Το να πει κανείς ότι το ζητούμενο σε ένα παιχνίδι μέσα στο Παλέ κόντρα στον Ηλυσιακό είναι η νίκη μάλλον ως ιεροσυλία μπορούμε να το εκλάβουμε και ελπίζω να μην έρθει ποτέ ξανά η στιγμή όπου θα αγωνιούμε για το αν θα καταφέρουμε να πάρουμε μια τέτοια νίκη(προφανώς για την σωτηρία της ομάδος) μέσα στην έδρα μας. Με δεδομένο λοιπόν ότι η νίκη πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας είναι δική μας αυτό που περιμένουμε όλοι όσοι βρεθούμε αύριο το απόγευμα στο Παλέ είναι να δούμε μια καλή εμφάνιση από τους παίκτες μας αλλά και από τον προπονητή μας που όσο και αν θέλουν να το αρνούνται κάποιοι φέρει με διαφορά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κάκιστη εικόνα του φετινού ΑΡΗ. Σίγουρα το πάθος, η αποφασιστικότητα και γενικότερα η διάθεση των παικτών μας παίζει καθοριστικό ρόλο αλλά όταν βλέπεις την ανυπαρξία επιθετικού πλάνου, τις αργές αντιδράσεις από τον πάγκο αλλά και την κακή συνήθεια να ξεχνιούνται συχνά πυκνά σημαντικοί παίκτες στον πάγκο τότε σίγουρα η προσωπική απόδοση κάθε παίκτη περνάει σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί να πήραμε την νίκη με τον Παναθηναϊκό και να είδαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο έναν ΑΡΗ ψυχωμένο που έτρωγε σίδερα στην άμυνα και "το πίστευε" στην επίθεση αλλά εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές δεν γίνεται εμφανίσεις σαν τις προχθεσινές να μας αφήνουν ικανοποιημένους. Ακόμη και με την άμυνα που ήταν εμφανώς βελτιωμένη και την πολύ καλή ομαδική δουλειά στα ριμπάουντ(παρά την απουσία του Τάκερ) αυτό που συμβαίνει στην επίθεση είναι κάτι το εξωπραγματικό που προσβάλλει πρώτα τον ΑΡΗ που δίδαξε το μπάσκετ σε αυτήν την χώρα και κατά συνέπεια και τον Ντρούκερ που είναι ο εμπνευστής αυτού του άναρχου στυλ παιχνιδιού. Χαρακτηριστικό της αναρχίας που χαρακτηρίζει τις επιθετικές μας προσπάθειες είναι ότι ενώ δεν υπήρχε πλάνο υπήρχε ξεκάθαρη οδηγία να οδηγήσουν το παιχνίδι σε αργό ρυθμό με αποτέλεσμα να μας μείνει αρκετές φορές η μπάλα στα χέρια ή να οδηγηθούμε σε τραγικά σουτ της απελπισίας στην λήξη του χρόνου. Σε όλα αυτά περιμένουμε να δούμε έστω ένα κλικ ότι κάτι πάει να διορθωθεί, ότι κάτι πάει να αλλάξει. Και θα το ξαναγράψω για όποιον δεν καταλαβαίνει και θεωρεί κάθε σχόλιο κατά προπονητή, παίκτη ή  διοικητικού παράγοντα κακοπροαίρετο ότι είναι ευχή όλων μας κάθε επιλογή και κάθε πρόσωπο που σχετίζεται με τον σύλλογο μας να είναι άκρως επιτυχημένο μιας και η επιτυχία του λογικά συμβαδίζει με την επιτυχία του ΑΡΗ μας. Έτσι λοιπόν από την στιγμή που ο Ντρούκερ εξακολουθεί να αποτελεί τον προπονητή της ομάδος μας ευελπιστούμε να τον δούμε να βελτιώνει την εικόνα της ομάδος, να παρουσιάζει επιτέλους αξιόλογο έργο και να οδηγήσει τελικά τον ΑΡΗ μας σε επιτυχίες που τις έχουμε τόσο ανάγκη. Μέχρι να δούμε έστω και λίγο κάτι από τα παραπάνω  τα "κακώς κείμενα" θα τα αναφέρουμε και δεν θα τα σπρώχνουμε κάτω από το χαλάκι όπως γίνεται εδώ και χρόνια στα διοικητικά της ΚΑΕ ΑΡΗΣ γιατί πολύ απλά δεν οδηγεί πουθενά. Λογικά ο Τάκερ θα επιστρέψει αλλά ο Μπράουν μάλλον θα προστατευτεί ώστε να είναι απολύτως έτοιμος για το καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν την ερχόμενη εβδομάδα. Από την άλλη ο  Ηλυσιακός αν και μας έβγαλε την ψυχή στην αναμέτρηση του Α γύρου και στο τελευταία του καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στον Ηρακλή διέλυσε κυριολεκτικά τον αντίπαλο του δεν νομίζω ότι μπορεί να απειλήσει ουσιαστικά τον σοβαρό ΑΡΗ.   Ο αγώνας θα ξεκινήσει στις 16.00 και σε συνδυασμό με το ποδοσφαιρικό παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό στις 19.30 αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για ένα άκρως κιτρινόμαυρο Σάββατο που θα ξεκινήσει από νωρίς στον μπασκετικό ναό και καταλήξει μέχρι αργά στον ποδοσφαιρικό μας ναό. Και επειδή έχουμε καιρό να χαρούμε νίκες παντού το Σάββατο είναι μια καλή ευκαιρία να πάρουμε νίκες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ(και βόλλεϋ σήμερα κόντρα στους ακατανόμαστους) ώστε το Σαββατόβραδο μας να είναι super!!!! VAMOS ARIANARA εκδίκηση και ντου και νίκες παντού!

