Όσο και αν πολλοί από εμάς θέλουμε να το αρνούμαστε αλλά ο ΑΡΗΣ μετά από χρόνια "έκοψε" την συνήθεια να κοιτάει προς τα πάνω και άρχισε να κοιτάει προς τα κάτω και όχι απλά για να τσεκάρει  την διαφορά ώστε να διασφαλίσει μια προνομιούχα θέση στην κορυφή της βαθμολογίας αλλά απλά για να αποφύγει τα χειρότερα. Καλώς ή κακώς εάν την Κυριακή δεν πάρουμε το διπλό τα  χειρότερα θα έρθουν και το άγχος θα γίνει καθημερινή συνήθεια των παικτών μας. Για να μην φτάσουμε λοιπόν ως εκεί θα πρέπει οι παίκτες μας υπό την καθοδήγηση του νέου προπονητή και της αισιοδοξίας που έφερε η έλευση του Σάκη Τσιώλη να πάρει τους 3 βαθμούς της νίκης. Όσο για την Κέρκυρα πρόκειται για μια μετριότατη ομάδα που στα περισσότερα παιχνίδια κατεβαίνει για το Χ και λογικά κάπως έτσι θα κατέβει και την Κυριακή αρά μοναδικός αντίπαλος μας για ακόμη ένα παιχνίδι θα είναι ο κακός μας εαυτός. Για να έρθει η νίκη χρειάζονται 2 πράγματα, πρώτον να υπάρξει ένα ουσιαστικό αγωνιστικό πλάνο που να τηρηθεί όσο το δυνατόν γίνεται από τους παίκτες μας και δεύτερον ο κάθε ποδοσφαιριστής που θα αγωνιστεί να δώσει τον καλύτερο του εαυτό, να βγει πρώτος στην μπάλα, να βγάλει πάθος και δύναμη στις διεκδικήσεις γιατί εάν χαθούν οι προσωπικές μονομαχίες κανένα πλάνο δεν είναι ικανό να μας σώσει. Σαν να μην φθάνει η άσχημη ψυχολογική κατάσταση της ομάδος η ομάδα μας δείχνει να έχει ξεμείνει από επιθετικούς μιας και ο Τσέζαρεκ είναι νοκ άουτ, ο Μπομπαντίγια ιδιαίτερα αμφίβολος λόγο τραυματισμού, ο Καστίγιο μακριά από τον καλό του εαυτό και ο Κόκε έχει αποσυρθεί από τα γκολ εδώ και πολύ καιρό. Άρα εαν τελικά ο Μπομπαντίγια δεν αγωνιστεί τότε θα ευελπιστούμε ο Νέρι να βγάλει το ταλέντο του ή για ακόμη μια φορά να μας ξελασπώσει ο Νέτο ή ο Λαζαρίδης... Δυστυχώς σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι όπως κατάντησε να είναι η αναμέτρηση της Κυριακής με την Κέρκυρα και παρά που το θέμα της "παράγκας" είναι στην επικαιρότητα ο ορισμός του Σιδηρόπουλου μόνο φόβο και αγωνία προκαλεί... Μπορεί στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό να μην ήμασταν αυτοί που έπρεπε αλλά ο Σιδηρόπουλος είχε καταλυτική παρουσία και είχε δείξει ξεκάθαρα τις προθέσεις του να "σπρώξει" τον Ολυμπιακό προς την νίκη. Και αν σκεφτεί κανείς την σχέση που έχει η Κέρκυρα με τον Ολυμπιακό αλλά και την δύσκολη βαθμολογική θέση που βρίσκεται τότε έχουμε πολλούς λόγους για να κάνουμε ύποπτα σενάρια μέσα στο μυαλό μας και να αγχωνόμαστε με την παρουσία του Σιδηρόπουλου. Ένας λόγος παραπάνω για να παρουσιαστεί η ομάδα μας πιο αποφασισμένη από ποτέ και με μια νίκη να βγει από τον λάκκο όπου μόνη της κατάφερε και έπεσε. Οργανωμένη μετακίνηση μιας και δεν μας δώσανε εισιτήρια δεν θα υπάρχει άρα λίγο δύσκολα να δούμε έντονη παρουσία οπαδών μας στην Κέρκυρα. Παρόλα αυτά το μυαλό μας και η ψυχή μας θα είναι εκεί για να πάρουμε επιτέλους την νίκη που τόσο χρειαζόμαστε. ΑΡΗ ΔΙΠΛΟ ΔΙΠΛΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ!

Τελικά παρά την φημολογία ότι ο Τσιώλης είπε το "ΟΧΙ" όπως έσπευσαν να αναφέρουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ ήρθε σήμερα το μεσημέρι η συμφωνία με τον Έλληνα τεχνικό και πλέον η ομάδα μας αλλάζει σελίδα και ξεκινάει νέο πλάνο με τον τρίτο προπονητή για την φετινή χρονιά. Σίγουρα νέος προπονητής μας είναι το πιο "καυτό" όνομα που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην Ελληνική αγορά, έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του στις προηγούμενες ομάδες και το μόνο που απομένει είναι αν θα καταφέρει να παρουσιάσει έργο και σε μια μεγάλη ομάδα όπως είναι ο ΑΡΗΣ μας, γιατί όπως και να το κάνουμε άλλο Θρασύβουλος, άλλο Ολ.Βόλου και άλλο ΑΡΗΣ. Αν και μου είναι συμπαθής ο Έλληνας τεχνικός και σύμφωνα με το τελευταίο δείγμα δουλειάς του υπάρχει προοπτική για κάτι καλό ομολογώ ότι η συγκεκριμένη κίνηση μου θυμίζει άλλες εποχές όχι και τόσο καλές για τον σύλλογο μας. Αυτή η επιστροφή στην Ελληνική πραγματικότητα πιθανόν να μας κάνει καλό μιας και αυτό που έλειπε από τον ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια για να κάνει το κάτι παραπάνω ήταν η Ελληνική πονηριά και ο τσαμπουκάς που είναι σχεδόν απαραίτητα σε ένα σάπιο πρωτάθλημα όπως είναι αυτό της σούπερκλίκας... Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τόσο το φετινό κόντρα στην Λάρισα που δεν μπόρεσαν οι παίκτες μας να "φάνε" 2 λεπτά μέχρι την λήξη αλλά ακόμη μεγαλύτερο είναι το περσινό με την ΑΕΚ στα πλέιοφς όπου μας στοίχισε ουσιαστικά την 3η θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι όπως όλα δείχνουν ο Τσιώλης δεν ήρθε απλά για τα τελευταία παιχνίδια αλλά για να μείνει και την νέα χρονιά και αυτό μόνο ως  θετικό μπορούμε να το δούμε μιας και θα έχει πολύ καλύτερη εικόνα για τις ανάγκες και το υλικό της ομάδος γενικότερα. Το θέμα είναι ποιες ακριβώς θα είναι προθέσεις της διοίκησης και πως ακριβώς σκοπεύει να τον "στηρίξει" σε αυτήν την προσπάθεια. Τα τελευταία χρόνια στον ΑΡΗ νομίζω ότι όσο αφορά τον προπονητή και τον σχεδιασμό της ομάδος είδαμε αρκετά πειράματα όπου αν τα πάρουμε με την σειρά είχαμε τα εξής 1)Ελπιδοφόρος Έλληνας τεχνικός με σπουδαίο έργο σε μικρές ομάδες(σαν τον Τσιώλη) όπως ήταν ο Χατζάρας. Ήρθε σε μια δύσκολη στιγμή για τον σύλλογο όπου σε συνδυασμό με τις εμμονές του οδήγησε την ομάδα στην Β εθνική. Η απόλυτη αποτυχία με το τεράστιο ελαφρυντικό για τον ίδιο η αδυναμία της διοίκησης λόγο των οικονομικών προβλημάτων αλλά και το τεράστιο ρίσκο που πήρε να έρθει στον ΑΡΗ με αποτέλεσμα να πιάσει πάτο η προπονητική του καριέρα πάνω που είχε πιάσει σχεδόν κορυφή... 