Σε μια χρονιά όπου η μια ντροπιαστική ήττα διαδέχεται την άλλη και μόνο με ένα ντεμαραζ νικών σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά και σε συνδυασμό άλλων αποτελεσμάτων από τους ανταγωνιστές μας για τους ίδιους στόχους υπάρχει η ελπίδα για κάτι θετικό αυτήν την χρονιά εάν θα θέλαμε να εντοπίσουμε την "αρχή του κακού" σε αυτήν την πτωτική πορεία τότε νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η εντός έδρας ήττα κόντρα στο Περιστέρι ήταν ο αγώνας από όπου άρχισε η κατρακύλα. Μπορεί το παιχνίδι να ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν αλλά ως τότε η ομάδα είχε δείξει εξαιρετικά στοιχεία και εάν λειτουργούσε σαν φυσιολογική επαγγελματική ομάδα που δουλεύει, βελτιώνεται μέσα από τις προπονήσεις και παιχνίδι με παιχνίδι να αποκτά καλύτερη χημεία η 3η θέση στην Ελλάδα και η καλή Ευρωπαϊκή πορεία θα ήταν σχεδόν σίγουρη. Ξαφνικά όμως σε εκείνο το καταραμένο τρίτο δεκάλεπτο τα πάντα άλλαξαν και η ομάδα αγώνα με αγώνα παρουσιαζόταν ολοένα και χειρότερη. Το κακό Β ημίχρονο έχει συνήθεια και λέξεις όπως "μαχητές, νοοτροπία νικητή, πάθος, ανατροπή" κτλπ εξαφανίστηκαν εντελώς από το λεξιλόγιο των παικτών και του προπονητή. Ανάλογη εικόνα δείξαμε και στο καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν όπου και διασυρθήκαμε  από μια μετριότατη ομάδα. Μπορεί ο Λευτέρης Σούμποτιτς να ανέλαβε χρέη προπονητή αλλά μόνο μάγος θα μπορούσε να αλλάξει αισθητά την εικόνα της ομάδος τόσο γρήγορα. Παρόλα αυτά όσο κυλάει η χρονιά κάθε αγώνας αποκτά ξεχωριστή σημασία και περιθώρια για λάθη δεν υπάρχουν. Έτσι λοιπόν η ομάδα μας εφόσον θέλει να διατηρήσει τις όποιες ελπίδες της για την 3η θέση θα πρέπει οπωσδήποτε αύριο το απόγευμα να περάσει νικηφόρα από το Περιστέρι. Οι Περιστεριώτες μπορεί να έχουν τα δικά τους προβλήματα αλλά όπως έχει αποδειχθεί η σταθερή οικονομική κατάσταση που υπάρχει στον σύλλογο μας δεν αποτελεί πλεονέκτημα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι μοναδική ελπίδα αποτελεί η παρουσία του Σούμποτιτς. Εάν ο Ελληνοσλοβένος καταφέρει και αλλάξει λίγο την φιλοσοφία της ομάδος τότε ίσως και να δούμε και κάτι καλό. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει από τώρα να αρχίζουμε να κοιτάμε τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς και τις απαραίτητες "διπλωματικές ενέργειες" ώστε να εξασφαλίσουμε την θέση μας στην Μεσογειακή Λίγκα...

Με έκπληξη σήμερα το μεσημέρι κατά την διάρκεια της εκπομπής του Super 3 έκανε τηλεφωνική παρέμβαση ο αρχηγός της ομάδος Σέρχιο Κόκε όπου και ζήτησε συγνώμη προς τον κόσμο και τους συμπαίκτες του για την συμπεριφορά του πριν το παιχνίδι για την Μάντσεστερ Σίτι. Ο Ισπανός όπως είπε αντέδρασε εν βρασμό με αυτόν τον άσχημο τρόπο λόγο της μεγάλης  απογοήτευσης που ένιωσε όταν έμαθε ότι δεν θα ξεκινούσε βασικός σε αυτό το παιχνίδι που το περίμενε σαν τρελός. Μια κίνηση που ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύσει όπως  θέλει. Αυτό όμως που μετράει και πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι το καλό της ομάδος και με αυτόν τον τρόπο μια φωτιά που πήγε να ανάψει έσβησε πριν καλά καλά φουντώσει. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παρά την μέτρια παρουσία του τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή είναι σχεδόν απαραίτητος. Η ομάδα μας έχει ήδη αποδυναμωθεί αρκετά με την φυγή των Ναφτί, Χαβίτο, Κάλβο και Ρουίζ και δεν νομίζω ότι αν και ο Κόκε έμπαινε ξαφνικά στο "ψυγείο" θα μας εξυπηρετούσε σε κάτι. Κάθε παίκτης είναι πολύτιμος και τα σωστά ξεκαθαρίσματα γίνονται το καλοκαίρι και όχι τον Ιανουάριο. Κατά τα άλλα αυτή η ενέργεια του Κόκε ήταν μια συνέχεια των "προκλητικών" δηλώσεων του σε ξένη ιστοσελίδα και επιβεβαίωσε όλες τις κραυγές που μιλούσαν εδώ και χρόνια για αρρωστημένη νοοτροπία των παικτών, για ποδοσφαιριστές βεντέτες που βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την ομάδα, για ειδική μεταχείριση παικτών που αντί να την  εκτιμήσουν την εκλαμβάνουν  ως αδυναμία μας αλλά και για οπαδούς που έχουν ξεπεράσει τα όρια και οι "δημόσιες σχέσεις" που αναπτύσσουν με ποδοσφαιριστές της ομάδος κάνουν μόνο κακό. Ελπίζω τουλάχιστον όλα αυτά να αποτελούν μαθήματα για την νέα γενιά παραγόντων που έχει εισέλθει στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια. Όλοι όσοι δουλεύουν κάνουν λάθη και αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό. Όταν όμως τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά τότε μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει...

