Στον ύπνο πιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στη Λάρισα, δέχθηκε γκολ μόλις στο 3’ και αντί για αφύπνιση ακολούθησε ο ύπνος του δικαίου. Η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη εντός έδρας νίκης της και ο ΑΡΗΣ μας βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στον αγωνιστικό του πυθμένα. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση σε ένα χρονικό σημείο όπου παρά τα αποτελέσματα, με την επιστροφή των τραυματιών φαινόταν η ομάδα να βρίσκει την ταυτότητα της. Μόνο ο κόσμος όρθιος, που παρά την απογοήτευση του έδωσε δυναμικό παρών στη Λάρισα.

ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

Μόλις 3’ χρειάστηκαν στο παιχνίδι για να πετύχει η ΑΕΛ το γκολ που έμελλε να είναι και το νικητήριο. Φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή, γρήγορη εκτέλεση με πάσα, άμυνα σε ύπνο, άπιαστο γυριστό διαγώνιο σουτ και 1-0. Τόσο απλά, τόσο επιπόλαια… Η συνέχεια είχε κάποιου είδους αντίδραση που περιορίστηκε μόλις σε 2 καλές ευκαιρίες με Σούντμπεργκ και Φατιγκά. Και μετά το χάος της ανούσιας κατοχής με το ανέφτικο build up από πίσω και τη δυσλειτουργία στη μεσοεπιθετική ανάπτυξης της ομάδας.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τι και αν ο Χιμένεθ προσπάθησε να συμμαζέψει τα πράγματα στην έτσι και αλλιώς μπερδεμένη ενδεκάδα που επέλεξε, αποτέλεσμα μηδέν. Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να έχει την ανούσια κατοχή χωρίς όμως να καταφέρνει να γίνεται απειλητικός. Αντιθέτως η ΑΕΛ είχε κάποιες καλές στιγμές που ανέδειξαν τον Διούδη ίσως τον μοναδικό διασωθέντα από το σημερινό ναυάγιο.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Μαχαιριά στην καρδιά του Αρειανού που πήγαινε να αναθαρρήσει  στα τελευταία παιχνίδια ήταν το σημερινό στη Λάρισα. Εκεί όπου ξαφνικά όποια βήματα προόδου είχαμε διακρίνει, ξεχάστηκαν με περίσσια ευκολία και είδαμε μια από τα ίδια. Οι επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα σε μια εποχή όπου μετράμε επιστροφές τραυματιών και νέες μεταγραφές γεννάει ερωτηματικά. Όπως και η έλλειψη μαχητικότητας από τους παίκτες μας είναι κάτι που εντυπωσιάζει αρνητικά. Τελείωσε η χρονιά; Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον; Για αυτό και για «μανατζερικούς» λόγους είδαμε τον Μορουτσάν να παίρνει χρόνο; Η διαπραγμάτευση με τον Μορουτσάν είναι προτεραιότητα για τον σύλλογο; Όχι το να δούμε και λίγο μπάλιτσα μπας και στο τέλος πιάσουμε έστω τη βάση των στόχων; Έχει τεθεί κάποιος στόχος στον Χιμένεθ γιατί έτσι όπως παρέταξε την ομάδα δεν έμοιαζε να καίγεται και για τη νίκη. Και αν ο προπονητής και η διοίκηση δεν καίγονται για τη νίκη μάλλον και οι παίκτες θα ακολουθήσουν. Γιατί σήμερα από τον τρόπο που κατέβηκε και αγωνίσθηκε η ομάδα δεν έμοιαζε να στοχεύει ξεκάθαρα στη νίκη. Περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν πάμε να μην χάσουμε και ότι βγει… Ότι βγει και ότι κάτσει όπως μοιάζει και η διαχείριση των τραυματιών. Τελικά οι Καντεβέρε και Δώνης επέστρεψαν; Ο Γιένσεν; Ο Ράκιτς έμεινε από δυνάμεις επειδή έπαιξε Τετάρτη; Μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στο χορτάρι.

ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Κάτι σαν πεισματάρικο, αγύριστο κεφάλι μοιάζει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ που αρνείται να αλλάξει τις κακές του συνήθειες παρόλο που έχει πιάσει πάτο. Είτε μιλάμε για κολλήματα του Χιμένεθ είτε για τερτίπια και υπερευαισθησία αρκετών παικτών το αποτέλεσμα στο γήπεδο είναι ένας ΑΡΗΣ άνευρος, στατικός και αδιάφορος που ούτε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα δεν βρίσκει λόγο να προσπαθήσει παραπάνω μπας και σώσει έστω τον βαθμό. Μετά και το σημερινό πισωγύρισμα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την υπάρχουσα κατάσταση δεν πάμε πουθενά και οι άμεσες ριζικές αλλαγές είναι το μόνο που μπορεί να μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια. Τη συνέχεια φέτος αλλά και του χρόνου. Κρίμα για τον κόσμο που με κάθε ευκαιρία παραμερίζει την πίκρα του και στηρίζει δυναμικά την ομάδα όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στη Λάρισα.

ΥΓ. Καμία διαιτησία δεν μας έφταιξε για το σημερινό χάλι. Με αφορμή όμως τα πέναλτι του βάζελου στα λάθη του Ρόουζ για το κύπελλο, σήμερα το VAR άνετα είχε 2-3 φάσεις που αν έδειχνε την ανάλογη ευαισθησία θα βλέπαμε και το κράτημα στην ευκαιρία του Σούντμπεργκ και την ξεκάθαρη κίνηση με το σώμα του πεσμένου παίκτη της Λάρισας πάνω στον Πέρεθ και πιθανόν και ένα χέρι που το συνδρομητικό το έπνιξε με συνοπτικές διαδικασίες. Ευαισθησίες είναι αυτές όμως, τι να κάνουμε…

Το αυτονόητο έκανε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στο Περιστέρι, παίρνοντας εύκολα την πρόκριση με 93-75. Αυτονόητη η νίκη-πρόκριση ωστόσο το ζητούμενο ήταν και η εμφάνιση λόγω της απόφασης-έκπληξη να αφαιρεθούν 3 παίκτες από το ρόστερ. Σε αυτό το κομμάτι ο ΑΡΗΣ φάνηκε ελαφρώς βελτιωμένος κυρίως λόγω της διάθεσης που έδειξαν οι παίκτες μας κατά τα άλλα τίποτα το ουσιαστικό. Στα θετικά ότι οι περίπου 2000 φίλοι της ομάδας που βρέθηκαν στο γήπεδο δεν έφυγαν με σπασμένα νεύρα όπως συνηθίζεται φέτος.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΡΙΠΟΝΤΩΝ ΜΕ ΝΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΑΡΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παρκέ με αποφασιστικότητα, ένταση και ξεκάθαρη διάθεση να “καθαρίσει” το ματς από νωρίς. Με τον Μήτρου-Λονγκ σε καλή βραδιά, τον Άντζουσιτς να δίνει λύσεις από τον πάγκο και τον Τζόουνς να κάνει τη διαφορά όταν χρειάστηκε, η ομάδα του Μίλιτσιτς πήρε από το ξεκίνημα το πάνω χέρι. Η κακή όμως περιφερειακή μας άμυνα και η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας, οδήγησαν στο οριακό 25-23 του πρώτου δεκαλέπτου. Στο 2^ο δεκάλεπτο με τον Κουλμπόκα on fire να πυροβολεί με κάθε ευκαιρία και τον Κώστα Αντετοκούνμπο να βελτιώνει την εικόνα μας σε άμυνα και ριμπάουντ η ομάδα μας άρπαξε την ευκαιρία και έβαλε γερές βάσεις για τη νίκη κλείνοντας το ημίχρονο στο +13.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ, ΦΡΕΝΑΡΕ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΠΛΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ

Στους ίδιους ρυθμούς εξελίχθηκε και το 2^ο ημίχρονο με τη διαφορά να εκτοξεύεται στο +21 και να διατηρείται για κάμποση ώρα πάνω από τους 15. Σε εκείνο όμως το σημείο οι πειραματισμοί του Μίλιτσιτς και η εμμονή του σε σχήματα που δεν έβγαιναν έφεραν προς στιγμή τα πάνω κάτω. Η διαφορά έφθασε μονοψήφια νούμερα αλλά κάπου εκεί δόθηκε ένα τέλος. Ο κόουτς το διαχειρίστηκε με περισσότερη λογική, η ομάδα αντέδρασε και έφθασε εύκολα στη νίκη χωρίς άγχος.

ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Για όσους το έχουν ξεχάσει, το Περιστέρι πριν ενάμιση μήνα πάλι στο Nick Galis Hall για το πρωτάθλημα μας πήγε στην παράταση. Και μόνο που σήμερα πήραμε τη νίκη χωρίς σασπένς είναι ένα δείγμα ότι η ομάδα έχει δυναμώσει. Είναι αρκετό αυτό; Πιθανόν ναι για να ανταγωνίζεται ομάδες σαν το Περιστέρι, τον Ηρακλή ή τη Μύκονο, σίγουρα όχι αν μιλάμε για τον απαλλαγμένο από τα χρέη ΑΡΗ της εποχής Σιάο. Και να μην είχε ανέβει ο πήχης πάλι ο στόχος ο ίδιος θα ήταν και όχι απλά να είσαι ο καλύτερος των μικρομεσαίων. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Μίλιτσιτς να κάνει πολλά περισσότερα από το να αφαιρέσει 3 παίκτες από το ρόστερ. Σήμερα χρησιμοποίησε πιο ορθολογικά σχήματα κυρίως στις θέσεις των ψηλών και αν και μας πήραν αρκετά επιθετικά ριμπάουντ, στο σύνολο είχαμε περισσότερα. Συν την άμυνα του Αντετοκούνμπο που ήταν ένα στοιχείο που δεν είχε η ομάδα. Για όλα τα υπόλοιπα όμως θέλει πολύ δουλειά και άλλα μυαλά. Άλλα μυαλά κυρίως από τον κόουτς μιας και οι παίκτες είναι αυτοί που είναι. Όσο αδυνατεί να το καταλάβει ο Μίλιτσιτς ώστε να προσαρμόσει τα πλάνα του με βάσει αυτούς, όλα θα παραμένουν ίδια. Οι «περιφερειακοί» θα κάνουν τα δικά τους τα παράλογα και οι ψηλοί θα φορτώνονται με ανόητα φάουλ στο κέντρο του γηπέδου χωρίς λόγο… Τουλάχιστον με τις αποχωρήσεις έγινε μια αρχή, στάλθηκε ένα μήνυμα προς τους παίκτες και περιορίστηκε και το άλλοθι του προπονητή.

ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ

Δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης στον αντίπαλο του ο ΑΡΗΣ μας και εύκολα πήρε την πρόκριση που ήταν και το ζητούμενο. Αυτό όμως που προέχει στην παρούσα φάση είναι να μας δείξει η ομάδα ότι ξέρει που βαδίζει. Το ξαφνικό διαζύγιο με 3 παίκτες δεν είναι μια απόφαση που την βλέπεις συχνά. Σε αυτόν τον ΑΡΗ όμως που παρακολουθούμε από το περασμένο καλοκαίρι δεν ξενίζει… Το αν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση θα φανεί στη συνέχεια. Σίγουρα όμως δείχνει διάθεση για να αλλάξει κάτι και αυτό είναι αναμφίβολα θετικό.

ΥΓ. Η εικόνα του Παλέ σήμερα(όπως και στο παιχνίδι της Τετάρτης) δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας της εγκληματικής διαχείρισης της φετινής κατάστασης. Με 3500 διαρκείας που είχαν δικαίωμα δωρεάν εισόδου… αλλά τους περισσότερους να επιλέγουν την ψυχική τους ηρεμία.

Ήθελε την πρόκριση αλλά τελικά επιστρέφει με 3 γκολ ο ΑΡΗΣ μας από το ΟΑΚΑ όπου αν και το προσπάθησε τελικά φάνηκε λίγος για να το καταφέρει. Οι χαμένες μας ευκαιρίες στο 0-0 αλλά και στο 1-0 πληγώνουν πιο πολύ από τις επιλεκτικές ευαισθησίες που δείχνουν εκεί στον VAR όταν βλέπουν ΑΡΗ. Αυτό όμως που μένει στο φινάλε είναι ότι από τις 14/01 ο ΑΡΗΣ έχει μείνει με τον ελάχιστο στόχο ζωντανό και αυτόν να τον διεκδικεί με ξεκάθαρο μειονέκτημα.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΘΡΑΣΣΟΣ ΑΛΛΑ…

Ο Άρης μπήκε με θράσος στο ΟΑΚΑ. Στο 10', ο Μόντσου είχε διπλή τεράστια ευκαιρία. Πλάσαρε πρώτα πάνω στον Λαφόν, και στην επαναφορά – με την εστία κενή – κατάφερε να τη στείλει... άουτ. Και όταν δεν κάνεις το γκολ σε τέτοιες φάσεις, η μπάλα σε τιμωρεί. Λίγο μετά, ο Μπακασέτας ξεζούμισε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε και με ένα συρτό σουτ έξω από την περιοχή που πέρασε ανάμεσα από πολλά πόδια έκανε το 1-0.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΤΑΝ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Δεν πτοήθηκε η ομάδα από το 1-0 και συνέχισε σχεδόν με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε ξεκινήσει το παιχνίδι. Στο 35' ο Μορόν κατέβασε υπέροχα, πλάσαρε σωστά, αλλά ο Λαφόν το έβγαλε με τα ακροδάχτυλα. Η ομάδα πίστευε στην ανατροπή και αυτό φάνηκε στα πρώτα λεπτά του Β ημιχρόνου όπου 2 φορές, μια ο Παναγίδης και μια ο Μόντσου δεν κατάφεραν να ισοφαρίσουν. Κόντρα σε αυτό το μομέντουμ που είχαμε ήρθε ξαφνικά η αγκαλιά του Ρόουζ που την είδαν τα γατόνια του VAR και από την άσπρη βούλα ο Μπακασέτας έκανε το 2-0. Η επιλεκτική ευαισθησία του VAR είχε και συνέχεια λίγα λεπτά αργότερα με τον Ρόουζ και πάλι πρωταγωνιστή στη φάση και το τελικό 3-0 να διαμορφώνεται ξανά από την άσπρη βούλα.

ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ

Αποφασιστικότητα, σωστή νοοτροπία, πνευματική ετοιμότητα, όπως θέλεις πες το. Ο ΑΡΗΣ είχε τις ευκαιρίες για να αλλάξει τις ισορροπίες της αναμέτρησης αλλά τις πέταξε όλες στα σκουπίδια και μαζί και την πρόκριση. Θα περίμενε κανείς από τον Χιμένεθ 2-3 διαφορετικές επιλογές με βάσει όσα είδαμε κόντρα στην ΑΕΚ αλλά μάλλον ήθελε πιο φρέσκα πόδια. Όταν όμως βλέπεις έναν Μόντσου να χάνει τα άχαστα ή να γυρίζει διαρκώς τη μπάλα πίσω – κάτι που δεν το έκανε με την ΑΕΚ – χωρίς ουσιαστικό λόγο, τι να σου κάνει ο προπονητής; Όταν ο ανεβασμένος Ρόουζ των τελευταίων αγωνιστικών με τόση εμπειρία από ελληνικό πρωτάθλημα δίνει τέτοια «δώρα» στους αντιπάλους, τι κάνεις; Δεν τους βάζεις; Ρισκάρεις με άλλους που δεν είναι έτοιμοι σωματικά; Ανεξάρτητα πάντως από το πικρό τελικό αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ σε σχέση με ότι έχουμε δει από το ξεκίνημα της χρονιάς, τώρα που επιστρέφουν οι τραυματίες δείχνει σημάδια βελτίωσης. Και ναι στο πρωτάθλημα μας έχει απομείνει μόνο ο στόχος της Ευρώπης αλλά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την επόμενη χρονιά. Έστω και με καθυστέρηση, αν ο υγιής ΑΡΗΣ υπό τις οδηγίες του Χιμένεθ αρχίσει να αποδίδει ίσως τελικά να μπορούμε να κρατήσουμε και κάποια κομμάτια από μια ομάδα που δεν έπειθε καθόλου. Ναι δεν είναι ο στόχος που θα θέλαμε αλλά η ομάδα πρέπει να έχει και μια συνέχεια. Γιατί με 25 μεταγραφές κάθε χρόνο δουλειά δεν γίνεται.

ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΡ – ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

Σπατάλησε τις ευκαιρίες του ο ΑΡΗΣ μας, δεν είχε το killer instinct που χρειαζόταν για να πάρει την πρόκριση. Αντιθέτως ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε όλα τα «δώρα» που του προσφέραμε και έφθασε σε μια εύκολη νίκη. Δύσκολο βράδυ για κάθε Αρειανό το σημερινό μιας και μετά τον αποκλεισμό από το κύπελλο και την πορεία μας στο πρωτάθλημα, το μόνο που μας απομένει είναι να κάνουμε υπολογισμούς διαβάζοντας το πρόγραμμα της superleague, να διαιρούμε βαθμούς μετά από κάθε αγωνιστική και να ελπίζουμε στο τέλος την «βάση» να την πιάσουμε. Κρίμα και κουράγιο…

ΥΓ. Για τον ΑΡΗ ξεκάθαρες αγκαλιές και τραβήγματα για τους άλλους «φάσεις από αυτές που γίνονται διαρκώς στο παιχνίδι, σχεδόν σε κάθε κόρνερ».

ΥΓ2. Χωρίς γκολ δεν πας πουθενά, οπότε δεν θα πω ότι η διαιτησία έκρινε την πρόκριση. Όταν όμως  βλέπεις το σπρώξιμο-χτύπημα στον Παναγίδη με το σκορ 2-0 και τον διαιτητή να μην σφυρίζει τίποτα και το ζήλο του βοηθού και του διαιτητή να διακόψουν το παιχνίδι όταν πας να βγεις στην αντεπίθεση για να παρέμβει το VAR καταλαβαίνεις που θα πήγαινε το έργο ακόμη και αν πετύχαινες και γκολ.

Σταθερά κακή παραμένει η αγωνιστική εικόνα του ΑΡΗ μας, με τη νέα βαριά ήττα από την Χάποελ Ιερουσαλήμ στο Nick Galis Hall να είναι μια ακόμη απόδειξη ότι τίποτα δεν λειτουργεί σωστά σε αυτή την ομάδα. Παιδαριώδη λάθη, χαλαρή άμυνα, χαμένα ριμπάουντ και σκαμπανεβάσματα στην επίθεση ήταν όλος ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ανήμποροι οι παίκτες να αντιδράσουν, ανήμπορος και ο Μίλιτσιτς να διαχειριστεί την κατάσταση. Το μισοάδειο γήπεδο και οι έντονες αποδοκιμασίες κατά τη διάρκεια αλλά και στο φινάλε του αγώνα μοιάζει σαν την λογική εξέλιξη της τραγικής κατάστασης που βιώνει φέτος ο Αρειανός οπαδός.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Δεν χρειάστηκε και πολύ για να καταλάβει κανείς πως θα εξελισσόταν το παιχνίδι. Μόλις στα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά του αγώνα η Χάποελ πρόλαβε να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα της σε όλους τους τομείς. Αντίσταση δεν βρήκε καμία, όποτε αστοχούσε έπαιρνε το επιθετικό ριμπάουντ και χωρίς να ζοριστεί έχτισε διψήφια διαφορά.  Στο δεύτερο δεκάλεπτο χάρη στην αγωνιστική άνοδο του Νουά, του Τζόουνς και του νεοφερμένου Αντετοκούνμπο η ομάδα έβγαλε αντίδραση μειώνοντας σε 35-39 αλλά αυτή δεν κράτησε πολύ. Το ημίχρονο έκλεισε στο -9 αφήνοντας ελπίδες για τη συνέχεια.

ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Τι και αν περιμέναμε να βγουν οι παίκτες μας πιο αποφασισμένοι από τα αποδυτήρια μετά τις οδηγίες του Μίλιτσιτς… Η Χάποελ πάτησε γκάζι και ο ΑΡΗΣ αντί να βελτιωθεί έγινε χειρότερος με την διαφορά  να ξεφεύγει στο +29. Ο κόουτς και αυτός με τη σειρά του πέταξε λευκή πετσέτα, άρχισε να χρησιμοποιεί περίεργα σχήματα τα οποία το μόνο που κατάφερναν ήταν απλά να εκνευρίζουν περισσότερο τον κόσμο που βρέθηκε στο γήπεδο.

ΧΑΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Κουράζει η επανάληψη αλλά δυστυχώς ο ΑΡΗΣ σήμερα απλά επανέλαβε ότι ακριβώς έκανε και στα προηγούμενα παιχνίδια. Και όταν μιλάμε εδώ και καιρό για στασιμότητα αυτό εννοούμε. Ο Μίλιτσιτς αδυνατεί να βρει λύσεις, έχει πετάξει το μπαλάκι των ευθυνών στους παίκτες και το μόνο που του έχει μείνει είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να διαχειριστεί επικοινωνιακά το αγωνιστικό ναυάγιο. Ναι η Χάποελ είναι μια καλή ομάδα αλλά η κακή μας άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ, τα φθηνά λάθη και το μπάχαλο στην επίθεση δεν έχουν να κάνουν με τον αντίπαλο. Με οποιαδήποτε ομάδα που μας πλησιάζει έστω και λίγο σε δυναμικότητα(αν δεν μας ξεπερνάει) τα ίδια ακριβώς προβλήματα έχουμε. Αυτή τη στιγμή πάντως 2 είναι οι δρόμοι. Ή αλλάζεις 2-3 ξένους μαζεμένους ή αλλάζεις τον προπονητή και ίσως έναν παίκτη ελπίζοντας να έρθει η αλλαγή. Οτιδήποτε άλλο είναι κινήσεις απελπισίας.

ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Σε μόνιμη άρνηση παραμένει ο ΑΡΗΣ μας, κολλημένος με τα προβλήματα που τον ταλανίζουν από την αρχή της χρονιάς. Η  Χάποελ Ιερουσαλήμ όντας ανώτερη έστησε το δικό της πάρτι στο Nick Galis Hall με τους παίκτες και τον προπονητή μας σε έναν άχαρο ρόλο, απλά να μοιράζουν εκνευρισμό. Το έχουμε ξαναζήσει δυστυχώς το έργο και μόνο με γενναίες αποφάσεις μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Με τυφλή εμπιστοσύνη και ευχολόγια δεν πας πουθενά.

ΥΓ. Όλους τους παίκτες άχρηστους τους έχουμε βγάλει… ευτυχώς που ο προπονητής είναι καλός!

Ποδαρικό στις «κλοπές» έγινε απόψε στο Κλ.Βικελίδης με τον Νορβηγό διαιτητή και τον συνεργάτη του στο VAR να πλαστογραφούν το τελικό αποτέλεσμα με μια απόφαση σκάνδαλο! Από το περίφημο «touch» του Αγρινίου φθάσαμε στο σημερινό φάουλ-ανακάλυψη του Ρόουζ στο ξεκίνημα της φάσης του γκολ του Ντούντου για το 2-1. Σε μια βραδιά που ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να παίξει καλό και ουσιαστικό ποδόσφαιρο αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε παθητικό ρόλο. Για αυτό και χειροκροτήθηκε στο φινάλε από τον κόσμο του παρά το Χ.

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Το ματς ξεκίνησε με τον ΑΡΗ μας να μπαίνει δυνατά, να πιέζει ψηλά με σωστό τρόπο και να εκτελεί με ευλάβεια το πλάνο του Χιμένεθ. Απείλησε από νωρίς όμως στο 8’ ήρθε ένα αβίαστο λάθος από τον Τεχέρο που οδήγησε στο 0-1 κόντρα στη ροή του αγώνα. Φθηνό λάθος, μαχαιριά στη ψυχολογία που έχτιζε η ομάδα ως εκείνο το σημείο αλλά ο ΑΡΗΣ δεν έκανε πίσω. Αντιθετώς, απάντησε άμεσα μέσα στα επόμενα 120’’ με 2 καλές ευκαιρίες αλλά και το πολύ ωραίο γκολ του ανεβασμένου Γιένσεν! Οι παίκτες του Χιμένεθ έμοιαζαν απόλυτα συγκεντρωμένοι και συνέχισαν να ελέγχουν το παιχνίδι με χαρακτηριστική ευκολία.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΛΕΨΑΝ

Μια ομάδα υπήρχε μέσα στο γήπεδο και αυτή ήταν ο ΑΡΗΣ. Έτσι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Μπορεί να μην δημιουργούσαμε καλές ευκαιρίες αλλά είχαμε καλή κυκλοφορία αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε μια μόνιμη θέση άμυνας. Και στο 57’ που προσπάθησε λίγο να ανέβει ήρθε η αντεπίθεση με την μαγική πάσα του Γιένσεν στον Ντούντου, η βολίδα του Βραζιλιάνου και το 2-1! Η χαρά μας όμως δεν κράτησε πολύ… το VAR επενέβει για μια φάση πολύ πιο πίσω που ούτε στο μπάσκετ δεν θα το σφύριζαν φάουλ με τον διαιτητή να βλέπει και αυτός ένα ακόμη «touch» σαν εκείνο το περίφημο του Λανουά για το ακυρωθέν γκολ στο Αγρίνιο. Μια φάση που έκρινε την αναμέτρηση παρόλο που και στη συνέχεια είχαμε και κάποιες στιγμές που θα μπορούσε να γίνει ξανά το 2-1. Η ΑΕΚ εμφανίσθηκε μόλις στα τελευταία 3’ της αναμέτρησης που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον εκνευρισμό των παικτών μας από τα προκλητικά σφυρίγματα του νορβηγού διαιτητή.

ΠΙΟ ΜΥΑΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Προσπερνώντας την διαιτητική σφαγή και συνυπολογίζοντας την δυναμική και το φορμάρισμα του αντιπάλου, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε σήμερα την πιο ολοκληρωμένη εμφάνιση του. Πρώτη φορά είδαμε σωστή πίεση ψηλά. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλό build up από πίσω. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλή κυκλοφορία της μπάλας προς την επίθεση. Πρώτη φορά είδαμε να απειλεί και από τα 2 άκρα με συνέπεια. Χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς νεκρά διαστήματα αλλά σταθερά μαχητικός με ένταση και αποφασιστικότητα. Από την αρχή μέχρι το 89’ ο ΑΡΗΣ έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή και τίποτα δεν θύμιζε την προβληματική ομάδα που κυνηγούσε την ουρά της και δεν ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Πιθανόν να έπρεπε να φρεσκάρει λίγο την ομάδα ο Χιμένεθ προς το τέλος αλλά από την άλλη υπήρχε μια συνοχή που δεν έπρεπε να χαλάσει. Αυτό πάντως που έχει την αξία του είναι ότι μετά το αγωνιστικό «restart» κόντρα στον Παναιτωλικό για το κύπελλο σήμερα η ομάδα ανέβασε και άλλο την απόδοση της. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει και στη συνέχεια. Τώρα που επιστρέφουν σιγά σιγά οι τραυματίες και όλα μπαίνουν σε μια σειρά.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΗΣ

Κόντρα στην φορμαρισμένη ΑΕΚ που μέχρι την προηγούμενη αγωνιστική οδηγούσε την κούρσα του πρωταθλήματος, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση πέτυχε 2 γκολ, δέχθηκε μόλις 1 αλλά  ο Νορβηγός διαιτητής και ο συνεργάτης του στο VAR ήταν αποφασισμένοι να μας στερήσουν τη νίκη. Μια απόφαση που δυστυχώς δεν ξενίζει… Το πλαστογραφημένο τελικό αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει αυτό που παρακολουθήσαμε. Μπράβο στην ομάδα για την προσπάθεια, μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΥΓ. Αυτό θεωρείται «κανονικότητα» για το ελληνικό πρωτάθλημα των τεσσάρων δυναστών του.