2)Γκιγιέρμο Όγιος: Λατίνος τεχνικός, έφερε άλλα ήθη και έθιμα(και στυλ παικτών) στον ΑΡΗ που σχεδόν όλος ο κόσμος λάτρεψε. Παρόλα αυτά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα. 3)Ντούσαν Μπάγεβιτς: Ο μεγαλύτερος προπονητής που πέρασε  από τον πάγκο της ομάδος εκτός του Κούπερ όπου σε συνδυασμό με το καλό υλικό που είχε στην διάθεση του μιας και η διοίκηση είχε καταφέρει να διατηρήσει τον βασικό κορμό είχε μια πετυχημένη χρονιά που μπορούσε να γίνει ακόμη πιο πετυχημένη εαν δεν τα θαλάσσωνε στον τελικό του Καυτατζογλείου. Παρά την αρκετά καλή αγωνιστική εικόνα της ομάδος ο Μπάγεβιτς έφερε μαζί του και την "ακαταμάχητη" προσωπικότητα του που έχει στιγματιστεί από την παρουσία του στην Ελλάδα και όπως ήταν λογικό τα "παρασκηνιακά" προβλήματα ήταν απλά θέμα χρόνου να εμφανιστούν. 4)Κίκε Ερνάντεθ: έμπειρος ξένος προπονητής με 2 πρόσωπα που δεν μπόρεσε να καταλάβει την ανάγκη για άμεσα αποτελέσματα ή από την άλλη δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε εμείς την υπομονή και την στήριξη που χρειάζεται κάθε προπονητής για να παρουσιάσει έργο σε βάθος χρόνου. 5)Μαζίνιο: τεράστια ποδοσφαιρική προσωπικότητα όμως και  άπειρος προπονητής που δεν μπόρεσε ποτέ να πείσει... Αν και είχε αξιόλογο υλικό στην διάθεση του δεν μπόρεσε να το κουμαντάρει όπως θα θέλαμε. 6) Έκτορ Ραούλ Κούπερ: Με διαφορά το μεγαλύτερο όνομα προπονητή που έχει κάτσει στον πάγκο της ομάδος μας. Κατάφερε να μεταφέρει στην ομάδα το ειδικό βάρος που κουβαλούσε χάρη στο πλούσιο βιογραφικό του. Παρόλα αυτά και δεν κατάφερε να συνδυάσει το όνομα του με έναν τίτλο και έβαλε την υπογραφή του στην αποδυνάμωση της ομάδος και στην "φυγή" σημαντικών παικτών σαν τον Αμπρέου, Κάμπορα, Φερνάντεζ, Ναφτί, Αράνο, Μεριέμ, Κάλβο που δεν ήταν αρκετά καλοί για τον Αργεντίνο τεχνικό. Το φετινό φαινόμενο με την μαγική ομάδα της Ευρώπης και το σκορποχώρι στην Ελλάδα είναι κάτι το ανεξήγητο... Φυσικά ένα τέτοιο τεράστιο όνομα δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί απόλυτα με τα οικονομικά δεδομένα του ΑΡΗ και το περιορισμένο μεταγραφικό πεδίο και με την πρώτη ευκαιρία την "έκανε" προτού καταρ

Για ακόμη ένα παιχνίδι η ομάδα μας παρόλο που έδειξε σημάδια βελτίωσης δεν κατάφερε να πάρει την νίκη και έμεινε μόνο με την πικρή γεύση της ήττας και τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν. Χρειάστηκαν γύρω στα 7 με 8 αγωνιστικά λεπτά για να συνειδητοποιήσουν οι παίκτες μας ότι έπρεπε να παίξουν άμυνα για να κερδίσουν το παιχνίδι κάτι που μας στοίχισε  μιας και από νωρίς βρεθήκαμε στο -15(!!!). Παρόλα αυτά ήρθε το ξέσπασμα χάρη στους Χαραλαμπίδη που ήταν εκπληκτικός, τον Τσαϊρέλη που άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και έκανε ίσως την καλύτερη του εμφάνιση στην Α1 αλλά και από τον Γουίντερς που έδειξε εξαιρετικά στοιχεία σε αυτήν την πρώτη του παρουσία με την φανέλα της ομάδος μας. Δυστυχώς όμως τα πολλά λάθη στα κρίσιμα σημεία σε συνδυασμό με τα καθοριστικά 3ποντα που πέτυχαν οι Καβαλιώτες αλλά και τα πολλά καλάθια με φάουλ που δίνανε με εκνευριστική ευκολία κάτω από το καλάθι οι διαιτητές ακόμη και σε φάσεις όπου ο παίκτης που χρεωνόταν το φάουλ δεν είχε καν επαφή με τον αντίπαλο όπως έδειχνε ο τηλεοπτικός φακός δεν μας επέτρεψαν  να φτάσουμε την νίκη. Σήμερα ο ΑΡΗΣ είχε έπεσε θύμα μιας τραγική συγκυρίας που ξεκίνησε με την φυγή του Τάκερ, τον τραυματισμό του Ταπούτου και κορυφώθηκε με την τραγική παρουσία του Μπράουν. Ελαφρώς καλύτερος να ήταν ο Αμερικανός σήμερα θα είχαμε πάρει την νίκη αλλά με 4 στα 17 σουτ ήταν αναμφισβήτητα ο αρνητικός πρωταγωνιστής.  Όταν λοιπόν η Καβάλα έχει 6 παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων που δεν φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλίες όταν η μπάλα καίει και εσύ δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε καν τον αρχηγό της ομάδος σου τότε τα λόγια είναι περιττά. Δυστυχώς ο Νίκος Χατζηβρέτας όσο και αν δεν είναι καλό να επικεντρωνόμαστε σε πρόσωπα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και όχι μόνο δεν δείχνει ικανός να προσφέρει αλλά εκπλήσσει αρνητικά με την κακή του παρουσία. Τουλάχιστον 3 φορές αντί να σουτάρει πάσαρε στην λήξη του χρόνου, δεν μπόρεσε ούτε σε μια φάση να περιορίσει τον Παλάτσιο και φυσικά η αστοχία του και στα πιο ελεύθερα σουτ είναι πλέον κάτι το φυσιολογικό. Κρίμα για έναν τόσο μεγάλο μπασκετμπολίστα όσο υπήρξε κάποτε ο Χατζηβρέττας κρίμα για την ομάδα μας και για όλους εμάς που περιμέναμε τόσα πολλά από αυτόν τον παίκτη... Σήμερα την  νίκη την θέλαμε πάρα πολύ μιας και θα μας έβαζε γερά στην μάχη για την 3η θέση, αντιθέτως με αυτό το αποτέλεσμα αγχωνόμαστε ακόμη πιο πολύ για το αν θα καταφέρουμε τελικά να παραμείνουμε στην πρώτη εξάδα μιας και ο ένατος Κολοσσός βρίσκεται μόλις 1 βαθμό από κάτω μας, έχει την ισοβαθμία και διεκδικεί και αυτός με αξιώσεις μια θέση στην πρώτη 6άδα. Αν και τα αποτελέσματα δεν δικαιώνουν την αισιοδοξία μου θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλά κακώς κείμενα έχουν βελτιωθεί στην ομάδα και πλέον μπορώ να πω ότι είμαστε μια φυσιολογική ομάδα με τις όποιες αδυναμίες της. Παρόλα αυτά έτσι όπως είναι η βαθμολογική κατάσταση με ένα μικρό σερί νικών και κάποια καθοριστική νίκη σε έδρες σαν και αυτήν του Πανιωνίου ή του Αμαρουσίου μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Πίστη, υπομονή και επιμονή από όλους. Πονάμε με αυτά τα αποτελέσματα αλλά η αποχή δεν είναι λύση. Όλοι στο Παλέ να στηρίξουμε την ομάδα γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς...