Μέσα στο σχεδόν άδειο Αλεξάνδρειο Μέλανθρο η ομάδα μας κατάφερε επιτέλους και πήρε την νίκη απέναντι στον Παναθηναϊκό και έσπασε έτσι το αρνητικό σερί που είχε απέναντι στην ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Όσο και αν θα θέλαμε αυτή η νίκη να ισοδυναμούσε και με πρόκριση στο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δυστυχώς η τραγική μας παρουσία στο ΟΑΚΑ  δεν άφησε και πολλά περιθώρια για κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά κάθε νίκη έχει την δική της αξία και ιδίως όταν είναι απέναντι σε αυτήν την μισητή ομάδα που φέρει ίσως την μεγαλύτερη ευθύνη για την καταστροφή του Ελληνικού μπάσκετ τότε μόνο χαρούμενοι θα πρέπει να είμαστε με το σημερινό αποτέλεσμα. Αν κανείς πιστεύει ότι λόγο της  μεγάλης διαφοράς του πρώτου αγώνα ο Παναθηναϊκός κατέβηκε αδιάφορος και ο Ομπράντοβιτς δοκίμασε "σχήματα" και έδωσε ευκαιρίες στις "ρεζέρβες" μάλλον είναι γελασμένος. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε σχεδόν πάνοπλος και μάλιστα τα βασικά του όπλα(Διαμαντίδης, Μπατίστ, Νίκολας, Τσαρτσαρής) αγωνίστηκαν σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Σε αντίθεση βέβαια με εμάς όπου όπως ήταν από πριν γνωστό δεν αγωνίστηκαν 2 από τους κορυφαίους παίκτες της ομάδος μας και αναγκαστικά οι Τάκερ και Μπράουν έμειναν παρέα με τον Βεργίνη στην 2η σειρά στα επίσημα να ζουν το παιχνίδι με το δικό τους τρόπο. Τώρα βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο η ομάδα μας δεν έπιασε καμιά σπουδαία απόδοση και ούτε έδειξε κάποιο ξεχωριστό πρόσωπο. Μοναδική διαφορά που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα ήταν η προσήλωση στην άμυνα όπου παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι όπως και στα ριμπάουντ όπου έγινε εξαιρετική ομαδική δουλειά. Κατά τα άλλα το επιθετικό μας πρόσωπο για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν τραγικό. Χωρίς σύστημα, μόνο προσωπικές ενέργειες και μακρινά σουτ και πολλές επιθέσεις όπου μας έμενε η μπάλα στα χέρια... Αξιοσημείωτο στο οποίο θα πρέπει να μείνουμε είναι ότι για πρώτη φορά φέτος είδαμε στο φινάλε της αναμέτρησης πάθος από τους παίκτες μας και με πρωταγωνιστή τον Ταπούτο που έπραξε σαν αρχηγός και "έβαλε" τον Διαμαντίδη στην θέση του επιτέλους είδαμε έστω και προς στιγμή τους παίκτες του ΑΡΗ να "μάχονται" και να μην αφήνονται απλά στις διαθέσεις του κάθε αντιπάλου και στου κάθε διαιτητή. Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο η διαιτησία έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο ή μάλλον για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους σε αντίθεση με την πλειοψηφία των αγώνων κόντρα στον Παναθηναϊκό σήμερα ΔΕΝ προσπάθησαν να προστατέψουν τους "εκατομμυριούχους" και τους άφησαν να παλέψουν μόνοι τους και ως γνωστό αυτή η ομάδα χωρίς την προστασία από τα κοράκια είναι για κλάματα... Βέβαια δεν είμαστε και τόσο αφελείς για να μιλήσουμε για καλή διαιτησία μιας και η ΚΕΔ και τα πιόνια της ξέρει πολύ καλά τι κάνει και πότε σφυρίζει σωστά και πότε όχι. Εαν οι διαιτητές τα τελευταία 20 χρόνια μας σφύριζαν όπως σήμερα κόντρα στον ΠΑΟ και τον ΟΣΦΠ τότε σίγουρα θα είχαμε κατακτήσει τουλάχιστον 3 ακόμη τρόπαια και θα είχαμε βρεθεί σε άλλους τόσους τελικούς. Εάν λοιπόν οι διαιτητές σήμερα ήταν καλοί θα ήθελα πάρα πολύ να δω τους ίδιους και στις 19 Μαρτίου στον αγώνα πρωταθλήματος για να δούμε εάν θα σφυρίξουν και πάλι το ίδιο. Να διαπιστώσουμε εάν είναι εφικτό σε έναν αγώνα ιδιαίτερης σημασίας(μιας και κρίνεται η πρώτη θέση για τον Παναθηναϊκό) κόντρα στην συγκεκριμένη ομάδα να χρεωθούν οι αντίπαλοι με περισσότερα φάουλ, να σουτάρουμε περισσότερες βολές και οι ψηλοί μας να μην φορτωθούν με φάουλ από το πρώτο 5λεπτο  του αγώνα... Επίσης καλό είναι κάποια στιγμή τόσο οι διαιτητές όσο και όλο αυτό το δημοσιογραφικό κατεστημένο που κάποιους τους έχει στο απυρόβλητο και τους παρουσιάζουν πάντα "κούκλους" να σταματήσουν να τους καλύπτουν και να προσπαθήσουν να τους συνετίσουν. Όλοι γνωρίζουμε την αξία του Διαμαντίδη σαν παίκτη και όλοι γνωρίζουμε το ήθος που τον χαρακτήριζε στο ξεκίνημα της καριέρας του και σαν παίκτης του Ηρακλή που τον έμαθε ολόκληρη η Ελλάδα. Αυτή η προκλητική αλλαγή συμπεριφοράς με τις πλάτες των Γιαννακοπουλέων εκτός του οτι δεν τιμάει τον ίδιο τον αθλητή προσβάλλει όλο το οικοδόμημα του μπάσκετ. Καλώς ή κακώς αθλητές σαν τον Διαμαντίδη που φοράνε κιόλας το εθνόσημο αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά και δεν νομίζω κανείς να θέλει το παιδί να γαλουχείται σε αντιαθλητικούς τρόπους παιχνιδιού, σε ψευτομαγκιές, σε ανούσιες διαμαρτυρίες και γενικότερα σε μια υπεροπτική συμπεριφορά χωρίς ίχνος σεβασμού σε κανέναν. Μπράβο στον Ταπούτο για την ενέργεια του κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το κ@@οπαίδι ότι πρέπει να μάθει να σέβεται τους συναθλητές του όπως και να δέχεται και τ
ην ήττα.    Δεν ξέρω εάν σήμερα έγινε τελικά αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης στον αγώνα και ούτε καν με ενδιαφέρει. Όπως και δεν με ενδιαφέρει που πήραμε αυτήν την νίκη σήμερα. Εάν θέλουν να αποδείξουν κάτι αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής ας πάρουν τις νίκες που πρέπει να πάρουν σε Ελλάδα και Ευρώπη και όταν σε 1 μήνα περίπου ξανασυναντήσουν τον πρωταθλητή Ελλάδος στο κατάμεστο ευελπιστώ Παλέ τότε να δείξουν τι αξίζουν. Ως τότε υπομονή και επιμονή από όλους μας.