Μετά κόπων και βασάνων ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να διπλασιάσει τις νίκες του επί του μαχητικού Ηρακλή και να βελτιώσει την θέση του στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ αν και προηγήθηκε με 17 πόντους στην 3^η περίοδο, πάλεψε… με όλες τις δυνάμεις του ώστε να το χάσει το παιχνίδι, ευτυχώς όμως ο Ηρακλής δεν εκμεταλλεύτηκε τα δώρα μας και η νίκη βάφτηκε κιτρινόμαυρη. Έντονη δυσαρέσκεια στον κόσμο για το συνονθύλευμα που παρακολουθήσαμε παρά τη σημαντική νίκη.

ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΝΤΕΡΜΠΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Ντέρμπι περιμέναμε, ντέρμπι είδαμε από το ξεκίνημα. Ο ΑΡΗΣ είχε τον πρώτο λόγο, είχε το προβάδισμα βρίσκοντας λύσεις στο ξεκίνημα από τον Νουά και τον Μήτρου Λόγνκ , ο Ηρακλής όμως είχε τις απαντήσεις. Μια ο Φόρμαν μια ο Φάντεμπεργκ μια τα χαμένα μας επιθετικά ριμπάουντ και η κακή άμυνα κοντά στο καλάθι μας και το παιχνίδι σε όλο το ημίχρονο ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας μας να ξεφύγει στο σκορ.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Με τους αντιπάλους μας να είναι πιο μονόπλευροι στην επίθεση και τον ΑΡΗ να βρίσκει διαφορετικούς πρωταγωνιστές κατά διαστήματα στην επίθεση στο τρίτο δεκάλεπτο ήρθε το ξεπέταγμα που περιμέναμε. Ο Άντζουτσιτς βρήκε κάποια σουτ, ο Μήτρου Λόγνκ πρόσθεσε και αυτός μερικά και ο Τζόουνς που δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του πήρε μπρος! Η διαφορά λίγο πριν την 4^η περίοδο έφθασε στο +17 αλλά το 7-0 σερί του Ηρακλή στο φινάλε της 3^ης περιόδου ήταν το σήμα κινδύνου που ξεκίνησε να εκπέμπει η ομάδα μας.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΑΡΗΣ

Και πάνω που σε είχε πείσει η ομάδα ότι μπορεί να κερδίσει χωρίς ιδιαίτερο άγχος ήρθε η 4^η περίοδος για να επανέλθουμε όλοι στην πραγματικότητα. Αστοχία ακόμη και κάτω από το καλάθι, αδικαιολόγητα βιαστικές επιλογές, φθηνά λάθη, χαμένα ριμπάουντ, κακή άμυνα και μια ασταμάτητη προσπάθεια και από τον κόουτς ώστε να χαθεί αυτή η νίκη! Ευτυχώς και οι αντίπαλοι μας έκαναν τα λάθη τους και αστόχησαν στα ελεύθερα καθοριστικά σουτ.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΧΑΛΑΚΙ» ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Το φοβόμασταν το παιχνίδι και οι φόβοι μας ως ένα βαθμό επιβεβαιώθηκαν.  Ευτυχώς… ως ένα βαθμό γιατί 1-2 σουτ να κατέληγαν διαφορετικά ίσως τώρα να μιλούσαμε για ακόμη ένα αγωνιστικό ναυάγιο.  Η διαφορά ποιότητας και ποσότητας σε παίκτες-κλειδιά όπως και στο πρώτο παιχνίδι ήταν αρκετή για να μας χαρίσει τη νίκη. Ο Μίλιτσιτς δείχνει ότι προσπαθεί αλλά φαίνεται ότι δεν μπορεί και σιγά σιγά από λύση – όπως αρχικά ήρθε στην ομάδα – εξελίσσεται σε μείζον πρόβλημα. Όταν ο κόουτς θεωρεί ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, αναφέρεται ακόμη και σήμερα για το ξεκίνημα της περιόδου και πιστεύει ότι η φετινή μας πορεία είναι καλή σε Ελλάδα και Ευρώπη από τη στιγμή που ανέλαβε… μάλλον δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα διαφορετικό για τη συνέχεια. Οι ίδιες κακές επιλογές, οι ίδιοι μπασκετικοί παραλογισμοί και μια στασιμότητα που τρομάζει.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ

Ο ΑΡΗΣ μας επέστρεψε στις νίκες. Όχι θεαματικά, όχι θριαμβευτικά, αλλά κέρδισε... Οι αντίπαλοι μας περίμεναν από 2 παίκτες να κάνουν τη διαφορά σε όλο το σαρανταπεντάλεπτο , ο ΑΡΗΣ μας είχε 3-4 και αυτή η ποσοτική διαφορά ήταν αρκετή παρά την υπερπροσπάθεια που κάναμε στο τέλος για να τους χαρίσουμε τη νίκη. Είναι αρκετό το ότι κερδίσαμε ώστε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι παραμένει επικίνδυνα στάσιμη η ομάδα και δεν μπορεί να νιώθει την ασφάλεια της νίκης ακόμη και όταν αγωνίζεται με υποδεέστερες ομάδες μπροστά στον κόσμο της; Μάλλον όχι…

ΥΓ. Θύμισε Καστρίτη και σήμερα ο Μίλιτσιτς τόσο στις επιλογές του κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και με τις δηλώσεις του με τη λήξη. Ξεκάθαρα το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό… αλλά το ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, συνεχίζει να βελτιώνεται γιατί δουλεύει σκληρά και ότι από την στιγμή που ήρθε ο κόουτς η ομάδα πραγματοποιεί μια καλή(?!?!) πορεία.