Μπορεί εικόνα από τον σημερινό αγώνα να μην είχαμε αλλά την Γερμανική ομάδα την είχαμε δει μέσα στο Παλέ όπως και την ευκολία που είχαμε φτάσει στο +18 χωρίς καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία απόδοση. Εάν λοιπόν σε αυτήν την εντύπωση που είχαμε για την δυναμικότητα των 2 ομάδων προσθέσουμε την αλλαγή προπονητή με ότι αυτό συνεπάγεται τότε όλοι σήμερα περιμέναμε πολλά παραπάνω από τον ΑΡΗ μας. Αντί όμως για μια νίκη που θα μας έβαζε δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε μια απίστευτη ήττα με τα χέρια κατεβασμένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τίποτα. Ομολογώ με την εξέλιξη που είχε ο αγώνας από την αρχή όπου η ομάδα μας κατάφερε και πέτυχε μόλις 6(!!!) πόντους σε ένα δεκάλεπτο αλλά και στην συνέχεια όπου το σκορ είχε φτάσει στο απίστευτο 36-18(!!!) που έγινε  45-20(!!!!) και 64-36(!!!) που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά του αγώνα τα λόγια δεν χωράνε. Πλέον μόνο με θαύμα μπορούμε να προκριθούμε και με αυτόν τον τρόπο όποια ελπίδα είχαμε για διάκριση στην Ευρώπη όπου εκεί ουσιαστικά ήταν στραμμένη η προσοχή όλων έχει σχεδόν εξαφανιστεί με αποτέλεσμα ακόμη μια χρονιά του μπασκετικού ΑΡΗ να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Οι λόγοι γνωστοί και δεν είναι της στιγμής να αναλυθούν για ακόμη μια φορά... Παρόλα αυτά εύχομαι ο Λευτέρης Σούμποτιτς να μπορέσει σταδιακά να βελτιώσει την εικόνα της ομάδος και έστω εμείς οι λίγοι που έχουμε απομείνει στο Παλέ να δούμε κάτι πιο ελκυστικό μέσα στο γήπεδο και όχι αυτό το έκτρωμα του Ντρούκερ. Καμία διάθεση για λόγια παρά μόνο πίκρα και απογοήτευση...  και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτά τα συναισθήματα συμβαδίζουν απόλυτα με την πορείας της ομάδος... Όσο για την περιβόητη 3η θέση που εδώ και τόσα χρόνια την έχουμε κάνει ίσα με τίτλο αυτά είναι οι συνέπειες της συγκεκριμένης νοοτροπίας. Με το να κοιτάμε συνεχώς προς τα κάτω τελικά ζαλιστήκαμε, ξεχάσαμε  ποια είναι η κορυφή και βαδίζουμε προς την λάθος κατεύθυνση...

Πραγματικός τελικός αποτελεί για την ομάδα μας η σημερινή αναμέτρηση στην Γερμανία κόντρα στην Γκέτιγκεν. Μετά την αυτοκτονία μέσα στο Παλέ στο τελευταίο μας παιχνίδι για το  Eurocup και εφόσον θέλουμε να διατηρήσουμε τις ελπίδες μας για πρόκριση η νίκη με 3 πόντους και πάνω είναι μονόδρομος. Η χθεσινή εντός έδρας ήττα της Λε Μαν από την Μπουντιβέλνικ έκανε τα πράγματα πιο ξεκάθαρα και εφόσον πάρουμε την νίκη σήμερα τότε η υπόθεση πρόκριση θα είναι στα δικά μας χέρια. Όπως ισχύει σε αυτές τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις το κλειδί για να πάρεις την πρόκριση είναι να πάρεις όλα τα παιχνίδια στην έδρα και να προσπαθήσεις να κλέψεις και ένα εκτός έδρας. Για την ώρα η Μπουντιβέλνικ και η Γκέτιγκεν είναι οι ομάδες του ομίλου μας που το έχουν πετύχει και φυσικά έχουν ξεκάθαρο προβάδισμα για την υπόθεση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο σημερινός αγώνας είναι τελικός γιατί με την νίκη ρεφάρουμε την εντός έδρας ήττα, ερχόμαστε στα ίσα βαθμολογικά με την Γκέτιγκεν και με το +3 τους προσπερνάμε και στην ισοβαθμία. Στην προτελευταία αγωνιστική εμείς θα δώσουμε το δυσκολότερο παιχνίδι σε αυτήν την φάση κόντρα στην Μπουντιβέλνικ την ίδια στιγμή που η Λε Μαν θα διεκδικεί μέσα στην έδρα της τις τελευταίες πιθανότητες πρόκρισης κόντρα στους Γερμανούς. Έτσι αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά(εμείς χάσουμε από την Μπουντιβέλνικ και η Λε Μαν κερδίσει την Γκέτιγκεν) την τελευταία αγωνιστική θα "παίξουμε" την πρόκριση κόντρα στους Γάλλους όπου μια απλή νίκη θα είναι αρκετή! Φυσικά όλα τα παραπάνω για να γίνουν πράξη θα πρέπει ο ΑΡΗΣ με τον Λευτέρη Σούμποτιτς πλέον στον πάγκο του να βρει τον δρόμο του. Παρά τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου για τον Σούμποτιτς ο Ελληνοσλοβένος προπονητής έχει την εμπειρία, την ικανότητα και την προσωπικότητα για κερδίσει τον σεβασμό των παικτών και να αλλάξει το προβληματικό πρόσωπο του ΑΡΗ αλλά ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι από τους προπονητές που έχουν κάτσει στον πάγκο  της ομάδος τα τελευταία 7-8 χρόνια σίγουρα νιώθει και γνωρίζει καλύτερα από όλους το τι σημαίνει ΑΡΗΣ και το τι περιμένει να δει ο Αρειανός από αυτήν την ομάδα. Το έργο του όσο αφορά τους στόχους της ομάδος δυστυχώς θα έλεγα ότι είναι αρκετά δύσκολο μιας και η επιμονή στο πρόσωπο του Ντρούκερ με τις αυτοκαταστροφικές  τάσεις και την ηττοπάθεια που είχε περάσει στους παίκτες μας έχει οδηγήσει την ομάδα μας να είναι εκτός κυπέλλου, στο πρωτάθλημα να έχει ξεκάθαρο μειονέκτημα για την 3η θέση έναντι των ανταγωνιστών του(όποιος δει το πρόγραμμα και την βαθμολογία μπορεί να το καταλάβει) και στο Eurocup έχει καταντήσει το αποψινό παιχνίδι απέναντι στην Γκέτιγκεν πραγματικό τελικό. Αυτά όσο αφορά τους στόχους της ομάδος γιατί όσο αφορά το αγωνιστικό προφίλ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, απλά και πολύ εύκολο για να διορθωθούν. Οποιοσδήποτε φυσιολογικός προπονητής απελευθερωμένος από τους προσωπικούς του εγωισμούς με τέτοιο