Με την θερμοκρασία να έχει αρχίσει να ανεβαίνει και το μουντιάλ να βρίσκεται προ των πυλών το ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στα μπασκετικά έχει πιάσει πάτο παρόλο που υπάρχουν αρκετά καυτά θέματα στην "ατζέντα" όπως το νέο Δ.Σ. της ΚΑΕ, το μετοχικό, το απαγορευτικό της FIBA, ο νέος προπονητής και φυσικά το τι μέλλει γενέσθαι με τους Βεζένκοφ και Μποχωρίδη που καθημερινά διαβάζουμε για τις ομάδες που βρίσκονται μια ανάσα από την απόκτηση τους.  Πάνω λοιπόν που αρχίσαμε να αναζητάμε την ηρεμία μας ξεχνόντας όλα αυτά και όλους αυτούς που μας "πλήγωσαν" κατά την διάρκεια της σεζόν ήρθε αυτή η συνέντευξη του Μίλαν Μίνιτς να μας υπενθυμίσει ότι ο σύλλογος νοθεί άσχημα και ότι το πιο πιθανό είναι το μικρόβιο που υπάρχει στην ΠΑΕ και τον Α.Σ. να έχει εξαπλωθεί παραπέρα...

Τα περί πετυχημένης σεζόν, πετυχημένου πλάνου και εξαιρετικού τεχνικού τιμ που κάνει φανταστικά την δουλειά του ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα απλά τα προσπερνάμε. Όπως και την επιλεκτική στατιστική ανάλυση του Μίνιτς σύγκρινε την φετινή του πορεία με την αντίστοιχη πορεία του Ντ.Μπλάτ, που απομόνωσε την 3η καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα(η επίθεση δεν μας ενδιαφέρει, όπως και οι άλλες στατιστικές κατηγορίες) αλλά και την συμμετοχή(ποιά?!?) του Μήτογλου στον φετινό ΑΡΗ... Αυτό όμως που δύσκολα μπορούμε να προσπεράσουμε είναι οι αναφορές του σε πραγματικούς Αρειανούς που στηρίζουν(όχι σαν τους άλλους τους ντεμέκ Αρειανούς...), αυτούς που εκ των έσω κάνουν πόλεμο στον ΑΡΗ και χαίρονται όταν χάνει η ομάδα γιατί έχουν συμφέροντα και διεκδικούν την "καρέκλα" καθώς και οι ύμνοι του σε παράγοντες που στηρίζουν από την αρχή της χρονιάς. Με λίγα λόγια ένας άνθρωπους που ήρθε στον ΑΡΗ τον μήνα Ιανουάριο για μόλις 5 μήνες πρόλαβε να καταλάβει ποιοι είναι οι καλοί Αρειανοί και ποιοί όχι, ποια είναι τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στην ΚΑΕ και φυσικά να ενημερωθεί και ποιοι είναι οι καλοί παράγοντες που από την αρχή της προετοιμασίας(δηλαδή κανά 6μηνο πριν έρθει ο Μίνιτς)  στηρίζουν την ΚΑΕ. Αν λοιπόν οι προπονητές του ΑΡΗ αντί να ασχολούνται με το αγωνιστικό κομμάτι και το πως θα βελτιωθεί το παιχνίδι της ομάδος σπαταλάνε τον χρόνο τους για αλληλοκολακίες, παιχνίδια εξουσίας και φήμες τότε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ βγήκε 7ος. Άλλωστε υπήρχαν και οι εσωτερικοί εχθροί που έβαζαν τρικλοποδιές και πανηγύριζαν όταν έχανε ο ΑΡΗΣ...

Βέβαια για να μην είμαστε εντελώς αρνητικοί ο Μίνιτς έβγαλε και θετική είδηση! Δεν θα συνεχίσει στον ΑΡΗ γιατί η διοίκηση φαίνεται να είναι πιο φιλόδοξη από τον ίδιο που έχει άκρως ρεαλιστικούς στόχους και δεν θέλει να λέει μεγάλα λόγια. Ίσως λοιπόν του χρόνου να μην ακούσουμε για σενάρια υποβιβασμού και στόχους εισόδου στα πλέιοφς με ταβάνι την 6η θέση. Αν δεν πάρει την γενναία απόφαση η διοίκηση να κλείσει την πόρτα και να βάλει γερό face control για το ποιος θα μπαίνει στην "ομάδα εργασίας" αυτής της τεράστιας ομάδος τότε πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα παραμονεύουν για να μπουν να κάνουν το "αγροτικό" τους ή να κολλήσουν τα τελευταία ένσημα... 

ΥΓ. Ούτε μια κουβέντα για τους  κακούς δημοσιογράφους που δεν στήριξαν την προσπάθεια? πως του ξέφυγε...

Παρακολουθώντας χθες αποσπασματικά τα 2 αρκετά συναρπαστικά παιχνίδια για τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό αλλά και αυτό του πρωταθλητή των φτωχών ανάμεσα σε μπαογκ και Πανιώνιο μου ήρθε στο μυαλό η προ λίγων ημερών συνέντευξη του κ.Μουρατίδη. Του εκλεκτού συνεργάτη του Β.Αγγέλου από το ξεκίνημα της χρονιάς, που ήρθε σε μια θέση που ήταν κενή στον μπασκετικό ΑΡΗ για να βάλει και αυτός το λιθαράκι του στον ΑΡΗ που παρακολουθήσαμε φέτος. Το αν ο κ.Μουρατίδης είναι σωστός επαγγελματίας και η προσφορά του στις ομάδες που συμμετείχε ήταν θετική δεν είμαστε εμείς οι κατάλληλοι να κρίνουμε αλλά για τον απολογισμό που έκανε έχουμε πάρα πολλά να πούμε...

2 Ιουνίου έχουμε σήμερα με το πρωτάθλημα να μην έχει ολοκληρωθεί ακόμη σε αντίθεση με τις αγωνιστικές υποχρεώσεις του ΑΡΗ μας που έχουν ολοκληρωθεί εδώ και 1 μήνα περίπου. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ.Μουρατίδη η χρονιά που ολοκληρώθηκε για τον ΑΡΗ ήταν πολύ πετυχημένη... Μπορεί ο ΑΡΗΣ να κατέληξε 7ος και να τον πέρασαν ομάδες με σαφώς μικρότερο μπάτζετ όπως είναι ο μπαογκ και ο ΚΑΟΔ. Φυσικά η επιτυχία του κ.Μουρατίδη βασίζεται στο περιβόητο πολυετές πλάνο τεχνικού τιμ και διοίκησης που βολεύει άπαντες εκτός από εμάς τους φιλάθλους που πονάμε να βλέπουμε τον ΑΡΗ μας σε αυτή την κατάσταση. "Ιδανική" κατάσταση για τους συμμετέχοντες σε μια επαγγελματική ομάδα που συμμετέχει σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα με νίκες-ήττες, θέσεις κατάταξης και τίτλους εσύ να αποφασίζεις να μην ανταγωνίζεσαι και να θέτεις άλλους στόχους που δύσκολα να μπορούν να κριθούν με κάποιους αριθμούς παρά μόνο με φιλολογικές συζητήσεις και θεωρίες του χάους... Και το χειρότερο είναι ότι ο κ.Μουρατίδης υποτιμάει την νοημοσύνη μας αναφερόμενος σε ομάδα που θα κινδύνευε με υποβιβασμό επειδή δεν έχει ξένους σε αυτό το αστείο πρωτάθλημα, σε ένα πλάνο που ο εμπνευστής του αποχώρησε με την πρώτη ευκαιρία, ο καλύτερος παίκτης που βγήκε από την καθημερινή δουλειά(μιας και δεν είχε δείξει τέτοια δείγματα γραφής ο Αθηναίου) σηκώθηκε και έφυγε, ενώ και παίκτες όπως ο Λαρετζάκης έπρεπε να πιάσουμε μήνα Μάρτιο για να αγωνιστεί...  Ενώ για τους παίκτες που ανέδειξε το όλο σύστημα-πλάνο απλά θα τους υπενθυμίσω ότι ο Παπανικολάου που τώρα αγωνίζεται στην Μπαρτσελόνα και είχε πουληθεί για σχεδόν 1 εκ.ευρώ είχε αγωνιστεί με την φανέλα του ΑΡΗ στην Α1 1' και 40''. Για τον γενικότερο σχεδιασμό με τους ψηλούς να μην συμμετέχουν στο παιχνίδι της ομάδος  και το πολυετές συμβόλαιο του Χαντ ούτε λόγος. Μάλιστα ο κ.Μουρατίδης προχώρησε και ακόμη παραπέρα και διαχώρισε τον κόσμο του ΑΡΗ σε υγιείώς σκεπτόμενους και μη, με τους υγιειώς σκεπτόμενους να στηρίζουν. Βλέπετε στην Ελλάδα μέχρι και το ήθος που δείχνουμε μερικοί φίλαθλοι και χειροκροτάμε κάθε προσπάθεια ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μπορεί να παρεξηγηθεί και να νομίζει κανείς ότι είμαστε ευτυχισμένοι με την κατάκτηση της 7ης θέσης! Φυσικά το ερώτημα αν ο κόσμος του ΑΡΗ αναγνωρίζει την προσπάθεια που γίνεται είναι πολύ ευκόλο να απαντήθει μιας και την απάντηση μπορούμε να την μετρήσουμε στα εντός έδρας παιχνίδια του ΑΡΗ με την προσέλευση του κόσμου να έχει περιοριστεί στους μπασκετικά άρρωστους.

