Η χρονιά άρχισε τραγικά με την λέξη "υποβιβασμός" να ακούγεται για πρώτη φορά από το ξεκίνημα της. Η 6η θέση στην τελική κατάταξη σίγουρα δεν είναι αφορμή για πανηγύρια αλλά σε σχέση με το τις εμφανίσεις του πρώτου γύρου είναι κάτι το θετικό. Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι 6η θέση δίνει μια τεράστια ευκαιρία σε παίκτες και προπονητή να δώσουν μια ηχηρή απάντηση σε όλους όσους τους αμφισβητούν και να αποδείξουν ότι δίκαια επιλέχθηκαν από τη διοίκηση για να αποτελέσουν κομμάτι της μεγαλύτερης ομάδος στην Ελλάδα! Πελεκάνος, Χαρίσης, Πάσαλιτς, Βεργίνης, Σαρικόπουλος είναι οι παίκτες που μας γέμισαν με προσδοκίες όταν υπέγραψαν στον ΑΡΗ και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους το αποτέλεσμα ως τώρα τους αδικεί. Ενώ για τον Β.Αγγέλου αν και το αποτέλεσμα της 6ης θέσης τον δικαιώνει έχει και αυτός την ευκαιρία του να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί ενός ΑΡΗ με υψηλότερους στόχους και όχι απλά να κρύβεται πίσω από τα προβλήματα της ομάδος και το κακό ξεκίνημα.

Κάπως έτσι θα προσπαθήσει ο ΑΡΗΣ μας σήμερα να κάνει το μπρέικ στη Ν.Σμύρνη με μια σημαντική νίκη που απελπισμένα ψάχναμε ολόκληρη τη χρονιά απέναντι σε κάποιον από τους αντιπάλους που τερμάτισαν πάνω από εμάς.  Ο Πανιώνιος χωρίς καμία αμφιβολία είναι η 3η καλύτερη ομάδα του φετινού πρωταθλήματος μιας και από την αρχή της χρονιάς έχει δείξει όλα τα απαραίτητα στοιχεία που πρέπει να έχει μια επαγγελματική ομάδα ώστε να πρωταγωνιστήσει. Οικονομική  σταθερότητα, δυνατό ρόστερ, καλή χημεία,  πολυφωνία στην επίθεση και σωστή κατανομή ρόλων στην ομάδα. Σίγουρα ο Ν.Παππάς είναι η μεγαλύτερη απειλή του Πανιωνίου αλλά αν αγνοήσεις παίκτες σαν τον Γιάνκοβιτς  και τον Μίλμπουρν τότε η ήττα θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ενώ και οι παίκτες που έρχονται από τον πάγκο όπως οι Κις, Μπόγρης κ.α. μπορούν να κάνουν την ζημιά. Αυτό σημαίνει ότι πρωταρχικός στόχος των παικτών του Β.Αγγέλου πρέπει να είναι η ομαδική άμυνα. Συγκέντρωση, δύναμη και αρκετές αλληλοκαλύψεις για να κόψουμε τον ρυθμό του Πανιωνίου και να τον γεμίσουμε με άγχος, γιατί η αλήθεια είναι ότι ο ΑΡΗΣ με την πορεία που είχε φέτος ότι είχε να χάσει το έχασε όλη τη χρονιά σε αντίθεση με τον Πανιώνιο που στα πλέιοφς μπορεί να χάσει ότι έχτιζε επι 26 αγωνιστικές. Στην επίθεση ελπίζω να δούμε έναν ψυχωμένο ΑΡΗ, απελευθερωμένο από οποιοδήποτε άγχος όπως τον είδαμε σε μερικά από τα τελευταία παιχνίδια όπως με το Περιστέρι και τον Κολοσσό όπου είχαμε αρκετά καλά κυρίως από την περιφέρεια.