υλικό στην διάθεση του σίγουρα θα παρουσίαζε ένα καλύτερο πρόσωπο για το οποίο θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι και όχι να μας πιάνει το στομάχι σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ή το τελικό αποτέλεσμα. Προσήλωση στην άμυνα, επιθετικό πλάνο, σωστή διαχείριση του ρόστερ, συγκέντρωση και ψυχραιμία για 40' στο παιχνίδι και έγκαιρες αντιδράσεις από τον πάγκο όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Αυτά είναι που λείπουν από τον ΑΡΗ φέτος και ο Λευτέρης Σούμποτιτς θα πρέπει να περάσει στους παίκτες του. Φυσικά μέσα σε τόσο λίγες ημέρες θαύματα δεν γίνονται αλλά λίγο η αλλαγή ψυχολογίας με την έλευση του νέου προπονητή, λίγο η βελτίωση του κλίματος στα αποδυτήρια με την επιστροφή του Κουμπούρα στην ομάδα μετά τον άδικο παραγκωνισμό/διωγμό  του από τον Ντρούκερ και λίγες πραγματικές προπονήσεις με πραγματικό προπονητή είναι υπεραρκετά για να κερδίσουμε τους Γερμανούς που παρά την νίκη τους στο Παλέ δεν φοβίζουν κανέναν! Ο αγώνας ξεκινάει στις 20.30 και τηλεοπτική μετάδοση στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Για την ώρα ενημέρωση για το αν θα υπάρξει τηλεοπτική μετάδοση στην Γερμανία ώστε να το δούμε μέσο internet δεν υπάρχει. Εφόσον όμως υπάρξει όπως κάθε φορά σε ανάλογες περιπτώσεις στα σχόλια του συγκεκριμένου ποστ θα προστεθούν και τα σχετικά links. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ γερά κάνε την ολική επαναφορά!

ΥΓ. Όσο για αυτούς που εξακολουθούν να αντιδρούν στην επιλογή του Σούμποτιτς από την διοίκηση της ΚΑΕ να τους πληροφορήσω ότι σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που κυκλοφορούν ο νέος προπονητής ήρθε χωρίς χρήματα στον ΑΡΗ και μόνο σε περίπτωση που η ομάδα καταφέρει να κατακτήσει την 3η θέση στο Ελληνικό πρωτάθλημα θα πάρει 20.000

Για ακόμη ένα παιχνίδι μέσα στο Κλ.Βικελίδης κόντρα σε ένα Ευρωπαϊκό μεγαθήριο όπως είναι η Μάντσεστερ Σίτι, ο ΑΡΗΣ μας φόρεσε το Ευρωπαϊκό του κουστούμι και έκανε την Σίτι να μοιάζει με ομάδα της Superleague... Οι αστέρες της Αγγλικής ομάδος τα βρήκαν σκούρα απέναντι στην εξαιρετική αμυντική μας λειτουργία και οι ελάχιστες ευκαιρίες που κατάφεραν με κόπο και ιδρώτα να δημιουργήσουν πέσανε στο κενό και πάνω σε έναν εντυπωσιακό Μιχάλη Σηφάκη όπου με 2 απίθανες αποκρούσεις έδειξε την κλάση του και κράτησε το μηδέν για την ομάδα μας. Αν και  στην αρχή του αγώνα μπήκαμε ελαφρώς φοβισμένα και δείξαμε σαφώς περισσότερο σεβασμό στους αντιπάλους μας από όσο τους αναλογούσε όσο περνούσε ο χρόνος ανεβάζαμε απόδοση. Η σιγουριά που είχαν στις επεμβάσεις του οι Γκιάρο και Λαζαρίδης, η αρχοντική παρουσία του Φατί στο κέντρο, οι "σαϊτες" στα πλάγια Νέτο και Σακάτα, οι πολύτιμες βοήθειες που τους δίνανε οι Μίσελ και Βαγκελί από τα μετόπισθεν, η άνοδος του Πρίττα στην επανάληψη, οι εμπνεύσεις του Τόχα και η δύναμη του  Μπομπαντίγια μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά την εικόνα της ομάδος μας και εάν ήμασταν λίγο πιο προσεκτικοί ή πιο τυχεροί σε κάποια σουτ που κόντραραν θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει και το πολύτιμο γκολ που θα μας έδινε ξεκάθαρο προβάδισμα για την επανάληψη. Παρόλα αυτά το 0-0 εάν αναλογιστούμε κόντρα σε ποια ομάδα αγωνιζόμασταν σήμερα είναι κάτι παραπάνω από θετικό και μας κρατάει ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης. Ένα παιχνίδι στο οποίο εάν αγωνιστούμε όπως και σήμερα τότε το σενάριο να βρει η Σίτι τον μπελά της θα φαντάζει πολύ πιθανό! Η ομάδα μας για ακόμη ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι απέδειξε ότι αξίζει να βρίσκεται στους 32 της διοργάνωσης και μας έκανε να αναθεματίζουμε που δεν μπορούν οι παίκτες μας να αποδώσουν το ίδιο και στην Ελλάδα. Σήμερα θα έλεγα ότι σε μεγάλο βαθμό η ομάδα πήρε δύναμη από τον κόσμο και όσο περνούσε η ώρα η ενέργεια και ο παλμός που υπήρχε στην κερκίδα περνούσε με τον καλύτερο τρόπο στους παίκτες. Απίστευτη κερκίδα, όλοι πάνω κάτω για 90'! Σήμερα ήταν μια από τις λίγες φορές που όλο το γήπεδο συντονιζόταν με το ίδιο πάθος στους ρυθμούς της θρυλικής θύρας 3. Αυτό που έγινε σήμερα στην είσοδο των ομάδων σε όλες τις πλευρές του γηπέδου δημιούργησαν για ακόμη μια φορά μια μοναδική εικόνα που ταξίδεψε και θα συνεχίζει να ταξιδεύει και τις επόμενες ημέρες σε όλον τον κόσμο! Επίσης θα πρέπει να τονίσουμε ότι σήμερα αν και καθυστερημένα μετά απο μερικά χρονάκια ήρθε η δικαίωση για τον Τάκη Λεμονή και τις κατηγορίες του για το χόρτο στο Κλ.Βικελίδης. Ο Μαντσίνι σε ακόμη ένα δείγμα υπεροψίας χρέωσε την αδυναμία της ομάδος του να κερδίσει στον αγωνιστικό χώρο που τον χαρακτήρισε κακό! Κάπως έπρεπε να δικαιολογήσει το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να πάρει την νίκη και παραλίγο θα έχανε κόντρα σε μια ομάδα  όπου όλο το μπάτζετ είναι ισάξιο με το κόστος μόλις ενός παίκτη της Σίτι. Πάντως  το καλύτερο από όλα είναι ότι το yellow trip όχι μόνο δεν τελείωσε σήμερα αλλά έχει και συνέχεια. Το κίτρινο τρένο ούτε καν χαμήλωσε ταχύτητα, συνεχίζει δυνατά πιο δυνατά... απλά 'εδωσε μια μικρή αναβολή 9 ημερών μέχρι το επόμενο θαύμα!