Καλώς ή κακώς το μπάσκετ έχει πέσει τόσο χαμηλά που το αυτονόητο ξαφνικά γίνεται ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Την ώρα λοιπόν που στις υπόλοιπες ομάδες της Α1 πλην του παναθηναϊκού και του ολυμπιακού ο ένας παίκτης φεύγει μετά τον άλλον λόγο οικονομικών οφειλών και η μια αποχή διαδέχεται την άλλη στον ΑΡΗ μας όχι μόνο είναι τακτοποιημένοι οικονομικά όλοι οι παίκτες αλλά και τυχόν δυσαρεστημένοι σαν τον Τάκερ τους  αντικαθιστούμε άμεσα πριν καν προλάβουμε να διαπιστώσουμε εάν δημιουργήθηκε κάποιο αγωνιστικό κενό στο παιχνίδι μας. Παρά τα λάθη λοιπόν της ΚΑΕ σε πάρα πολλά θέματα αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίσουμε όλοι μας και από ότι φαίνεται είναι και το βασικό μας όπλο στην μάχη για την 3η θέση. Με τον Τάκερ λοιπόν να βρίσκεται στις ΗΠΑ και τον Γουίντερς να θέλει να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά ο ΑΡΗΣ μας προσπαθήσει να καλύψει το χαμένο έδαφος στην Καβάλα με μια εκτός έδρας νίκη σε μια δύσκολη έδρα. Πλέον με τον Γουίντερς ο ΑΡΗΣ έχει μια ακόμη επιλογή στην περιφέρεια που ταιριάζει πολύ πιο πολύ στα αγωνιστικά πλάνα του Λευτέρη Σούμποτιτς. Μεγάλο ατού του νέου μας Αμερικάνου είναι το φαρμακερό σουτ όπου με ποσοστά στα μακρινά σουτ σχεδόν πάντα πάνω από το 40% δείχνει ικανός να δώσει πολύτιμες λύσεις στην επίθεση όταν η ομάδα κολλάει σε άμυνες ζώνης και γενικά παθαίνει μερικά από τα γνωστά επιθετικά μπλάκ άουτ που μας έχουν πληγώσει πάρα πολύ φέτος. Απέναντι μας η Καβάλα την οποία αν και κερδίσαμε σχετικά εύκολα στον πρώτο γύρο αποτελεί έναν πολύ δυνατό αντίπαλο με τους Παλάσιο και Σίμμονς να αποτελούν το συστατικό της επιτυχίας για την Καβάλα που φέτος διανύει την καλύτερη της χρονιά. Με μόλις 1 βαθμό παραπάνω από την Καβάλα και 1 έναν λιγότερο από μπάογκ και Μαρούσι ο ΑΡΗΣ πρέπει αύριο να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του δίνεται μιας και η σχεδόν σίγουρη ήττα του μπάογκ από τον ολυμπιακό και η πολύ πιθανή ήττα του αμαρουσίου από τον Πανελλήνιο θα μας φέρουν στην 3η θέση όπου είναι και ο βασικός μας στόχος. Βέβαια οι 2 ομάδες που βρίσκονται στην 3η θέση αυτήν την στιγμή και ιδίως ο συμπολίτης που έχει σχετικά καλό πρόγραμμα δείχνει σημάδια διάλυσης και το κατά πόσο θα καταφέρει να διατηρηθεί στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας αποτελεί τεράστιο ερωτηματικό. Από την άλλη εμείς ανεξάρτητα το τι γίνεται στις υπόλοιπες ομάδες είναι καθήκον μας να σταθεροποιηθούμε στην 3η θέση και να μην δώσουμε το άλλοθι σε οποιονδήποτε θελήσει να μας πετάξει έξω μέσα από παρασκηνιακές διαβουλεύσεις τόσο από την Ευρωλίγκα όσο και από την Μεσογειακή Λίγκα που όπως όλα δείχνουν θα είναι η διοργάνωση που θα συμμετέχουμε του χρόνου. Όπως έχει φανεί και στα τελευταία παιχνίδια παρά τα στραβά αποτελέσματα η ομάδα βελτιώνεται συνεχώς και το μόνο που απομένει είναι αυτή η βελτίωση να φέρει και τα ανάλογα αποτελέσματα. Επιτέλους ένα παιχνίδι του ΑΡΗ εκτός έδρας που θα έχει τηλεοπτική μετάδοση εκτός απροόπτου(γιατί με Ηλυσιακό και Ρόδο τελευταία στιγμή ακυρώθηκε) και έτσι όλοι την Τετάρτη στις 17.00 θα καρφωθούμε στην ΤV για να δούμε επιτέλους την Αρειανάρα να βρίσκει τον δρόμο της!