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 20 ΛΕΠΤΑ

Κυριολεκτικά δεν υπήρχε ο ΑΡΗΣ στο γήπεδο για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα. Η ομάδα δεν πάτησε ποτέ στο παρκέ, οι Ισπανοί έκαναν ανενόχλητοι ότι ήθελαν μέσα στο γήπεδο στήνοντας σε χρόνο ρεκόρ το δικό τους πάρτι. Η τρύπια άμυνα μας και η έλλειψη μαχητικότητας στα ριμπάουντ ήταν η καταδίκη μας. Η διαφορά έφθασε λίγο πριν την ανάπαυλα στο +32 για τη Μανρέσα με την ομάδα μας να μοιάζει με ανήμπορη βαρκούλα ανάμεσα στα κύματα.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ, ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ

Το πόσο κακός ήταν ο ΑΡΗΣ στα πρώτα είκοσι λεπτά επιβεβαιώθηκε από την αντίδραση που έβγαλε στο 2^ο ημίχρονο. Με τους Νουά και Τζόουνς να είναι οι κινητήριοι μοχλοί και τον Μήτρου Λόνγκ να μπαίνει σιγά σιγά στην εξίσωση ο ΑΡΗΣ άρχισε να ξεκλειδώνεται στην επίθεση και να βρίσκει εύκολους πόντους που του έδιναν ψυχολογία. Ψυχολογία να παλέψει λίγο παραπάνω σε άμυνα και ριμπάουντ κάτι που δεν το είχε κάνει ως τότε στο παιχνίδι. Χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό αλλά απλά όντας πιο σοβαρός, ροκάνισε το μεγαλύτερο κομμάτι της διαφοράς, έφθασε στο -8 αλλά εκεί οι Ισπανοί βρήκαν τα μεγάλα σουτ και απέφυγαν το άγχος των τελευταίων λεπτών.

ΕΓΚΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Οι 63 πόντοι που δεχθήκαμε σε ένα ημίχρονο δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες του τι ακριβώς συμβαίνει. Κανένας παίκτης δεν έχει διάθεση να παίξει άμυνα, κανένας δεν κάνει μπλοκ άουτ, κανείς δεν ξέρει τι ρόλο βαράει στην επίθεση. Και πως να ξέρει ο παίκτης όταν ο ίδιος ο προπονητής έχει χάσει την ωριμότητα της σκέψης του. Έχει βγάλει τους μισούς παίκτες άκυρους και εκτός του Νουά δεν φαίνεται από το ροτέισον που κάνει να εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε καν αυτόν τον Τζόουνς που παρά τα όποια θέματα του, έχει δείξει ότι ίσως να μπορούσες να χτίσεις πάνω του. Για τους ψηλούς ο τρόπος διαχείρισης τους μοιάζει με μήνυμα του στυλ «αλλάξτε επάγγελμα, όχι μπάσκετ». Όσο για την χρησιμοποίηση του Φόρμπς που στην άμυνα τραβιέται για να μην ζοριστεί τα λόγια είναι περιττά… Αν  πάντως αυτή η σταθερά κακή εικόνα δεν έχει να κάνει με τον προπονητή, τότε με τι έχει να κάνει και πως ακριβώς διορθώνεται;

ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΥΓ. Καλώς να έρθει ο Αντετοκούνμπο σίγουρα θα βοηθήσει. Αυτό το χάλι όμως δεν διορθώνεται έτσι απλά. Και ούτε έτσι απλά από τις 6 Ιανουαρίου θα ξεκινήσουμε να μιλάμε για την επόμενη χρονιά…

Με το δεξί μπήκε ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗ στη νέα κερδίζοντας τον Παναιτωλικό στο βροχερό Κλ.Βικελίδης με 2-0, σκορ που διαμορφώθηκε στα πρώτα 45’! Νίκη-πρόκριση που μας οδηγεί στο νοκ άουτ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή των προημιτελικών, η ομάδα μας θα πρέπει να δώσει συνέχεια στη σημερινή εμφάνιση όπου σε συνδυασμό με τις σημαντικές επιστροφές από το μέτωπο των τραυματιών ήταν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το 2026.

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η ομάδα μπήκε με τσαγανό, ενέργεια και επιθετικό ρυθμό. Όχι για να έχει απλά την  κατοχή αλλά για να  βρει όσο γρηγορότερα μπορούσε το γκολ. Πίεση στα 3/4  και κυκλοφορία της μπάλας προς την αντίπαλη εστία με λογική και συνέπεια. Ο δραστήριος Μισεουί – η έκπληξη του Χιμένεθ στην ενδεκάδα - στο 30’ έστειλε τη μπαλιά-αλφάδι στον Μορόν για να κάνει με μια ψύχραιμη κεφαλιά το 1-0. Ένα γκολ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια δεν αποσυντόνισε τους παίκτες μας και δεν χάλασε τον τρόπο που αγωνιζόμασταν ως εκείνο το σημείο. Στο 45’ η επιμονή μας και για ένα 2^ο γκολ απέδωσε καρπούς. Ο Ράτσιτς, που σαρώνει ό,τι κινείται τελευταία, με μια βολίδα από τα 25 μέτρα έγραψε το 2-0 δικαιώνοντας όλους τους «προπονητές της κερκίδας» που με κάθε ευκαιρία φωνάζουν «σούταρε».

ΕΧΑΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡ

Αν και στο Β ημίχρονο η ομάδα δεν έριξε στροφές φαινόταν σε όλες τις φάσεις να είναι πιο προσεκτική. Ακόμη και έτσι έκανε τις ευκαιρίες του με το δοκάρι του Καντεβέρε και το γκολ που ακυρώθηκε ορθώς ως οφσάιντ,  το άστοχο σουτ του  Παναγίδη και τα χαμένα τετ-α-τετ των Πέρεθ και Γιένσεν. Ο Παναιτωλικός ουσιαστικά μόλις 1 φορά απείλησε στο Β ημίχρονο και εκεί έπεσε στο μπλόκο του φορμαρισμένου Αθανασιάδη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ RESTART ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ

Πολλά περισσότερα από τη νίκη-πρόκριση κέρδισε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι δεν έχει εμμονές σε πρόσωπα και ρίχνοντας τον Μισεουί στο παιχνίδι άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Ένας Μισεουί – που πολλοί πιστεύαμε ότι είχε «καεί» και δεν θα τον ξαναβλέπαμε – που μπήκε μετά από καιρό, κράτησε μπάλα, μοίρασε 2 ασίστ και αναδείχθηκε σε MVP της αναμέτρησης παρόλο που λόγω ενοχλήσεων έγινε αλλαγή στο ημίχρονο. Είδαμε τον Φαμπιάνο να επιστρέφει ύστερα από μήνες και να αποδίδει σαν τον Φαμπιάνο που ξέρουμε και γουστάρουμε. Είδαμε τον Ράτσιτς να σκοράρει ένα καταπληκτικό γκολ. Είδαμε επιτέλους τον Χιμένεθ να έχει επιλογές και να κάνει τις αλλαγές που θέλει χωρίς αδιέξοδα και απόγνωση. Είδαμε μια ομάδα στο πρώτο γκολ να πανηγυρίζει σαν μια γροθιά στον αέρα αγκαλιά με τον προπονητή κόντρα σε όλα τα «αφηγήματα» που θέλουν παίκτες ξενερωμένους και προπονητή με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Μακάρι να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι τραυματίες και επιτέλους να δούμε τον ΑΡΗ που υποτίθεται θα βλέπαμε από το περασμένο καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος, χάθηκαν ευκαιρίες, έστω και τώρα όμως ας δούμε αν αλλάζει όλο αυτό. Και αυτή η εμφάνιση ύστερα από καιρό είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ο πανηγυρισμός των παικτών στο πρώτο γκολ του Μορόν αγκαλιά με τον Χιμένεθ ίσως και να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της σημερινής αναμέτρησης. Σε ένα ματς όπου ο ΑΡΗΣ με την εικόνα του τα έκανε όλα να φαίνονται απλά και εύκολα. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ημέρα με πολλές και σημαντικές επιστροφές τότε ναι, μαζί με τις μεταγραφές ίσως τελικά το 2026 να παρακολουθήσουμε έναν πολύ πιο ανταγωνιστικό ΑΡΗ από αυτόν που βλέπουμε από την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν. Έναν ΑΡΗ που στη Λεωφόρο θα κατέβει να πάρει με όλες του τις δυνάμεις την πολυπόθητη πρόκριση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τα αλλάξουμε όλα!