Όσο για τον Κόκε ότι και να πούμε είναι λίγο.  Άλλη μια απογοήτευση από έναν άνθρωπο που λατρέψαμε όσο λίγους. Όταν ο αρχηγός της ομάδος σου έχει τέτοια συμπεριφορά τότε όλα αυτά που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με τις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες και τα σκωτσέζικα ντους μοιάζουν απολύτως λογικά...

[youtube=

Η αρχή έγινε εδώ και καιρό με βασικό θύμα την Ατλέτικο εις διπλούν αλλά και τις Λεβερκούζεν και Ρόζενμποργκ να έχουν αναγκαστεί να υποκλιθούν   μπροστά στο μεγαλείο και το πάθος που χαρακτηρίζει τον ΑΡΗ και τον κόσμο του. Μοναδικές εικόνες από το Κλ.Βικελίδης έχουν ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο μέσα από αναμετρήσεις που θα τις θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Το ευρωπαϊκό μας ταξίδι όμως δεν έχει τελειώσει ακόμη. Δεν τελείωσε στους ομίλους που μας είχαν όλοι ξεγραμμένους και αύριο το απόγευμα όλοι μαζί θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους παίκτες και τον προπονητή ώστε αυτό το ταξίδι να συνεχιστεί. Εμπόδιο αυτήν την φορά η Μάντσεστερ Σίτι όπου με τους Άραβες να χώνουν τα εκατομμύρια χωρίς δισταγμό θέλει να αποτελέσει την νέα υπερδύναμη του Ευρωπαϊκού ποδόσφαιρο. Με ένα τρομακτικά πλούσιο ρόστερ λογικά αποτελεί το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου όπως ακριβώς ήταν πριν λίγους μήνες και η Ατλέτικο Μαδρίτης προτού φυσικά βρει στον δρόμο της  τον τεράστιο ΑΡΗ. Έτσι λοιπόν και αυτήν την φορά θα προσπαθήσουμε να διαψεύσουμε όλους αυτούς που μας είχαν ξεγραμμένους από το άκουσμα της κλήρωσης των ομίλων και όταν είχε κάνει το 2-1 η Ατλέτικο αρκετά νωρίς ευελπιστούσαν να δουν τον διασυρμό της αγαπημένης μας ομάδος. Πίστη, αφοσίωση και πάθος πρέπει να έχουν όλοι στην ομάδα για να έρθει ακόμη μια ιστορική επιτυχία. Από τον πρόεδρο, τους παίκτες, τον προπονητή  μέχρι και τον τελευταίο φίλαθλο θα πρέπει αύριο με το που πλησιάσουμε στο Κλ.Βικελίδης το μάτι μας να γυαλίζει και μόνο μια λέξη να υπάρχει στο μυαλό μας. ΝΙΚΗ και μόνο νίκη. Συστήματα, τακτικές, αγωνιστική ετοιμότητα παικτών και όλα τα σχετικά σε αυτά τα παιχνίδια δεν έχουν θέση. Εάν συγκρίνουμε τις 2 ομάδες με μια γρήγορη ματιά θα δούμε ότι η διαφορά δυναμικότητας είναι τεράστια. Επομένως όποια υπόθεση και αν κάνουμε για το ποιοι θα ξεκινήσουν βασικοί, πως θα κατεβάσει την ομάδα ο Γ.Μιχαλήτσιος και ποιοι θα βρίσκονται στον πάγκο αναγκαστικά περνάει σε δεύτερη μοίρα γιατί πολύ απλά εάν παίξουν και οι 2 ομάδες σύμφωνα με τις πραγματικές τους δυνατότητες τότε δεν θα έχουμε καμία τύχη. Σε αυτά τα παιχνίδια μετράει η ψυχή, η συγκέντρωση, το πάθος και η αποφασιστικότητα που θα δείξουν οι παίκτες μπροστά σε αυτήν την τεράστια ευκαιρία που έχουν μπροστά για να ανέβουμε όλοι μαζί παρέα στα ουράνια και το yellow trip να συνεχιστεί χωρίς σταματημό! Από την άλλη εάν οι Ισπανοί δείξανε υπεροψία απέναντι μας τότε οι Άγγλοι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα δείξουν ακόμη περισσότερη Εάν κανείς συνυπολογίσει το σημαντικό παιχνίδι που πρόσφατα δώσανε κόντρα στην Γιουνάιτεντ αλλά και ότι έχουν τον επαναληπτικό μέσα στην έδρα τους τότε μάλλον θα δούμε μια "χαλαρή" Σίτι πιθανόν με κάποιες αλλαγές στο βασικό σχήμα ότι πρέπει για να την "χτυπήσουμε".  Αυτά τα σκαμπανεβάσματα που έχουμε από την αρχή της χρονιάς, αυτό το ανισόρροπο πρόσωπο που έχει ο φετινός ΑΡΗΣ, παρά την απογοήτευση στις εγχώριες διοργανώσεις στην Ευρώπη μας έχει δώσει το δικαίωμα να ελπίζουμε σε θαύματα για τον απλό λόγο ότι τα έχει πραγματοποιήσει! Όσο και αν ακούγεται τυπικό εμείς αύριο δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, η φετινή ευρωπαϊκή μας πορεία έχει ήδη γραφτεί με χρυσά γράμματα. Μόνο να κερδίσουμε μπορούμε από το αυριανό παιχνίδι και γιατί όχι να μην συμπληρώσουμε ακόμη ένα Ευρωπαϊκό έπος στην σύγχρονη ιστορία μας. Εμείς σαν οπαδοί σίγουρα δεν έχουμε άγχος μιας και το παιχνίδι της κερκίδας είναι από πριν δικό μας και η παρουσία 1000 οπαδών της Σίτι μας "φτιάχνει" ακόμη πιο πολύ. Μπορεί να είναι εργάσιμη η ώρα του αγώνα αλλά δεν υπάρχει εισιτήριο ούτε για πλάκα και όπως όλα δείχνουν το Κλ.