Με τον πλέον πικρό τρόπο οι όποιες ελπίδες είχαμε για να προλάβουμε το τρένο των πλέιοφς σήμερα εξανεμίστηκαν... Όταν χάνεις για 2η φορά και μάλιστα μέσα στην έδρα σου με την καλύτερη διαιτησία που είχες τα τελευταία 5 χρόνια(τουλάχιστον) από μια τόσο κακή ομάδα σαν τον Ηρακλή τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Για ακόμη ένα παιχνίδι ο ΑΡΗΣ δεν μπήκε όπως έπρεπε, ξεκίνησε επιφυλακτικά, έδωσε χώρους αντί να πιέσει και εγκλωβίστηκε στον κακό του εαυτό. Μπορεί μόλις στα πρώτα 5 λεπτά να είχαμε 2 καλές ευκαιρίες παρόλα αυτά όμως ήταν φανερό ότι τόσο το στήσιμο της ομάδος όσο και η αποφασιστικότητα των παικτών μας δεν ήταν όπως έπρεπε ώστε να επιβάλλουμε τον ρυθμό μας και να πάρουμε την νίκη. Χωρίς ουσιαστικό πλάνο ανάπτυξης, απίστευτη εμμονή στο να γυρίζει η μπάλα προς τα πίσω και καμία κίνηση χωρίς την μπάλα στην επίθεση. Αντιθέτως ο κάκιστος Ηρακλής όχι μόνο εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που του δώσαμε και κρατούσε την μπάλα στα πόδια του αλλά πίεζε και ψηλά με αποτέλεσμα να βραχυκυκλώσει εντελώς την ήδη προβληματική μας ανάπτυξη παιχνιδιού. Η ασυνεννοησία μεταξύ των παικτών μας και η έλλειψη πλάνου φάνηκε ξεκάθαρα στα αμέτρητα στημένα που εκτελέσαμε σήμερα όπου μόλις ένα εξελίχθηκε σε απειλή για την αντίπαλη εστία.  Απίστευτο αποτέλεσμα που δεν το περιμέναμε αλλά και το 0-0 που ίσως να ήταν και το πιο δίκαιο δεν νομίζω να άφηνε κανέναν ικανοποιημένο παρά μόνο να έδινε το δικαίωμα σε μερικούς να συνεχίσουν το παραμύθι που ο τίτλος του από 9 στα 9 κατέληξε 5 στα 5 και συνεχίζουμε...  Ευθύνη για αυτό που έγινε σήμερα έχουν όλοι αλλά όπως λέει ο σοφός λαός το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και κεφάλι είναι η διοίκηση της ομάδος όπου με τις επιλογές της οδήγησε την ομάδα ως εδώ. Φυσικά εδώ έρχεται και ο αντίλογος που λέει ότι οι ίδιες επιλογές οδήγησαν σε μια μεγαλοπρεπή πορεία στους 32 του Europa League που θα συζητάμε για χρόνια αλλά το ερώτημα είναι το τι θέλουμε από τον ΑΡΗ μας. Μια ομάδα πυροτέχνημα που θα προσπαθεί μέσα από τον θεσμό του κυπέλλου να πάρει κάποιον τίτλο, να προλαβαίνει με άγχος το τρένο της Ευρώπης και των πλέιοφ και να έχει ως σημείο αναφοράς τεράστιες νίκες σαν και αυτές κόντρα στην Ατλέτικο ή νίκες γοήτρου σαν και αυτήν στην τούμπα κόντρα στον συμπολίτη ή μια ομάδα που θα κάνει σταθερά βήματα ανόδου όπως γινότανε τα προηγούμενα χρόνια με σκοπό να πρωταγωνιστήσει σε όλους τους θεσμούς που συμμετέχει? Εάν θέλουμε το πρώτο τότε για φέτος πετύχαμε τον στόχο μας εαν όμως όπως είναι λογικό θέλουμε το δεύτερο όχι μόνο δεν συνεχίζουμε τα σταθερά βήματα προς τα μπροστά αλλά το ενδεχόμενο αύριο το βράδυ να είμαστε στην 12η θέση της σούπερλιγκας είναι κάτι σαν άλμα προς τα πίσω. Φυσικά αυτό που θέλουμε θα πρέπει κάποια στιγμή να αρχίζει να εφαρμόζετε και από την εκλεγμένη διοίκηση και πλέον όταν υπάρχουν εκλογές να παρουσιάζετε και ένα διετές πλάνο και όχι απλά εξαγγελίες μεταγραφών. Δυστυχώς σήμερα εκτός από την ήττα είχαμε και τα τραγελαφικά που ακολούθησαν την λήξη του αγώνα με την είσοδο οπαδών από την θύρα 3 με κατεύθυνση προς τα αποδυτήρια και με στόχο τους ποδοσφαιριστές μας. Εκεί αφού έπεσαν κάποιες ψιλές με τους σεκιουριτάδες άρχισε μια νέα μάχη με τα ματ που ήρθαν να ρίξουν λάδι στην φωτιά μπας και τιμωρηθεί και η έδρα μας. Ξαφνικά λοιπόν οι ίδιοι που εθελοτυφλούσαν από το περασμένο καλοκαίρι και μετά από κάθε σφαλιάρα έβγαιναν και μας λέγανε ότι όλα καλά δεν τρέχει τίποτα σήμερα η αγανάκτηση τους ξεχείλισε και αποφάσισαν να μιμηθούν ενέργειες οπαδών άλλων ομάδων που στο παρελθόν τις κατακρίναμε. Δεν θέλω να πικάρω κανέναν αλλά νομίζω ότι όλοι μας κάποια στιγμή θα πρέπει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι ομάδες, τι πρέπει να απαιτούμε, από ποιόν και πότε. Όλο αυτό το ξέσπασμα της συγκεκριμένης μερίδας οπαδών που αγανάκτησε και μπούκαρε μέσα στο γήπεδο με την λήξη,  μπορεί να κορυφώθηκε σήμερα αλλά ξεκίνησε πριν λίγο  καιρό και συνέπεσε τις τελευταίες ημέρες της παρουσίας του Κούπερ στον ΑΡΗ πιο πολύ θυμίζει διπλωματική κίνηση παρά αγανάκτηση για αυτό που όλοι είδαμε σήμερα. Εάν ήταν αγανάκτηση θα έπρεπε να είχε εκφρασθεί από το ξεκίνημα της χρονιάς ή ακόμη καλύτερα από το καλοκαίρι... Πλέον είναι αργά για δάκρυα και κραυγές αγωνίας... Το μόνο που εύχομαι να μην χρειαστεί είναι να κάνουμε αναπροσαρμογή στόχων και ο κάθε βαθμός στην συνέχεια του πρωταθλήματος να θεωρείται χρυσός...