Είναι κρίμα πάντως αυτή η διοίκηση Αρειανών με την αγνή προσπάθεια που κάνει να μην μπορεί να αφουγκραστεί τον κόσμο του ΑΡΗ. Και δεν μιλάμε για οικονομικές υπερβάσεις μη εφικτές αλλά τουλάχιστον μια προσπάθεια να προστατευτεί το brandname της ομάδος από ανθρώπους που πανηγυρίζουν με την κατάκτηση της 7ης θέσης, με 30αρες σε τελικούς και κάνουν καριέρα με την δικαιολογία στο στόμα. Ναι μεν υπάρχει και η άποψη που λέει ότι "και 3οι να βγαίναμε δεν έγινε και τίποτα γιατί τον ΑΡΗ τον θέλω πρωταθλητή..." αλλά σε αυτό το πρωτάθλημα ο ΑΡΗΣ θα έπρεπε να είναι περπατώντας τρίτος και να κοιτάει ψηλότερα και όχι να παλεύει να μπει στην 6αδα με το βλέμμα προς τα κάτω. Είμαι σίγουρος ότι όσοι πέρασαν φέτος από τις κερκίδες του Παλέ θα πικράθηκαν με αυτή την 7η θέση και όταν βλέπουν τον συμπολίτη του Μαρκόπουλου,του Δέδα, του Τσαϊρέλη και των άλλων "αστεριών" να παίζει σαν ομάδα και να κατακτά την 3η θέση απογοητεύονται ακόμη πιο πολύ. Αλλάξτε φιλοσοφία γιατί αυτή η μιζέρια και μικροπρέπεια στον ΑΡΗ δεν ταιριάζει.

ΥΓ. Καμπανάκι από τον Μπάρλο για την 1η δόση του άρθρου 99. Καλή αρχή...

ΥΓ2. Έξυπνο σχόλιο στο FB μετά τις δηλώσεις περί 2ετές πλάνου του Αγγέλου που ακολούθησαν την ήττα-αποκλεισμό της Εφές "Και ένα 3ετές πλάνο στον ΑΡΗ πάμε στα 5..."

ΥΓ3. Τελικά από τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών, ο μόνος στον μπασκετικό ΑΡΗ που στεναχωρήθηκε που δεν έπαιξαν μερικά παιχνίδια παραπάνω για να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο πρέπει να ήταν ο Βεζένκοφ.

Την δύσκολη οικονομική κατάσταση που υπάρχει στον μπασκετικό ΑΡΗ καθώς και τους λόγους που φθάσαμε σε αυτό το σημείο όλοι το γνωρίζουμε. Παρόλα αυτά φαντάζει άκρως φυσιολογικό ο κάθε οπαδός να ζητάει(ως και να απαιτεί) το καλύτερο για την ομάδα του. Αυτή πρέπει να είναι η "θέση" του οπαδού όταν η συζήτηση πηγαίνει στον σχεδιασμό και τους στόχους. Ούτε λογιστές είμαστε, ούτε μέλη της διοίκησης, ούτε μάνατζερ παικτών και προπονητών όποτε το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ξαναδούμε τον ΑΡΗ να βαδίζει στον δρόμο των αγωνιστικών επιτυχιών. Με βάση το παραπάνω σκεπτικό και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ιδιαίτερες παραμέτρους που έχουν διαμορφωθεί στον σύλλογο μας η επένδυση στην αγωνιστική επιτυχία μοιάζει με μονόδρομο που αν οι διοικούντες της ΚΑΕ δεν ακολουθήσουν τότε ίσως η ζημιά στον σύλλογο να είναι ανεπανόρθωτη. Ποδόσφαιρο για την ώρα δεν υπάρχει ενώ και το μέλλον του παραμένει αβέβαιο την ίδια στιγμή που ο 6ος-7ος μπασκετικός ΑΡΗΣ δεν εξιτάρει παρά τα θετικά βήματα(κυρίως εκτός παρκέ) που έχουν γίνει από την διοίκηση Αρβανίτη...

Όταν μάλιστα ακούς τον πιο ελπιδοφόρο σου παίκτη και ίσως το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο της ομάδος που μπορεί η διοίκηση να "εξαργυρώσει" ανά πάσα στιγμή να δηλώνει χωρίς μισόλογα ότι θέλει να μείνει και ότι για την τελική του απόφαση καθοριστικό(ως το πιο σημαντικό) ρόλο θα παίξει το σκεπτικό με το οποίο θα κατέβει ο ΑΡΗΣ την επόμενη σεζόν και φυσικά η συμμετοχή σε κάποια Ευρωπαϊκή διοργάνωση είναι τουλάχιστον αστείο για οποιοδήποτε φίλαθλο να ζητάει(ή να πιέζει) κάτι διαφορετικό. Το ίδιο φυσικά δεν ισχύει μόνο για τον Βεζένκοφ αλλά και για άλλους παίκτες που θέλουν να ανανεώσουν όπως είναι ο Σαρικόπουλος και ο Μούρτος. Ενώ και οι νεότεροι που ακολουθούν Πουλιανίτης, Μήτογλου, Φλιώνης σίγουρα είναι προτιμότερο να "ανδρωθούν" με την φιλοδοξία της αγωνιστικής επιτυχίας με τον ΑΡΗ παρά με την προοπτική μιας καλής μεταγραφής στον δρόμο που χάραξε ο Αθηναίου και ο κόουτς Αγγέλου.  Είχαμε πει ότι ακόμη και φέτος ο ΑΡΗΣ αν έβγαινε 5ος, κάτι εξαιρετικά εύκολο για την δυναμική του ΑΡΗ παρά τα προβλήματα θα έβαζε η ΚΑΕ στα ταμεία της ένα ποσό που θα άγγιζε ή και θα ξεπερνούσε τα 100.000 δηλαδή κάτι λιγότερο από το 1/3 του αγωνιστικού  μπατζετ της χρονιάς. Βλέποντας μάλιστα και τον μπαογκ, μια ομάδα με χαμηλότερο μπάτζετ και παίκτες που πέρασαν(αλλά δεν μας έκαναν) από τον ΑΡΗ να κάνει το μπρέικ στην έδρα του πολυδιαφημιζόμενου(όταν αγωνίζεται κόντρα στον ΑΡΗ) Πανιωνίου τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η δημιουργία μιας πιο ανταγωνιστικής ομάδας είναι εύκολη υπόθεση. Ένας ΑΡΗΣ που θα πραγματοποιούσε την φετινή πορεία του συμπολίτη δεν θα αγωνιζόταν μπροστά σε 200 άτομα αλλά θα είχε έναν μ.ο. εισιτηρίων που ίσως και να ξεπερνούσε τις 4000 και όχι μόνο... Φανταστείτε λοιπόν έναν ΑΡΗ την επόμενη σεζόν που κράταει Βεζένκοφ, Μποχωρίδη, παίρνει προπονητή Γιαννάκη, λύνει το θέμα με τις μεταγραφές και δηλώνει συμμετοχή στην Ευρώπη... οπαδικές επιθυμίες ή μονόδρομος προς την αγωνιστική καταξίωση και την οικονομική εξυγίανση;