Δεν μπόρεσε να πατήσει πάνω στον «ενθουσιασμό» του ο ΑΡΗΣ μας ώστε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από κάποιες καλές στιγμές μέσα στο παιχνίδι και μια ήττα με διαφορά εντός μπασκετικής λογικής. Η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν το μόνιμο πρόβλημα από το τζάμπολ, ο Ολυμπιακός με 32 ασίστ έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο και αυτό ήταν αρκετό για να φθάσει σε μια νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Σταθερά προβληματικός ο ΑΡΗΣ μας, ούτε σήμερα έπεισε ότι κάτι βελτιώνεται.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ VS ΚΟΥΡΑΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Είχε την απάντηση του ο ΑΡΗΣ μας στο καλό ξεκίνημα του Ολυμπιακού και αυτός ο ενθουσιασμός ήταν η κινητήριος δύναμη για την ομάδα μας που έδειχνε αποφασισμένη να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο της. Ο καλοδουλεμένος Ολυμπιακός με τον Γουόκαπ και τον Φουρνιέ να κυκλοφορούν σωστά την μπάλα και τον Ντόρσεϊ να σκοράρει με κάθε ευκαιρία εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα και κατάφερε να έχει ένα προβάδισμα σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Τα καλά ποσοστά μας έξω από τα 6.75 ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι και μας επέτρεπαν να ελπίζουμε για την «έκπληξη» στο Β ημίχρονο.

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΜΥΝΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ

Λίγα λεπτά στο Β ημίχρονο ήταν αρκετά για να  γίνει κατανοητό ότι μια πληγή όταν δεν την γιατρεύεις στο τέλος θα σε λυγίσει. Ο ΑΡΗΣ δεν έλεγε να διορθωθεί στην άμυνα, το μοίρασμα της μπάλας από τους αντιπάλους μας αποσυντόνιζε την άμυνα μας και με σχετική ευκολία δεχόμασταν καλάθια. Και όταν τα σουτ σταματάνε να μπαίνουν τότε με μαθηματική ακρίβεια κόντρα σε τόσο δυνατούς αντιπάλους δεν έχεις ελπίδα για τίποτα.  Ο Μίλιτσιτς δεν μπόρεσε να βρει λύσεις ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση και ο Ολυμπιακός χωρίς να ιδρώσει έχτισε μια διψήφια διαφορά που την κράτησε χωρίς να ζοριστεί ως το τέλος.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΚΟΣ

Ανεξάρτητα από το πως εξελίχθηκε το παιχνίδι και την δυναμική του αντιπάλου, τίποτα διαφορετικό δεν είδαμε σήμερα από τον ΑΡΗ μας. Πέρα από την πολύ σημαντική απουσία του Μιλουντίνοφ ο Ολυμπιακός είχε την κούραση του από το απαιτητικό παιχνίδι της Ευρωλίγκας σε αντίθεση με εμάς που αγωνισθήκαμε μεσοβδόμαδα νωρίτερα. Μια συνθήκη που μάλλον δεν υπήρχε στα πλάνα του προπονητή ώστε να πιέσουμε λίγο παραπάνω, να τους τρέξουμε και να τους φθείρουμε. Αντιθέτως ήταν πολλές οι περιπτώσεις όπου στο transition οι παίκτες μας έμεναν πίσω. Σαν προέκταση της γενικότερης κακής αμυντικής μας συμπεριφοράς όπου οι θέσεις χάνονται και οι εντάσεις μας αυξομειώνονται με τυχαίους ρυθμούς. Και να πεις ότι στην επίθεση γίνεται κάτι διαφορετικό; Μάλλον όχι… Το ότι μπήκαν κάποια μακρινά σουτ δεν αποτελεί στοιχείο βελτίωσης. Αντιθέτως αυτά τα περίεργα σχήματα χωρίς ψηλούς, η συνύπαρξη Τζόουνς – Μήτρου Λόγνκ και το περίεργο ροτέισον με παίκτες που φαίνεται να «πατάνε καλά» στο παρκέ ξαφνικά να χαντακώνονται στον πάγκο. Αν δυσκολεύεται ύστερα από τόσο καιρό στην ομάδα ο Μίλιτσιτς να καταλάβει ότι ο μοναδικός καθαρός πλέι μέικερ είναι ο Πουλιανίτης και ότι το να επιφορτίζεις τους Τζόουνς και Μήτρου Λόγνκ με το κομμάτι της οργάνωσης ουσιαστικά τους «ακυρώνεις»  τότε μάλλον καθαρά ρεαλιστικά δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτα.  Ίσως πάντως να πρέπει η διοίκηση να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της και από εκεί που αναζητά παίκτες μήπως να αρχίσει να αναζητά έναν προπονητή που αντί να βγάζει με διάφορους τρόπους την μισή ομάδα(και παραπάνω) άχρηστη να αρχίσει να αξιοποιεί και 1-2 πραγματάκια.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Πιστός στις αδυναμίες του ο ΑΡΗΣ μας, αρκέστηκε για ακόμη μια φορά σε κάποια επιθετικά ξεσπάσματα και στις «καλές εντυπώσεις» κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο σε ένα παιχνίδι σχεδόν τυπική διαδικασία. Η ομάδα ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Και πως να μπορέσει όταν αδυνατεί εδώ και καιρό να κάνει έστω ένα δειλό βήμα προς την βελτίωση. Αν τώρα μετά τον διασυρμό από την Τσεντεβίτα  η σημερινή εμφάνιση εκλαμβάνεται ως «αντίδραση» ή οτιδήποτε άλλο θετικό τότε μάλλον θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τη βαθμολογία της GBL με την ολοκλήρωση του Α’ γύρου μπας και αντιληφθούμε(κυρίως εκεί στην ΚΑΕ) τι ακριβώς συμβαίνει.