Για τα διοικητικά λάθη τα τελευταία χρόνια στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ έχουν γίνει αμέτρητα σχόλια και συζητήσεις κάποια πάνω σε καλοπροαίρετη βάση και κάποια απλά ως ξεσπάσματα αγανάκτησης και αηδίας για αυτά που βιώνουμε στον μπασκετικό ΑΡΗ και φυσικά ως αποτέλεσμα έχουμε το άδειο Παλέ και τον απαξιωμένο Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού. Πολλές φορές όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά αυτό που μπορεί να σε αφυπνίσει είναι η πρόσκρουση όταν φθάσεις με φόρα στον πάτο. Έναν πάτο που όλοι μας λίγο πολύ αισθανόμαστε ότι έχουμε φθάσει αναλογικά βέβαια με την ιστορία και το ειδικό βάρος της ομάδος μας και όχι σε σχέση με άλλες ομαδούλες που και λουκέτο να βάζανε στο μπασκετικό τους τμήμα δεν θα ένοιαζε κανέναν... Κάπως έτσι και η φετινή χρονιά με τις απίστευτες εντός έδρας ήττες, τους διασυρμούς από Παναθναϊκό, Ολυμπιακό, Κολοσσό και λίγο Περιστέρι αλλά και τις ευρωπαϊκές σφαλιάρες από Ακαντέμικ, Γκέτιγκεν και Λε Μάν. Ο Ντρούκερ έφυγε ο Σούμποτιτς ήρθε και παρόλο που δεν ήρθαν τα επιθυμητά αποτελέσματα κάτι φαίνεται ότι πάει να αλλάξει. Και ξαφνικά ο Τάκερ από το πουθενά δείχνει ένα αντιεπαγγελματικό πρόσωπο και σηκώνεται και φεύγει για την πατρίδα διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο την ΚΑΕ αλλά και τον Λ.Σούμποτιτς που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι στην φιλοσοφία που προσπαθεί να περάσει στην ομάδα δεν κολλάνε 4άρια τόσο κοντά σαν τον Τάκερ ή 3άρια με τόσο κακό μακρινό σουτ σαν του Τάκερ(χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι καλός παίκτης). Τα οικονομικά δεδομένα δεν αλλάζουν μιας και ο Τάκερ ήταν "τακτοποιημένος" και μάλιστα είχε και το πιο υψηλό συμβόλαιο στην ομάδα άρα πλέον διοίκηση και προπονητής μπορούν να αναζητήσουν με ένα σχετικά καλό ποσό έναν παίκτη σε μια εποχή που αν και δεν υπάρχουν πολλές καλές λύσεις οι τιμές έχουν πέσει και σε συνδυασμό με κάποιες αποδεσμεύσεις που συνήθως γίνονται αυτήν την εποχή ίσως να βρούμε και κάτι εξαιρετικό! Και εδώ ξαφνικά αρχίζει και περιπλέκεται η υπόθεση με τον 18χρονο Χρυσικόπουλο και το περιβόητο συμβόλαιο του να αποτελεί εμπόδιο στα πλάνα του προπονητή! Σίγουρα ο Λίνος Χρυσικόπουλος είναι ένα μεγάλο ταλέντο που δεν πρέπει να χαθεί και σίγουρα δεν έχει πάρει τον χρόνο συμμετοχής που θα έπρεπε αλλά αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό με το να μην υπογράφει το νέο του συμβόλαιο(που είναι υποχρεωμένος να υπογράψει) και να πιέζει να μην αποκτηθεί παίκτης στην θέση 2-3 που θέλει ο Σούμποτιτς(και κατά την ταπεινή μου άποψη χρειάζεται η ομάδα) ώστε να πάρει περισσότερο χρόνο ο ίδιος. 'Η αλλιώς να το πούμε πιο ξεκάθαρα η πλευρά του Χρυσικόπουλου πιέζει ώστε ο ΑΡΗΣ να αποκτήσει παίκτη που να αγωνίζεται κυρίως στην θέση του πάουερ φόργουορντ αλλά να μπορεί να δίνει λύσεις και στην θέση 3 όπως ακριβώς κάνει ο Χρήστος Ταπούτος που είναι ίσως ο κορυφαίος παίκτης του ΑΡΗ την φετινή μίζερη χρονιά... Αυτά τα πράγματα δεν συζητιούνται μήνα Μάρτιο υπό συνθήκες εκβιασμού αλλά το καλοκαίρι προτού πάρεις προπονητή, προτού αποκτήσεις παίκτες, προτού ξεκινήσεις τον σχεδιασμό της ομάδος... Βέβαια τα τελευταία χρόνια αυτός ο σχεδιασμός υπό την επίβλεψη του Γ.Δαμιανίδη έχει πάει περίπατο και οι πολλές αλλαγές στην θέση του προπονητή αλλά και στο ρόστερ της ομάδος το αποδεικνύουν. Αγωνιστικά τώρα δεν πιστεύω ότι ο Χρυσικόπουλος είναι έτοιμος για να προσφέρει στον ΑΡΗ αλλά σαν περιουσιακό στοιχείο ίσως ξαφνικά να αποτελέσει ένα δυνατό χαρτί ανάλογο του Παπανικολάου. Παρόλα αυτά θα πρέπει κάποια στιγμή η διοίκηση της ομάδος είτε λέγεται Γένεσις, είτε Σάρισα, είτε Τζεβελέκης, είτε Δαμιανίδης να επικεντρωθεί στο αγωνιστική ανάσταση της ομάδος και όχι μόνο στην οικονομική. Μπορεί στον ΑΡΗ να μην γίνονται αποχές και οι παίκτες και οι προπονητές που αποχωρούν να μην το κάνουν για οικονομικούς λόγους όπως και να υπάρχει και μια βάση παραγόντων που να μας δίνει κάποια ελπίδα για το μέλλον αλλά αν συνεχιστεί και άλλο αυτή η μετριότητα που βλέπουμε μέσα στο γήπεδο είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα μείνουμε 500 άτομα στο Παλέ και όσοι έχουν την διάθεση να προσφέρουν στον σύλλογο λογικά θα αδιαφορήσουν και αυτοί με την σειρά τους. Πάνω από όλα και όλους πρέπει να είναι ο ΑΡΗΣ και για αυτό συμπεριφορές σαν και αυτές των Τάκερ και Χρυσικόπουλου δεν χωράνε... Ευτυχώς σύμφωνα με τα ρεπορτάζ το ενδιαφέρον για τον Μπόουμαν(παρόμοιο στυλ παίκτη με τον Τάκερ χωρίς μακρινό σουτ)της Λε Μαν ατόνισε και πλέον θα αναζητήσουμε παίκτη που θα αγωνίζεται στις θέσεις 2-3. Άντε να δούμε...