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε και μια άλλη παράμετρος που έχει να κάνει με την πολιτική λιτότητας που πιθανόν να ακολουθήσει η διοίκηση Αρβανίτη του χρόνου. Αν οι επόμενες κινήσεις είναι η πώληση Βεζένκοφ ή Μποχωρίδη, η μη άρση του απαγορευτικού της FIBA και η μη συμμετοχή στην Ευρώπη τότε τα 1700 διαρκείας που φέτος κρίθηκαν ως μέτρια στήριξη του κόσμου θα φαντάζουν άπιαστο νούμερο! Όλα τα αντέχουμε σαν οπαδοί, το να μην υπάρχει όραμα και να διεκδικούμε απλά την αποφυγή της καταστροφής με ταβάνι την μετριότητα πραγματικά είναι κάτι που μας σκοτώνει! Οι πρόσφατες δηλώσεις του Θ.Νικολού ήταν ένας τόνος αισιοδοξίας ότι η διοίκηση της ΚΑΕ κινείται προς την σωστή κατεύθυνση σε αντίθεση με τις πρόσφατες δηλώσεις του Χρ.Γαλιλαία που όπως συνηθίζει όχι απλά μας προσγειώνει απότομα αλλά μας κομματιάζει... Βεζένκοφ, Μποχωρίδης έστειλαν το μήνυμα τους προς την διοίκηση της ΚΑΕ. Το ίδιο και ο κόσμος της ομάδος που το έχει στείλει εδώ και πολύ καιρό. Το ερώτημα είναι... μήνυμα ελήφθη;

ΥΓ. Βλέποντας την Μακάμπι να το σηκώνει χάρη στον τεράστιο πρώην προπονητή μας Ντ.Μπλατ και κάποιους παίκτες σαν τον Ράις που πριν λίγα χρόνια ήταν στον Πανιώνιο αναρωτιέμαι πόσο απείχε ο ΑΡΗΣ της Ευρωλίγκας από αυτή την Μακάμπι...

ΥΓ2.  1998-2, 1999-2, 2000-2, 2001-2, 2002-1, 2003-2, 2004-1, 2005-1, 2006-2, 2007-2, 2008-2, 2009-1, 2010-1, 2011-4, 2012-3, 2013-2 είναι η προϊοστορία στο πρωτάθλημα Τουρκίας της Εφές. Φέτος με την ομάδα εργασίας του Β.Αγγέλου στο τιμόνι από τα τέλη Δεκέμβρη κατάφερε από 3η να βγει 6η αφού αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο των πλέιοφς από μια ομάδα με το 1/4 του μπατζετ της Εφές. Φυσικά πάντα υπάρχουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Ας είναι καλά οι μάνατζερ και οι φίλοι μας οι δημοσιογράφοι...

Σχεδόν μια εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση των επίσημων υποχρεώσεων της αγαπημένης μας ομάδας ήρθε η στιγμή να κάνουμε το συνολικό ταμείο της χρονιάς όπως αρέσκονται να ζητάνε διοικούντες, προπονητές και παίκτες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και κυρίως μετά από αποτυχίες για να κατευνάσουν τα πνεύματα και να κερδισούν χρόνο. "Κρίνετε μας στο τέλος", "ταμείο θα κάνουμε στο τέλος", "η ομάδα χρειάζεται 2 μήνες", "μετά τον Δεκέμβρη.." κτλ κτλ που προσωπικά τα εκλαμβάνω ως την εύκολη δικαιολογία στην οποία δύσκολα μπορεί οποιοσδήποτε να αντιπαρατεθεί. Όπως όμως σε όλα στην ζωή έτσι και στον μπασκετικό ΑΡΗ έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και πλέον με μια πιο καθαρή ματιά συνολικά μπορούμε να δούμε αν το πρόσημο του φετινού ΑΡΗ είναι θετικό ή αρνητικό.

Ο κακός καλοκαιρινός σχεδιασμός και τα οφθαλμοφανέστατα λάθη

Οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι συνηθίζουνε να λένε οι ειδικοί και θα συμφωνήσω μαζί τους, ιδίως στην περίπτωση του ΑΡΗ μας που οι διορθωτικές κινήσεις στη μέση της χρονιάς δεν είναι εφικτές λόγω του απαγορευτικού της FIBA. Την διατήρηση του βασικού κορμού είχε ως πρωταρχικό στόχο ο Β.Αγγέλου και οι ιθύνοντες της ΚΑΕ αλλά στην πράξη είδαμε διαφορετικά πράγματα. Ολόκληρη η περιφερειακή γραμμή των γκαρντ(Πάσαλιτς, Βεργίνης, Καραποστόλου) ξηλώθηκε και όλο το βάρος έπεσε στους νεαρούς Μποχωρίδη, Μούρτο, στον εξίσου νέο και χωρίς εμπειρία από Α1 Γκίκα και στον ρολίστα Αθηναίου. Συνολικά και μόνο από το δούμε το θέμα από πλευρά στατιστικής ο ΑΡΗΣ πέρσι είχε ουσιαστικά 5 ετοιμοπόλεμους γκαρντ με τους 3 μάλιστα να είναι ιδιαίτερα έμπειροι και να σηκώνουν σε πολλά παιχνίδια μόνοι τους επιθετικά την ομάδα ενώ φέτος είχε 4 με κανέναν σε θεωρητικό επίπεδο να μην μπορεί να αποτελέσει εγγύηση είτε στην οργάνωση του παιχνιδιού είτε στο σκοράρισμα. Ενώ και στη θέση 3 πάρθηκε το τεράστιο ρίσκο της παραμονής του "άμπαλου" και τραυματία Τζ.Χαντ ενώ θα μπορούσε να γίνει μια μεταγραφή τύπου Γιαννόπουλου(είχε μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό) ή έστω να έμενε ο Τσιάρας που μπορούσε με ευκολία να αγωνιστεί στη θέση 3 και 4. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι το ρίσκο με τον Τζ.Χαντ δημιουργεί και κάποια ερωτηματικά μιας και ο τραυματίας Αμερικάνος που φέτος δεν αγωνίσθηκε σχεδόν καθόλου υπέγραψε πέρσι 2ετες συμβόλαιο συνεργασίας που θα πρέπει να σπάσει. Αν και σε όλες τις επιλογές αυτό που προωθούσε επικοινωνιακά η ΚΑΕ και ο κόουτς Αγγέλου ήταν οτι οι κινήσεις που έγιναν ήταν κατά βάση αναγκαστικές λόγω των περιορισμών στις μεταγραφές και της οικονομικής δυστοκίας, οι διαθέσιμες επιλογές που υπήρχαν έδειχναν ότι έγιναν με βάση τη φιλοσοφία του προπονητή που προτιμούσε παίκτες ρολίστες που θα προσπαθούν να ακολουθήσουν απλά τις εντολές χωρίς να δημιουργήσουν πρόβλημα... Όταν λοιπόν όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν το βασικό θέμα συζήτησης του περσινού Καλοκαιριού στο PlanetARIS.gr και σε άλλες ιστοσελίδες τότε ο χαρακτηρισμός "κακός σχεδιασμός και οφθαλμοφανέστατα λάθη" είναι αρκετά επιεικής.

