκτες του δεν μπόρεσαν να βρουν την λύση. 23 βολές περισσότερες και συνολικά 36 πόντοι από την γραμμή των βολών σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΠΛΑΝΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ

Κάθε αλλαγή στο ρόστερ και κάθε παιχνίδι με τα νέα πρόσωπα αποτελεί και μια ακόμη επιβεβαίωση των λαθών του καλοκαιριού και της εγκληματικής διαχείρισης τους από τον Καστρίτη. Η μεγάλη ευκολία με την οποία αντικαθίσταται ένας παίκτης με τον ρόλο που είχε ο Νόλεϊ στην ομάδα αυτό δείχνει. Από αυτόν περιμέναμε να βγει μπροστά και τελικά σήμερα είδαμε ότι η απουσία του ήταν πιο θετική από την παρουσία του. Όπως και ο πιο περιορισμένος χρόνος και ευθύνες που δόθηκαν στον Χότζ και στον Λαζέσφσκι που και σήμερα σε σχέση με τους υπόλοιπους ξένους υστέρησαν και με μεγάλη διαφορά. Όταν φύγουν από το ρόστερ τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Όταν μάλιστα ο Τολιόπουλος και οι υπόλοιποι τραυματίες βρουν ρυθμό και μάθουν και λίγο να παίζουν ο ένας με τον άλλο τότε θα δούμε άλλον ΑΡΗ. Άλλον ΑΡΗ που θα έπρεπε να βλέπαμε από τον Νοέμβριο. Όταν όμως ο Καστρίτης αφιέρωσε τον χρόνο του στο να μάθει το ευρωπαϊκό μπάσκετ σε 4-5 παίκτες αντί να ασχοληθεί για να φτιάξει την ομάδα τότε αυτό που συμβαίνει τώρα είναι απολύτως λογικό. Η ομάδα πλέον αρχίζει και έχει κανονικούς παίκτες που όμως δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Μακάρι σε 1-2 μήνες που θα έχουν γνωριστεί να μας έχει μείνει και κάποιος στόχος πέρα από την αποφυγή επικίνδυνων καταστάσεων.

ΗΤΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΝΟΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

Δεν τα κατάφερε ο ΑΡΗΣ σήμερα κόντρα στην Χάποελ Ιερουσαλήμ και παρά το ότι έμοιαζε ικανός να πάρει τη νίκη τελικά οι 3 διαιτητές και οι 49 βολές των αντιπάλων τον λύγισαν. Σίγουρα η νίκη θα μας έδινε μια ψυχολογική ώθηση αλλά αυτό που προέχει είναι η ομάδα να βρει τα πατήματα της και σε μεγάλο βαθμό σήμερα μας έπεισε ότι μπορεί να το κάνει. Κρατάμε την επιστροφή του Τολιόπουλου, το θετικό ντεμπούτο του Φιγκερόα, το γενικότερο ξεσκαρτάρισμα που γίνεται τον τελευταίο καιρό στην ομάδα και αναμένουμε τις καλύτερες ημέρες.