Σε μια περίεργη χρονιά όπου η εναλλαγή κρύου - ζεστού μας έχει γίνει βίωμα έφθασε η στιγμή όπου οι δικαιολογίες στέρεψαν και πλέον καλούνται οι ποδοσφαιριστές μας υπό την καθοδήγηση του Γ.Μιχαλήτσου να κάνουν το αυτονόητο που θα έπρεπε να το έκαναν από την αρχή της χρονιάς αλλά υπήρχε το άλλοθι της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό μας ταξίδι έλαβε τέλος στο Μάντσεστερ και η γνωστή δικαιολογία της κούρασης και του αποπροσανατολισμού των παικτών δεν υφίσταται. Μοναδικός στόχος που μας έχει απομείνει είναι η είσοδος στα πλέιοφ που οδηγεί στην Ευρώπη και θα πρέπει πάση θυσία να τον πετύχουμε. Ευχάριστη συγκυρία είναι ότι αντίπαλος μας είναι μια από τις χειρότερες ομάδες της σούπερλιγκας που ίσως και η βαθμολογική της θέση να είναι σε μεγάλο βαθμό πλασματική. Ο ηρακλάκος απελευθερωμένος πια από το άγχος της σωτηρίας έρχεται στο Κλ.Βικελίδης για να διεκδικήσει αυτό που αναλογεί. Τι του αναλογεί? Το πολύ μια αξιοσέβαστη ήττα και τίποτα παραπάνω. Μετριότατη ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς να τους έχει πάρει χάρη σε στραβοκλωτσιές κάτι που συνέβη και στο παιχνίδι του πρώτου γύρου όπου μια σέντρα εξελίχθηκε σε σουτ που κατέληξε στα δίχτυα... Φυσικά στο παιχνίδι του πρώτου γύρου δεν έγινε μόνο αυτό μιας και είδαμε ξαφνικά τα μπεκ να ανοίγουν μετά το γκολ του ηρακλάκου, οι μπάλες να χάνονται και οι αντίπαλοι μας με κάθε ευκαιρία να ξαπλώνουν στο χορτάρι σε μια προσπάθεια να "κλέψουν" λίγα λεπτά. Όχι αυτά δεν πρόκειται να γίνουν στο Κλ.Βικελίδης για τον απλό λόγο ότι ο Αρειανός διαφέρει από τους άλλους, έχει ήθος, υπερηφάνεια και άλλα πολλά που οι συμπολίτες τα αγνοούν επιδεικτικά. Αυτό που ευελπιστούμε να δούμε είναι η ομάδα μας να παρουσιαστεί πιο φρέσκια από τα προηγούμενα παιχνίδια και πολύ πιο αποφασισμένη για την νίκη. Σε αυτό το κομμάτι της αποφασιστικότητας παίζει τεράστιο ρόλο το πλάνο σύμφωνα με το οποίο θα κατεβάσει ο Γ.Μιχαλήτσος την ομάδα μας για αυτό το παιχνίδι. Επιτέλους θα πρέπει να δούμε από την αρχή έναν ΑΡΗ πιο μαχητικό, πιο παθιασμένο πιο απαιτητικό που θα δείξει στους αντιπάλους από το πρώτο σφύριγμα της έναρξης του αγώνα ότι η νίκη θα είναι δική μας. Είναι αδιανόητο να δούμε και με τον ηρακλάκο το ίδιο σενάριο που είδαμε με την Λάρισα και αυτήν την επιφυλακτική προσέγγιση του αγώνα. Βέβαια αυτό το στυλ δεν είναι αποκλειστικότητα του Μιχαλήτσου μιας και ο Κούπερ σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ξεκινούσε την ομάδα λίγο χαλαρά και σιγά σιγά ανέβαζε στροφές. Αυτό όμως πρέπει να σταματήσει και ιδίως με αντιπάλους που βρίσκονται προς τον πάτο της βαθμολογίας θα πρέπει να είμαστε σαφώς πιο επιθετικοί και να επιβάλλουμε από την αρχή του αγώνα τον δικό μας ρυθμό. Απουσίες υπάρχουν και από τις 2 πλευρές αλλά αυτές του Ηρακλή στα μετόπισθεν είναι αρκετά σημαντικές και θα πρέπει να τις εκμεταλλευτούμε. Στην προσπάθεια που θα κάνει η ομάδα μας για την κατάκτηση των 3 βαθμών είναι υποχρέωση όλων μας να σταθούμε δίπλα και να βοηθήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας ώστε να έρθει αυτή η νίκη. Η ΠΑΕ ΑΡΗΣ έκανε την κίνηση της και με νέες μειωμένες τιμές σε όλες τις θύρες του γηπέδου έκανε το δικό της κάλεσμα προς τον κόσμο. Ένα κάλεσμα στο οποίο πρέπει να ανταποκριθούμε εάν θέλουμε να ξαναζήσουμε μεγάλες Ευρωπαϊκές στιγμές σαν τις φετινές. Το μόνο που έχει σημασία την δεδομένη χρονική στιγμή είναι το 6 στα 6 μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν. Εννοείται ότι ενδεχόμενο στραβό αποτέλεσμα θα μας αναγκάσει να αρχίσουμε τα πλάνα μας για την νέα χρονιά... Για αυτό όλοι το Σάββατο το απόγευμα στις 19.30 στο Κλ.Βικελίδης για την νίκη! Νίκη και μόνο νίκη και ας αφήσουμε τον ηρακλάκο να αρχίζει να ιδρώνει και πάλι!

Χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία που είχαμε για κάποιον τίτλο την φετινή χρονιά και πλέον αναγκαστικά θα πρέπει να στρέφουμε σιγά σιγά την προσοχή μας προς την επόμενη χρονιά. Δεν μπορώ να πω ότι η αποστολή του ΑΡΗ στο Eurocup ότι ήταν δύσκολη και ότι οι αντίπαλοι μας αποτελούσαν ανυπέρβλητα εμπόδια στον δρόμο μας προς το πλέιοφ αλλά από ότι φάνηκε από την αρχή της χρονιάς ο κακός μας εαυτός ήταν ο βασικός αντίπαλος που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να βρούμε τον τρόπο να τον νικήσουμε. Μπορεί η Μπουντιβέλνικ να κέρδισε στην Γερμανία και ότι και αν κάναμε θα σήμερα δεν θα είχε σημασία αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι το τελικό αποτέλεσμα σήμερα δεν έχει σημασία. Για ακόμη μια φορά η Λε Μάν έρχεται μέσα στην έδρα μας εντελώς αδιάφορη και μας κάνει τεράστια ζημία. Τέτοιες ήττες πληγώνουν το γόητρο μας και μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε πόσο χαμηλά έχουμε ξεπέσει τα τελευταία χρόνια... Τόσο χαμηλά που σε έναν όμιλο με τέτοιους αντιπάλους τερματίζουμε τελευταίοι... Αυτό που είδαμε σήμερα δεν ήταν κάτι ανεξήγητο και φυσικά ούτε και πρωτόγνωρο. Είναι φανερό ότι ο Ντρούκερ έχει βάλει γερές βάσεις σε αυτήν την ομάδα αλλά δυστυχώς με τελείως λάθος τρόπο. Για ακόμη ένα παιχνίδι ξαφνικά η ομάδα μπλόκαρε και εκεί που φαινόταν ότι έλεγχε τον ρυθμό ξαφνικά βρέθηκε σε μειονεκτική θέση και χωρίς ίχνος συγκέντρωσης και ψυχραιμίας έχασε την νίκη  μέσα από τα χέρια της. Παρόλο που σήμερα κανένας παίκτης μας δεν έκανε τόσο σπουδαίο παιχνίδι για 3 δεκάλεπτα κυρίως χάρη στην καλή άμυνα είχαμε τον έλεγχο του αγώνα παρά το απίθανο παιχνίδι των Γάλλων που για ακόμη μια φορά κάνανε το παιχνίδι της ζωής τους κόντρα στην