Για του λόγου το αληθές μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις σχετικές αναρτήσεις και στα σχόλια των επισκεπτών

Επένδυση στον βασικό κορμό και στο μέλλον λόγω FIBA

Χάθηκε ο Πάσαλιτς, λιγοστεύουν οι επιλογές!

Αδιέξοδο στην αναζήτηση γκαρντ

Η τραγική διαχείριση του ρόστερ, η απουσία ρόλων στην ομάδα και οι 2 προπονητές

Ο περιορισμός των μεταγραφών μπορεί να είναι σημαντικό στοιχείο στη δημιουργία μιας ομάδος αλλά η κακή διαχείριση και ο αποκλεισμός παικτών μπορεί να αποβεί καταστροφικός όπως συνέβη στην περίπτωση του ΑΡΗ μας. Για σχεδόν μισό πρωτάθλημα και κάτι παραπάνω ο ΑΡΗΣ αγωνιζόταν χωρίς σέντερ και τον Α.Ασημακόπουλο στα 37 του να αγγίζει και να ξεπερνάει σε αρκετά παιχνίδια τα 30' συμμετοχής, κυρίως στη θέση 5 κόντρα σε πιο ψηλούς και πιο δυνατούς αντιπάλους. Τι και αν στο φινάλε του πρό προηγούμενου πρωταθλήματος ο Κ.Χαρίσης αξιοποιήθηκε από τους συμπαίκτες του και ήταν εκ των κορυφαίων και βασικών λόγων που παραλίγο ο ΑΡΗΣ θα έκανε το μπρέικ με τον Πανιώνιο, ο κόουτς Αγγέλου επέστρεψε στην γνωστή συνταγή με σέντερ τύπου Χάινς και Ντόρσεϊ χωρίς όμως να διαθέτει ανάλογους αθλητές. Το επιθετικό πλάνο της ομάδος δεν συμπεριλάμβανε και τους ψηλούς της ομάδος και η εύκολη λύση του μακρινού σουτ ήταν το σήμα κατατεθέν μας. Νίκες όπως αυτές στην Πυλαία και στη Δράμα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος με αστεία σκορ όπως αποδείχθηκε οφειλόταν κυρίως στον κακό βαθμό ετοιμότητας του αντιπάλου και τίποτα παραπάνω. Συνεχίζοντας με την  τραγική διαχείριση του ροστερ είδαμε και πάλι το φαινόμενο των "χαμένων" παικτών. Στο ένα παιχνίδι κορυφαίος στο άλλο καρφωμένος στον πάγκο. Κανείς παίκτες εκτός ελαχίστων δεν γνώριζε ποιος είναι ο ρόλος του στην ομάδα σε σημείο που μπορεί στο ένα παιχνίδι να αγωνιζόταν 25' και να έπαιρνε τα εύσημα του προπονητή του και στα επόμενα 3 να είχε συνολικό χρόνο συμμετοχής 5 λεπτά... Το φαινόμενο αυτό το είδαμε με παίκτες όπως ο Χαρίσης, ο Σαρικόπουλος, ο Μούρτος, ο Τσακαλέρης, ο Γκίκας. Πιθανόν για να μην φορμαριστούν ιδιαίτερα οι συγκεκριμένοι αθλητές και πάρουν τα μυαλά τους αέρα ο κόουτς Αγγέλου αποφάσισε να τους κόψει την φόρα... Ενώ και με τους νεαρούς Λαρετζάκη και Πουλιανίτη παρόλο που είχαν δείξει θετικά στοιχεία ο ρόλος τους ήταν διακοσμητικός. Η εμφάνιση του Λαρετζάκη στον αγώνα με τον Πανελευσινιακό ήταν απλά η απόδειξη ότι κάτι δεν έβλεπε σωστά ο κόουτς Αγγέλου...  Ενώ μετά από την φετινή περιπέτεια το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι μέχρι και για να κάνεις ένα καθοριστικό φάουλ την κατάλληλη στιγμή πρέπει να έχεις υψηλό μπάτζετ και Αμερικάνους... Ο Μ.Μίνιτς σουλούπωσε ως ένα σημείο την κατάσταση βάζοντας τους ψηλούς στο επιθετικό κομμάτι της ομάδος παρόλα αυτά δεν απέφυγε και αυτός τα λάθη. Το ότι κατάφερε να παρουσιάσει έναν καλύτερο ΑΡΗ μετά τη φυγή του Αθηναίου και το θετικό του ρεκόρ σε νίκες ήττες σε αντίθεση με αυτό που είχε ο Αγγέλου δείχνει απλά ότι ο χρυσός(από την Χαλκίδα) που μας παρουσίαζαν ίσως και να ήταν άνθρακας. Πάντως αυτό που θα μας μείνει από τον Μ.Μίνιτς στην δεύτερη του παρουσία στον πάγκο του ΑΡΗ θα είναι τα χαμόγελα του στον τελικό με τον Παναθηναϊκό χωρίς ίχνος ντροπής ή αίσθησης του τι είχε συμβεί. 

Το "ταξίδι" και ο "προορισμός" πάνω στο παρκέ

Πέρσι ο ΑΡΗΣ χάρη στην εντιμότητα του Πανιωνίου(που κέρδισε μέσα στην Πάτρα την τελευταία αγωνιστική) κατέληξε 6ος και παραλίγο θα έκανε το μπαμ στα πλέιοφς αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Ο αυτονόητος στόχος τόσο βάση λογικής, πλάνου αλλά και των δηλώσεων όλων όσων αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ ήταν το βήμα παραπάνω. Βήμα παραπάνω σημαίνει από 6ος να βγεις τουλάχιστον 5ος. Το να καταλήξεις 7ος είναι βήμα προς τα πίσω. Εξίσου σημαντικό ιδίως για αυτούς που παρακολουθούν από κοντά τον μπασκετικό ΑΡΗ και δεν αρκούνται στο τελικό αποτέλεσμα και στη βαθμολογία είναι και το "ταξίδι". Ο ΑΡΗΣ προς τα μέσα του Β γύρου(και πιο μετά) ήταν μεταξύ των θέσεων 7 με 11 και αυτό από μόνο του φανερώνει πόσο τραγική ήταν η φετινή του πορεία. Αν δεν αυτοκτονούσαμε σε κάποια παιχνίδια κυρίως εντός έδρας θα μπορούσαμε να μιλάμε για έναν ΑΡΗ που άνετα θα ήταν στην 4αδα, δηλαδή για μια εντελώς διαφορετική χρονιά. Όταν όμως παιχνίδια(μπαογκ, Πανιώνιος, Τρίκαλα, Απόλλων Π., Κολοσσός Ρ.)  επανειλημμένα κρίνονται στην αδυναμία σου να κάνεις ένα φάουλ την κατάλληλη στιγμή τότε μάλλον είσαι άξιος της μοίρας σου. Οι 2 νίκες επί του Πανιωνίου με την μια να οδηγεί στον τελικό του κυπέλλου είναι ότι πιο αξιόλογο πετύχαμε την φετινή χρονιά αλλά ταυτόχρονα μας αφήνει και ένα μεγάλο παράπονο μιας και σε αυτά τα 2 παιχνίδια ο ΑΡΗΣ έπαιξε εξαιρετικό μπασκετ και έδειξε ότι έχει δυνατότητες για να πετύχει πολλά περισσότερα από την 7η θέση. Το ότι βλέπαμε κάποιους νεαρούς αθλητές με την φανέλα του ΑΡΗ να παλεύουν ήταν κάτι το αισιόδοξο αλλά παράλληλα ήταν και απογοητευτικό μιας και εύκολα ο καθένας μπορούσε να καταλάβει ότι αυτά τα παιδιά με λίγη βοήθεια παραπάνω(1ή 2 έμπειρους παίκτες) θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά παραπάνω. Δυστυχώς όμως με το κατάντημα του ΑΡΗ ακόμη και τον απλό φίλαθλο κόσμο τον βάζουν στην τραγική λογική του να υπολογίζει πόσο τελικά θα πουληθεί ο Βεζένκοφ και πόσο μπορεί να κοστολογηθεί ο Λ.Μποχωρίδης... 