Ποιος θα φανταζόταν ότι ο Αυτοκράτορας του Ελληνικού αθλητισμού που δίδαξε σε ολόκληρη την Ελλάδα αυτό το άθλημα που λατρεύουμε θα έφτανε στο σημείο  να αγωνίζεται στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος με αντίπαλο μια εξίσου μεγάλη ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός και το ζητούμενο της αναμέτρησης δεν θα έχει καμία σχέση με το τελικό αποτέλεσμα και φυσικά με την πρόκριση στον τελικό. Η απαράδεκτη εμφάνιση της ομάδος στο Β ημίχρονο της αναμέτρησης όπου εγκατέλειψε το παιχνίδι σε συνδυασμό με την γνωστή εις βάρος μας σφαγιαστική διαιτησία που έχει πάντα σύμμαχο η ομάδα του ΠΑΟ και του ΟΣΦΠ (και προσφάτως είδαμε ακόμη και τον μπαογκ!!!) οδήγησαν σε μια διαφορά 29 πόντων υπέρ των αντιπάλων μας που κάνει αυτήν την αναμέτρηση τυπική διαδικασία. Φυσικά στον αθλητισμό όλα γίνονται αλλά το θέμα είναι από ποιόν. Υπάρχουν παιχνίδια ιστορικά όπου έχουν ανατραπεί μεγάλες διαφορές κόντρα σε μεγάλους αντιπάλους αλλά με μια τεράστια διαφορά. Αυτές οι ομάδες είχαν παίκτες μαχητές και προπονητές ηγέτες όπου η λέξη ήττα δεν άνηκε στο καθημερινό λεξιλόγιο τους. Όταν όμως έχεις στον πάγκο έναν προπονητή σαν τον Ντρούκερ που έχει το θράσος να δηλώνει ότι η παρουσία του στην ομάδα είναι θετική παρά τους διασυρμούς και τις εντός έδρας ήττες από Περιστέρι και Πανιώνιο(η ήττα από την Γκέτιγκεν έγινε μετά από αυτές τις δηλώσεις) και δεν ντρέπεται για την εικόνα που παρουσιάζει το σύνολο που προπονεί τότε μου φαίνεται λογικό και οι παίκτες να έχουν ανάλογη νοοτροπία και να την βγάζουν και μέσα στο γήπεδο. Εάν λοιπόν στο τελικό σκορ της πρώτης αναμέτρησης προσθέσουμε και την αναμενόμενη απουσία των Μπράουν και Τάκερ τότε μιλάμε για ένα πολύ ξεχωριστό παιχνίδι που ειλικρινά δυσκολεύομαι να βρω την κατάλληλη "οπτική γωνία" για να το παρακολουθήσω. Έτσι λοιπόν που τα κατάφεραν παίκτες και προπονητής στο επίκεντρο της σημερινής αναμέτρησης λογικά θα είναι το πιθανό αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης κόσμου στο γήπεδο σε επίσημο αγώνα της αγαπημένης μας ομάδος. Δεν ξέρω αν όσοι βρεθούμε στο γήπεδο το κάνουμε κάπως πεισματικά, σαν κατάθεση ψυχής ή σαν απόδειξη Αρειανοσύνης προς τους εαυτούς μας  αλλά και προς στους υπόλοιπους συνΑρειανούς που συνειδητά έχουν γυρίσει την πλάτη στην "ναυαρχίδα¨του συλλόγου που λατρεύουμε αλλά ομολογώ ότι θα αισθανθούμε και λίγο μαζόχες. Δυσκολεύομαι να παρακινήσω οποιονδήποτε να έρθει σήμερα στο Παλέ και αυτό είναι επίτευγμα του Ντρούκερ και της "κομπανίας" του. Μοναδική παρηγοριά σε όλους εμάς που θα βρεθούμε στο Παλέ είναι ότι σήμερα το ψυχοβασανιστήριο το επιλέγουμε από μόνοι μας και δεν θα περιμένουμε από τον Ντρούκερ και την παρέα του να μας προσφέρουν άλλο ένα σκωτσέζικο ντους...

Και πάνω στον ενθουσιασμό για τον τρόπο αντίδρασης της ΚΑΕ ΑΡΗΣ στα όσα τραγελαφικά διαδραματίστηκαν στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας με θύμα την ομάδα μας άρχισαν να βγαίνουν προς τα έξω οι προθέσεις των μελών του Δ.Σ. της ΚΑΕ και των μελών της ΣΑΡΙΣΑΣ και όπως όλα δείχνουν το σενάριο της διοίκησης πρωτοδικείου φαντάζει πολύ πιθανό. Αν και γενικότερα όταν μιλάμε για διοίκηση πρωτοδικείου στο μυαλό μας έχουμε μια άσχημη κατάσταση αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης πολλών ετών στα αθλητικά σωματεία είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Με απλά λόγια η διοίκηση πρωτοδικείου είναι υπεύθυνη αποκλειστικά για την δική της χρήση και όλες οι προηγούμενες οφειλές κατά κάποιο τρόπο παγώνουν ή ακόμη καλύτερα "επιστρέφουν" στους μετόχους και ξεκινάει μια σειρά από ελεγκτικούς μηχανισμούς ώστε να βρεθούν οι υπεύθυνοι της κακοδιαχείρισης και να ξεκινήσει μια άλλη διαδικασία.  Έτσι λοιπόν ουσιαστικά αυτό που θα έχει ως αποτέλεσμα η λύση του πρωτοδικείου για την ομάδα μας θα είναι η απελευθέρωση των ανθρώπων της ΣΑΡΙΣΑ από προηγούμενες οφειλές και κατά συνέπεια η απόλυτη αφοσίωση στα προβλήματα της φετινής σεζόν κάτι που μόνο ως θετικό μπορεί να το εκλάβει κάποιος. Τώρα βέβαια έρχεται και η λογική απορία όλων στο γιατί δεν έγινε από το καλοκαίρι αυτή η διαδικασία ώστε να πιέσει με αυτόν τον τρόπο η ΣΑΡΙΣΑ τους μετόχους να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους  και να ξεκινούσε την προσπάθεια της από το μηδέν. Εδώ λοιπόν εστιάζεται όλο το πρόβλημα στα διοικητικά της ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Ο καθαρός απο χρέη ΑΡΗΣ πέρασε απο τα χέρια των οπαδών στα χέρια των ανθρώπων της ΓΕΝΕΣΙΣ οι οποίοι κατάφεραν να τον επαναφέρουν αγωνιστικά σε υψηλά επίπεδα χωρίς οικονομικά ανοίγματα και οι οποίοι παρέδωσαν με την σειρά τους την ομάδα σε καλή κατάσταση (αγωνιστική και οικονομική) στον Θ.,Τζεβελέκη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις προθέσεις του πρώην προέδρου της ΚΑΕ αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί μιας και οι ομάδες σε αντίθεση με τις εταιρίες δεν έχουν αρχή και τέλος αλλά μόνο αρχή και συνέχεια με τα πάνω και τα κάτω της. Δυστυχώς όπως είναι φανερό ο πρώην πρόεδρος της ΚΑΕ και βασικός μέτοχος άφησε κάποιες τρύπες στην ΚΑΕ τις οποίες υποσχέθηκε ότι θα καλύψει χωρίς όμως μέχρι και σήμερα να το κάνει. Άξιο συμπαραστάτη στην όλη του στάση έχει εδώ και καιρό τον συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των διοικήσεων από την ρύθμιση των χρεών και μετά τον Γ.