Τέλος στο αρνητικό σερί στο πρωτάθλημα έδωσε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα στη Λάρισα, με τον Ντούντου να είναι αυτός που γλίτωσε την ομάδα από την αυτοκτονία στην τελευταία φάση της αναμέτρηση. Γιατί σε ένα παιχνίδι όπου ήσουν κατά πολύ καλύτερος από τον αντίπαλο σου, είχες αριθμητικό πλεονέκτημα όχι μόνο δεν μπόρεσες να το τελειώσεις αλλά λίγο έλειψε να έχουμε κηδεία. Ευτυχώς στο τέλος αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη και ο ΑΡΗΣ μας επέστρεψε στις νίκες με τον κόσμο να ξεσπάει στην κερκίδα.

ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ

Μετρημένες οι επιλογές του Χιμένεθ, με τον Ισπανό να εμπιστεύεται τον Μορουτσάν στο 10 και τον Γιαννιώτα στα άκρα σε μια προσπάθεια να υποστηρίξει τον Μορόν καλύτερα σε ένα παιχνίδι που όπως ήταν λογικό θέλαμε να έχουμε τον πρώτο λόγο. Και έτσι ακριβώς έγινε. Η ομάδα μπήκε δυνατά, πίεσε σωστά, έγινε απειλητική με τους  Πέρεθ , Ρόουζ και Μορόν — και τελικά κατάφερε να βρει το γκολ στο 27’ χάρη σε μια ακόμη ατομική ενέργεια του Πέρεθ που σταμάτησε ο Μελισσάς αλλά ο Μορόν ήταν εκεί για να σπρώξει ανενόχλητος την μπάλα στα δίχτυα.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΕΛ ΔΕΝ ΑΦΥΠΝΙΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Ο ΑΡΗΣ φαινόταν να πατάει καλά μετά το 1-0 αλλά πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι η σκέψη μας είχε κολλήσει στην άμυνα. Άμυνα που αν και φαινομενικά τα πήγε καλά, επέτρεψε 2 φορές στους αντιπάλους μας να γίνουν απειλητικοί και τελικά στο 43’ να βρίσκουν γκολ που ευτυχώς ήταν οριακά οφσάιντ και ακυρώθηκε.  Και ενώ θα περίμενες ότι όλο αυτό κοντράστ συναισθημάτων θα λειτουργούσε σαν αφύπνιση για τους παίκτες μας μάλλον δεν άγγιξε κανέναν. Ακόμη και όταν στο 46’ η Λάρισα έμεινε με 10 παίκτες, το μυαλό μας παρέμεινε προσκολλημένο στην αμυντική λειτουργία και στη διαχείριση αυτού του ισχνού 1-0. Είχαμε την μπάλα δεν είχαμε όμως τον τρόπο να γίνουμε απειλητικοί όπως στα πρώτα 30’ της αναμέτρησης και αυτό ήταν τεράστιο πρόβλημα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Καρφί προς το 1-0 πήγαινε το παιχνίδι, με τον ΑΡΗ να αμύνεται με ευκολία και τη Λάρισα να ψάχνει απελπισμένη την ευκαιρία της χωρίς επιτυχία. Όταν όμως δεν τα τελειώνεις αυτά τα παιχνίδια και κρατιέσαι από ένα εύθραυστό προβάδισμα, μια φάση όπως αυτή του 94’ είναι ικανή για να δώσει την ευκαιρία στο «κοράκι» να δείξει πέναλτι και να φέρει το παιχνίδι στα ίσια. Σήμερα όμως ο Θεός δεν κοιμήθηκε, ο ΑΡΗΣ βγήκε μπροστά παρά το σοκ, επέμεινε, ο Φατινγκά έκανε ένα εξαιρετικό σουτ, ο Μελισσάς έδιωξε στα πλάγια και ο Ντούντου με ωραίο σουτ έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΛΛΑ ΖΟΡΙΖΕΤΑΙ

Για 30΄ περίπου είδαμε έναν κανονικό ΑΡΗ και στη συνέχεια επιστρέψαμε στις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ο Μανόλο Χιμένεθ προσπαθεί κάτω από αντίξοες συνθήκες να αλλάξει την ομάδα αλλά κάθε προσπάθεια πνίγεται στην ποδοσφαιρική αφέλεια και παραλογισμό που χαρακτηρίζει φέτος. Ο ΑΡΗΣ σήμερα πιο συμπαγής, πιο προσεκτικός αμυντικά και στο κέντρο - ελέω της απουσίας του Μόντσου – λειτουργούσε πιο ορθολογικά. Είχε έναν Ράτσιτς ογκόλιθο, είχε τον Φατιγκά και τους Πέρεθ να πιάνουν υψηλή απόδοση αλλά ως εκεί . Το επιθετικό κομμάτι εξακολουθεί να είναι προβληματικό. Δεν υπάρχει καθαρός δημιουργός, δεν υπάρχει ηρεμία στη μετάβαση από τη μεσαία γραμμή στην επίθεση, δεν φαίνεται να υπάρχει πλάνο παρά μόνο ατομικές εξάρσεις από τις οποίες προήλθαν τα 2 γκολ. Με την παράνοια των τραυματισμών που βιώνει η ομάδα είναι δύσκολο να κριθεί το ρόστερ και το «έργο» του προπονητή. Αυτή όμως είναι η κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και θα πρέπει να βρεθούν οι λύσεις. Είτε η λύση είναι να ανεβάσουν οι ετοιμοπόλεμοι παίκτες την απόδοση τους, είτε σιγά σιγά να αρχίσουν να επιστρέφουν οι τραυματίες. Έσπασε το αρνητικό σερί, το αν όμως αυτή η νίκη και η καλή εμφάνιση όπως την χαρακτήρισε ο Χιμένεθ είναι αποτέλεσμα κάποιας συνολικής βελτίωσης θα το δούμε στη δύσκολη συνέχεια.

ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Μπορεί στο τέλος να ήρθε η νίκη, ο πίνακας να έγραψε 2-1 και η ομάδα να πήρε μια πολύτιμη βαθμολογική και ψυχολογική ανάσα,  η εικόνα μας όμως απέναντι σε αυτή τη Λάρισα των 10 παικτών από το 52’ δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ενθουσιασμό. Το γκολ του Ντούντου στο 99' απλώς έσωσε τους 3 βαθμούς. Δεν έσβησε τον προβληματισμό, δεν έδειξε κάποιο δρόμο πιο φωτεινό για τη συνέχεια. Η νίκη όμως είναι νίκη και ο περιπετειώδης τρόπος που ήρθε μας έκανε να σκάσουμε και ένα χαμογελάκι. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Με ανύπαρκτο πέναλτι πήγαν να κλέψουν τον βαθμό, φωνάζουν κιόλας.