Η οικονομική εξυγίανση, η μίζερη νοοτροπία και τα επικοινωνιακά τρικ

Πέρα από τους αγωνιστικούς στόχους ο ΑΡΗΣ μας είχε και εκτός παρκέ στόχους που ίσως να ήταν και σημαντικότεροι από αυτούς που κάθε φίλαθλος έχει στο μυαλό του. Η οργάνωση στην ΚΑΕ σε συνδυασμό με την υπαγωγή της ομάδος στο άρθρο 99 ήταν μια τεράστια επιτυχία της διοίκησης Αρβανίτη και αξίζουν τα εύσημα σε όλους όσους βοήθησαν για να επιτευχθεί. Παρόλα αυτά η διοίκηση Αρβανίτη δεν απέφυγε τα λάθη με σημαντικότερο από όλα την μη επένδυση στην αγωνιστική επιτυχία της ομάδος. Είχαμε αναφερθεί σε πρόσφατο άρθρο ότι ο ΑΡΗΣ αν κατάφερνε να βγει 5ος την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος θα είχε ένα οικονομικό όφελος που θα ξεπερνούσε τα 100.000 ευρώ. Φανταστείτε λοιπόν αν ο ΑΡΗΣ με 1 ή 2 παίκτες παραπάνω είχε μια πιο σταθερή πορεία που θα κυμαινόταν μεταξύ τρίτης και πέμπτης θέσης πόσα παραπάνω έσοδα θα μπορούσε να είχε. Αντί λοιπόν να παρουσιαστεί ένας πιο ανταγωνιστικός ΑΡΗΣ πάνω στο παρκέ η διοίκηση αποφάσισε να πατήσει πάνω στα προβλήματα της ομάδος που κληρονόμησε από παλαιότερες διοικήσεις(με ίδιους μετόχους) και με κάθε ευκαιρία να περνάει στην αντεπίθεση  κατηγορώντας τον κόσμο για μη μαζική στήριξη, δικαιολογώντας κάθε παράλογη απόφαση του απόλυτου αφεντικού της ΚΑΕ Β.Αγγέλου και αναπροσαρμόζοντας τους στόχους κατά το δοκούν. Μια νοοτροπία που φυσικά πέρασε σε προπονητές και παίκτες με αποτέλεσμα πραγματικά να υπάρχουν κάποιοι σαν τον συμπαθή Α.Ασημακόπουλο που πραγματικά να πιστεύει και να δηλώνει ότι η χρονιά ήταν πετυχημένη γιατί όταν έφυγε ο Γ.Αθηναίου η ομάδα κινδύνευε με υποβιβασμό... Η μη άρση του απαγορευτικού της FIBA, η αδυναμία συμμετοχής σε κάποιο Ευρωπαϊκό θεσμό, η ξαφνική φυγή του Β.Αγγέλου που ήταν ο άνθρωπος κλειδί στην "κοσμοθεωρία" της ΚΑΕ και η πώληση του Γ.Αθηναίου για ψίχουλα χωρίς τη δυνατότητα αντικατάστασης ήταν εξίσου σημαντικά λάθη της ΚΑΕ που πλήγωσαν τον κόσμο του ΑΡΗ που σαφώς και περίμενε κάτι πιο αισιόδοξο με την φυγή του Γ.Δαμιανίδη από τη θέση του προέδρου. 

Το θλιβερό συμπέρασμα

Όποιος έχει ζήσει έστω και λίγο τον μεγάλο ΑΡΗ ή έχει προλάβει την αύρα που συνέχιζε να υπάρχει για αρκετά χρόνια μετά την φυγή του Νίκου Γκάλη στον μπασκετικό ΑΡΗ θα πρέπει να θεωρηθεί ως ιερόσυλος ή υποκριτής αν δηλώνει ότι η φετινή χρονιά του ΑΡΗ ήταν πετυχημένη. Με το 5ο πιο υψηλό μπάτζετ στην Α1 και με ένα βαρύ όνομα σαν αυτό του ΑΡΗ η δίκαιη 7η θέση είναι απλά η απόδειξη της αποτυχίας. Με τον ΑΡΗ στην έβδομη θέση και χωρίς προοπτική για κάτι καλύτερο είναι ουτοπικό να ζητάμε την μαζική στήριξη του κόσμου που τέτοιες δύσκολες εποχές ψάχνει αφορμές για να χαμογελάσει και όχι για να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο. Σίγουρα το ότι δεν μπήκαμε μέσα οικονομικά, το ότι στην μπασκετική πιάτσα έχει αρχίσει και γίνεται γνωστό ότι στην ΚΑΕ υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που δεν μοιράζουν υποσχέσεις και μεγάλα λόγια όπως οι προηγούμενοι, το ότι η ομάδα μπήκε στο άρθρο 99 και βαδίζει σε έναν δρόμο οικονομικής εξυγίανσης και φυσικά ότι πλέον έχει κάποια δυνατά περιουσιακά στοιχεία σαν τον Βεζένκοφ και τον Μποχωρίδη είναι σημεία αναφοράς. Όλα αυτά είναι θετικά και πιστώνονται στον κ.Αρβανίτη και στους συνεργάτες του, αν όμως αυτή υγεία που φαίνεται να υπάρχει στα γραφεία της ΚΑΕ δεν αποτυπωθεί και πάνω στο παρκέ με αγωνιστικές επιτυχίες(της πλάκας...) που απλά να δίνουν την ελπίδα στον κόσμο τότε κάθε συζήτηση για θετικό αποτέλεσμα θα οδηγεί στο κενό.

ΥΓ. Κάθε κριτική προς την ΚΑΕ ΑΡΗΣ δεν σημαίνει ότι γίνεται κακοπροαίρετα και ότι είναι υποκινούμενη από κάποιους "παλιούς" που έχουν συμφέροντα. Ευελπιστώ κάποια στιγμή οι άνθρωποι της ΚΑΕ να αφουγκραστούν τα θέλω του κόσμου. Μια καλή αρχή είναι να αρχίσουν να ασχολούνται με αυτούς που είναι ήδη κοντά στην ΚΑΕ και στηρίζουν και όχι αυτούς που περιμένουν να δουν τον ΑΡΗ πρωταθλητή ή αντίπαλο με τον μπαογκ για να έρθουν στο γήπεδο.