Δαμιανίδη. Ο νυν πρόεδρος της ΚΑΕ σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τον σύλλογο σε μια οικονομική ισορροπία εφάρμοσε το ανεπανάληπτο, μοναδικό, εκπληκτικό για διοίκηση ομάδος "άλλοι φεύγουν άλλοι έρχονται, αυτοί που έρχονται καλύπτουν κάποια χρέη από τους προηγούμενους και όταν φεύγουν αφήνουν κάποια χρέη για τους επόμενους"... Ο παραπάνω εντυπωσιακός τρόπος λειτουργίας είναι το πόρισμα της τελευταίας  συνέντευξης του Γ.Δαμιανίδη στον ARIS FM 92.8 που μας άφησε όλους με ανοικτό το στόμα εκτός φυσικά από τον δημοσιογράφο που έκανε τις ερωτήσεις όπου απλά το προσπέρασε. Έτσι λοιπόν με το πέρασμα του χρόνου, την αγωνιστική πτώση της ομάδος και όλου του αθλήματος γενικότερα ήρθε και η  συρρίκνωση των εσόδων με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο όπου τα μέλη της ΣΑΡΙΣΑΣ αδυνατούν να καλύψουν τα χρέη των προηγούμενων την ίδια στιγμή που όταν ήρθαν να αναλάβουν πήραν τις υποσχέσεις από τους "προηγούμενους" και τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Γ.Δαμιανίδη ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά(όπως κάθε χρόνο) κάτι που φυσικά δεν έγινε.  Ως εδώ  αν και όλα μοιάζουν ξεκάθαρα υπάρχει ένα τεράστιο σύννεφο ομίχλης γύρω από τον πρόεδρο της ΚΑΕ  Γ.Δαμιανίδη ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν θέλει διοίκηση πρωτοδικείου γιατί θα μπλέξει σε μια τεράστια νομική προσωπική περιπέτεια μιας και είχε αναγκαστεί να "υποθηκεύσει" προσωπικά περιουσιακά στοιχεία  ώστε να εξασφαλίσει η ομάδα μας το πιστοποιητικό συμμετοχής χωρίς κανένα πρόβλημα. Αξιέπαινη από την μια η ενέργεια του Γ.Δαμιανίδη για το καλό της ομάδος όταν υπήρχε σημαντικό πρόβλημα "περίεργη" από την άλλη μιας και αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους που μπορεί ένας άνθρωπος να διατηρεί εδώ και χρόνια μια κατάσταση που όχι μόνο όπως ήταν αναμενόμενο οδηγεί σε αδιέξοδο αλλά εμπλέκει και τον ίδιο και του δημιουργεί προβλήματα σε προσωπικό επίπεδο λόγο της "δέσμευσης" μέρους της περιούσιας τους. Εδώ λοιπόν παρόλο που δεν μου αρέσουν αυτά και ούτε τα ασπάζομαι  κολλάνε όλα τα σενάρια λασπολογίας προς το πρόσωπο του Γ.Δαμιανίδη που κατά καιρούς βγαίνουν διστακτικά προς την επιφάνεια τόσο για ύποπτα παιχνίδια με μάνατζερ και μεταγραφές όσο και για δημόσιες σχέσεις με προσωπικό όφελ
ος. Μάλιστα όσο αφορά το κομμάτι των "δημοσίων σχέσεων" εάν αληθεύουν οι φήμες για το περιεχόμενο της ένστασης για το παιχνίδι με τον συμπολίτη τότε το συγκεκριμένο σενάριο ίσως και να έχει κάποια βάση. Σύμφωνα πάντα με μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες(μιας και μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι γνωρίζουν 100%)  η ένσταση του ΑΡΗ αφορά ΜΟΝΟ τον αριθμό των θεατών στο γήπεδο και όχι άλλες ξεκάθαρες παραβάσεις όσο αφορά τα εξής : 1) Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος δεν είχε συμπεριληφθεί όπως έπρεπε στα 50 άτομα(μαζί με τα μέλη της ομάδος) που είχαν δικαίωμα να παραβρεθούν στο κεκλεισμένων των θυρών αγώνα, 2) Στο ξεκάθαρο λάθος της γραμματείας για τα φάουλ του Χατζηβρέττα, 3) Στην μη σωστή εφαρμογή των κανονισμών σε ότι αφορά την αποβολή με ντισκουαλιφιέ στον Παπαδόπουλο για το αντιαθλητικό χτύπημα αλλά και για την τεχνική ποινή που δέχθηκε ο Β.Βουρτζούμης στο ημίχρονο της αναμέτρησης στην προσπάθεια του να κάνει ένσταση όπως είχε ενημερώσει τους διαιτητές από την αρχή του αγώνα. Με λίγα λόγια υπάρχουν ευθύνες που έχει ο συμπολίτης, ευθύνες που έχει η ΚΕΔ και ευθύνες που έχει ο ΕΣΑΚΕ αλλά από ότι φαίνεται η ένσταση της ομάδος στοχεύει σχεδόν αποκλειστικά στις ευθύνες του συμπολίτη. Δυσκολεύομαι να καταλάβω αυτήν την στάση αλλά ευελπιστώ το νομικό τμήμα της ΚΑΕ να έχει κάνει και να προσπαθήσει από εδώ και πέρα να κάνει ότι είναι δυνατόν ώστε η ομάδα μας να δικαιωθεί. Το δίκιο είναι 100% με το μέρος μας αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Άλλωστε ποιος μπορεί να ξεχάσει την νίκη του μπαογκ με 20-0 σε αγώνα στα πλέιοφς για την χρησιμοποίηση των Αγγελίδη και Μιούρσεπ για "ντοπάρισμα" σε μια υπόθεση όπου νομικά το δίκιο ήταν με το μέρος μας μιας και η απόφαση δεν είχε κοινοποιηθεί επίσημα προς την ομάδα μας όπως έπρεπε πριν την διεξαγωγή του αγώνα και η ομάδα του μπάογκ "κέρδισε" το παιχνίδι με  βάση το ηθικό κομμάτι της υπόθεσης και τα αποκόμματα εφημερίδων που παρουσίασε στον αθλητικό δικαστή... Εάν λοιπόν η διοίκηση της ΚΑΕ ψάχνει ένα τρόπο να αποδείξει στον κόσμο της ομάδος ότι έχει "τσαγανό" και παλεύει για να κρατήσει την σημαία του συλλόγου ψηλά ας κυνηγήσει την υπόθεση με όλες τις δυνάμεις της!