Βικελίδης και ο κόσμος του ΑΡΗ  θα μαγέψει με την εικόνα που θα "στείλει" μέσο του τηλεοπτικού φακού σε εκατομμύρια σπίτια ανά τον κόσμο. Το μόνο θα περιμένουμε με αγωνία και θα παλέψουμε με όλες τις δυνάμεις μας για να βοηθήσουμε ώστε να επιτευχθεί είναι να δούμε και την ομάδα μας να μαγεύει με την παρουσία της και μέσα στο γήπεδο! ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΓΕΡΑ ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΞΑΝΑ!

Σε ένα πραγματικά μαύρο αγωνιστικά παρασκευοσάββατο όπου η ομάδα μας κατάφερε και έχασε και στα 3 βασικά αθλήματα(και στο μπάσκετ ουσιαστικά ήττα είχαμε) όπου όπως ήταν λογικό θέλαμε 3 καθαρές νίκες το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα που ακολούθησε ήταν η ευχάριστη είδηση της απομάκρυνσης του Σαρόν Ντρούκερ και η επιστροφή ενός φίλου από τα παλιά με τις καλές και τις κακές στιγμές που έχουν σημαδέψει την καριέρα του τόσο σαν παίκτη όσο και σαν προπονητή. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς είναι και επισήμως ο νέος προπονητής του ΑΡΗ και μαζί με τον γνωστό σε όλους μας  Θανάση Παπαχατζή θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το χάλι που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς και να περισώσουν ότι μπορούν από το καταστροφικό πέρασμα του   Σαρόν Ντρούκερ.  Ο Λευτέρης Σούμποτιτς συνδύασε το όνομα του με την Αυτοκρατορία της ομάδος και αποτελούσε ένα από τα μόνιμα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας άλλα και έναν αθλητή ίνδαλμα για τους πιτσιρικάδες (όπως ήμουν και εγώ) της εποχής που μας είχε "τρελάνει" όλους με την ευστοχία του από τα 6.25 και μάλιστα από το πιο πλάγιο σημείο του τριπόντου! Σαν προπονητής έβαλε την υπογραφή στον πιο ένδοξο τίτλο της ιστορίας μας μέσα στην Προύσσα μια επιτυχία που θα μείνει ανεξίτηλη για πάντα στις καρδιές μας. Δυστυχώς στην λαμπρή του πορεία στην ομάδα μας φεύγοντας άφησε ένα μεγάλο μελανό σημείο όπου τον στιγμάτισε και τον έκανε κόκκινο πανί για την πλειοψηφία των οπαδών μας. Εκείνο το παιχνίδι με τον αδιάφορο  Πειραϊκό στην Αθήνα που μας στέρησε την έξοδο στην Ευρωλίγκα, η ομίχλη που υπήρξε γύρω από το κοουτσάρισμα του εκείνη την ημέρα  αλλά και η μεταπήδηση του στον Παναθηναϊκό ήταν κάτι που δύσκολα κάποιος ακόμη και σήμερα μπορεί να προσπεράσει έτσι απλά. Παρόλα αυτά τα χρόνια περάσανε,  η αλήθεια για το τι έγινε εκείνη την ημέρα δεν μαθεύτηκε ποτέκαι ο ΑΡΗΣ μας πέρασε από χίλια κύματα που κάνει εκείνη την μαύρη ημέρα να μοιάζει με ψεγάδι κοντά στα όσα έχουμε ζήσει συνολικά στο πλευρό του Αυτοκράτορα. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι ο δυναμικότερος σύλλογος του ΑΡΗ μας που έβαλε τα στήθια του μπροστά σε δύσκολες εποχές για την ομάδα έσπευσε να δηλώσει την αντίθεση του στην απόφαση της διοίκησης και πιο συγκεκριμένα στην επιστροφή του Λευτέρη Σούμποτιτς. Μια κίνηση που με τα δεδομένα που επικρατούν στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια μου προκαλεί τεράστια εντύπωση και απορία. Ξαφνικά το  "εμείς δεν ασκούμε διοίκηση και στηρίζουμε τις αποφάσεις της διοίκησης όποιες και αν είναι αυτές γιατί σεβόμαστε τους θεσμούς" πήγε περίπατο. Το "ο Ντρούκερ είναι ο προπονητής του ΑΡΗ και θα πρέπει να τον στηρίξουμε από την στιγμή που τον στηρίζει η διοίκηση" έγινε καπνός... Τελικά τι γίνεται σε αυτόν τον σύλλογο? Μπορεί ο οπαδός να έχει