Μπορεί να μην είμαστε το φαβορί αλλά στο παιχνίδι του β γύρου φάνηκε ότι μπορούμε να τους κοντράρουμε. Το αναγκαίο κακό με τις μετακινήσεις που οδήγησε την ομάδα να παραμείνει στην Αθήνα μετά το παιχνίδι στην Ρόδο ίσως μας βγει τελικά σε καλό μιας και έτσι λογικά αυτές τις ημέρες θα υπήρχε μεγαλύτερη προσήλωση στον στόχο της νίκης. Ας θυμηθούν την ντροπιαστική εντός έδρας ήττα στον Α΄ γύρο, ας καταλάβουν όλοι ότι κάτι χρωστάνε στον κόσμο της ομάδος, ας πιστέψουν στην νίκη και κατέβουν ψυχωμένοι για να κάνουν το μπρέικ! Και μετά την Πέμπτη στο Nick Galis Hall θα είμαστε ακόμη πιο δυνατά στο πλευρό τους. Μέχρι τότε καρφωμένοι στις 19.30 στην ΕΤ1 για να δούμε την Αρειανάρα μας!

Χωρίς να έχει την παραμικρή διάθεση η ομάδα μας να πετάξει το δώρο του Πανιωνίου στα σκουπίδια βομβάρδισε με τρίποντα(16) το καλάθι του Κολοσσού και στρογγυλοκάθισε στην έκτη θέση του πρωταθλήματος ατενίζοντας τα πλέιοφς με αισιοδοξία. Εξαιρετική εμφάνιση από ολόκληρη την ομάδα που βρέθηκε σε καλή επιθετική ημέρα και ένα παιχνίδι που ήταν στα χαρτιά πολύ δύσκολο το έκανε περίπατο!

Από την αρχή οι παίκτες μας μπήκαν δυνατά προσπαθώντας να χτίσουν μια διαφορά ασφαλείας αλλά όπως μας έχει συνηθίσει φέτος η ομάδα μας αφέθηκε στις ορέξεις του Όσμπι που ήταν και η βασική απειλή του Κολοσσού ο οποίος έκανε ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο και κράτησε την ομάδα της Ρόδου μέσα στο παιχνίδι. Στην επανάληψη και συγκεκριμένα στο τρίτο δεκάλεπτο όπου τα τελευταία χρόνια συμπτωματικά κάτι παθαίνουν οι παίκτες μας και γκρεμίζουν τα πάντα με την τραγική απόδοση τους έσπασε η παράδοση και ο ΑΡΗΣ πάτησε γκάζι με καλές επιθετικές επιλογές και βελτιωμένη άμυνα εκτοξεύοντας τη διαφορά στο +15. Στο τέταρτο δεκάλεπτο με τον Όσμπι να έχει μείνει από δυνάμεις και τους παίκτες μας να βλέπουν το στεφάνι του Κολοσσού έξω από τα 6.75 σαν εστία ποδοσφαίρου το παιχνίδι μετατράπηκε σε τυπική διαδικασία με το τελικό σκορ να αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του αγώνα. Δύσκολα να ξεχωρίσουμε κάποιον παίκτη σήμερα μιας και όλοι οι παίκτες είχαν πολύ καλή παρουσία κυρίως στην επίθεση κάτι που μαρτυράν και οι 99 πόντοι που είναι το ρεκόρ της χρονιάς για τους παίκτες του Β.Αγγέλου. Θα πρέπει όμως να αναφερθούμε στον Χαντ που πραγματοποίησε ίσως την καλύτερη του εμφάνιση πετυχαίνοντας 18 πόντους με πολύ καλά ποσοστά, στον Χαρίση που σε ένα γήπεδο που το γνωρίζει πολύ καλά πέτυχε 15 πόντους με καλά ποσοστά και μάζεψε και 11 ριμπάουντ. Ενώ και ο Καραποστόλου με 11 πόντους και 6 ασίστ συνέχισε την ανοδική του πορεία. 

