2 τρόποι υπάρχουν να γουστάρει πιο πολύ ένας οπαδός την νική της ομάδος του: 1) να ισοπεδώσει τον αντίπαλο με 4-5 γκολάκια και να φύγει θριαμβευτικά απο το γήπεδο 2) να κλέψει στο τέλος την νίκη μέσα απο τα χέρια του αντίπαλου καταστρέφωντας του κάθε όνειρο... Στην χθεσινή αναμέτρηση λοιπόν με την ομαδούλα του αγ.δημητρίου στο μπραχάμι ο Αρης μας κράτησε το καλύτερο για το τέλος! Άσχετα εαν παίζαμε με μια ομάδα β εθνικής δεν μπορώ να πώ οτι δεν γούσταρα αφάνταστα τον τρόπο με τον οποίο κερδίσαμε, δεν μπορω να πώ οτι δεν σκεφτόμουνα για άλλη μια φορά τα μούτρα των οπαδών του συμπολίτη  που παρακαλούσαν να χάσουμε μπας και μετριαστεί ο δικός τους ο πόνος απο τον αποκλεισμό τους απο τον θρασύβουλο. Το είχα γράψει απο τα φιλικά και σαν να έχει αρχίσει να βγαίνει σιγα σιγα πραγματικό, αυτη η ομάδα ακόμα και όταν δεν θα παίζει καλά θα βρίσκει τον τρόπο να κερδίσει. Όποιος παρακολουθεί το ελληνικό πρωτάθλημα εύκολα μπορει να διαπιστώσει οτι στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει μέγαλη διαφορά με τους 3 της αθήνας. Πόσες φορές έχουμε δει αεκ, παο, οσφπ να κερδίζουνε κουτσα στραβά χωρίς να έχουν παίξει ούτε για 5 λεπτά καλό ποδόσσφαιρο. Όπως είπε και ο Ντούσαν σε αυτούς τους αγώνες μετράει μόνο η πρόκριση και όλα τα άλλα ξεχνιούνται. Πέρα όμως απο την πρόκριση εντύπωση μου έκανε ο τραγικός αγωνιστικός χώρος που κυριολεκτικά δεν επέτρεπε στους παίκτες μας να αλλάξουν μια σωστή μπαλιά και σίγουρα θα πρέπει η ΕΠΟ να το δεί αυτο το θέμα γιατι ειναι δύσκολο να προσαρμοστεί μια ομάδα να παίζει απο το "Αλιανζ Αρενα" της Μπάγερν Μονάχου στο χωράφι του αγ.δημητρίου στο μπραχάμι :-) Τραγελαφικά μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τα επεισόδια που έγιναν μετά τον αγώνα, τα αντικείμενα και την επίθεση προς τον προπονητη μας, όπως και με την λήξη του αγώνα το ο,τι πέσανε κάτω κάποιοι απο τους παίκτες του αγ.δημητρίου γιατι δεν πιστεύανε οτι χάσανε...