άποψη για τα πάντα? Πρέπει ή όχι να την εκφράζει δημόσια? Στηρίζουμε ή όχι τις αποφάσεις της διοίκησης Αρειανών που υπάρχει στην ΚΑΕ? Και να το πάω και λίγο πιο μακρυά το θέμα. Είναι δυνατόν ο Super 3 που εκπροσωπεί τόσες χιλιάδες μέλη σε όλη την Ελλάδα να παίρνει τόσο άμεσα αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα χωρίς κάποια έστω τυπική συζήτηση με τα μέλη του? Ή το ότι είμαι τακτοποιημένο οικονομικά μέλος του συνδέσμου(εγώ και χιλιάδες ακόμη συνΑρειανοί) εδώ και 20 χρόνια περίπου σημαίνει αυτόματα ότι συμφωνώ με όλες τις θέσεις του συνδέσμου? Και άντε ας το πάρουμε από την άλλη πλευρά ότι είναι πρόκληση, ντροπή και θέμα υπερηφάνειας η επιστροφή του Σούμποτιτς στην ομάδα τότε όλα τα προηγούμενα χρόνια όπου ζήσαμε απίστευτους εξευτελισμούς και η υπερηφάνεια μας έγινε σκουπίδι από διοικητικές αποφάσεις και υπερήφανες πωλήσεις παικτών, από προπονητές που δεν ήξεραν σε ποια ομάδα ήταν  και μας ντρόπιαζαν με την στάση τους και από παίκτες που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν εισιτήριο για να μπουν στο Παλέ γιατί δεν ακούσαμε τότε καμία κριτική? Δηλαδή ο Σούμποτιτς είναι πρόβλημα και ο Γιαννούλης που μας έκανε χειρονομίες μετά από παιχνίδι όπου η ομάδα της καρδιάς του το είχε κερδίσει στα χαρτιά δεν ήταν πρόβλημα? Όταν έπρεπε να πανηγυρίζουμε "υπερβάσεις" και να συμμεριζόμαστε την χαρά του κ.Ματζόν για την μεταγραφή του Παπανικολάου στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε θέμα υπερηφάνειας? Όταν ο ίδιος άνθρωπος στην δεύτερη του θητεία μιλούσε για 2ετή προγραμματισμό ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρωλίγκα δεν ένιωθε κανείς ντροπή? Όταν ο Σέκουλιτς έγινε ο πρώτος παίκτης που πωλήθηκε στην μέση της χρονιάς, μιας χρονιάς που κατέληξε άδοξα ήταν όλα καλά με τις αποφάσεις της διοίκησης? Για αγωνιστικούς εξευτελισμούς δεν ανοίγω κουβέντα αλλά όπως εκεί χειροκροτούσαμε και δηλώναμε παρών στα δύσκολα έτσι πρέ
πει να κάνουμε και τώρα και όχι να δίνουμε ακόμη μια αφορμή στους ήδη προβληματισμένους Αρειανούς για να μην έρθουν στο Παλέ.  Για τους πιο μικρούς σε ηλικία που δεν ζήσανε κάποια πράγματα και καταστάσεις θα θυμίσω την μαύρη στιγμή που έφυγε ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ από τον  ΑΡΗ με χιλιάδες κόσμο έξω από τα γραφεία που προσπαθούσαν να εμποδίσουν το προαποφασισμένο τέλος του μεγαλύτερου αθλητή της Ελλάδος που είχαμε την τιμή να τον έχουμε στον ΑΡΗ μας. Τότε ο Super 3 είχε στιγματιστεί με έναν άσχημο τρόπο και ένα μαύρο σύννεφο για πολλά χρόνια υπήρχε από πάνω του. Το τι ακριβώς έγινε δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να το πει με σιγουριά... για το τι ακούστηκε μπορώ να σας πω ατελείωτες ιστορίες. Παρόλα αυτά στην συνέχεια ο σύνδεσμος με την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια απέδειξε με έργα το ήθος του, τις προθέσεις του  και την αγάπη του για αυτόν τον σύλλογο και για αυτό και τον αγκάλιασε ο απλός Αρειανός, τον γιγάντωσε με την συμμετοχή του και τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο σύνδεσμο στην Ελλάδα. Εάν όλοι είχαμε μείνει σε εκείνα τα γεγονότα και δεχόμασταν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλα αυτά που κυκλοφορούσαν τότε ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα... Μπορεί κάποιοι από την διοίκηση του ΑΡΗ συστηματικά τα τελευταία χρόνια να έδωσαν μάχη για να "ξορκίσουν" το φάντασμα του Αυτοκράτορα πάνω από το Παλέ ώστε να φανούν επιτυχημένοι αλλά ο Αρειανός οπαδός έχει ανάγκη να θυμηθεί την ένδοξη ιστορία αυτού του συλλόγου και ο Λευτέρης Σούμποτιτς είτε αρέσει είτε δεν αρέσει είναι μέρος αυτής. Όλοι στο Παλέ να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε και να διεκδικήσουμε πίσω  αυτά που μας ανήκουν.