Το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου απόλαυσαν οι παίκτες και το τεχνικό τιμ της ομάδος παρά το γεγονός που και σήμερα μας κέρασαν απογοήτευση με την παρουσία τους πάνω στο παρκέ. Μια κίνηση που χαρακτηρίζει τον κόσμο του ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια σε σημείο που κοντεύουμε να παρεξηγηθούμε. Και μάλλον πρέπει να μας έχουν παρεξηγήσει ακόμη και οι άνθρωποι που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και ούτε στο φινάλε της χρονιάς είδαμε κάτι το διαφορετικό. Και όταν λέμε κάτι παραπάνω εννοούμε λίγο μπασκετικό εγωισμό παραπάνω και όχι αυτό το φοβισμένο πρόσωπο που δείχνουμε κάθε φορά συναντάμε έναν δυνατό αντίπαλο.

Και αν κανείς αναρωτιέται τι μπορούσε παραπάνω να κάνει αυτή η ομάδα απέναντι στον Ολυμπιακό τότε απλά θα πρέπει να απομονώσει τα πρώτα 3 λεπτά της 3ης περιόδου εκεί όπου οι παίκτες μας ανέβασαν ταχύτητα, έβγαλαν ενέργεια και έδειξαν αποφασιστικότητα στις κινήσεις τους. Έστω για 3' σταμάτησαν να φοβούνται να σουτάρουν(όπως έκανε σχεδόν σε ολόκληρη την αναμέτρηση ο Γκίκας ), πίεσαν και προσπάθησαν να δηλώσουν παρών. Αυτή λοιπόν η προσπάθεια ήταν καθαρά θέμα πόρωσης της στιγμής ή έμπνευσης από ότι ειπώθηκε στα αποδυτήρια. Αυτή την προσπάθεια θέλει να βλέπει ο οπαδός από τους παίκτες της ομάδος ώστε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα το τελικό αποτέλεσμα... Όταν όμως αντί για αυτό βλέπεις παίκτες που δεν τολμάνε να σουτάρουν, που δείχνουν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο και έναν προπονητή που βιάζεται τόσο πολύ να τελειώσει το παιχνίδι που δεν μπαίνει καν στον κόπο να πάρει τάιμ άουτ τότε επιτρέψτε μου να μην ασπάζομαι τα νερόβραστα "παλέψανε τα παιδιά αλλά...".  Όπως ξεκίνησε αγωνιστικά η χρονιά έτσι τέλειωσε. Με την ομάδα να δείχνει καλά στοιχεία αμυντικά αλλά στην επίθεση να ζορίζεται απελπιστικά. Και αν με 60-65 πόντους κερδίζεις κάποιες άλλες κακές ομάδες, τον Ολυμπιακό στην καλή του ημέρα απλά τον περιορίζεις ελαφρώς.  Κάποιες καλές προσωπικές ενέργειες και μερικές εξαιρετικές φάσεις που βγήκαν περνάνε σε δεύτερη μοίρα όταν ο ΑΡΗΣ σε μια σειρά πλέοφς αποκλείεται  χωρίς αντίσταση με συνολική διαφορά 48 πόντων... Ναι ΑΡΗ θυμίσου μια ζωή μαζί σου γιατί το γήπεδο δεν θα μου το κόψει κανείς αλλά αυτή την απογοήτευση δυσκολεύομαι να την χειροκροτήσω. 

Πάει και αυτή η χρονιά, σχεδόν όσο πιο άδοξα μπορούμε. Ζήτημα να μπορούμε να κρατήσουμε 2-3 νίκες από μια σεζόν με περισσότερα από 30 παιχνίδια. Και όταν μιλάμε για μπάσκετ, δηλαδή αυτό που πηγαίνει να δει στο γήπεδο ο κάθε οπαδός τότε καλώς ή κακώς τα οικονομικά, τα διοικητικά, τα δικαστικά και τα λοιπά κομμάτια που αφορούν μια ΚΑΕ μένουν εκτός παρκέ. Εκεί ο ΑΡΗΣ απέτυχε παταγωδός και η 7η θέση στην τελική κατάταξη, δηλαδή μια θέση πιο κάτω από πέρσι είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη. Χωρίς καμία αμφιβολία αυτή η ομάδα διαθέτει αρκετό νεανικό ταλέντο και σίγουρα η διοίκηση του κ.Αρβανίτη δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το προηγούμενο διοικητικό καθεστώς. Παρόλα αυτά η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω με τις δημόσιες τοποθετήσεις των μελών της διοίκησης δεν στέλνει κάποιο αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη χρονιά. Όπως και να ναι τα πράγματα και την νέα αγωνιστική σεζόν θα είμαστε εκεί και θα περιμένουμε το θαύμα...

Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται. 

Το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτήν την ελπίδα δεν μας την στερεί ο αντίπαλος επειδή είναι ανίκητος, ούτε κάποια "παράγκα" αλλά αυτή η μίζερη νοοτροπία που έχει ριζώσει εδώ και περίπου 6-7 χρόνια στην ομάδα. Ακόμη την χρονιά που ο ΑΡΗΣ βγήκε δεύτερος στο πρωτάθλημα με τον Α.Ματζόν στον πάγκο ανυψώσαμε τόσο πολύ τους αντιπάλους μας με αποτέλεσμα παρά το πλεονέκτημα έδρας να αποκλειστούμε από τον Ολυμπιακό. Η κατηούσα πορεία του ΑΡΗ συνεχίστηκε σε τέτοιο βαθμό όπου οι προπονητές μας έφθασαν στο σημείο να μιλάνε για παιχνίδι προπονητικού χαρακτήρα και να θέτουν ως στόχους στα παιχνίδια με τους "μεγάλους" της Αθήνας την καλή εμφάνιση και τις εμπειρίες(από διασυρμούς?!?) των παικτών μας. Λογική συνέπεια ακόμη και όταν οι αντίπαλοι μας ρίχνουν αισθητά το μπάτζετ, βρίσκονται σε κακή ημέρα ή λείπει η μισή ομάδα λόγω τραυματισμών εμείς να αδυνατούμε να κερδίσουμε, όπως ακριβώς έγινε στο παιχνίδι του Β γύρου με τον Ολυμπιακό. Αυτή λοιπόν η κατάσταση μπορεί να εδραιώθηκε με την διοίκηση των νοικυραίων  της ΚΑΕ αλλά όπως φαίνεται βολεύει τους πάντες. Μάλιστα έχει περάσει σε τέτοιο βαθμό στους παίκτες μας που το μόνο άγχος που έχουν πλέον σε αυτά τα παιχνίδια είναι να μην ρεζιλευτούν όπως στον τελικό του κυπέλλου ή στον αγώνα της Δευτέρας στο ΣΕΦ. Τώρα που αγωνιζόμαστε και εντός έδρας μια 15άρα στο κεφάλι είναι αξιοπρεπής, ενώ ήττα με μονοψήφιο αριθμό διαφοράς είναι σχεδόν νίκη. Φυσικά και δεν φταίνε οι παίκτες μας για αυτό το κατάντημα. Άλλοι είναι αυτοί που βάζουν τους στόχους της χρονιάς, άλλοι είναι αυτοί που χαμογελάνε ή σφυρίζουν αδιάφορα όταν ο ΑΡΗΣ εξευτιλίζεται.