ομάδα μας. Ομολογώ σήμερα έμεινα εντυπωσιασμένος από την προσπάθεια των παικτών μας στην άμυνα και παρά την εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας όλα τα σουτ που κάνανε κυρίως στο Α ημίχρονο έγιναν κάτω από ασφυκτική πίεση. Αρνητικός πρωταγωνιστής για ακόμη ένα παιχνίδι ο Άντονι Τάκερ που παρά την συγνώμη του έδειξε να βρίσκεται σε άλλο γήπεδο. Ίσως να μην του ταιριάζει το πειθαρχημένο στυλ παιχνιδιού που προσπαθεί να επιβάλει ο νέος μας προπονητής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουμε παιδική χαρά για να αναδειχθεί ο ίδιος. Πάντως η περίπτωση του Τάκερ τώρα που αποκλείστηκε πιστεύω ότι θα απασχολήσει την ομάδα μιας και ούτε ο Σούμποτιτς φαίνεται να τον πιστεύει ιδιαίτερα. Αν και όπως είχα αναφέρει σε παλιότερα ποστ ο χρόνος που είχε στην διάθεση του ο Σούμποτιτς για να στρώσει την ομάδα αν και πολύ λίγος η διαφορά με το σκορποχώρι επι Ντρούκερ είναι τεράστια. Παρόλα αυτά όμως σήμερα νομίζω ότι και αυτός ήταν ντεφορμέ μιας και δεν μπόρεσε να αφυπνίσει τους παίκτες του στο μοιραίο τέταρτο δεκάλεπτο αλλά και δεν βρήκε τρόπο για να σταματήσει τον Μπόουμαν όπου ήταν αυτός που σήμανε την αντεπίθεση της Λε Μαν. Εμπιστοσύνη πάντως στο πρόσωπο του υπάρχει και αν πρέπει κάπου να ρίξουμε ευθύνες σίγουρα θα πρέπει να σε αυτούς που στήριξαν τόσο καιρό τον Ισραηλινό κόουτς όταν ήταν ολοφάνερο ότι η ομάδα είχε πάρει λάθος δρόμο. Κρίμα για όλους όσους ήρθαν σήμερα στο Παλέ που αντί να πανηγυρίσουν έστω μια νίκη γοήτρου γεύτηκαν άλλη μια πίκρα. Και όλα αυτά πάνω που ο κόσμος έδειξε να ξαναζεσταίνεται με το μπάσκετ και όσο περίεργο και αν ακούγεται οι 2500 φίλαθλοι που ήρθαν σήμερα σε σχέση με προηγούμενους αγώνες ήταν ικανοποιητικός αριθμός.  Πλέον μοναδικός στόχος είναι η 3η θέση που θα πρέπει πάση θυσία να την κατακτήσουμε γιατί σε αυτήν την βρώμικη χώρα που ζούμε δεν πρέπει να δώσουμε πάτημα σε κανέναν για να αβαντάρει μια ομάδα με 300 οπαδούς, με διοίκηση πρωτοδικείου που χρωστάει δεξιά και αριστερά. Για αυτό όλοι στήριξη στην ομάδα να την βγάλουμε Ευρωλίγκα πάση θυσία!

Σε ένα αρκετά περίεργο παιχνίδι αύριο το βράδυ η αγαπημένη μας ομάδα θα κοντραριστεί με την Γαλλική Λε Μαν με μοναδικό στόχο την νίκη. Το περίεργο σε αυτήν την ιστορία είναι ότι η νίκη από μόνη της δεν μας εξασφαλίζει απολύτως τίποτα. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ ανάλογο παιχνίδι όπου η τύχη μας βρίσκεται περισσότερο σε ξένα χέρια παρά στα δικά μας. Υπήρχαν παιχνίδια που μας βοήθησαν και δεν χρειάστηκε να παλέψουμε όσο έπρεπε αλλά σχεδόν πάντα κρατούσαμε την τύχη στα χέρια μας. Την Τρίτη το βράδυ λοιπόν όλοι θα έχουμε το μυαλό μας στην Γερμανία και στον αγώνα της Γκέτιγκεν με την Μπουτιβέλνικ όπου από την μια οι Γερμανοί θέλουν την νίκη για να παραμείνουν πρώτοι και να έχουν πιο ευνοϊκή κλήρωση στην επόμενη φάση σε αντίθεση με τους Ουκρανούς που εφόσον χάσουν χάνονται και ο ΑΡΗΣ μας με νίκη έστω και με 1 πόντο επι της Λε Μαν παίρνει την πρόκριση. Και όλα αυτά γιατί σε εκείνο το καταραμένο παιχνίδι με την Γκέτιγκεν το +18 μέσα σε 7' εξαφανίστηκε και γνωρίσαμε μια άνευ προηγουμένου πικρή ήττα... Εάν είχαμε κερδίσει εκείνο το παιχνίδι τότε αύριο απλά θα κλειδώναμε την πρώτη θέση στον όμιλο. Παρόλα αυτά ΑΡΗΣ είσαι ποτέ δεν τα παρατάς και μέχρι το τέλος ελπίζεις. Έτσι λοιπόν θα βρεθούμε για ακόμη μια φορά δίπλα στην ομάδα να την βοηθήσουμε να πάρει την ρεβάνς για εκείνη την πικρή ήττα με 15 πόντους σε έναν αγώνα όπου οι παίκτες μας στο ημίχρονο ξεχάσαν να βγουν από τα αποδυτήρια. Άλλη μια ανεξήγητη ήττα επί Ντρούκερ απέναντι σε μια ομάδα που είχαμε δείξει ότι εύκολα μπορούμε να την κερδίσουμε και μέσα στην έδρα της. Φυσικά το ότι η Λε Μαν είναι αδιάφορη δεν πρέπει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι δεν θα παλέψουν. Άλλωστε και άλλη φόρα σε ανάλογη περίπτωση μας είχαν κάνει την ζημιά για αυτό όχι χαλάρωση, όχι λάθη και 40' πάθος και αποφασιστικότητα ώστε να έρθει αυτή η νίκη. Άσχετα με το αν θα καταφέρουμε να προκριθούμε ή όχι η ομάδα βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματα της και με τον Τάκερ να ζητάει συγνώμη από τον Σούμποτιτς για την απαράδεκτη συμπεριφορά του στον αγώνα με τον Κολοσσό αξίζει να δείξουμε και εμείς από την πλευρά μας ότι αρχίζουμε να "ζεστενόμαστε" και πάλι με τον μπασκετικό ΑΡΗ παρά τις πίκρες των τελευταίων χρόνων. Ένας λόγος παραπάνω για να αρχίσει ο κόσμος του ΑΡΗ να επιστρέφει στο γήπεδο και να μην στηρίζει απαράδεκτες και άκαιρες αποχές είναι η δραστηριοποίηση του Πέτρου Παλμά, Κύπριου επιχειρηματία, μέλος της Σάρισα που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ δείχνει την διάθεση να μπει μπροστάρης σε οικονομικό επίπεδο και όχι μόνο στα διοικητικά της ΚΑΕ σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη τόσο για τον ΑΡΗ μας όσο και για το μπάσκετ γενικότερα. Φυσικά και σε αυτήν την προσπάθεια τα εμπόδια είναι τα γνωστά που βρήκε από την αρχή το όλο εγχείρημα της Σάρισα και έχει να κάνει με την στάση του Θ.Τζεβελέκη και τις "τρύπες" που άφησε για να καλύψουν οι επόμενοι. Κάτι που είναι συνηθισμένο(αν και παράλογο) στα διοικητικά του ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΚΑΕ Γ.Δαμιανίδη. ΌΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 9.00 ΣΤΟ ΠΑΛΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΝΙΚΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕ ΜΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΜΕΣΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ!