Θέμα χρόνου έμοιαζε να ήταν το γκολ για την ΑΕΚ και όταν αυτό ήρθε στο 76΄ τα πάντα κρίθηκαν. Και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά όταν επί 97’ αμυνόσουν και περίμενες ένα μικρό θαύμα για να γλιτώσεις το αναπόφευκτο. Ένα μικρό θαύμα όπως για παράδειγμα η φάση του Παναγίδη με το σουτ να καταλήγει στο δοκάρι και όχι στα δίχτυα. Μπορεί να ακούγεται οριακό αυτό το 1-0, εύκολα όμως θα μπορούσε το σκορ να είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ

Με μια αμιγώς αμυντική προσέγγιση από τον Χιμένεθ, ο ΑΡΗΣ μπήκε στον αγώνα για να μην χάσει. Η πίεση των παικτών της ΑΕΚ αν και αναμενόμενη, αιφνιδίασε τους παίκτες μας και από νωρίς η εικόνα του αγώνα ήταν ένας μονόλογος των αντιπάλων μας.  Μια ΑΕΚ που χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό με την μαχητικότητα της έδειχνε μια κλάση ανώτερη και από την άλλη η ομάδα που δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα και να περάσει το κέντρο. Και εκείνες τις φορές που πέρασε το κέντρο όπως στο 33’ δεν είχε την τύχη ή την αποτελεσματικότητα που χρειάστηκε για να ανοίξει το σκορ.

ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ

Στις περισσότερες φάσεις της ΑΕΚ η άμυνα μας αντέδρασε καλά αλλά όταν βρίσκεσαι διαρκώς υπό πίεση, αργά ή γρήγορα θα την πατήσεις. Και αν δεν την πατήσεις σε «κανονική ροή αγώνα» τότε κάποιο από αυτά τα πολλά στημένα που παραχωρείς αναγκαστικά στον αντίπαλο θα πιάσουν τόπο. Κάπως έτσι στο 9^ο κόρνερ που κέρδισε η ΑΕΚ, ο Ζίνι με κεφαλιά έγραψε το τελικό 1-0. Στα εναπομείναντα 20’ φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα δεν κατέβηκε για να κερδίσει αλλά για να μην χάσει.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ …ΝΑ ΜΗΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Όσο και αν μου αρέσουν οι ρεαλιστές προπονητές κάπου ο Χιμένεθ φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη που υπάρχει για βαθμούς, νίκες και χαρές... Μόνο έτσι εξηγείται αυτή η παθητικότητα και αυτό το πλάνο που δεν περιλαμβάνει σχεδόν καμία επιθετική λειτουργία. Δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα, έχει να κάνει με τον τρόπο που θα προσεγγίσεις το παιχνίδι ως ομάδα. Αν θα ανεβάσεις τις γραμμές σου ψηλά, αν θα πιέσεις, αν θα προσπαθήσεις να χτυπήσεις στην αντεπίθεση ή αν θα ρίξεις το τέμπο με πασούλες στα μετόπισθεν. Ο ΑΡΗΣ δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Κλείστηκε πίσω, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κρατήσει την μπάλα και αναλώθηκε στο να καταστρέφει το παιχνίδι των αντιπάλων χωρίς καν να γυρίζει το βλέμμα του προς την αντίπαλη εστία. Και το γκολ του Παναγίδη να έμπαινε πάλι υπό πολιορκία θα ήσουν. Εκτός και αν το πλάνο του Χιμένεθ είναι μέσα από «ποδόσφαιρο τακτικής» σαν και αυτό που είδαμε σήμερα, ο ΑΡΗΣ να βρει κάποια στιγμή τον δρόμο του. Μακάρι να τον βρει αλλά για την ώρα παραμένουμε στα χαμένα, πολύ μακριά από τον δρόμο που ψάχνουμε.

ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ

Νέα ήττα, νέα κακή εμφάνιση, νέοι τραυματισμοί, ίδιο αγωνιστικό αδιέξοδο. Παρηγοριά στα αυτιά να μιλάμε για ένα εύθραυστό 1-0 και το δοκάρι του Παναγίδη… τα μάτια όμως δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει και δύσκολα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να δείξει κάτι το διαφορετικό.  

Σε ένα ξεκούραστο απόγευμα μετέτρεψε το επικίνδυνο παιχνίδι με τον Προμηθέα ο ΑΡΗΣ μας, επικρατώντας με 96-80! Ο εξαιρετικός και σήμερα Νουά ήταν ο κορυφαίος για την ομάδα μας, μεγαλύτερη αίσθηση όμως έκανε η πολυφωνία στην επίθεση με 7 παίκτες να έχουν διψήφιο αριθμό πόντων! Θετικά τα πρώτα δείγματα γραφής και από τον Άντζουσιτς, δείχνει ικανός να βοηθήσει ακόμη περισσότερο στη συνέχεια.

ΕΔΕΙΞΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ

Να αφήσει οριστικά πίσω του το κακό ξεκίνημα και να αρχίσει να φτιάχνει τη βαθμολογία του ήθελε ο ΑΡΗΣ μας και ακριβώς με αυτή τη λογική μπήκε μέσα στο γήπεδο. Από νωρίς έβγαλε ένταση στην άμυνα και στην επίθεση λειτουργούσε με αποφασιστικότητα. Ο Προμηθέας όμως είναι μια καλοδουλεμένη ομάδα όπου παρά το νεαρό μ.ο. ηλικίας αντιδρά ψύχραιμα στις δύσκολες καταστάσεις. Και έτσι όποτε προσπαθούσαμε να χτίσουμε μια διαφορά ασφαλείας πάντα έβρισκε τον τρόπο να απαντήσει. Το 22-22 του πρώτου δεκαλέπτου μάλλον πείσμωσε τους παίκτες μας, ανέβασαν την ένταση, έτρεξαν περισσότερο, πίεσαν με αποτέλεσμα η διαφορά να φθάσει στο +17 λίγο πριν το ημίχρονο.

ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΧΩΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ

Ήταν φανερό ότι είχαμε τον πρώτο λόγο και ο Προμηθέας δεν έμοιαζε ικανός να μας τρομάξει αλλά από την άλλη υπήρχε και αυτή εκνευριστική ευστοχία στα τρίποντα που σου έσπαγε τα νεύρα. Με 4 συνεχόμενα τρίποντα στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου η διαφορά έπεσε στους 2 πόντους! Κάτι όμως που για ακόμη μια φορά λειτούργησε μέσα στο παιχνίδι σαν καμπανάκι αφύπνισης. Από εκείνο το σημείο και μετά οι παίκτες μας πάτησαν γκάζι και δεν ξανακοίταξαν πίσω. Η συνέπεια στην άμυνα και η πολυφωνία στην επίθεση παρά τις εναλλαγές προσώπων στο βασικό σχήμα από τον Μίλισιτς επιβεβαίωνε την κυριαρχία μας στο παιχνίδι.

ΑΛΛΑΖΕΙ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΑΡΕΣΕΙ

Οι καλές εμφανίσεις(παρά την ήττα) κόντρα στην Μπασακσεχίρ και στον Παναθηναϊκό όπως και η νίκη στη Λιθουανία δεν ήταν κάτι το τυχαίο. Η ομάδα δείχνει πιο δυνατή πλέον με τον Νουά και τον Άντζουσιτς αλλά και πιο ώριμη από παιχνίδι σε παιχνίδι. Ίσως και να ήταν το πρώτο παιχνίδι το σημερινό όπου η συνύπαρξη των Τζόουνς και Μήτρου Λόνγκ όχι μόνο περιορίστηκε χρονικά αλλά και δεν εκνεύρισε όπως στα προηγούμενα. Οι 22 ασίστ, το τάισμα στον Φόρεστερ και οι πόντοι που πετύχαμε μέσα στο ζωγραφιστό είναι η απόδειξη της δουλειάς που γίνεται για τον Μίλισιτς. Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μας, δείχνει να ξέρει τι κάνει και αυτό φάνηκε και από την επιλογή να αφήσει εκτός τον Ίνοχ. Ακούσθηκε λίγο περίεργο… στην πράξη όμως δικαιώθηκε. Και όσο οι αποφάσεις του Μίλισιτς θα «δικαιώνονται», ο ΑΡΗΣ θα γίνεται ολοένα και καλύτερος!