Κατώτερος των περιστάσεων παρουσιάστηκε σήμερα ο ΑΡΗΣ και μοιραία έχασε από έναν Ολυμπιακό που αν και δεν είχε τις σημαντικές ευκαιρίες σίγουρα έδειξε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και πάθος για την νίκη. Τόσο οι περισσότεροι παίκτες που αγωνίστηκαν όσο και ο Γ.Μιχαλήτσιος ήταν ντεφορμέ. Ανούσιος ο Βαγκελί, χαμένος ο Μίσελ, αργές αντιδράσεις από Γκιάρο και Λαζαρίδη, κακός ο Πρίτας, μετριότατος ο Φατί, σε άλλο γήπεδο ο Τόχα, λίγα πράγματα από τον Κόκε ακόμη πιο λίγα απο τους Καστίγιο και Τσέζαρεκ που μπήκαν για να αλλάξουν κάτι. Μπορεί ο Ολυμπιακός όπως φαίνεται και από την βαθμολογία να είναι καλύτερη ομάδα από εμάς αλλά όταν σε πιέζει τόσο πολύ μέσα στην έδρα σου και σε αναγκάζει στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα σε παθητικό ρόλο τότε νομίζω ότι δεν μπορείς να περιμένεις κάτι παραπάνω από τον σημερινό αγώνα. Αν και προηγηθήκαμε από μια τυχερή φάση που οδήγησε στην εξαιρετική έμπνευση του Κόκε και στο ωραίο τελείωμα από τον "καυτό" Νέτο δεν φανήκαμε αρκετά ικανοί για να διατηρήσουμε αυτό το προβάδισμα. Από την μια η πίεση του Ολυμπιακού μας είχε βραχυκυκλώσει και η ανάπτυξη μας ήταν τραγική και από την άλλη η χαλαρή άμυνα που έδινε χώρους στον Ολυμπιακό του επέτρεψε να πάρει τον έλεγχο του αγώνα. Όπως αρκετές φορές  με τον Κούπερ έτσι και με τον Μιχαλήτσιο σήμερα η ομάδα στήθηκε ώστε να "κλέψει" την νίκη και όχι ώστε να δείξει από την αρχή το ποιος θα είναι το αφεντικό. Άλλη μια καλή παρουσία από τον Νέτο που όμως και αυτός χάθηκε όσο περνούσαν τα λεπτά. Λογικά αυτή η "χλιαρή" αντιμετώπιση του αγώνα από πάγκο μεταφέρθηκε και στους παίκτες μας όπου έχασαν σχεδόν όλες τις προσωπικές μονομαχίες όπως και σχεδόν όλες τις διεκδικήσεις της μπάλας όπου οι αντίπαλοι πηγαίνανε πρώτοι και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που δεν μπορέσαμε σε κανένα σημείο του αγώνα να επιβάλλουμε τον ρυθμό. Φυσικά στο  να μην βρούμε ρυθμό "βοήθησε" και με τις αποφάσεις του ο διαιτητής της αναμέτρησης όπου κυρίως στο Β ημίχρονο υπερπροστάτευσε τους αντιπάλους μας και με κάθε ευκαιρία τους έσπρωχνε προς τα μπροστά. Παρά την υπεροχή του Ολυμπιακού η ομάδα ουσιαστικά δεν απειλήθηκε και αν το πρώτο γκολ που δεχθήκαμε προήλθε από κωλυσιεργία της άμυνας το δεύτερο ήταν το αποκορύφωμα της βλακείας μας. Δεν ξέρω εάν σήμερα αξίζαμε κάτι παραπάνω από αυτήν την ήττα αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε ώστε να πάρουμε την νίκη που τόσο χρειαζόμασταν. Χάθηκε μεγάλη ευκαιρία ώστε να καλύψουμε την διαφορά με τις ομάδες που προπορεύονται και ο στόχος της εισόδου στα πλέιοφς γίνεται ακόμη πιο μακρινός. Στα θετικά της αναμέτρησης η παρουσία του Μπομπαντίγια που έδειξε εξαιρετικά στοιχεία και αποτελεί ερωτηματικό η αντικατάσταση του όπως και η εμμονή στον Τόχα σε μια θέση όπου από ότι έχει φανεί δεν του "ταιριάζει". Παρόλα αυτά η σημερινή μας πίκρα πρέπει να μείνει στην άκρη και να μπούμε σε Ευρωπαϊκούς ρυθμούς ελπίζοντας ότι όλα αυτά που δεν έδειξαν οι παίκτες μας σήμερα θα τα "βγάλουν" το απόγευμα της Τρίτης κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι!

Στο ποστ που προηγήθηκε του αγώνα όπως ήταν το λογικό είχα "θέσει" ως βασικό στόχο της ομάδος μας σήμερα την καλή εμφάνιση για τον πολύ απλό λόγο ότι για τον ΑΡΗ σε αυτά τα παιχνίδια με αντιπάλους σαν τον Ηλυσιακό μέσα στο Παλέ δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα εκτός της νίκης. Δυστυχώς σήμερα αυτός ο απίστευτος προπονητής κατάφερε να διαψεύσει και αυτήν την άποψη και να αποδείξει στον κάθε Αρειανό οπαδό ότι κανένα αποτέλεσμα δεν πρέπει να το θεωρεί δεδομένο. Έτσι λοιπόν και σήμερα πραγματοποιώντας μια από τις γνωστές μετριότατες εμφανίσεις με σκαμπανεβάσματα από λεπτό σε λεπτό καταφέραμε να κάνουμε ένα ωραίο απόγευμα σε ένα δίωρο γεμάτο άγχος, αγωνία και πολλά νεύρα. Αυτοί λοιπόν οι παίκτες υπό την καθοδήγηση του Ντρούκερ κατάφεραν και αυτούς τους 1000 περίπου οπαδούς της ομάδος που έχουν απομείνει πιστοί στον Αυτοκράτορα να τους βγάλουν έξω από τα ρούχα τους και να τους κάνουν παραλίγο "μάρτυρες" άλλης μιας μαύρης σελίδας στην ιστορία του συλλόγου. Τραγελαφικές καταστάσεις στο Παλέ με άλλους να ουρλιάζουν κατά των διαιτητών, άλλοι τα είχαν με τον Φλεβαράκη, άλλοι με τους παίκτες του Ηλυσιακού που πάλευαν για την νίκη, άλλοι έβριζαν τον Ντρούκερ, άλλοι τον Χατζηβρέττα, άλλοι αγανακτισμένοι πήραν από νωρίς τον δρόμο προς στο Κλ.Βικελίδης γενικά ένα απίστευτο μπάχαλο χωρίς προηγούμενο... Και όλα αυτά σε έναν αγώνα κόντρα στην 3η ομάδα από το τέλος. Δεν νομίζω να υπήρχαν άλλα περιθώρια, ούτε αντοχές και υπομονή ώστε να ανεχτούμε άλλο αυτόν τον άνθρωπο στο τιμόνι της ομάδος. Αυτό το μπουρδέλο που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς είναι δημιούργημα του. Από τις μεταγραφές, την προετοιμασία, το "ξεσκαρτάρισμα" του ρόστερ όλα είναι έργο Ντρούκερ. Κανένας δεν μπορεί να πεισθεί ότι αυτή η κάκιστη εικόνα της ομάδος οφείλεται στους παίκτες. Κανένα επιθετικό πλάνο, τραγική διαχείριση του ρόστερ και καμία καθοδήγηση από τον πάγκο... Πραγματικά δεν πίστευα ότι θα υπήρχε προπονητής που θα με έκανε να αναπολώ τις μέρες του Χέρμπερτ και του Ματζόν. Επιτέλους όλα αυτά φτάσανε στο τέλος του και ο Ντρούκερ αποτελεί παρελθόν. Σουμποτιτς και Παπαχατζής αναμένεται να είναι το δίδυμο που θα αναλάβει σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες. Ελπίζω αυτή η κίνηση να "βγάλει" και λίγο παραπάνω πάθος από τους παίκτες μας και ανεξάρτητα από το ποιος θα κάτσει στον πάγκο την Τρίτη στην Γερμανία κόντρα στην Γκέτιγκεν να κάνουν το χρέος και να σώσουν την ελπίδα για κάτι καλό στην Ευρώπη και για να γίνει αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσουμε. Έστω και με τραγική καθυστέρηση η διοίκηση της ομάδος έκανε αυτό που έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Τα λόγια πλέον περιττεύουν και όλοι θα περιμένουμε με αγωνία να δούμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα...