Πραγματοποιώντας μια πολύ σοβαρή και συγκροτημένη εμφάνιση για 90' η ομάδα μας χωρίς να εντυπωσιάσει πήρε αυτό που ήθελε μέσα σε μια έδρα όπου δεν έχουμε και την καλύτερη παράδοση. Οι παραδόσεις όμως δεν λένε πάντα την αλήθεια και όταν απέναντι σου έχεις αυτήν την αεκ τότε εάν δεν κερδίσεις το παιχνίδι είσαι άξιος της μοίρας σου. Ο ΑΡΗΣ αυτήν την φορά δεν έγινε αυτόχειρας παρουσιάστηκε συγκεντρωμένος, είχε ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο δεν φοβήθηκε από την πίεση των αντιπάλων αντέδρασε σωστά μετά την ισοφάριση και πήρε μια πανάξια νίκη. Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Νέτο όπου με 2 υπέροχα γκολ σε εκτέλεση ξεπουπούλιασε τον δικέφαλο του νότου και χάρισε τους 3 πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα μας. Η μεταμόρφωση του ΑΡΗ στην μετά Κούπερ εποχή συνεχίστηκε και σήμερα και φυσικά φέρει την υπογραφή του Γιάννη Μιχαλήτσιου όπου σήμερα δικαιώθηκε για το στήσιμο της ομάδος και τις κινήσεις του κατά την διάρκεια του αγώνα. Η χρησιμοποίηση του Νέτο ως αντικαταστάτη του Χαβίτο και το ανακάτεμα της τράπουλας απο τον πάγκο έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτό που είχε ο ΑΡΗΣ σήμερα ήταν η ουσία μιας και με ελάχιστες ευκαιρίες πέτυχε 2 γκολ που δυστυχώς για την ομάδα μας θεωρείτε επίτευγμα. Ο Κόκε αν και στον ρόλο του ως φουνταριστός επιθετικός(που επιτέλους τοποθετήθηκε από κάποιον προπονητή) δεν τα πήγε τόσο καλά στο δημιουργικό κομμάτι ήταν εξαιρετικός και η συμβολή του στο δεύτερο γκολ του Νέτο ήταν καθοριστική. Ο Σακάτα στην πρώτη του εμφάνιση με την ομάδα μας έδειξε εξαιρετικά στοιχεία ποδοσφαιριστή αλλά κάπου στο β ημίχρονο χάθηκε και σωστά αντικαταστάθηκε. Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον Πορτίγια που όταν πέρασε στον πάγκο ο Πρίτας που μπήκε στην θέση του έδωσε ενέργεια στο κέντρο. Λίγα πράγματα από τον Καστίγιο που δεν συνέχισε το ίδιο εντυπωσιακά με την προηγούμενη του εμφάνιση αλλά όλοι ελπίζουμε ότι στην συνέχεια θα ανέβει. Αρκετά καλή  η αμυντική τετράδα των Βαγκελί, Λαζαρίδη, Γκιάρο και Μίσελ που  σε γενικές γραμμές είχε καλές τοποθετήσεις και δεν άφησε την εστία του Σηφάκη να κινδυνέψει ιδιαίτερα. Εντυπωσιακός ο Φατί πραγματικός κυρίαρχος στο κέντρο τόσο αμυντικά όσο και στην ανάπτυξη του παιχνιδιού μιας και έδινε με την μια την πάσα. Αντιθέτως σε μέτρια επίπεδα κινήθηκε ο Τόχα όπου ήταν αρκετά φλύαρος και ανούσιος και ίσως να έπρεπε να αντικατασταθεί. Ευχάριστη έκπληξη η διαιτησία του αγώνα που με εξαίρεση κάποιες αποφάσεις του επόπτη δεν μπορώ να πω ότι μας απασχόλησε ιδιαίτερα. Συγχαρητήρια σε όλους για αυτήν την επιτυχία μιας και ήταν μια νίκη που την χρειαζόμασταν για πολλούς λόγους. Πλέον μπορούμε να τα βλέπουμε τα πράγματα πολύ πιο αισιόδοξα και να γουστάρουμε ακόμη πιο πολύ τις αναμετρήσεις με την Manchester City! VAMOS ARIANARA! VAMOS PLAY OFFS!

[youtube=

Με μια καταδικαστική διαιτησία τόσο σε όλη την διάρκεια του αγώνα όσο και στις τελευταίες κρίσιμες φάσεις το διαιτητικό τρίο της αναμέτρησης έφερε σε πέρας την αποστολή του και χάρισε απλόχερα την νίκη σε αυτήν την ομάδα που της έχει γίνει κακή συνήθεια να παλεύει να κερδίζει τα "ντέρμπι" με παρασκηνιακούς τρόπους. Από το πρώτο κιόλας δεκάλεπτο οι διαιτητές έδειξαν τις προθέσεις τους. Δεν ξέρω εάν αυτό που έγινε σήμερα ήταν αποτέλεσμα της κόντρα Οικονομίδη - Βασιλακόπουλου για την Μεσογειακή Λίγκα και την ξεκάθαρη πρόθεση του δεύτερου να συμπεριλάβει και τον ΑΡΗ μέσα αλλά ομολογώ ότι δεν θυμάμαι ανάλογη διαιτησία σε παιχνίδι μπάογκ - ΑΡΗ... Ούτε καν σε εκείνο το ιστορικό παιχνίδι όπου ο μπαογκ γλίτωσε τον υποβιβασμό και μέχρι "να καθαρίσει την μπουγάδα" ο Κολοσσός οι διαιτητές είχαν δείξει τις προθέσεις τους οτι θα έδιναν με το ζόρι την νίκη στον συμπολίτη εάν χρειαζόταν... Ο Παπαδόπουλος σε ρόλο "ιερής αγελάδας" ότι και αν έκανε κέρδιζε φάουλ την ίδια στιγμή που καθαρές παραβάσεις βημάτων ή επιθετικών φάουλ από τον ίδιο καλαθοσφαιριστή περνούσαν απαρατήρητες. Όσο περνούσε η ώρα τα ανθρωπάκια με τα γκρι ανέβαζαν στροφές... τι καλάθια που τα ακυρώνανε  χωρίς λόγους, τι αλλαγές αποφάσεων, τι οφθαλμοφανείς φάουλ... όλα επί 40' εις βάρος της ομάδος μας. Και πάνω που νομίζαμε ότι το αποκορύφωμα του διαιτητικού εγκλήματος ήταν η άνευ προηγούμενου απόφαση στο γροθιά του Παπαδόπουλου στο Μπορόβνιακ όπου αντί για αποβολή και βολές  δεν κερδίσαμε ούτε καν την κατοχή της μπάλας μιας και οι διαιτητές ανακαλύψανε  εσκεμμένο φάουλ στον Τάκερ και κάπως έτσι τα πατσίσανε ήρθε το τελευταίο δίλεπτο του αγώνα όπου τα "κοράκια" διαμόρφωσαν με τις αποφάσεις τους το τελικό αποτέλεσμα. Με μια σειρά ανάποδων σφυριγμάτων οι διαιτητές ολοκλήρωσαν το έργο τους και ο μπαογκ πήρε μια σημαντική νίκη με τον μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός και μερικές ακόμη ομάδες με ανάλογο ήθος γνωρίζουν... Φυσικά και εμείς από την πλευρά μας δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε αλλά δεν σημαίνει ότι επειδή δεν ήμασταν δέκα φορές καλύτεροι από τους αντιπάλους μας έπρεπε να νιώσουμε την "οργή" της διαιτησίας... Πολλές χαμένες βολές, χωρίς το παραμικρό πλάνο στην επίθεση και με τεράστια σκαμπανεβάσματα στην άμυνα. Ο Σαρόν Ντρούκερ δικαίωσε όλη την κουβέντα που γινότανε για την συμμετοχή του Παπαδόπουλου μιας και ο Ισραηλινός κόουτς χρειάστηκε 30' για να ζητήσει να εφαρμόσουν ντάμπλ τιμ και άμυνα με παγίδες όταν η μπάλα πήγαινε στον αντίπαλο σέντερ. Και όλα αυτά για έναν μονοδιάστατο παίκτη που και ο κάθε ανίδεος που έχει δει έστω και μια φορά τον συμπολίτη να αγωνίζεται ξέρει ακριβώς το πως αναπτύσσουν την επίθεση τους. Σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ υπάρχει επιτέλους αντίδραση από την ΚΑΕ για την διαιτησία του αγώνα. Μπορεί να έχουν περάσει 16 αγωνιστικές και πολλές τραγικές διαιτησίες και δικαστικές αποφάσεις με θύμα την ομάδα μας αλλά επιτέλους υπάρχει αντίδραση! Κάτι είναι και αυτό... Και όπως είπαμε οι ελπίδες μας δεν χάνονται... με τους ρυθμούς αυτούς ευελπιστούμε ότι λίγο πριν πάμε στα πλέιοφς θα έχουμε και καινούργιο προπονητή!