Την ίδια στιγμή που η ομάδα μας έκανε το καθήκον της στη Ρόδο ο Πανιώνιος έβαζε τα γυαλιά σε όλους αυτούς(ανάμεσα τους και εγώ) που πίστευαν ότι θα κατέβαιναν για να χάσουν ώστε να αποφύγουν τον ΑΡΗ και να έχουν στα πλέιοφς απέναντι τους τον Ίκαρο που δύσκολα θα μπορούσε να κάνει την έκπληξη. Θα πρέπει να τους βγάλουμε το καπέλο για την εντιμότητα τους μιας και κάτι τέτοια ξεχωρίζουν την ιδιοσυγκρασία και το ιδεολογικό υπόβαθρο των ομάδων και του κόσμου που τις ακολουθούν. Όπως πριν μερικά χρόνια ο ΑΡΗΣ πήγε και κέρδισε όλους τους αντιπάλους του συμπολίτη και ουσιαστικά τον γλίτωσε από τον υποβιβασμό σε αντίθεση με την ομάδα του μπάογκ που από τις χαμένες βολές του Πρέλεβιτς μετά από ερώτηση προς τον Ίβκοβιτς μέχρι τις γιούχες των μπαογκτσηδων στον Μίτσελ και τους υπόλοιπους προκειμένου να κάτσουν να χάσουν από την Καλαμαριά για να πέσει ο ΑΡΗΣ. Μπράβο λοιπόν στον Πανιώνιο μιας και ο Ελληνικός αθλητισμός και ειδικότερα το μπάσκετ που έχει άλλη ποιότητα χρειάζεται τέτοια παραδείγματα!

Με την κανονική περίοδο να έχει ολοκληρωθεί και κάνοντας τώρα το ταμείο με τον ΑΡΗ στην 6η θέση μπορούμε να πούμε ότι το τελικό αποτέλεσμα να δικαιώνει τον Β.Αγγέλου και τους παίκτες του παρά τις γκρίνιες μας. Είναι αλήθεια ότι το έδαφος που έχασε η ομάδα μέχρι να βρει τον ρυθμό της ήταν αρκετό για να μας στερήσει μια καλύτερη από την 6η θέση. Κοιτώντας την βαθμολογία ακόμη και αυτές τις πικρές ήττες με μπαογκ, Πανιώνιο και Ρέθυμνο να είχαμε αποφύγει δεν θα άλλαζε κάτι. Όπως φυσικά και το παιχνίδι στη Δράμα που μας έκλεψε ο Γκόντας. Φυσικά αν τα είχαμε κερδίσει όλα τα παραπάνω θα μιλούσαμε για έναν διαφορετικό ΑΡΗ και έναν μάγο Αγγέλου. Πάντως τόσο οι παίκτες όσο και ο προπονητής πλέον έχουν την ευκαιρία τους να αποδείξουν ότι σε αυτό το πρωτάθλημα αξίζουν κάτι παραπάνω από αυτή την έκτη θέση.  Το ότι μας έκανε την χάρη ο Πανιώνιος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να του το ανταποδώσουμε. Εύχομαι από σήμερα όλοι στον μπασκετικό ΑΡΗ να στρέψουν την προσοχή τους στα πλέιοφς  με τον Πανιώνιο και να κατέβουμε επιτέλους σαν ΑΡΗΣ για να διεκδικήσουμε αυτό που μας αξίζει. Ακόμη και αν αντίπαλος μας είναι μια πολύ καλή ομάδα. Αφού μας δόθηκε η ευκαιρία πρέπει να την αξιοποιήσουμε!