Και μέσα σε όλο αυτό κλίμα ενόψει και του επίσημου φινάλε ακόμη μιας μαύρης χρονιάς ήρθε η δημοσίευση του πλάνου βιωσιμότητας. Μια εξαιρετική κίνηση που θα μου επιτρέψετε όμως να πω ότι μπήκε και αυτή στο τσουβάλι με τα αποτυχημένα επικοινωνιακά τρικ της διοίκησης. Η σχετική ανακοίνωση της ΚΑΕ θα έπρεπε να έχει τίτλο "Μην γκρινιάζεις Αρειανέ γιατί πλέον έχεις πλάνο βιωσιμότητας", γιατί αυτό ήταν το μήνυμα που πέρασε τόσο με την συγκεκριμένη ενέργεια όσο και με τις δηλώσεις των μελών της διοίκησης. Οικονομικό και αγωνιστικό είναι 2 διαφορετικά κομμάτια οπότε το να πεις ότι στο ένα πετύχαμε αλλά στο άλλο αποτύχαμε δεν είναι κακό και θα εκτιμηθεί. Το ότι οι αγωνιστικοί στόχοι μας από ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι, δηλαδή έστω 5ος έγινε ξαφνικά 6η θέση είναι από αυτά που προσβάλλουν την νοημοσύνη μας. Αφού δεν μας είπαν ότι στόχος ήταν η είσοδος στο TOP 8 της Basket League μάλλον θα πρέπει να πούμε ευχαριστώ... Όπως και να έχει η θέση μας είναι στο Παλέ, ακόμη και αν πρόκειται για μια σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς. Το αν κάνουμε λάθος και παίκτες και προπονητής έχουν διάθεση να καθυστερήσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους θα φανεί στο γήπεδο.

ΥΓ. Η κριτική δεν είναι πάντα υποκινούμενο προϊόν που εξυπηρετεί "σκοτεινά συμφέροντα" και ούτε αποσκοπεί στην απόλυτη ισοπέδωση.Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται. 

Σάκος του μποξ αποδείχθηκε για ακόμη ένα παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας που με εμφανίσεις σαν και αυτές η ζημία που γίνεται στο γόητρο του κόσμου του ΑΡΗ είναι τεράστια παρά τα όσα ελαφρυντικά και αν ψάξει κανείς να βρει για τον Μ.Μίνιτς και τους παίκτες του. Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα,(που πιθανόν να αποτελεί και ρεκόρ για συνολική διάρκεια αγώνα μπάσκετ) ο  Ολυμπιακός κατάφερε να μας διασύρει με συνοπτικές διαδικασίες. Η ήττα από τον Κολοσσό Ρόδου σήμαινε πρόωρες διακοπές και 2 παιχνίδια βάσανο για κάθε Αρειανό, με το ένα από τα δύο να ολοκληρωθήκε με τον χειρότερο(?) δυνατό τρόπο πριν από λίγο όπως σωστά αποτυπώνει και το τελικό σκορ.

Μια ομάδα καλοδουλεμένη που αγωνίζεται χωρίς πίεση για το τελικό αποτέλεσμα προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι της ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Σήμερα από τα πρώτα 3' της αναμέτρησης ήταν ολοφάνερο ότι οι παίκτες μας δεν ήταν συγκεντρωμένοι και είχαν άλλα στο μυαλό τους. Κακή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση με αποτέλεσμα να γίνονται πολλές προσωπικές ενέργειες υπό δύσκολες συνθήκες και μακρινά σουτ υπό τον φόβο της λήξης του χρόνου των 24'' . Ενώ στην άμυνα τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Σχεδόν όλα τα μακρινά σουτ των παικτών του Ολυμπιακού από το ξεκίνημα του αγώνα έγιναν χωρίς την παραμικρή πίεση. Λογική συνέπεια με το που άρχιζαν να μπαίνουν τα ελεύθερα σουτ το παιχνίδι θα ξέφευγε. Εκεί βέβαια όπως αμέτρητες φορές έχουμε πει κατά το παρελθόν πρέπει να έχεις στον πάγκο έναν σοβαρό προπονητή, ικανό να τραβήξει τα λουριά να ηρεμήσει τον κάθε Μποχωρίδη, να εξηγήσει στον Γκίκα ότι όταν σε μαρκάρουν 5 μέτρα πίσω σουτάρεις, να δώσει έναν ρόλο στον Μούρτο και τον Λαρετζάκη και να προσπαθήσει να διορθώσει κάτι σε αυτό το χάλι. Αντιθέτως όπως είδαμε και στον τελικό του κυπέλλου ο Μ.Μίνιτς ήταν απλός θεατής... Τώρα βέβαια όταν ολόκληρη τη χρονιά δεν μπορούν οι παίκτες σου να κατανοήσουν πότε πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός αγώνα λογικό είναι κάθε οδηγία στα σκουπίδια. Μοναδικός διασωθέντας ο Πελεκάνος που ήταν απελπιστικά μόνος του.

Κάπως έτσι θα μαζευτούμε την Πέμπτη το απόγευμα για την σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς που αρκετοί συνΑρειανοί μας προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόσημο είναι θετικό και ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Η απλή λογική λέει ότι ανεξάρτητα από το πλάνο που θα οργανώσεις σε οικονομικό επίπεδο αυτό αποκλείεται να περιλαμβάνει αγωνιστικά βήματα προς τα πίσω. Και αν ο περσινός 6ος ΑΡΗΣ που κατέληξε φέτος 7ος δεν είναι βήμα προς τα πίσω τότε τι είναι;  Και φυσικά η 7η θέση μπορεί να φάνηκε ότι προήλθε από το τρίποντο του Παπαντωνίου στην Ρόδο αλλά η αλήθεια είναι ότι συνολικά ο ΑΡΗΣ από την αρχή της χρονιάς έδειξε τρομερή αστάθεια και τάσης αυτοκτονίας που ίσως τελικά να πήραμε αυτό που αξίζουμε. Όταν λοιπόν καταλήγεις 7ος και δηλώνεις ικανοποιημένος τότε μην απορείς για τις 30αρες στο κεφάλι. 

ΥΓ. Τελικά έτσι όπως το πάμε το πράγμα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ στο τέλος θα μας καταντήσουν να γίνουμε οι πρώτοι οπαδοί παγκοσμίως που θα βγούμε στον δρόμο να πανηγυρίσουμε αντί για κάποια σπουδαία πρόκριση, κατάκτηση τίτλου, θριαμβευτική νίκη την επίτευξη κάποιας σπουδαίας εμπορικής συμφωνίας...

Τελικά το συμπέρασμα που βγαίνει από την φετινή χρονιά είναι ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη μπασκετική σχολή της σύγχρονης εποχής! Προπονητές που θέλουν να γεμίσουν το βιογραφικό τους ή να επανέλθουν στην ενεργό δράση, νεαροί που θέλουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα ή τραυματίες που θέλουν να ξαναβρούν τα πατήματα τους καθώς και παράγοντες χωρίς χρήμα και εμπειρία μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ μέσα από τον ΑΡΗ μας. Έτσι μάλλον δικαιολογείται και η ατάκα που τα τελευταία χρόνια μας έχει στοιχειώσει "Μπορεί να χάσαμε σήμερα αλλά οι παίκτες πήραν ένα σπουδαίο μάθημα...".

Τα μαθήματα δεν τελειώνουν στην Ρόδο μιας και θα συνεχιστούν σήμερα και την Πέμπτη σε ΣΕΦ και Παλέ αντίστοιχα. Ο Μ.Μίνιτς και οι παίκτες του όπως τα κατάφεραν θα αντιμετωπίσουν στα πλέιοφ τον Ολυμπιακό σε μια σειρά αγώνων που δεν χωράει και πολύ συζήτηση. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να κερδίσει τον χειρότερο Ολυμπιακό(λόγω απουσιών) όλων των εποχών στον αγώνα του Β γύρου παρόλο που ήταν μπροστά για σχεδόν 35' τότε τι να περιμένει σε αυτά τα παιχνίδια όπου ο αντίπαλος μας είναι σχεδόν πλήρης και έχει επικεντρώσει όλο του το ενδιαφέρον στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θα παλέψουμε, θα προσπαθήσουμε, ίσως να αντισταθούμε και λίγο αλλά ως εκεί... Και αυτό όσο και να διαφωνούν αρκετοί δεν οφείλεται αποκλειστικά στα μπάτζετ και στην διαφορά ποιότητα αλλά στην νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και χρόνια που ακόμη και με τα δεύτερα να κατέβουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός το παιχνίδι θα είναι ντέρμπι και πιθανόν στο τέλος να χάσουμε αφού θα ξεχάσουν οι παίκτες μας να κάνουν φάουλ...