Ύστερα από πάρα πολύ καιρό η ομάδα μας θα παρουσιαστεί χωρίς προβλήματα τραυματισμών ή τιμωρημένων παικτών και με όλα τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα έτοιμα να αγωνιστούν ακόμη και από την αρχή του αγώνα. Μέσα στην όλη μας απογοήτευση από τις μέτριες εμφανίσεις  και παρασυρόμενοι ως ένα βαθμό από την περσινή σεζόν όπου οι "ρεζέρβες" τα είχαν πάει εξαιρετικά σε τέτοιο βαθμό ώστε κάθε απουσία παίκτη να περνάει με τεράστια ευκολία στο περιθώριο δεν έχουμε δώσει την ιδιαίτερη σημασία στο γεμάτο απουσιολόγιο που υπήρχε εδώ και καιρό τόσο για τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ όσο και για τον διάδοχο του Γιάννη Μιχαλήτσιο. Αυτές οι απουσίες δεν επέτρεψαν στην ομάδα να βρει ρυθμό και να αποκτήσει την απαραίτητη συνοχή ώστε να καταφέρνει να κερδίζει υποδεέστερους αντιπάλους με κλειστές άμυνες που έχουν σκοπό να καταστρέψουν το παιχνίδι και αν τους δοθεί η ευκαιρία να χτυπήσουν στην αντεπίθεση. Στην Ευρώπη βέβαια όταν μιλάς για μεγαθήρια σαν την Ατλέτικο και την Λεβερκούζεν εκεί πρώτο λόγο έχει το πάθος, η συγκέντρωση και αποφασιστικότητα γιατί όπως και να το κάνουμε σαν έμψυχο υλικό και ομάδες γενικότερα είναι κλάσεις ανώτερες από την δική μας. Ίσως λοιπόν είναι μια καλή συγκυρία η αλλαγή προπονητή, ο ερχομός των νέων παικτών (που εκτός απο περισσότερα "όπλα" αυξάνει και τον συναγωνισμό μέσα στην προπόνηση) αλλά και η επιστροφή των παικτών που απουσίαζαν λόγο τραυματισμού. Ο Γ.Μιχαλήτσιος μπορεί στα 2 παιχνίδια που κάθισε στον πάγκο αντί για 6 βαθμούς που θα θέλαμε να πήρε μόλις 2 αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι υπήρχε σημαντική βελτίωση στην εικόνα της ομάδος. Ξαφνικά είδαμε τον ΑΡΗ να παίζει διαφορετικά με λιγότερες μακρινές μπαλιές και περισσότερες κάθετες πάσες. Χωρίς να μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Κούπερ για τις επιλογές του ίσως τελικά αποδειχθεί ότι η φιλοσοφία του Κούπερ και το αγωνιστικό στυλ που είχε επιλέξει δεν "έδενε" τόσο πολύ με το υλικό της ομάδος. Αυτό όμως θα μπορέσουμε να το κρίνουμε στο τέλος αφού δούμε τελικά εάν όλο αυτό που επιχειρεί ο νέος προπονητής αρχίζει και φέρνει αποτελέσματα γιατί η εποχή που περιμέναμε να δούμε καλό ποδόσφαιρο από την ομάδα μας εδώ και 1 1/2 μήνα έχει περάσει. Πλέον το μόνο που μετράει είναι οι 3 βαθμοί της νίκης και ας είναι με γκολ στις καθυστερήσεις. Αυτούς λοιπόν τους 3 βαθμούς θα προσπαθήσουμε να πάρουμε αύριο το απόγευμα απέναντι στην ΑΕΚ που είναι ικανή για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Το "καλύτερο" της το είδαμε στο Κλ.Βικελίδης όπου έφτασε σε ένα εύκολο 4-0 που μας πλήγωσε πολύ αλλά από εκεί και πέρα έχουμε δει και το αρνητικό της πρόσωπο όπου κόντρα σε υποδεέστερους αντιπάλους είναι ανίκανη να παρουσιάσει θετικό πρόσωπο. Εάν στην αγωνιστική ανισορροπία  που χαρακτηρίζει την ΑΕΚ προσθέσουμε και τα ατελείωτα διοικητικά προβλήματα που έχει, τον πονοκέφαλο με την διαχείριση των "αστέρων" της ομάδος αλλά και την κούραση από τα 100' παιχνιδιού κόντρα στον Παναθηναϊκό την Τετάρτη τότε όλοι οδηγούν στο συμπέρασμα ότι όπως πριν 2 χρόνια όταν σε ανάλογη δύσκολη θέση θέλαμε πάση θυσία την νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ και με μια πολύ καλή εμφάνιση καταφέραμε και πήραμε την νίκη έτσι ακριβώς μπορεί και πρέπει να γίνει αύριο. Ο καλός ο ΑΡΗΣ δεν φοβάται κανέναν και αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένες φορές στην Ευρώπη απέναντι σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες από αυτήν την ΑΕΚ. Επίσης ο ΑΡΗΣ έχει ακόμη ένα μεγάλο αβαντάζ που αν το εκμεταλλευτεί σωστά ο Μιχαλήτσιος τότε η νίκη θα έρθει σίγουρα. Το προπονητικό τιμ της ΑΕΚ(όπως και εμείς) δεν έχει την παραμικρή εικόνα από τον ΑΡΗ που θα παρουσιαστεί αύριο στο ΟΑΚΑ. Άλλος ΑΡΗΣ τόσο καιρό όπου με τον Χαβίτο στα δεξιά να αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη απειλή και άλλος ΑΡΗΣ με Μπομπαντίγια, Καστίγιο, Σακάτα στην επίθεση. Ουσιαστικά εάν παίξουν και οι 3 μαζί και έχουν μια σχετική συνοχή τότε μπορεί η αντίπαλη άμυνα να βρεθεί προ δυσάρεστης εκπλήξεως. Όλα αυτά όμως θα φανούν μέσα στο γήπεδο. Εκεί όπου πρέπει να μιλήσει ο εγωισμός των παικτών μας που έχουν αδικήσει τους εαυτούς  και ταυτόχρονα έχουν απογοητεύσει όλους εμάς που τους στηρίζουμε ανελλιπώς χωρίς σκαμπανεβάσματα... Για αυτό λοιπόν νίκη και μόνο νίκη για να ξαναμπούμε δυνατά σε ρυθμούς Ευρώπης!