Και ναι, το πρωτάθλημα του ΕΣΑΚΕ επιτέλους συνεχίζεται! Μετά από τόσες ημέρες ξεκούρασης σίγουρα πολλοί θα ήταν αυτοί που θα ξεχάστηκαν και θα νόμιζαν ότι ολοκληρώθηκε πριν 3 εβδομάδες περίπου. Τελευταία αγωνιστική με τις περισσότερες θέσεις στον βαθμολογικό πίνακα να έχουν "κλειδώσει" και το ενδιαφέρον να βρίσκεται στο Περιστέρι όπου η τοπική ομάδα θα παίξει το τελευταίο της χαρτί για να παραμείνει στην κατηγορία απέναντι στον Ηλυσιακό. Μια αγωνιστική που για τον ΑΡΗ μας μοιάζει με βασανιστήριο μιας και σε αυτή την πολύ δύσκολη χρονιά όπου ως στόχος οριοθετήθηκε η 6η θέση(μετά τη σωτηρία...) δεν κρατάμε την τύχη στα χέρια μας αλλά περιμένουμε ένα δώρο από τον Πανιώνιο. Ένα δώρο που πολύ δύσκολα θα έρθει γιατί πολύ απλά είναι σχεδόν σίγουρο και άκρως λογικό ότι ο Πανιώνιος θα προτιμήσει να χάσει και να αντιμετωπίσει τον αδιάφορο Ίκαρο  στα πλέιοφς παρά να παίξει κόντρα στον ΑΡΗ που περιμένει διακαώς την ευκαιρία του μπας και σώσει τη χρονιά.

Μετά λοιπόν από αυτή τη μεγάλη περίοδο ξεκούρασης για τους τραυματίες και προετοιμασίας για τους υγιείς ο ΑΡΗΣ μας καλείται να κάνει το καθήκον του στην Ρόδο. Να πετύχει τη νίκη και να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στην κανονική περίοδο με θετικό τρόπο. Αν και θα περίμενε κανείς την ομάδα ετοιμοπόλεμη δυστυχώς τα πρόβλημα δεν έλειψαν για τον Β.Αγγέλου που έβλεπε καθημερινά το απουσιολόγιο να έχει κάμποσα ονόματα. Χαντ, Σαρικόπουλος, Βεζένκωφ, Πελεκάνος, Μποχωρίδης, Τσακαλέρης και Βεργίνης έχασαν μερικές προπονήσεις αλλά σύμφωνα με τα ρεπορτάζ όλοι εκτός του Βεζένκωφ θα αγωνιστούν κανονικά.  Στον πρώτο γύρο η ομάδα μας είχε πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση και πέτυχε μιας από τις πιο άνετες νίκες. Βέβαια ο Κολοσσός του δεύτερου γύρου είναι ενισχυμένος και με παίκτες όπως ο Όσμπι έχει καταφέρει να βελτιώσει την εικόνα του και να μην μπλέξει σε περιπέτειες. Αν καταφέρει να περιορίσει τον Όσμπι που αγωνίζεται κοντά στο καλάθι και σκοράρει με αρκετά καλά ποσοστά τότε εύκολα ή δύσκολα θα καταφέρουμε να πάρουμε τη νίκη. Καλαμπόκης, Κουμπούρας και οι υπόλοιποι ξένοι της ομάδας της Ρόδου δύσκολα θα κάνουν τη διαφορά.

Όσο και αν δεν μας αρέσει θα πρέπει τώρα που φθάσαμε στο τέλος να συμβιβαστούμε με τη βαθμολογική θέση της ομάδος μας. Ας ελπίσουμε σε αυτά τα παιχνίδια με τον Κολοσσό και τον Παναθηναϊκό(εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) ο ΑΡΗΣ μας να παρουσιαστεί αξιοπρεπής και τουλάχιστον να στείλει ένα μήνυμα αισιοδοξίας ενόψει της νέας χρόνιας. Όπως και να έχει εμείς θα είμαστε στο πλευρό του.

Σχεδόν 48 ώρες μετά το φινάλε της λαμπρής τελετής και ακόμη ο "θόρυβος" να κοπάσει. Βλέπετε πέρα από την ουσία της προχθεσινής εκδήλωσης που ήταν η τίμηση του Νίκου Γκάλη υπήρχαν πολλά παράπλευρα ηχηρά μηνύματα που στάθηκαν σε πολλές κατευθύνσεις και θα πρέπει να προβληματίσουν τους παραλήπτες. Μια άνευ προηγούμενου μπασκετική γιορτή στήθηκε από την ΚΑΕ ΑΡΗΣ και την επιτροπή που ανέλαβε την οργάνωση αυτού του εγχειρήματος, αντίπαλοι επί δεκαετίες μέσα στο γήπεδο έγιναν μια αγκαλιά και ένας κόσμος που διψάει για μπάσκετ αναγνώρισε και αποθέωσε ακόμη και παίκτες-σύμβολα του αιώνιου αντιπάλου του διδάσκοντας άλλα ήθη και έθιμα.