ΣΕ ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Με 7 παίκτες διψήφιους στην επίθεση, τον Νουά να αποτελεί και πάλι σημείο αναφοράς, ένα θεωρητικά δύσκολο παιχνίδι εξελίχθηκε σε χαλαρό απογευματινό ξεμούδιασμα.  Ο ΑΡΗΣ έχει βρει πλέον τον δρόμο του και σήμερα η ομάδα μας πραγματοποιώντας μια πολύ καλή εμφάνιση αποφάσισε να το βροντοφωνάξει! Και με τον Άντζουσιτς να αφήνει καλές εντυπώσεις στο ντεμπούτο του, το κακό μας ξεκίνημα σύντομα θα μοιάζει μακρινή ανάμνηση. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Με τον Νουά να πραγματοποιεί μια ολοκληρωτική εμφάνιση(24 πόντοι – 8 ριμπάουντ) και τους Τζόουνς και Μήτρου Λόνγκ να βγαίνουν μπροστά όποτε τους χρειάστηκε η ομάδα, ο ΑΡΗΣ λύγισε την μαχητική Νεπτούνας! Οι Λιθουανοί επιδόθηκαν σε ένα ρεσιτάλ τριπόντων που αν και μας άγχωσε στο τέλος, ευτυχώς δεν τους βγήκε. Σπουδαία νίκη που μας κρατάει δυνατούς στη μάχη της πρόκρισης στην επόμενη φάση.

ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ

Νωθρός και με αργή σκέψη εμφανίσθηκε η ομάδα στο γήπεδο και οι Λιθουανοί έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν. Η γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας έκανε με ευκολία άνω κάτω την άμυνα μας και η Νεπτούνας με συνεχόμενα τρίποντα πήρε προβάδισμα. Προβάδισμα που έφθασε μέχρι τους 13 πόντους μιας και στην άλλη πλευρά του γηπέδου οι κακές επιλογές και τα φθηνά λάθη ήταν το βασικό μας ρεπερτόριο. Το δίδυμο Τζόυνς – Μήτρου Λόνγκ για ακόμη μια φορά ήταν προβληματικό.

10’ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΠΡΟΣ

Ένα κακό δεκάλεπτο όμως όπως φάνηκε ήταν αρκετό για να αφυπνίσει άπαντες και πλέον μετά και τις αλλαγές του Μίλισιτς παρουσιάστηκε μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Η είσοδος του Χάρελ και του Πουλιανίτη έσφιξαν την άμυνα, ενώ ο Κουλμπόκα άρχισε να δίνει λύσεις στην επίθεση που είχαμε κολλήσει. Ο Νουά με εξαιρετικές τοποθετήσεις κατάφερε να μαζέψει κάμποσα επιθετικά ριμπάουντ και να τα μετατρέψει σε πόντους. Και όταν έπαιρνε τη μπάλα σωστά σκόραρε είτε από κοντινή είτε από μακρινή απόσταση! Μέσα σε 16’ το παιχνίδι είχε γυρίσει ανάποδα και το -13 έγινε +17! Σε ένα χρονικό διάστημα όπου η καλή κυκλοφορία της μπάλας οδηγούσε σε πολλά ελεύθερα τρίποντα που έβρισκαν τον στόχο!

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΕΙΧΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΟΥΤ

Εκνευριστικά επίμονη αποδείχθηκε η Νεπτούνας που δεν έλεγε να το παρατήσει το παιχνίδι. Με μια non stop σκληρή άμυνα και αψυχολόγητα εύστοχα τρίποντα – δύσκολα να τα μαρκάρεις -  κατάφεραν να ροκανίσουν τη διαφορά και να ξαναμπούν στην διεκδίκηση της νίκης. Σε αυτή την εντυπωσιακή προσπάθεια αντεπίθεσης των Λιθουανών ο ΑΡΗΣ αυτή τη φορά αντέδρασε σωστά.  Δεν αγχώθηκε, συνέχισε να είναι συνεπής στην άμυνα και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά έβρισκε τους πόντους που χρειαζόταν ώστε να φθάσει στη νίκη. Ο Μήτρου Λόνγκ πέτυχε το καθοριστικό τρίποντο όταν η διαφορά έπεσε στους 3 και εκεί κάπου τελείωσαν όλα.

ΞΕΔΙΠΛΩΣΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΡΕΤΕΣ

Αν βγάλεις αυτά τα πρώτα 10’ στην άκρη, η ομάδα ήταν καλή σήμερα. Πήρε πολλά πράγματα από τον Νουά που στα προηγούμενα παιχνίδια έλειπαν. Καλές άμυνες, ριμπάουντ και πόντοι με καλά ποσοστά από έναν παίκτη που κρατάει ελάχιστα τη μπάλα στα χέρια του. Η πολυφωνία στο σκοράρισμα (5 «διψήφιοι») και το 51% στο τρίποντο επιβεβαιώνουν ότι σήμερα παίξαμε πιο ορθολογικά. Είχαμε περισσότερη υπομονή, δεν έγινε κατάχρηση των μακρινών σουτ και δημιουργήθηκαν οι ιδανικές συνθήκες για αυτό το 11 στα 21. Υπήρχαν φυσικά και τα «νεκρά διαστήματα» αλλά επιτέλους είδαμε σε κάποιο σημείο του αγώνα η συνύπαρξη των Τζόουνς και Μήτρου Λόνγκ να αποδίδει. Ακόμη και στην άμυνα αν και δεχθήκαμε 87 πόντους δεν μπορούμε να πούμε ότι από το 2^ο δεκάλεπτο δεν είδαμε προσπάθεια.  

ΝΙΚΗ ΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Σπουδαία νίκη ψυχολογικής και βαθμολογικής σημασίας πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στη Νεπτούνας σε ένα παιχνίδι που χαρακτηρίστηκε από τον άναρχο τρίποντο βομβαρδισμό των Λιθουανών αλλά και την πληθωρική εμφάνιση του Νουά! Ο Γάλλος με 24 πόντους και 8 ριμπάουντ ήταν ο πιο επιδραστικός παίκτης του γηπέδου από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Και μαζί με τους Μήτρου Λόνγκ, Τζόουνς, Κουλμπόκα και τον ακούραστο Χάρελ οδήγησαν την ομάδα σε αυτό το σημαντικό διπλό!  Ελπιδοφόρα εμφάνιση που μας κάνει να ανυπομονούμε να δούμε την ομάδα και με την προσθήκη του Άντζουσιτς. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Κοντά στο να κάνει το «μπαμ» στο πρωτάθλημα και να φύγει με ένα σπουδαίο διπλό από το ΟΑΚΑ έφθασε ο ΑΡΗΣ μας, στο τέλος όμως η διαφορά ποιότητας μεταξύ των 2 ομάδων έπαιξε τον ρόλο της. Το εκπληκτικό 2^ο δεκάλεπτο με το εντυπωσιακό ποσοστό ευστοχίας ήταν ότι καλύτερο ως τώρα μας έχει δείξει η ομάδα, ωστόσο τα προβλήματα στην οργάνωση του παιχνιδιού παραμένουν άλυτος γρίφος και παρασύρουν την ομάδα στην μετριότητα.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Η αδυναμία μας να εκδηλώσουμε μια ορθολογική επίθεση ήταν το μείζον πρόβλημα από το ξεκίνημα του αγώνα. Το δίδυμο Τζόουνς και Μήτρου Λόνγκ δεν έβγαινε, ο ΑΡΗΣ πήγαινε στην μια κακή επιλογή μετά την άλλη και όταν απέναντι σου έχεις μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό το να βασιστείς αποκλειστικά στην άμυνα φαντάζει δύσκολο. Οι αντίπαλοι μας σιγά σιγά έχτισαν μια διψήφια διαφορά και έμοιαζαν να ελέγχουν με ευκολία τον ρυθμό του αγώνα.

ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΜΕ ΠΟΥΛΙΑΝΙΤΗ ΚΑΙ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕ Η ΕΠΙΘΕΣΗ

Η είσοδος του Πουλιανίτη στο παιχνίδι ήταν η κίνηση που μεταμόρφωσε ολικά την ομάδα μας. Ξαφνικά ο ΑΡΗΣ απέκτησε την ηρεμία που του έλειπε στην επίθεση, βρήκε τα σουτ και άρχισε να ροκανίζει την εις βάρος του διαφορά. Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Με τον Πουλιανίτη να μοιράζει και τον Μήτρου Λόνγκ να βρίσκει το χέρι του ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε ένα 2^ο δεκάλεπτο όνειρο που το επέτρεψε από το -10 να φθάσει στο +10 με τη λήξη του ημιχρόνου!

ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ, ΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Αν και ήταν ολοφάνερο ότι η ομάδα με τον Πουλιανίτη λειτουργούσε καλύτερα στο 3^ο δεκάλεπτο το σχήμα Μήτρου Λόνγκ – Τζόουνς έκανε και πάλι την εμφάνιση του. Αποτέλεσμα… μέσα σε 5’ ο Παναθηναϊκός είχε ισοφαρίσει. Η επιστροφή του Πουλιανίτη εξισορρόπησε λίγο την κατάσταση αλλά από εκεί που είχαμε τα ηνία της αναμέτρησης και τον πρώτο λόγο για τη νίκη, φαινόταν η αυτοπεποίθηση μας να έχει κλονιστεί. Από την άλλη πλευρά ο Παναθηναϊκός βρίσκοντας λύσεις από πολλούς παίκτες κατάφερε να προσπεράσει στο σκορ και στα τελευταία κρίσιμα λεπτά να μπει με ένα «μαξιλαράκι» 4-5 πόντων. Σε εμάς η συγκέντρωση είχε χαθεί εντελώς και οι κακές επιλογές που οδηγούσαν σε φθηνά λάθη εξάλειψαν κάθε πιθανότητα διεκδίκησης της νίκης.

ΚΑΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Απρόσμενα καλός ήταν ο ΑΡΗΣ σήμερα, με την εμφάνιση του στο 2^ο δεκάλεπτο να ήταν από τις κορυφαίες των τελευταίων ετών. Η βελτίωση στην άμυνα με τη συμμετοχή του Νόα αλλά και τη γενικότερη προσαρμογή στα θέλω του Μίλισιτς ήταν και σήμερα εμφανής. Ενώ και τα ποσοστά ευστοχίας έξω από τα 6.75 ήταν εξαιρετικά αν έχει κάποια αξία. Όσο όμως δεν δίνεται μια οριστική λύση στον «άσσο» το πρόβλημα παραμένει. Όταν η μπάλα πάει στα χέρια του Τζόουνς ή του Μήτρου Λόνγκ και η οδηγία είναι να «μοιράσουν παιχνίδι» αντί να σκοράρουν ξεκινάνε τα μπερδέματα. Αντιθέτως όταν έχει άλλος αυτόν τον ρόλο όπως για παράδειγμα ο Πουλιανίτης όλα λειτουργούν καλύτερα. Δεν ξέρω αν θα εμπιστευτεί περισσότερο τον Πουλιανίτη ο Μίλισιτς ή θα δώσει και έναν αντίστοιχο ρόλο και στον Μποχωρίδη για κάποια λεπτά, όσο όμως διαρκεί αυτή η κατάσταση αχρηστεύουμε τους παίκτες στο 4 και στο 5. Πως να σκοράρει ο Νόα ή ο Ίνοχ αν δεν πάρει σωστά τη μπάλα; Μάλιστα με τον τρόπο που διαχειρίζεται  τα γκαρντ ο Μίλισιτς μάλλον τα πράγματα για την επιλογή του ξένου που αναμένεται να αποκτηθεί και η απόφαση για το ποιος θα μένει εκτός εγχώριων διοργανώσεων περιπλέκεται.

ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΈΧΑΣΕ

Το βραχυκύκλωμα των τελευταίων λεπτών… πλήρωσε και σήμερα ο ΑΡΗΣ μας στο ΟΑΚΑ κόντρα στον Παναθηναϊκό. Η εντυπωσιακή αντίδραση του 2^ου δεκαλέπτου που οδήγησε από το -10 στο +12 τελικά δεν αποδείχθηκε αρκετή. Στο τέλος φάνηκε η έλλειψη μιας ηγετικής μορφής που θα έπαιρνε τα μεγάλα σουτ που χρειαζόμασταν. Σε αντίθεση με τους αντιπάλους μας που είχαν μπόλικους και όταν χρειάστηκε έκαναν τη δουλειά τους. Καλή η προσπάθεια, βελτιώνεται η ομάδα αλλά θέλει πολύ δουλειά ακόμη για να στρώσει.

ΥΓ. Άντε πες μου τώρα έτσι όπως τα διαχειρίζεται τα γκαρντ ο Μίλισιτς τι στυλ παίκτη παίρνεις; Ηγέτη σκόρερ; Ή έμπειρο οργανωτή πασέρ; Και ποιον αφήνεις έξω από πρωτάθλημα και κύπελλο;

Επί 30’ ο ΑΡΗΣ μας όρθωνε το ανάστημα του στην Μπαχτσεσεχίρ διεκδικώντας με αξιώσεις τη νίκη, στο τελευταίο όμως δεκάλεπτο τα κατέστρεψε όλα! Η συγκέντρωση και η αποφασιστικότητα των παικτών βιάστηκε να φύγει για τα αποδυτήρια και από εκεί που η ομάδα σε έπειθε ότι μπορούσε να πάρει μια σημαντική νίκη, φρόντισε να μας υπενθυμίσει όλα τα στραβά της. Κατήφεια στις κερκίδες του σχεδόν κατάμεστου Nick Galis, με τον κόσμο να τα δίνει όλα αλλά στο τέλος να φεύγει απογοητευμένος.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΠΑΛΕΨΕΙ

Πιο έτοιμος από ποτέ έμοιαζε ο ΑΡΗΣ μας στο ξεκίνημα του αγώνα, με τους Τούρκους μάλλον να αιφνιδιάζονται με το δυνατό ξεκίνημα μας. Το 23-14 λίγο πριν το τέλος του 1^ου δεκαλέπτου ήταν το αποτέλεσμα της καλής αμυντικής λειτουργίας αλλά και της αποτελεσματικότητας του Κουλμπόκα που μπήκε φουριόζος στο γήπεδο.