Μέσα στην  καταιγίδα που έχει ξεσπάσει μετά το στραπάτσο της Τρίτης και την νέα τεράστια απογοήτευση που πρόσφερε ο μπασκετικός ΑΡΗΣ σε όλους μας έρχεται ένα παιχνίδι ξεχωριστής σημασίας τόσο για λόγους γοήτρου όσο και για καθαρά βαθμολογικούς λόγους. Εάν λοιπόν θέλουμε να ξαναμπούμε δυνατά στην μάχη της 3ης θέσης και να καλύψουμε το χαμένο έδαφος απο ήττες σαν και αυτές με το Περιστέρι και τον Πανιώνιο τότε η μάχη του Σαββάτου στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία ανάκαμψης. Αντίπαλος μας  ο συμπολίτης που παρά τα δικά του προβλήματα με παίκτες που την μια μένουν και την άλλη φεύγουν έχει καταφέρει και έχει δείξει ένα πιο σοβαρό πρόσωπο από ότι η δική μας ομάδα και αυτό λέει πάρα πολλά από μόνο του. Με διοίκηση πρωτοδικείου, με αγώνα μέχρι τελευταίας στιγμής για την εξασφάλιση του πιστοποιητικού συμμετοχής και με ένα ρόστερ μετριότατο έχουν καταφέρει να ισοβαθμούν μαζί μας στην 3η θέση και με βάση το πρόγραμμα που ακολουθεί αλλά και τις διαφορές πόντων με τους ανταγωνιστές για την 3η θέση είναι ίσως το φαβορί σε αυτήν την κούρσα. Το αν ο ΑΡΗΣ έχει καλύτερη ομάδα απο τον μπάογκ φάνηκε και στην αναμέτρηση του πρώτου γύρου όπου φτάσαμε σε μια εύκολη νίκη και εάν το δούμε θεωρητικά το θέμα η ομάδα μας στο παιχνίδι του Σαββάτου κατεβαίνει ενισχυμένη με Μπράουν και Τόμας που δεν τους είχαμε στην πρώτη αναμέτρηση. Δυστυχώς όμως με το προβληματικό πρόσωπο που δείχνει η ομάδα μας τον τελευταίο καιρό η αισιοδοξία για την συνέχεια μας έχει διαψεύσει. Και ας παίζει ο αντίπαλος μας χωρίς τον κόσμο του που με αυτά τα "γατάκια" διαιτητές της Α1 ξέρουμε τι σημαίνει αυτό... Και ας ο Παπαδόπουλος δεν προπονείται εδώ και καιρό και είναι σχεδόν με το ένα πόδι εκτός ομάδος. Έτσι μας έχουν καταντήσει φέτος και το να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας με ωραία λόγια επιμονής, πίστης και αισιοδοξίας δεν αλλάζει κάτι. Παρόλα αυτά στο χέρι των παικτών μας είναι το Σάββατο το απόγευμα να αλλάξουν ως ένα σημείο το αρνητικό κλίμα που υπάρχει. Ακόμη και αυτός ο απίστευτος Ντρούκερ που δεν έχει την ευθιξία να παραιτηθεί και λειτουργεί ως επαγγελματίας μόνο σε ότι αφορά το συμβόλαιο του και όχι ως την απόδοση του στην δουλειά που έχει αναλάβει μπορεί να δείξει ότι ενδιαφέρεται για τον ΑΡΗ μας και δεν κάνει απλά τα πειράματα του με θύμα την ομάδα που τόσο αγαπάμε. Όσο για την διοίκηση και την στάση που κρατάει δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά που κάποια στιγμή θα πρέπει να απαντηθούν. Σίγουρα δεν ζούμε σε άλλον πλανήτη και καταλαβαίνουμε τις οικονομικές δυσκολίες της εποχής αλλά το πως παραμένει στην θέση του ο βασικός υπεύθυνος όχι μόνο για τον αγωνιστικό ξεπεσμό της ομάδος αλλά και για το οικονομικό άνοιγμα που έγινε φέτος με τις λανθασμένες επιλογές παικτών και την κακή διαχείριση του ρόστερ δεν νομίζω ότι μπορεί να έχει κάποια λογική εξήγηση. Και επειδή τα λόγια κουράζουν και μια ΣΥΓΝΩΜΗ δεν έχουμε ακούσει απο κανέναν ας μιλήσουν παίκτες και προπονητής μέσα στο γήπεδο...

Το να αρχίσουμε σήμερα να ξαναθυμόμαστε όλα τα κακώς κείμενα της ομάδος μας και να λέμε το κλασσικό "εμείς τα λέγαμε" κτλπ κτλπ ως συνήθως είναι λιγάκι κουραστικό και ανόητο. Απο την άλλη όμως είναι σαφώς πιο ανόητο σε εκνευριστικό μάλιστα βαθμό να αγνοείς την άποψη του κόσμου και να προσπαθείς να τους βγάλεις όλους τρελούς. Κάπως έτσι κυλάει από την αρχή της χρονιάς η κατάσταση στην ομάδα μας με την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να αισθάνεται προδομένη απο τις κινήσεις της ΚΑΕ  και την στάση της στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εδώ και καιρό και αποτυπώνεται στο απόλυτο με τα άδεια καρεκλάκια στο Παλέ. Τελικά ήρθε σήμερα η πανηγυρική δικαίωση της διοίκησης για την ψήφο εμπιστοσύνης που πρόσφατα έδωσε στον Σαρόν Ντρούκερ και του επέτρεψε   να συνεχίσει το έργο του απτόητος, χωρίς παρεμβολές και αμφισβητήσεις προς το πρόσωπο του. Αυτός λοιπόν ο τεράστιος προπονητής έβαλε την υπογραφή του σε μια απο τις πιο "επικές" ήττες του ΑΡΗ μας και μάλιστα μέσα στην έδρα μας από την άσημη Γκέτιγκεν. Δεν ξέρω αν το "επική" ήττα είναι ο κατάλληλος χαρακτηρισμός για αυτό που ζήσαμε σήμερα αλλά σίγουρα όταν λέγεσαι ΑΡΗΣ και κερδίζεις με 18 πόντους την Γκέτιγκεν 7' πριν το τέλος και τελικά το χάνεις τότε κάτι το επικό, φανταστικό, υπερφυσικό περιέχει η όλη ιστορία. Με την ομάδα μας να παίζει σε ακόμη ένα παιχνίδι με το γνωστό της άναρχο στυλ ο αγώνας είχε έναν ιδιαίτερο ρυθμό απο την αρχή μέχρι το τέλος. Όσο εύκολα ξεφεύγαμε στο σκορ τόσο εύκολα μέσα σε 1 με 2 λεπτά η διαφορά φαγωνόταν. Όταν όμως στο Β ημίχρονο πατήσαμε γκάζι και η διαφορά έφτασε στο +18 κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη του αγώνα. Και όμως ξαφνικά όλα αλλάξαν προς το χειρότερο τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως είναι η ώρα του προπονητή που θα πρέπει να φρενάρει τους παίκτες που έχουν ξεφύγει, να βάλει καμιά φωνή για να σκληρύνει η άμυνα, να βρει κάποια λύση από τον πάγκο, να απαιτήσει ηρεμία από τα πόιντ γκαρντ του και να δείξει κάποια συστήματα στην επίθεση ώστε να σταματήσει επιτέλους αυτό το άναρχο ένας με έναν και το μακρινό σουτ στην λήξη του χρόνου. Και όμως για ακόμη ένα παιχνίδι ο Ντρούκερ δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά και μοιρολατρικά παρακολουθούσε μαζί με όλους εμάς από την κερκίδα το πως οι παθιασμένοι παίκτες της Γκέτιγκεν γυρνούσαν ένα χαμένο παιχνίδι.  