Λογικό είναι να αναρωτιόμαστε όλοι εμείς που είχαμε την τύχη να βρεθούμε το βράδυ της Τρίτης στο Παλέ τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η γιορτή που συμμετείχαμε με ανάλογες προσπάθειες από τους "ειδήμονες" του αθλήματος που τόσο αγαπάμε, είτε μιλάμε για τους "καρεκλοκένταυρους" της ΕΟΚ είτε για τους "αόρατους" του ΕΣΑΚΕ... Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει αλλά ακόμη θυμόμαστε ότι κάποτε ο τελικός του κυπέλλου, τα πλέιοφς, το all-star game, ακόμη και η πρεμιέρα του πρωταθλήματος αποτελούσαν μια ξεχωριστή γιορτή με τα βλέμματα όλων των φιλάθλων καρφωμένα στα παρκέ ολόκληρης της Ελλάδος. Και αντί για αυτά τι έχουμε? Εθνική Ελλάδος λες και είναι ξενοδοχείο, όποιος θέλει έρχεται, όποιος θέλει φεύγει, all-star game με λαμπερές απουσίες και οργάνωση για γέλια, πρωτάθλημα και πλέιοφς αδιάφορα από την αρχή μέχρι το τέλος και τελικός κυπέλλου μπροστά σε 1000 άτομα. Το να τα ρίξουμε όλα στην οικονομική κρίση, στην αλλαγή του ενδιαφέροντος του κόσμου που ξαφνικά έγινε και πάλι ποδοσφαιρόφιλος και στην ανυπαρξία της πολιτείας είναι μια όψη του νομίσματος που δυστυχώς τους περισσότερους βολεύει να κοιτάνε. Το λυπηρό είναι ότι αυτοί που προτιμάνε να κοιτάνε αυτή την όψη του νομίσματος  είναι όλοι αυτοί που έχουν καπαρώσει τις θέσεις και παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις την ίδια στιγμή που όλοι οι μπασκετόφιλοι βλέπουν το άθλημα που λατρεύουν να έχει πιάσει πάτο και το μόνο που ενδιαφέρει τους ανευθυνουπεύθυνους είναι το πως θα εξυπηρετήσουν τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. 2 ομάδες που για να φτάσουν στην κορυφή έπρεπε να ισοπεδώσουν τα πάντα γύρω τους και να αφήσουν καμένη γη ώστε να είναι σίγουροι ότι θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναφυτρώσει κάτι... Και καλά αυτοί νομίζουν ότι αδιαφορώντας για το Ελληνικό πρωτάθλημα και διαχωρίζοντας την θέση τους από τις υπόλοιπες ομάδες εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους χωρίς να καταλάβουν ότι η απαξίωση που έχουν φέρει στο αγαπημένο μας άθλημα έχει κουκουλώσει ακόμη και τις Ευρωπαϊκές τους επιτυχίες αλλά όλοι οι υπόλοιποι τι κάνουν για αυτό? Είναι αστείο να θεωρούν ΕΟΚ, ΕΣΑΚΕ, ΚΕΔ δεδομένο ότι μια ζωή θα πληρώνονται, μια ζωή θα διαιωνίζεται το πρόβλημα χωρίς να τους αγγίξει. Το μπασκετ φυτοζωεί, αργοπεθαίνει και υπεύθυνοι είναι όλοι τους. Ας παραδειγματιστούν επιτέλους από την προσπάθεια της ΚΑΕ ΑΡΗΣ και ας δουν ότι με αγάπη και οργάνωση μπορείς να πετύχεις πολλά. Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές. 