Πιθανόν το προτελευταίο παιχνίδι της χρονιάς και όπως γίνεται σε όλα τα σχολεία έτσι και στο δικό μας οι μαθητές θα έχουν το μυαλό τους στα μπάνια. Τουλάχιστον ας ελπίσουμε να μην δούμε φαινόμενα σαν και αυτά του τελικού που ακόμη δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε. Όσο για τη διοίκηση, πολύ σύντομα θα φανεί αν αυτά τα 2 χρόνια τα πήρε τα μαθήματα της ή θα μείνει μετεξεταστέα...

"Πυροτέχνημα" τελικά αποδείχθηκε το φορμάρισμα της ομάδος όπου στο πιο κρίσιμο παιχνίδι των τελευταίων αγωνιστικών επέστρεψε στις μέτριες εμφανίσεις και γνώρισε οδυνηρή ήττα από τον αδιάφορο Κολοσσό. Ένα αποτέλεσμα που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μας οδηγούν στην 7η θέση και μας στέλνουν στο ΣΕΦ και στον Ολυμπιακό με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ελπίδες μας στα πλέιοφς. Μια εξέλιξη που δικαιολογημένα μας γεμίζει με απογοήτευση και αναγκαστικά μας ωθεί να σκεφτόμαστε και πάλι όλα τα λάθη που έγιναν από την αρχή της χρονιάς.

Μπορεί η ομάδα μας να μπήκε δυνατά και να έδειξε ότι ήρθε αποφασισμένη να πάρει την πολύτιμη νίκη αλλά από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκα τα πρώτα αρνητικά δείγματα γραφής μιας και παρόλο που ήμασταν μπροστά στην επίθεση υπήρχε πρόβλημα. Η πολυφωνία στην επίθεση που ήταν και το στοιχείο που είχε αλλάξει τις τελευταίες αγωνιστικές στον τρόπο παιχνιδιού μας σήμερα δεν υπήρχε με αποτέλεσμα σχεδόν όλο το επιθετικό βάρος να πέσει στους  Μποχωρίδη, Πελεκάνο και Βεζένκοφ που πέτυχαν τους 51 από τους 69 πόντους της ομάδος. Ενώ από τους υπόλοιπους προσπάθησαν οι Χαρίσης και Μούρτος χωρίς όμως να κάνουν την διαφορά. Αν και δεν υπήρχε πλήρη τηλεοπτική κάλυψη πέρα από κάποια αποσπασματικές συνδέσεις που έκανε το Novasports ώστε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, απορίας άξιο είναι το γιατί ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου σύμφωνα με την στατιστική όπως ήταν ο Βεζένκοφ αγωνίστηκε μόλις 21΄ σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ δεν είχε τις επιθετικές λύσεις των προηγούμενων αγωνιστικών. Από την άλλη όπως φάνηκε σε όλα τα γήπεδα σήμερα αδιάφορες ομάδες δεν υπήρχαν και ο Κολοσσός έκανε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε ομάδα που σέβεται τους οπαδούς και την ιστορία της.  Και παρόλο που από το +8 βρέθηκε στο -2 λίγο πριν την λήξη του αγώνα τελικά χάρη στο τρίποντο του Νώντα Παπαντωνίου 1'' πριν την λήξη του αγώνα πήρε την νίκη. Ένας Παπαντωνίου που όπως και στο Παλέ έτσι και στην Ρόδο ήταν ο καλύτερος παίκτης του Κολοσσού. Ένας παίκτης τον οποίο έχουμε αναφέρει αρκετές φορές μέσα από το PlanetARIS.gr τα τελευταία 2 χρόνια όταν η δικαιολογία για το απαγορευτικό μεταγραφών της FIBA αρχίζει και κουράζει. 4η γεμάτη χρονιά στην Α1 για τον 23χρονο παίκτη με τις 2 προηγούμενες στο Περιστέρι να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και κατέληξε στον Κολοσσό. Όταν οι φωστήρες του τεχνικού τιμ της ΚΑΕ αποφάσισαν να αφήσουν την ομάδα με λιγότερους περιφερειακούς παίκτες, χωρίς ούτε έναν από αυτούς στους οποίους βασίστηκαν να έχουν στο βιογραφικό τους τον χρόνο συμμετοχής που έχει ο νεαρός αθλητής στην Α1.

Κατάρα έχει πέσει στον σύλλογο και όλα μας πάνε στράβα μπορεί να πει κάποιος ή απλά ότι θερίζουμε ότι σπείραμε το καλοκαίρι όπου γίνεται ο σχεδιασμός της ομάδος... Μπορεί αγαπημένες ατάκες των προπονητών και των διοικήσεων να είναι "στο τέλος κάνουμε ταμείο", "να μας κρίνετε στο τέλος", "στα πλέιοφς θα δείξουμε", κτλ κτλ αλλά η σταθερότητα και η αγωνιστική αξιοπιστία είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας σωστής επαγγελματικής ομάδος. Πέρσι που τόσο πολύ ανεβάσαμε την ομάδα μας για τις εμφανίσεις της στους αγώνες με τον Πανιώνιο προσπεράσαμε με τεράστια ευκολία μια μίζερη χρονιά που αν δεν μας ευνοούσαν τα άλλα αποτελέσματα και δεν ήταν σωστός ο Πανιώνιος στην Πάτρα θα καταλήγαμε έβδομοι όπως φέτος που οι συγκυρίες μας τα χάλασαν. Έτσι λοιπόν φέτος σύμφωνα με την εικόνα που δείξαμε ολόκληρη την χρονιά ο ΑΡΗΣ μάλλον για την 7η θέση αξίζαμε μιας και όλες οι ομάδες που μας προσπέρασαν και ιδιαίτερα οι Πανιώνιος, μπαογκ και ΑΕΝΚ από την αρχή έδειξαν ένα σαφώς καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο. Ο ΑΡΗΣ οφείλει να παλέψει τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε και κάτι καλύτερο από κάποια "τιμητική εμφάνιση". Τουλάχιστον τώρα που καταλήξαμε έβδομοι ας σταματήσουν τα παραμύθια στην ΚΑΕ περί στόχων που παρουσιάζονται όπως βολεύει και πλάνων με μακρινό χρονικό ορίζοντα και ας κοιτάξουν σε αυτό το αστείο πρωτάθλημα να παρουσιάσουν μια ομάδα που τουλάχιστον να μην πληγώνει τον Αρειανό, όπως τον πλήγωσε σήμερα...

ΥΓ1. Τώρα δηλαδή ο Μίνιτς δεν κάνει καλή δουλειά και φεύγει;

ΥΓ2. Παρακαλούμε τους αμέτοχους-μετόχους αφού αποφάσισαν να ανοίξουν το στοματάκι τους και να "πιαστούν" με τον έναν και συγκεκριμένο όπου όλοι οι παράγοντες του ΑΡΗ έχουν κάτι να πουν να μας εξηγήσουν για τα χρέη της ΚΑΕ, τον Γ.Δαμιανίδη και την συμμετοχή τους στις "πετυχημένες" διοικήσεις της ΠΑΕ που στήριξαν.