ΓΙΑ 30’ ΕΚΑΝΕ ΚΟΥΜΑΝΤΟ

Χωρίς να κάνουμε κάτι το εντυπωσιακό στην επίθεση αλλά δείχνοντας ιδιαίτερο ζήλο στην άμυνα καταφέραμε να διατηρήσουμε ένα ελαφρύ προβάδισμα για σχεδόν 30’. Οι Τούρκοι ανέβασαν την πίεση δημιουργώντας μας προβλήματα στην επίθεση αλλά στην άλλη πλευρά του γηπέδου δυσκολευόντουσαν πάρα πολύ να σκοράρουν και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που παραμέναμε έστω και οριακά μπροστά στο σκορ.

ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

Σαν να γύρισε διακόπτης με το που ξεκίνησε η 4^η περίοδος και γύρισε στην ένδειξη ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ. Γρήγορα ανούσια φάουλ, φθηνά λάθη, κακές επιλογές στην επίθεση και γρήγορα γρήγορα από εκεί που ήμασταν στη θέση του οδηγού βρεθήκαμε ζαλισμένοι και ανήμποροι να αντιδράσουμε στην αντεπίθεση διαρκείας των Τούρκων. Μέσα σε κάτι λιγότερο από 3’ το προβάδισμα των 5 πόντων έγινε -1 . Το χειρότερο από όλα ήταν ότι η ομάδα είχε χάσει τη συγκέντρωση της, είχε χάσει την αποφασιστικότητα της και έμοιαζε εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση πανικού. Πανικός που όσο κυλούσε ο χρόνος γινόταν και πιο έντονος επιτρέποντας στους αντιπάλους μας να πάρουν στο τέλος τη νίκη χωρίς άγχος.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Για έναν προβληματικό ΑΡΗ που ακόμη ψάχνει την αγωνιστική του ταυτότητα, το αποψινό παιχνίδι είχε πολύ υψηλό βαθμό δυσκολίας. Έχοντας ως βάση αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε γενικές γραμμές στάθηκε καλά η ομάδα. Η βελτίωση στην άμυνα είναι πλέον αισθητή σε τέτοιο βαθμό που είναι ικανή να σου δώσει νίκες όπως αυτή κόντρα στη Μύκονο αλλά παραλίγο και σήμερα μιας και για 30’ έκανε τη δουλειά της. Όταν όμως το χάος στην επίθεση παραμένει δεν γίνεται να κερδίσεις μόνο παίζοντας άμυνα. Ο Μίλισιτς επιμένει στους Μήτρου Λόνγκ και Τζόουνς για την οργάνωση της επίθεσης και αυτό έχει τις επιπτώσεις του. Όπως έχει τις επιπτώσεις του και η αφλογιστία του Φόρμπς(που σήμερα δεν εμψυχώθηκε). Εναποθέτεις σε 2 παίκτες σχεδόν όλη την δουλειά στην επίθεση και τους επιφορτίζεις διαρκώς με το δίλλημα σκόρερ ή πασέρ. Για αυτό οι πολλές κακές επιλογές, τα λάθη και η αστοχία. Για αυτό και οι ψηλοί φαίνονται άσχετοι και όποιος σκοράρει το κάνει σχεδόν πάντα με προσωπική ενέργεια και όχι μέσω μιας ασίστ ή ενός συστήματος. Διορθώνεται εκ των έσω το πρόβλημα της οργάνωσης του παιχνιδιού; Μάλλον όχι και σίγουρα όχι με τους Τζόουνς και Μήτρου Λόνγκ σε έναν ρόλο που δεν τον νιώθουν και δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν. Κατά τα άλλα ο Νουά βοήθησε και θα βοηθήσει και ο Φόρμπς θα πρέπει επιτέλους να αντικατασταθεί… με έναν παίκτη ικανό να βγει μπροστά.

ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΑ 3 ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ

Κόντρα σε ένα εκ των βασικών φαβορί για την κατάκτηση του Eurocup o ΑΡΗΣ μας για 30’ έδειχνε αποφασισμένος να πάρει αυτή τη σημαντική νίκη. Στο τέλος όμως… λύγισε από τις αδυναμίες του και παραδόθηκε στην ανωτερότητα των αντιπάλων. Κρατάμε την καλή εικόνα των 3 δεκαλέπτων και το ενθαρρυντικό ντεμπούτο του Νουά ελπίζοντας ότι η ενίσχυση της ομάδας δεν θα τελειώσει εδώ. Γιατί ο ΑΡΗΣ δεν γίνεται να αρκείται μόνο σε καλές εμφανίσεις.

ΥΓ. Τα είπαμε για την «εμψύχωση» του Φόρμπς στα προηγούμενα παιχνίδια… Να είναι καλά το παλικάρι του ευχόμαστε το καλύτερο στην καριέρα του αλλά ο ΑΡΗΣ αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν σκόρερ που δεν θα αγχώνεται όποτε έχει την μπάλα στα χέρια.

Ικανοποιημένος θα πρέπει να αισθάνεται ο ΑΡΗΣ μας με το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και θα πως θα μπορούσε να νιώσει διαφορετικά μετά από ότι μας έδειξε στα περίπου 95’ αγωνιστικής δράσης. Χωρίς πλάνο, χωρίς εντάσεις και με παίκτη λιγότερο από το 24’ το μόνο που του απέμεινε ήταν οι αποκρούσεις του Διούδη και η τύχη του που τον γλίτωσε από το γκολ. Πιο λίγο κόσμο από κάθε άλλο παιχνίδι με τους περισσότερους με τη λήξη του αγώνα να ξεσπάνε δικαιολογημένα σε αποδοκιμασίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Με τις επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα να δείχνουν ότι ο στόχος ήταν ο έλεγχος του ρυθμού που σταδιακά θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη νίκη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι κάνοντας μια από τα ίδια. Αργή ανάπτυξη, ανούσια κυκλοφορίας της μπάλας προς τα πίσω, στατικότητα και ένα ποδόσφαιρο που κοίμιζε τον οποιοδήποτε που το παρακολουθούσε. Οι αντίπαλοι μας από την άλλη με υψηλή πίεση και παίκτες με περίσσια αποφασιστικότητα ξεζούμιζαν κάθε κατάσταση που παρουσιαζόταν μπροστά τους για να γίνουν απειλητικοί. Το δοκάρι στο 7’ ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου που πέρασε χωρίς να ακουσθεί από κανέναν μιας και στη συνέχεια τίποτα δεν άλλαξε. Αντιθέτως η κακή στιγμή της αποβολής του Γαλανόπουλου στο 24’ εκτόξευσε τον δείκτη της δυσκολίας.

ΔΙΟΥΔΗΣ, ΔΟΚΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Το να παίζεις με αριθμητικό μειονέκτημα είναι πάντα μια συνθήκη δύσκολη, παρακολουθώντας το παιχνίδι όμως ένιωθες ότι μάλλον είχαμε μείνει με 8 ή 9 παίκτες και το να παίξεις ποδόσφαιρο έμοιαζε ανέφικτο. Στο 56’ στην μοναδική ουσιαστική ευκαιρία που είχαμε σε όλο τον αγώνα ο Σούντμπεργκ αν και έπιασε καλά την κεφαλιά δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα και το 0-0 παρέμεινε μέχρι τέλος. Παρέμεινε μέχρι το τέλος γιατί ο Διούδης πραγματοποίησε την πιο ουσιαστική εμφάνιση του και άλλες 2 φορές η μπάλα κατέληξε στο δοκάρι αντί για τα δίχτυα μας. Τα 3’ καθυστέρησης και το βιαστικό σφύριγμα της λήξης το υποδεχθήκαμε με ανακούφιση σε μια ακόμη αναμέτρηση που δεν δικαιούμασταν απολύτως τίποτα.