Σίγουρα αξίζουν τα συγχαρητήρια όλοι στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ και στην οργανωτική επιτροπή που συντέλεσαν σε αυτή τη μεγάλη γιορτή αλλά ακόμη και αυτοί θέλω να πιστεύω ότι έλαβαν το μήνυμα που έστειλε ο κόσμος του ΑΡΗ. Ελπίζω να προβληματίστηκαν βλέποντας το κατάμεστο Παλέ και τον κόσμο να βγάζει τόσο πάθος σε μια εκδήλωση σαν τη προχθεσινή. Η καρδιά του μπάσκετ χτυπάει δυνατά στο Παλέ και ο κόσμος του ΑΡΗ διψάει να ξαναδει τον Αυτοκράτορα στο θρόνο του. Τον έχει κουράσει η απαξίωση και το γύρισμα της πλάτης σε αυτή την πλούσια κληρονομιά που έχει αφήσει ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο Χάρης Παπαγεωεργίου και τα υπόλοιπα "ιερά τέρατα" του ΑΡΗ μας. Είναι ντροπή να μην υπάρχει ούτε ένα μικρό κομματάκι της ένδοξης ιστορίας των προηγούμενων δεκαετιών στον σημερινό ΑΡΗ. Είναι κρίμα να ψάχνουμε από εδώ και από εκεί να βρούμε προπονητές, βοηθούς, τεχνικούς διευθυντές, συμβούλους κτλ όταν η μπασκετική οικογένεια του ΑΡΗ είναι τόσο μεγάλη. Μάλιστα ο Αρειανός έχει αποδείξει πόσο μεγαλόψυχος είναι που μπορεί να αφήσει πίσω του πολλά και αν δει κάποιον ντόμπρο, σωστό που τον πιστεύει να τον αγκαλιάσει. Τρανταχτό παράδειγμα ο Γιώργος Σιγάλας που δεν είχε σχέση με τη Θεσσαλονίκη, έκανε μεγάλη καριέρα στον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε στον συμπολίτη και όμως ο κόσμος του ΑΡΗ τον έχει αγκαλιάσει ζεστά. 

Ας σταματήσουν επιτέλους τα πειράματα, ας σταματήσουμε να κοιτάμε παραπέρα και να δίνουμε απλόχερα ευκαιρίες σε τυχάρπαστους ανθρώπους και ας ψάξουμε στην πλούσια μπασκετική οικογένεια του ΑΡΗ να δούμε τι έχει να μας προσφέρει! Έτσι θα επιστρέψει η χαμένη μας φλόγα, έτσι θα γουστάρει ο κόσμος, έτσι θα αρχίσουμε να βαδίζουμε παρέα με τον Αυτοκράτορα ξανά προς την κορυφή! Εύχομαι από εδώ και πέρα όποιος αποτελεί κομμάτι του μπασκετικού ΑΡΗ είτε σε αγωνιστικό είτε σε διοικητικό πόστο, όταν θα κοιτάει ψηλά και θα βλέπει τη φανέλα με το νούμερο 6 ανάμεσα στα λάβαρα να καταλαβαίνει που βρίσκεται και πως πρέπει να συμπεριφέρεται μέσα και έξω από το παρκέ.

Συγκίνηση, ανατριχίλα, δέος, και υπερηφάνεια είναι μερικές λέξεις που μπορούν να περιγράψουν ως ένα σημείο όλα αυτά που ζήσαμε χθες. Ανεπανάληπτες στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην καρδιά μας παρέα με όλες αυτές τις σπουδαίες επιτυχίες που μας χάρισε απλόχερα αυτός ο σπουδαίος αθλητής, αυτός ο Θεός του μπάσκετ, ο ένας και μοναδικός Νίκος Γκάλης. Αυτή τη φορά ήταν η δική μας σειρά να τον τιμήσουμε όπως αυτός τίμησε όσο κανείς άλλος τα χρώματα του ΑΡΗ μας και να του δείξουμε ότι για εμάς(αλλά και για κάθε υγιώς σκεπτόμενο φίλαθλο) ο Νίκος Γκάλης θα είναι για πάντα ο κορυφαίος όλων!