Επαναλαμβανόμενος εφιάλτης για κάποιους λατρεμένη συνήθεια για εμάς! Μπορεί το Κλ.Βικελίδης τα τελευταία χρόνια και με βάση καθαρά την συγκομιδή βαθμών να μην αποτελεί την έδρα άβατο όπου καμιά ομάδα δεν μπορεί να κλέψει βαθμούς αλλά όταν έρχονται τα σημαντικά παιχνίδια και οι αντίπαλοι που συνδυάζουν τις όποιες φιλοδοξίες μπορεί να έχουν με νικηφόρο πέρασμα από την έδρα μας τότε κυριολεκτικά τα τείχη του κάστρου μας γίνονται ακόμη πιο ψηλά και τα όνειρα τους βυθίζονται στην "λάβα" του πάθους μας. Κάπως έτσι ευελπιστούμε να εξελιχθούν και αύριο τα πράγματα για τον επίδοξο πρωταθλητή που παρά τις σφαλιάρες των προηγούμενων ετών εξακολουθεί να συνδυάζει το συγκεκριμένο παιχνίδι με την αγαπημένη μας ομάδα σαν το τελευταίο εμπόδιο για την κατάκτηση του τίτλου. Εμείς από την άλλη μπορεί η φάση στην οποία βρίσκεται ο αντίπαλος να μας αφήνει παγερά αδιάφορους αλλά έχουμε τους δικούς μας στόχους, την δική μας προσπάθεια που όπως συμβαίνει πάντα χωρίς την παραμικρή εξαίρεση(σε αντίθεση με άλλες ομάδες) συνδυάζεται με την  νίκη και τούς 3 βαθμούς ανεξάρτητα από τον αντίπαλο και την σημασία του αγώνα. Το Σάββατο το απόγευμα για ακόμη μια φορά αυτή η ομάδα που μαζί με τις υπόλοιπες 3 του ΠΟΚ έχουν οδηγήσει τον Ελληνικό αθλητισμό στον πάτο θα νιώσει την δύναμη 25.000 Αρειανών που με την φωνή τους θα μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια των αντιπάλων και θα δώσουν φτερά στους ποδοσφαιριστές με τα ένδοξα κιτρινόμαυρα χρώματα και τον Θεό στο στήθος.  Η ομάδα έδειξε στα τελευταία παιχνίδια ότι έστω και καθυστερημένα βρίσκει την αγωνιστική της ταυτότητα και η νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ επί της ΑΕΚ ήταν το καλύτερο προειδοποιητικό μήνυμα προς  όποια ομάδα βρεθεί στον δρόμο μας. Ο Γ.Μιχαλήτσιος δείχνει να έχει βρει το αγωνιστικό στυλ που ταιριάζει καλύτερα στο ρόστερ μας, οι τραυματίες έχουν επιστρέψει και ανεβάζουν διαρκώς στροφές όπως και τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα που από ότι φαίνεται στην συγκεκριμένη αναμέτρηση θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο και το sold out απο τον κόσμο είναι θέμα ωρών. Όλα βαδίζουν όπως πρέπει ενόψει αυτής της καθοριστικής αναμέτρησης όπου εάν καταφέρουμε να πάρουμε τους 3 βαθμούς της νίκης τότε θα έχουμε καταφέρει να ξαναμπούμε πολύ δυνατά στο παιχνίδι της πρώτης 5άδας και πλέον η Καβάλα δεν θα αποτελεί την μοναδική ομάδα που έχουμε ως βασικό στόχο να προσπεράσουμε. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε όλοι μας και πρώτοι από όλους οι παίκτες και ο προπονητής της ομάδος και όταν πατήσουν το πόδι τους στο χορτάρι να ματώσουν για να πάρουν αυτήν την πολύτιμη νίκη. Εμείς τον ρόλο μας στην κερκίδα τον ξέρουμε και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αποτελέσουμε για ακόμη μια φορά τον καλύτερο παίκτη της ομάδος όπως σε κάθε παιχνίδι. Οι παίκτες όμως οφείλουν να κερδίσουν για τον απλό λόγο ότι αυτοί έχουν οδηγήσει την ομάδα σε αυτήν την δύσκολη βαθμολογική κατάσταση και αυτοί θα πρέπει να ξαναβάλουν την ομάδα στον σωστό δρόμο. Εμείς πάντα εκεί στο πλευρό τους στην δική μας μάχη(δυστυχώς χωρίς αντίπαλο δέος) για τον ΑΡΗ μας. Ευτυχώς για όλους εμάς που θα βρεθούμε και στο Παλέ το παιχνίδι πήγε στις 16.00 από τις 17.00 και έτσι δεν θα αγχωθούμε για να έρθουμε στο Κλ.Βικελίδης που από νωρίς θα έχει βάλει γιορτινά του. Όλοι λοιπόν στο Κλ.Βικελίδης γιατί η καλή διατροφή συνεχίζεται... μετά το κοτόπουλο έχουμε ψαράκι!