Σε ένα παιχνίδι όπου δεν δικαιούμασταν τίποτα περισσότερο από το Χ η τύχη μας έφερε αγκαλιά με την νίκη... και όμως μέσα σε 2' καταφέραμε αυτό το δώρο να το πετάξουμε στα σκουπίδια και μαζί τους 2 βαθμούς. Δεν ξέρω αν πολλοί διαφωνήσουν μαζί μου αλλά στα τελευταία παιχνίδια εκεί που έχω εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου για κάποιο νικηφόρο γκολ είναι στις ατομικές ενέργειες του Μπομπαντίγια που όπως και να το κάνουμε ξεχωρίζει. Μπορεί τις περισσότερες φορές να είναι πολύ περισσότερο ατομιστής από όσο θα έπρεπε αλλά για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ όπου ιδίως φέτος έχουμε φλομώσει στις πάσες γύρω από την περιοχή, στους επιθετικούς που όχι μόνο δεν σουτάρουν αλλά αντί να απειλούν την εστία βρίσκονται στο κέντρο ή στο κόρνερ και στις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες που δεν χάνονται  αυτές οι ενέργειες του Μπομπαντίγια μοιάζουν σαν μοναδική ελπίδα για κάτι καλό. Αυτό ακριβώς έγινε σήμερα και στις ελάχιστες φάσεις που απειλήσαμε ο Μπομπαντίγια με την βοήθεια της τύχης κατάφερε έστω και με καραμπόλα να βάλει τους 3 βαθμούς της νίκης που είχαμε τόσο ανάγκη στην τσέπη μας. Στην συνέχεια φάνηκε πάρα πολύ απλά το πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ που είναι η έλλειψη συγκέντρωσης, ψυχραιμίας και ξεκάθαρου αγωνιστικού πλάνου. Ένα αγωνιστικό πλάνο που δεν είναι ικανό ούτε για 3' να διατηρήσει το σκορ σταθερό. Νομίζω το να μείνουμε μόνο στα τελευταία 5' του αγώνα είναι λάθος γιατί σήμερα εάν καταφέρναμε τελικά να πάρουμε την νίκη ουσιαστικά θα ήταν μια "κλοπή" μιας και ο ΑΡΗΣ δεν ήταν η ομάδα που μπήκε αποφασισμένη για να πάρει την νίκη. Δεν πάλεψε, δεν πίεσε, δεν δημιούργησε φάσεις και γενικότερα δεν ήταν αυτός που έπρεπε να είναι σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Ομολογώ με απογοήτευσε οικτρά ο Μιχαλήτσος γιατί όταν παίζεις με την προτελευταία  της κατηγορίας και με το που αρχίζει το παιχνίδι σε έχει βάλει μέσα στην εστία σου και μόλις στο 13' δίκαια παίρνει και το προβάδισμα στο σκορ τότε τα λόγια είναι περιττά. Ακόμη και μετά το γκολ που θα περιμέναμε την Λάρισα να οπισθοχωρήσει και τον ΑΡΗ μας να πιέσει έγινε μόνο το πρώτο με αποτέλεσμα απλά να έρθει μια ισορροπία στο παιχνίδι. 2 γκολ από μακρινά σουτ, 1 ευκαιρία από ένα κόρνερ και μια αντεπίθεση ήταν όλο το παιχνίδι μας σήμερα. Κανένα πάθος, καθόλου δύναμη στις διεκδικήσεις, απίστευτη αδράνεια στην άμυνα, τραγική επιθετική ανάπτυξη και ανύπαρκτο κέντρο συντέλεσαν την μετριότατη εικόνα του σημερινού ΑΡΗ. Μέχρι και ο Σηφάκης που έχει μια σταθερά καλή απόδοση σήμερα βρέθηκε σε μέτρια μέρα και είχε αρκετές λανθασμένες επεμβάσεις. Μοναδική εξαίρεση ο Ραούλ Μπομπαντίγια που έμοιαζε στην επίθεση να παλεύει κυριολεκτικά μόνος του και μάλιστα να βγαίνει νικητής στις περισσότερες μονομαχίες. Την ίδια στιγμή που ο Τσέζαρεκ παρόλο που έπαιζε πιο μπροστά ήταν συνήθως εκτός περιοχής χαμένος κάπου στο κέντρο ή προς την πλάγια γραμμή εντελώς ακίνδυνος... Ο Περέιρα έδειξε καλά στοιχεία και πέτυχε και ένα εξαιρετικό γκολ αλλά νομίζω ότι είναι υπερβολικό να περιμένουμε από τον συγκεκριμένο αθλητή να καλύψει το κενό που άφησε ο Ναφτί και ο καλός Πρίτας που πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα στον παίκτη που αποτέλεσε την περσινή ευχάριστη έκπληξη για την ομάδα μας με την εξαιρετική του απόδοση. Ο Καστίγιο με αυτά τα 20' που παίζει όταν όλη η ομάδα είναι χώμα είναι άδικο να τον κρίνω. Ευελπιστώ μέχρι να τελειώσει το πρωτάθλημα να τον δούμε και μια φορά να ξεκινάει και αν σέρνεται ας γίνει αλλαγή στο 60' αλλά μια φορά ας τον δούμε και βασικό... Στην όλη μετριότητα μας ήρθε να προστεθεί και ένας κακός διαιτητής που είχε ξεκάθαρη πρόθεση όπου μπορεί να βοηθήσει την Λάρισα και ακόμη και αν το παιχνίδι δεν είχε την δύσκολη φάση τα φάλτσα σφυρίγματα εις βάρος του ΑΡΗ μας ήταν αρκετά και εκνευριστικά. Η φάση του διπλού φάουλ για κίτρινη κάρτα πάνω στον Μπομπαντίγια στην αντεπίθεση που καταλήγει σε κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία στον Μενδρινό είναι κάτι που αξίζει να μπει σε σεμινάριο διαιτησίας ως αρνητικό παράδειγμα προς αποφυγή.  Όσο αφορά την προσπάθεια μας για την έξοδο στην Ευρώπη ακόμη έχει χαθεί τίποτα αλλά σίγουρα τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ. Μπορεί τα άλλα αποτελέσματα που μας ενδιέφεραν να ήταν στραβά και περίεργα αλλά αυτό που λέμε εδώ και καιρό και πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι τα δικά μας αποτελέσματα. Ας αρχίσουμε να κερδίζουμε επιτέλους και μετά ας ασχοληθούμε και με το τι γίνεται παραδίπλα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με ισοπαλίες Ευρώπη δεν βγαίνεις...