Μεγαθήρια των προηγούμενων δεκαετιών όπως ο Τζάμσι, ο Ράτζα, ο Βράνκοβιτς, ο Βιγιακάμπα, ο Νόρις κ.α., σχεδόν ολόκληρη η Εθνική Ελλάδος που έκανε το θαύμα το 1987, ο Χάρης Παπαγεωργίου και οι υπόλοιποι ήρωες του 1979 αλλά και οι "αιώνιοι εχθροί" όπως ο Μπάνε Πρέλεβιτς και ο Τζον Κόρφας συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ένα μαγικό τοπίο  που ξεπέρασε το φράγμα του χρόνου και μας έκανε να θυμηθούμε αγνές μπασκετικές εποχές όπου όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη αναστέναζε στους ρυθμούς της πορτοκαλί θεάς! Η αγκαλιά του Παναγιώτη Γιάννακη με τον Νίκο Γκάλη μας θύμισε εκείνες τις ημέρες όπου παντού διάβαζες και άκουγες για το καλύτερο δίδυμο στην Ευρώπη που καμία άμυνα δεν μπορούσε να σταματήσει. Τα συνθήματα της εποχής "Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά...", "Και εσύ Γιαννάκη πάρτους τα μυαλά και εσύ Γκάλη πάρτους το κεφάλι" μας έβαλαν για τα καλά στο κλίμα και ήταν σαν είχαμε γυρίσει πραγματικά πίσω στον χρόνο.  Μπορεί να είχαν προετοιμαστεί ειδικά εφέ υπό τη γνωστή μουσική υπόκρουση που έμπαινε ο Αυτοκράτορας για να κάνει τη θεαματική είσοδο του ο Νίκος Γκάλης αλλά ήταν λογικό ότι αυτή τη φορά ο Νικ δεν θα τα κατάφερνε... Ακατόρθωτο ακόμη και για αυτόν τον γίγαντα που έχει ζήσει τόσο μεγάλες στιγμές να μπορέσει να περπατήσει πάνω στο παρκέ χωρίς να δακρύσει. Ακόμη πιο δύσκολο να βρει τα σωστά λόγια ακούγοντας για ακόμη μια φορά την ιαχή "Είσαι Θεός μοναδικός" να δονεί την οροφή του μεγαλύτερου μπασκετικού ναού στην Ευρώπη! Μετά από λίγα λεπτά όμως και αφού βρήκε τη δύναμη να συγκρατήσει τη συγκίνηση του είπε αυτό που όλοι αισθανόμασταν εδώ και χρόνια "Αυτό είναι το σπίτι μου και όλοι εσείς η οικογένεια μου!". Αν και Τρίτη βλέποντας τον ζωντανό θρύλο να στριφογυρίζει για ακόμη μια φορά την μπάλα θυμηθήκαμε εκείνες τις μεγάλες Πέμπτες όπου ολόκληρη η Ελλάδα γινόταν ένα με τον μεγάλο ΑΡΗ και τους Ευρωπαϊκούς άθλους του. Ο Γ.Ιωαννίδης εκ μέρους της πολιτείας ονόμασε την σάλα του γηπέδου NIKOS  GALIS HALL, o πρόεδρος της ΚΑΕ ΑΡΗΣ Λ.Αρβανίτης μαζί με το ευχαριστώ είπε και το συγνώμη εκ μέρους του κόσμου του ΑΡΗ όπως έπρεπε, η φανέλα με το νούμερο 6 που έλειπε ανάμεσα από τα λάβαρα του ΑΡΗ μας μπήκε στη θέση της.