ΣΑΝ «ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ» ΚΑΙ Ο ΧΙΜΕΝΕΘ

Αρκετές φορές έχουμε τονίσει το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει ο Χιμένεθ με τις συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ. Κάπου όμως και ο Ισπανός προπονητής φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να προσπαθεί με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο να γυρίσει τον διακόπτη στην ομάδα. Η εμμονή στο να προσπαθεί να αξιοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες όπως τον Σίστο, τον Μορουτσάν, τον Αλφαρέλα, τον Φατιγκά ακόμη και τον Μόντσου με τον ίδιο τρόπο δεν οδηγεί πουθενά. Μια ομάδα με μια παθητική αμυντικογενή λογική κομμένη στα 2 και παίκτες ανήμπορους να δημιουργήσουν και να πάρουν πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν στο γκολ. Φταίει ο Μόντσου που με κάθε ευκαιρία παγώνει τον ρυθμό και γυρίζει την μπάλα πίσω; Αν ναι ας κάτσει στον πάγκο. Φταίει ο Σίστο και ο Μορουτσάν που ναι μεν δείχνουν μια συνέπεια στην άμυνα αλλά πιέζουν ανούσια τους αντιπάλους; Φταίει ο Μορόν που είναι απελπιστικά μόνος στην επίθεση; Και όλα τα παραπάνω δεν είναι καινούργια. Είναι μια επαναλαμβανόμενη κακή εικόνα που δεν οδηγεί πουθενά. Θέλει αλλαγές και επειδή η μεταγραφική περίοδος αργεί για να αλλάξουν τα πρόσωπα θα πρέπει να αλλάξει το πλάνο. Και αυτό το πλάνο είναι στο χέρι του Χιμένεθ και μόνο. Αν δεν αλλάξει το πλάνο δεν θα αλλάξει αυτό που βλέπουμε. Τόσο απλά. Το να χρεώσεις το σημερινό(ή και τα προηγούμενα) σε 3-4 παίκτες μάλλον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Σε αγωνιστικό αδιέξοδο παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που αγνοεί από τα μέσα Σεπτεμβρίου τη νίκη στο πρωτάθλημα. Μετά και τη νέα βαθμολογική απώλεια κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αυτή η ομάδα προλαβαίνει να σηκώσει κεφάλι και να δείξει κάτι το διαφορετικό. Είναι οι χαμένοι βαθμοί που στοιχίζουν, είναι όμως και αυτή η εικόνα που πληγώνει και δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πως αλλάζει όλο αυτό; Ας μας το απαντήσουν ο προπονητής, ο τεχνικός διευθυντής, ο πρόεδρος και φυσικά και οι παίκτες… οι παίκτες που με την απόδοση τους θυμίζουν  καρδιογράφημα ετοιμοθάνατου ασθενή.

ΥΓ. Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις, τουλάχιστον φρόντισε να μην χάσεις λένε... Όταν όμως κατεβαίνεις σε αγώνες με αυτό το μότο σαν σημαία σου, δύσκολα κερδίζεις.

Εμφανώς αλλαγμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα στη Μύκονο και μετέτρεψε ένα θεωρητικά αγχωτικό παιχνίδι σε υγιεινό περίπατο! Με εξαίρεση το νωθρό πρώτο δεκάλεπτο η ομάδα έπαιξε καλή άμυνα και όταν βρήκε τα μακρινά σουτ γρήγορα «κλείδωσε» τη νίκη. Εμφανώς βελτιωμένη η ομάδα στην αμυντική της συμπεριφορά, στην επίθεση όμως συνεχίζει να παραμένει μπερδεμένη.

ΑΡΓΗΣΕ 10΄ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΠΡΟΣ

Λάθη, αστοχία και άμυνα με τα μάτια περιλάμβανέ το ρεπερτόριο της ομάδας μας στο ξεκίνημα του αγώνα. Η Καρδίτσα έδειχνε να πατάει καλύτερα στο γήπεδο και να κρατάει ένα ελαφρύ προβάδισμα με ευκολία. Μια εικόνα που έλαβε τέλος με τη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου μιας και μετά είδαμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ. Έναν ΑΡΗ που ανέβασε απότομα την ένταση στην άμυνα και μέσα από αυτή την διαδικασία έπαιρνε ενέργεια που την μετέφερε στην επίθεση. Έστω και με δυσκολία οι παίκτες μας έβρισκαν τον δρόμο προς το αντίπαλο καλάθι και χάρη στην άμυνα καταφέραμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος και να πάρουμε κεφάλι.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Με την άμυνα να κάνει τη δουλειά της σωστά, το ζητούμενο ήταν το σκοράρισμα. Τζόουνς και Κουλμπόκα ήταν καλοί αλλά κανείς δεν ήταν τόσο «καυτός» σήμερα ώστε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Η λύση αυτή τη φορά ήρθε με μια εντυπωσιακή πολυφωνία στην επίθεση που αν και μόλις 2 είχαν διψήφιο αριθμό πόντων, υπήρχαν άλλοι 8 παίκτες που βοήθησαν στο σκοράρισμα. Τα μακρινά σουτ από Μποχωρίδη, Φόρμπς και Χάρελ  έφθασαν τη διαφορά στο +21 και κάπου εκεί κρίθηκε από νωρίς το παιχνίδι. Η Καρδίτσα είχε εγκλωβιστεί από την καλή μας άμυνα και δεν είχε κανένα περιθώριο αντίδρασης.

ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αν απομονώσουμε την 1^η περίοδο όπου η ομάδα μας θύμισε γιατί έχει βρεθεί σε αυτή τη δυσχαιρή θέση για το υπόλοιπο του αγώνα μπορούμε να μιλήσουμε εντελώς διαφορετικά. Είδαμε τους παίκτες μας να βγάζουν πάθος στην άμυνα, να κρατάνε σωστές αποστάσεις, να μην μπερδεύονται στις αλλαγές  και σε αρκετές περιπτώσεις να κάνουν πολύ ωραία ντάμπλ τιμ και παγίδες πάνω στους αντιπάλους τους. Αυτή η άμυνα ήταν που μας έδωσε τη νίκη. Τα μακρινά σουτ που έχτισαν την μεγάλη διαφορά το έκαναν πιο εύκολο αλλά και χωρίς αυτά πάλι η ομάδα θα κέρδιζε γιατί η άμυνα έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά. Τώρα στην επίθεση προφανώς και ο Μίλισιτς θέλει να βαφτίζει απόλυτο κουμανταδόρο και μαέστρο στην επίθεση τον Μήτρου Λόνγκ αλλά ειλικρινά θα μου κάνει εντύπωση αν το καταφέρει. Ναι ο Μήτρου Λόνγκ σήμερα δεν ήταν όσο κακός ήταν στα προηγούμενα… αλλά με 8 λάθη από τον πόιντ γκαρντ σου δεν πας πουθενά. Πιο λογικό θα μου φαινόταν να δοκίμαζε ως οργανωτή του παιχνιδιού πίσω από τον Τζόουνς τους Πουλιανίτη και Μποχωρίδη παρά τον Μήτρου Λόνγκ. Γιατί ο παίκτης αυτός είναι, κάνει σε μεγάλο βαθμό άνω κάτω την επίθεση χωρίς να είναι ευθύνη του και πιθανόν χωρίς να μπορεί στο καλούπι που τον θέλει ο νέος μας προπονητής. Λογικά ο νέος ξένος αν ανταποκριθεί στις περγαμηνές που τον ακολουθούν θα μεταμορφώσει σημαντικά την ομάδα. Τα στοιχεία όμως που θα δώσει δεν έχουν σχέση με αυτά τα προβλήματα. Οπότε ο Μίλισιτς θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της οργάνωσης του παιχνιδιού εκ των έσω ή θα χρειαστεί και σε αυτή τη θέση μια διορθωτική κίνηση.

ΘΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Αισθητά βελτιωμένος στην άμυνα ο ΑΡΗΣ μας σήμερα, κράτησε τη Μύκονο χαμηλά στο σκοράρισμα και όταν βρήκε το χέρι του «κλείδωσε» εύκολα τη νίκη. Εύκολη νίκη, παρά τα 21 λάθη και τα 15 χαμένα ριμπάουντ… κάτι που φωνάζει ότι με μια στοιχειώδη αμυντική προσπάθεια σαν την σημερινή σίγουρα θα είχαμε 2-3 νίκες παραπάνω. Θέλει πολύ δουλειά η ομάδα, θέλει και τον νέο παίκτη να «κουμπώσει». Κρατάμε τη νίκη, κρατάμε και τη βελτίωση.

ΥΓ. Συνεχίζουν να με προβληματίζουν οι εκδηλώσεις στήριξης προς τον Φόρμπς από μερίδα του κόσμου κατά την διάρκεια του αγώνα. Το ζητούμενο είναι να βρει ο ΑΡΗΣ τον δρόμο του ή να μην «καεί» το παλικάρι; Ή υποχρεωτικά θα πρέπει ο ΑΡΗΣ να πάρει τα πάνω του με τον Φόρμπς μπροστάρη; Παίκτες πάνε και έρχονται στον επαγγελματικό αθλητισμό… γιατί στον ΑΡΗ το κάνουμε τόσο θέμα όταν κάποιος πρέπει να φύγει;

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που επικράτησε επί της Σλάσκ πιο εύκολα από ότι δείχνει το τελικό σκορ μιας και προηγήθηκε μέχρι και με +26 πόντους. Επειδή όμως ΑΡΗΣ είσαι… η εικόνα του 4^ου δεκαλέπτου με τη διαφορά να πέφτει μέχρι και τους 5 πόντους(15’’ πριν το φινάλε) μετρίασε τις εντυπώσεις και επανάφερε στο τέλος τον έντονο προβληματισμό για τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδας. Περισσότερους από τους μισούς πόντους πέτυχαν οι Κουλμπόκα και Τζόουνς με τον Αμερικάνο πιθανόν να κάνει και ένα ρεκόρ από την γραμμή των βολών με το εκκωφαντικό 17 στις 18 βολές.

ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΡΥΘΜΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Η ένταση και η ενέργεια που έβγαλε ο Χάρελ από το πρώτο τζάμπολ του αγώνα σε άμυνα και επίθεση ήταν οι βασικοί λόγοι που ο ΑΡΗΣ μπήκε καλά στο παιχνίδι. Η ομάδα έδειξε ιδιαίτερη διάθεση στην άμυνα ενώ και στην επίθεση είχε βρει ρυθμό από νωρίς. Κουλμπόκα και Τζόουνς ήταν σε καλή βραδιά και μαζί με τις περιστασιακές βοήθειες που έπαιρναν και από τους παίκτες που ερχόντουσαν από τον πάγκο ανέβαζαν τη διαφορά στο σκορ. Ο ΑΡΗΣ είχε συνέπεια στο σκοράρισμα αλλά η άμυνα και τα ριμπάουντ ήταν αυτά που έκαναν τη διαφορά.

ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΑ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ ΟΛΑ

Με τη διαφορά να έχει σταθεροποιηθεί για αρκετή ώρα πάνω από τους 20 πόντους, ο εφησυχασμός και η χαλάρωση έκαναν την εμφάνιση τους. Η προσπάθεια στήριξης του Φόρμπς και η επιμονή στον «οργανωτή» Μήτρου Λόνγκ είχαν τις επιπτώσεις τους. Φθηνά λάθη, κακές επιλογές, αστοχία και μια άμυνα που ξαφνικά έμπαζε από παντού. Οι Πολωνοί δεν προλάβαιναν να κάνουν την ανατροπή αλλά και μόνο που είδαμε την διαφορά να πέφτει στους 5 πόντους ήταν αρκετό για να μας χαλάσει λίγο την ευχάριστη διάθεση που είχαμε στα προηγούμενα 3 δεκάλεπτα.

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ

Πολλές και διαφορετικές οπτικές μπορεί να ξεδιπλώσει κανείς για το σημερινό παιχνίδι και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταλάβει κανείς ότι ο ΑΡΗΣ παρά τη νίκη του, αγωνιστικά δεν έκανε το step up που ίσως να περιμέναμε. Ναι κερδίσαμε και για αρκετή ώρα κάναμε πάρτι αλλά αν δούμε τα επιμέρους στοιχεία εκεί μπορούμε να βρούμε πολλά μαργαριτάρια. 2 παίκτες πέτυχαν περισσότερους από τους μισούς πόντους άρα πάλι δεν μιλάμε για μια συνολική προσπάθεια αλλά περισσότερο για προσωπικό κρεσέντο του Κουλμπόκα από τα 6.75 και του Τζόουνς από τις βολές. Άχαρος ο ρόλος του Μήτρου Λόνγκ ως ο απόλυτος οργανωτής της επίθεσης… οπωσδήποτε κάτι λάθος πάει με την στατιστική που του χρέωσε μόλις 2 λάθη. Ο Μίλισιτς τον εμπιστεύτηκε για σχεδόν 20’ και ο Μήτρου Λόνγκ κατάφερε να «κάψει» μπόλικες επιθέσεις μας εκνευρίζοντας όλο το γήπεδο. Οι ψηλοί μας περίλυποι περίμεναν μια πάσα της προκοπής. 1 πήρε ο Φόρεστερ και 1 πήρε ο Ίνοχ. Όσο για τον Φόρμπς τα λόγια είναι περιττά. Είναι αυτά τα στοιχεία της προσωπικότητας που χρειάζεται ένας παίκτης για να βγει μπροστά και να ηγηθεί μιας προσπάθειας και δυστυχώς ο Φόρμπς δεν τα έχει καθόλου. Ίσως να είναι και λίγο άδικο να επικεντρωνόμαστε τόσο στα αρνητικά της βραδιάς μετά από μια νίκη αλλά αν δεν ασχοληθούν οι υπεύθυνοι και δεν λάβουν υπόψιν ότι η Σλάσκ για 3 δεκάλεπτα θύμισε τον ΑΡΗ του τελευταίου δεκαλέπτου με τον συμπολίτη που τα έχανε μόνος του κάτω από το καλάθι, μάλλον θα καταλήξει σε λάθος συμπεράσματα. Και αν πιστέψουμε ότι βαδίζουμε στον σωστό δρόμο μετά τη σημερινή νίκη, μάλλον κινδυνεύουμε να χαθούμε.