ΥΓ. Επειδή ο «προϋπολογισμός» εκεί στην ΚΑΕ είναι πολύ σφιχτός για παίκτες, μήπως είναι πιο έξυπνο(και πιο οικονομικό) να ψαχτούμε για προπονητή; Έτσι και αλλιώς μεταβατική χρονιά είναι, πενταετές πλάνα, τι 3^ος τι 8^ος και τέτοια…

ΥΓ2. Κατά τα άλλα Social Tickets με 35€...

Με μια αποκαρδιωτική εμφάνιση που οδήγησε στη συντριβή από την Τσεντεβίτα με 60-89 ο ΑΡΗΣ μας αποχαιρέτησε το 2025 με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το κατάμεστο Παλέ και το «πρέπει» της νίκης μάλλον επηρέασε αρνητικά… τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του που μόλις για περίπου 7-8 λεπτά παρουσίασαν κάτι που θύμιζε η ομάδα. Σκασμένος ο κόσμος,  δεν μπορούσε να πιστέψει το ξεφτιλίκι που παρακολουθούσε και δικαιολογημένα ξέσπασε σε αποδοκιμασίες τόσο στη λήξη όσο και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ

Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σχετικά ισορροπημένο τέμπο, αλλά σύντομα φάνηκε πως ο ΑΡΗΣ δεν είχε τη  συγκέντρωση που χρειαζόταν για να ακολουθήσει τον ρυθμό του αντιπάλου και αυτό ξεκίνησε να φαίνεται μετά από περίπου 5΄ παιχνιδιού. Η Τσεντεβίτα ήταν πιο καθαρή στις επιλογές της στην επίθεση, πιο πειθαρχημένη στην άμυνα και διάβαζε όσο κυλούσε ο χρόνος καλύτερα τις αδυναμίες μας. Αδυναμίες όπως αυτές στην άμυνα που με 1-2 πάσες σκορπούσε, στα ριμπάουντ που χάναμε το ένα μετά το άλλο και στην επίθεση με τον μονόπλευρο τρόπο που προσπαθούσαμε να σκοράρουμε.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΠΕΤΑΞΕ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Η ομάδα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο χρόνος κυλούσε και η διαφορά με συνοπτικές διαδικασίες συνεχώς αυξανόταν. Ο Μίλιτσιτς με ένα κοουτσάρισμα που φώναζε ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι και η Τσεντεβίτα κυριάρχησε μέχρι το τέλος του αγώνα με χαρακτηριστική ευκολία.

ΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ

Ναι το τελικό αποτέλεσμα μας εξέπληξε. Δεν έπεσε όμως κανείς και από τα σύννεφα με αυτά τα χάλια παρακολουθήσαμε . Πρώτη φορά είδαμε να μην παίζει η ομάδα άμυνα, να χάνει τα ριμπάουντ, να επιτίθεται ανορθόδοξα και να αστοχεί απελπιστικά; Όχι. Απλά σήμερα τα είδαμε όλα μαζί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα χωρίς κανένα διάλλειμα. Φταίνε οι παίκτες; Φταίει ο προπονητής; Ναι και πάλι ναι. Μάλιστα όσο περνάει ο καιρός και η ομάδα παραμένει στάσιμη οι ευθύνες του Μίλιτσιτς πληθαίνουν. Όταν ο κόουτς τα έχει χαμένα, λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού και πορεύεται χωρίς πλάνο, πως γίνεται οι παίκτες να λειτουργήσουν διαφορετικά; Τον κάπως καλό Άντζουσιτς στο ξεκίνημα του αγώνα τον απέσυρε ξαφνικά, τον έβγαλε εκτός ρυθμού και μαζί όλη την ομάδα. Προσπάθησε να βρει ισορροπία με τον Πουλιανίτη στην οργάνωση του παιχνιδιού… αλλά ακόμη και όταν ήταν μέσα τις περισσότερες φορές την οργάνωση του παιχνιδιού την αναλάμβανε ο Τζόουνς ή ο Μήτρου Λόνγκ!!!! Άλλαζε διαρκώς σχήματα μπας και του βγει κάτι και παρόλο που το παιχνίδι είχε ξεφύγει από νωρίς δεν τόλμησε να δώσει λίγο χρόνο παραπάνω στον Φόρμπς ή τον Γκιουζέλη. Όπως δεν έχει τολμήσει από την πρώτη ημέρα που ήρθε να επενδύσει σε κάποια ορθολογικά σχήματα ώστε να αποκτήσει η ομάδα κάποιες σταθερές. Και αυτό το τελευταίο πληρώνει ο ΑΡΗΣ και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του. Και ειλικρινά βλέποντας τον τρόπο που διαχειρίζεται την κατάσταση ο προπονητής μου φαίνεται αδύνατο να πορευτεί η ομάδα με αυτόν τον στο τιμόνι για πολύ καιρό ακόμη. Εκτός και αν η λευκή πετσέτα που βιάστηκε να πετάξει η ομάδα στο αποψινό παιχνίδι αφορά ολόκληρη τη χρονιά και τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία τη δεδομένη χρονική στιγμή.

ΚΑΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Δεν θα πούμε πάνω στην πίκρα μας ότι αυτό που είδαμε σήμερα είναι αντιπροσωπευτικό του φετινού ΑΡΗ.  Δεν θα προσπεράσουμε όμως και έτσι απλά αυτό το χάλι που παρακολουθήσαμε σε μια βραδιά που ο κόσμος έσπευσε να γεμίσει ασφυκτικά το Παλέ με την ελπίδα να χαρεί και μια σημαντική νίκη. Καλή ομάδα η Τσεντεβίτα αλλά όχι τόσο ώστε να μας κάνει πλάκα χωρίς καν να ιδρώσει.  Όταν όμως τα έχεις κάνει όλα λάθος και συνεχίζεις να επιτρέπεις σε έναν μπερδεμένο προπονητή και κάποιους ταλαίπωρους παίκτες να κάνουν τα δικά τους χωρίς συνέπειες, αυτά θα έχεις ...ελπίζοντας να έχουν πάρει το μάθημα τους.

ΥΓ. Λείπει η αθλητικότητα λέει ο κόουτς αλλά επέλεξε(?) τον Άντζουσιτς. Όπως και για ψηλό επέλεξε(?) τον Τσαϊρέλη που δεν τον βάζει καθόλου.

ΥΓ2. Πραγματικά με την περίπτωση του Φόρμπς έχω μπερδευτεί. Ο παίκτης δεν έχει ένα υψηλό συμβόλαιο; Αυτό το συμβόλαιο δεν πληρώνεται; Ποιο το νόημα να παραμένει και να πληρώνεται αν δεν χρησιμοποιείται ή δεν είναι σε θέση να βοηθήσει;

ΥΓ3. Απίστευτο πάντως πως μια σεζόν ορόσημο όπως θα έπρεπε να είναι η φετινή έχει μετατραπεί σε τέτοια ταλαιπωρία… ας ελπίσουμε το 2026 να φέρει καλύτερες ημέρες γιατί δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.