Ειλικρινά δεν θυμάμαι στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ τον μπασκετικό ΑΡΗ να έχω δει χειρότερη διαχείριση ροστερ. Τσαϊρέλης, Χρυσικόπουλος και Ντάστον(και σε προηγούμενες αγωνιστικές μαζί με αυτούς ήταν και οι Σκορδίλης και Κουμπούρας) δεν υπήρχαν ούτε και σήμερα για τον Ντρούκερ. Ο Τόμας για κάποιον ανεξήγητο λόγο όπως και στην Γαλλία ξεχάστηκε στον πάγκο... Ο Χατζηβρέτας και πάλι έπαιξε 20' με το ranking system του Eurocup να τον βαθμολογεί και πάλι με μηδέν... Και στα κρίσιμα σημεία ο καθένας έκανε του κεφαλιού του. Καινούργιο το σενάριο? Δυστυχώς όχι... Ακριβώς το ίδιο το είδαμε από την αρχή της χρονιάς κόντρα σε Ακαντέμικ, Περιστέρι, Κολοσσό, Παναθηναϊκό(2 φορές), Ολυμπιακό, Πανιώνιο και  Λε Μάν. Σε όλα αυτά τα παιχνίδια ο ΑΡΗΣ ενώ τα πήγαινε σχετικά καλά είχε αυτό το ξαφνικό μπλάκ άουτ όπου σε συνδυασμό με την ανύπαρκτη αντίδραση οδήγησαν σε πικρές ήττες. Και όμως εκεί στην διοίκηση αρνούνται να δουν την αλήθεια. Και ας κατά κοινή ομολογία το ρόστερ του ΑΡΗ είναι πολύ καλό πάντα ψάχνουν για δικαιολογίες πέρα από τον προπονητή σε τέτοιο βαθμό που προκαλούν νέα ερωτηματικά. Ποιο είναι το πρόβλημα και υπάρχει τέτοια ανεπανάληπτη προστασία προς τον Ντρούκερ? Δεν υπάρχουν λεφτά για αποζημίωση? Δεν υπάρχουν λεφτά για να έρθει ο διάδοχος του ή δεν υπάρχει ικανός διάδοχος? Αποτελεί προσωπική επιλογή κάποιου εκεί στην ΚΑΕ και το έχει δει εγωιστικά το θέμα?  Κανείς δεν ξέρει... Μέσα όμως απο αυτό το θολό τοπίο αυτός ο προπονητής κάθε μέρα που περνάει καταστρέφει και πιο πολύ τις ελάχιστες ελπίδες που έχουμε για κάτι καλό φέτος. Η ταφόπλακα στο Eurocup δεν έχει μπει ακόμη αλλά εαν σε μια εβδομάδα στην Γερμανία χάσουμε και πάλι απο αυτήν την μέτρια ομάδα τότε όλα θα έχουν κριθεί. Για το Ελληνικό πρωτάθλημα ακόμη υπάρχουν ελπίδες μιας και βρισκόμαστε στην αρχή του δεύτερου γύρου. Χρόνος υπάρχει... επιτέλους διώξτε τον μπας και αλλάξει κάτι... Σε παιχνίδι που δεν είχε καν τηλεοπτική μετάδοση είχε το πολύ 3000 άτομα και οι μισοί θα το μετάνιωσαν κιόλας... Βλέπετε δεν έχουν όλοι το ίδιο γερό στομάχι για αυτό σταματήστε να παίζετε με την υγεία μας...

Την πολυπόθητη νίκη αλλά και μια καλή διαφορά πόντων θα επιδιώξει σήμερα το βράδυ στις 21.00 στο θρυλικό Παλέ κόντρα στην άσημη αλλά πολύ επικίνδυνη Γκέτινγκεν. Μπορεί στην Γαλλία ο ΑΡΗΣ να απογοήτευσε αλλά σήμερα δεν υπάρχουν περιθώρια για απογοητεύσεις μιας και πιθανή ήττα θα σημαίνει σε μεγάλο βαθμό και τον αποκλεισμό της ομάδος μας από την συνέχεια του θεσμού. Εάν σκεφτεί κανείς ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα έχουμε 2 συνεχόμενα παιχνίδια με την Γερμανική ομάδα τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς οτι σε περίπτωση νίκης σήμερα αλλά και μιας καλής διαφοράς η Γκέτιγκεν θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη βαθμολογική θέση και πιθανόν να έχει και ένα ψυχολογικό  μειονέκτημα. Αν και μιλάμε για Γερμανική ομάδα η Γκέτιγκεν μόνο Γερμανική ομάδα δεν θυμίζει. Με 9 Αμερικανούς στο ρόστερ της αλλά και Αμερικάνο προπονητή στον πάγκο η Γκέτινγκεν παρουσιάζει ένα αξιόμαχο σύνολο με ένα ιδιαίτερο εκρηκτικό στυλ παιχνιδιού ικανό για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Το θετικό για την ομάδα μας είναι οτι η Γκέτινγκεν δεν διαθέτει ιδιαίτερα ψηλούς παίκτες και μάλλον δεν θα χτυπήσει στο αδύναμο σημείο μας που είναι μέσα στην ρακέτα. Όλα αυτά όμως έχουν ελάχιστη σημασία γιατί το ποιο σημαντικό από όλα είναι ο ΑΡΗΣ μας να δείξει το σωστό του πρόσωπο και για 40' να παρουσιαστεί συγκεντρωμένος και ψυχωμένος. Εάν είμαστε αυτοί που πρέπει και δεν ξαναδούμε Β ημίχρονα σαν και αυτά στην Γαλλία και στο ΣΕΦ τότε η νίκη θα έρθει σίγουρα. Το παιχνίδι δεν είναι τηλεοπτικό και σε συνδυασμό με την τιμωρία που υπήρχε στο Ελληνικό πρωτάθλημα αποτελεί ιδανική ευκαιρία για να βρεθούμε κοντά στην ομάδα. Όσοι πιστοί διαθέτουν γερά στομάχια ας κατηφορίσουν προς το Παλέ! Και που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή να αρχίσει και η ομάδα του Ντρούκερ να ανεβάζει στροφές και να αποδίδει σύμφωνα με τις δυνατότητες της!