ΝΙΚΗ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

Πολύ καλός ο ΑΡΗΣ για 3 δεκάλεπτα, αυτοκαταστροφικός στο τελευταίο. Ευτυχώς χρόνος δεν υπήρχε ώστε να ζορίσουν περισσότερο τα πράγματα και έτσι η ομάδα πήρε μια σημαντική νίκη. Νίκη ψυχολογίας μιας και επί της ουσίας μάλλον δεν διορθώθηκε και τόσο όσο θα περιμέναμε η εικόνα. Ο Φόρμπς έδειξε ότι δεν μπορεί, όπως και ο κόουτς φάνηκε να θέλει περισσότερο χρόνο για να γνωρίσει την ομάδα του. Όταν όμως κερδίζεις ο χρόνος κυλάει πιο χαλαρά και μπορείς να δουλέψεις με περισσότερη ηρεμία. Να δουλέψεις και να ενισχυθείς μεταγραφικά όπως επιβάλλεται για να προχωρήσει αυτή η ομάδα. Μέχρι τότε όπως λένε και εκεί στην ΚΑΕ …focus on Saturday.

ΥΓ. Είναι και αυτή η διαχείριση των συναισθημάτων της κερκίδας που ώρες ώρες δεν παλεύεται. Ωραίο το χαβαλέ με τον Φόρμπς και το ζεστό χειροκρότημα εμψύχωσης με τη διαφορά στους 25 πόντους. Με διαφορετική εξέλιξη στο σκορ μάλλον θα «στήναμε κρεμάλες» έτσι όπως έπαιζε.

ΥΓ2. Συνεχίζεται «η ενίσχυση» και αυτή την εβδομάδα.

Τι είχες ΑΡΗ τι είχα πάντα είναι η φράση που κολλάει και στο σημερινό παιχνίδι στο Καραϊσκάκης όπου η ομάδα μας ηττήθηκε με 2-1 από τον Ολυμπιακό. Παρά τις 9 απουσίες δείξαμε ένα στιβαρό πρόσωπο, είχαμε συγκέντρωση(με εξαίρεση 10’) αλλά δεν είχαμε το killer instinct στις ευκαιρίες που μας παρουσιάστηκαν. Στο τέλος όμως αυτό που μένει είναι η ήττα και τίποτα παραπάνω.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Νέα πρόσωπα, νέα σχήματα, νέοι πειραματισμοί από τον Χιμένεθ και σήμερα στο Καραϊσκάκης σε μια προσπάθεια να καλύψει τα κενά των τραυματιών αλλά και την έλλειψη αγωνιστικού ρυθμού σε αρκετούς παίκτες. Δύσκολη αποστολή όμως στο πρώτο ημίχρονο φάνηκε να λειτουργεί. Ο Ολυμπιακός με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν μπόρεσε να μας αγχώσει, όπως και εμείς αντίστοιχα δεν ήμασταν απειλητικοί.

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Αναμενόμενο ότι στο Β ημίχρονο ο Ολυμπιακός θα ανέβαζε την πίεση και η απορία μας ήταν το πως θα αντιδράσει η ομάδα και αν θα κοιτάξει προς την αντίπαλη εστία. Στο 47’ έστω και από σπόντα ο Μόνσα σε μια προσπάθεια να κόψει έστειλε την μπάλα στο δοκάρι της εστίας του Τζολάκη στη μεγαλύτερη φάση ως εκείνο το σημείο του αγώνα.  2΄ όμως αργότερα και ενώ ο ΑΡΗΣ είχε ανέβει στην περιοχή του Ολυμπιακού, ο Ποτένσε βρήκε την ευκαιρία στην αντεπίθεση και έκανε το 1-0. Ο Σίστο «έπνιξε» το δώρο του Μουζακίτη στο 56’ και το 1-1 δεν έγινε ποτέ. Αυτή την αποτελεσματικότητα που δεν είχε ο Σίστο την είχε ο Ποτένσε με τον Ταρέμι και στο 60’ ο τελευταίος έκανε το 2-0.

ΓΚΟΛ, ΑΠΟΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ

Παρά το 2-0 ο ΑΡΗΣ δεν έδειξε διάθεση να εγκαταλείψει τη μάχη και να αφεθεί στις διαθέσεις του Ολυμπιακού. Ο Μόντσου ανάγκασε τον Τζολάκη σε μια ωραία απόκρουση στο 70’ ενώ λίγα λεπτά αργότερα ο Μάνσα γκρέμισε τον Σούντμπεργκ σε προφανή θέση για γκολ με τον Γερμανό διαιτητή να δείχνει πέναλτι και αποβολή. Ο Μορόν έκανε το 2-1 και ο ΑΡΗΣ είχε μπροστά του περίπου 20’ με αριθμητικό πλεονέκτημα να κυνηγήσει την ισοφάριση και γιατί όχι και την ολική ανατροπή. Η ομάδα πίεζε και έψαχνε τον τρόπο να επιτεθεί αλλά ο Ολυμπιακός είχε τις απαντήσεις. Στο 84’ ήταν η μεγάλη ευκαιρία  με τον Αλφαρέλα για το 2-2 αλλά ο Τζολάκης και πάλι αντέδρασε σωστά.

ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΚΑΤΙ

Το δυσκολότερο πρόβλημα που έχει να διαχειριστεί ο Χιμένεθ από τότε που ανέλαβε είναι να βρει έναν κορμό παικτών που θα αποκτήσουν συνοχή και ομοιογένεια στο παιχνίδι τους. Οι τραυματισμοί δεν μας το έχουν επιτρέψει ως τώρα και αυτά ήταν τα δεδομένα της σημερινής αναμέτρησης. Με αυτά τα δεδομένα ο ΑΡΗΣ τα πήγε καλά. Δεν ένιωσε μεγάλη πίεση, δεν κλείστηκε, δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να κάνει πολλές φάσεις. Είχε τις ευκαιρίες του, δεν τις αξιοποίησε όμως. Εδώ τώρα ο καθένας βάζει ότι θέλει για εξήγηση. Η ποιότητα των παικτών; το momentum; η τύχη; Αυτό όμως που κρατάμε είναι ότι η ομάδα κόντρα σε έναν πολύ πιο δυνατό αντίπαλο είχε σωστή προσέγγιση και αγωνιστική συμπεριφορά. Δεν μας βγήκε όπως θα θέλαμε, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την προσπάθεια.

ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Με άδεια χέρια επιστρέφει ο ΑΡΗΣ μας από το Καραϊσκάκης για ακόμη μια φορά. Οι αντίπαλοι τα έβαλαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία, εμείς παραλίγο γκολ. Θα τα βάλουν την επόμενη φορά; θα παίξουμε με ανάλογη συγκέντρωση και στα επόμενα παιχνίδια; Θα υπάρξει μια συνέπεια και μια συνέχεια σε ότι μας έδειξε η ομάδα σήμερα; Διαχρονικό πάντως το πρόβλημα να μην εκμεταλλευόμαστε τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται. Το πως αλλάζει αυτό είναι το θέμα…