Όλοι εμείς, μικροί μεγάλοι που έχουμε την τιμή να μας αποκαλεί ένας Θεός οικογένεια του, κάναμε το δικό μας ταξίδι στο χρόνο παρέα με τον Νίκο Γκάλη. Άλλοι θυμήθηκαν που έτρεχαν σε ολόκληρη την Ευρώπη παρέα με τον Αυτοκράτορα, άλλοι θυμήθηκαν τις εκστρατείες στα Final Four, άλλοι το κατάμεστο Παλέ με τα κιτρινόμαυρα χαρτάκια και τους χιλιάδες από έξω που εκλιπαρούσαν για ένα εισιτήριο ή έψαχναν τον τρόπο να μπουν μέσα, άλλοι παρέα με την οικογένεια τους και αγαπημένα πρόσωπα που ίσως να μην είναι σήμερα μαζί μας καρφωμένοι στους τηλεοπτικούς δέκτες για να παρακολουθήσουν την  "ιερή τελετή". Όλοι μας όμως χάρη στον Νίκο Γκάλη  και τα άλλα παιδιά μεγαλώσαμε με μια πορτοκαλί μπάλα, αγαπήσαμε αυτό το άθλημα και διδαχθήκαμε πολλά. Μάθαμε τι σημαίνει αθλητισμός και ότι αν προσπαθήσεις σκληρά μπορείς να τα καταφέρεις! Ακόμη και αν είσαι η Ελλαδίτσα που ο υπόλοιπος κόσμος αγνοεί ότι ασχολείσαι με το μπάσκετ μπορείς να παλέψεις και να φθάσεις στην κορυφή! ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

ΥΓ. Δεν θα μπορούσα να μην κάνω μια αναφορά στο μεγαλείο του κόσμου του ΑΡΗ αλλά και στην παρουσία του Μπάνε Πρέλεβιτς στην εκδήλωση. Για ακόμη μια φορά αποδείχθηκε ότι ο κόσμος του ΑΡΗ έχει το ήθος και την ποιότητα να αναγνωρίσει την αξία ακόμη και των αντιπάλων του. Δεν θα κακολογήσω τα 100 περίπου άτομα ανάμεσα στους 6000 που θεώρησαν ότι έπρεπε να χλευάσουν τον Πρέλεβιτς αλλά θα τους δικαιολογήσω για τον απλό λόγο ότι η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς ήταν αρκετά νεαροί και δεν έζησαν λίγο από εκείνα τα χρόνια για να καταλάβουν τι σήμαινε ο Μπ.Πρέλεβιτς και ο  παοκ, ο Ντ.Ινγκραμ και ο Ηρακλής, ο Φ.Χριστοδούλου και ο Πανιώνιος, ο Α.Κορωνιός και το Περιστέρι αλλά και άλλες σπουδαίες ομάδες και αθλητές που είχαν συμμετοχή στα πιο χρυσά χρόνια του Ελληνικού αθλητισμού. Το μόνο που έχουν ζήσει και δυστυχώς ζούμε όλοι ακόμη και σήμερα είναι τους 2 "μεγάλους" της Αθήνας να σκωτόνονται αφού έχουν κάψει γύρω τους τα πάντα και το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" που έχει κάνει πέρα το "ευ αγωνίζεσθε".

7 Μάιου 2013, μια ημέρα χωρίς αγωνιστικές υποχρεώσεις για τον ΑΡΗ μας, σε μια αγωνιστική χρονιά όπου σχεδόν όλα τα τμήματα  κινήθηκαν στη μετριότητα, παλεύοντας να αποφύγουν τον πάτο, μια ημερομηνία όμως που θα μείνει για πάντα στην ιστορία και στις καρδιές όλων μας! Η μεγάλη στιγμή του Νίκου Γκάλη που επιτέλους θα πάρει το "αντίο" που του αξίζει. Σίγουρα αν γυρνούσαμε τον χρόνο πίσω θα θέλαμε τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά αλλά σχεδόν 20 χρόνια μετά, ο πανζουρλισμός που επικρατεί στον κόσμο του ΑΡΗ, οι δεκάδες μεγάλοι καλεσμένοι και τα φώτα της δημοσιότητας που έχουν πέσει για τα καλά πάνω στη σημερινή εκδήλωση φανερώνουν το μεγαλείο αυτού του ζωντανού θρύλου αλλά και την αγάπη του κόσμου του ΑΡΗ για αυτόν τον αθλητή που ούτε και οι δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε που φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα με το νούμερο 6 μπορούν να την σβήσουν ή έστω να την εξασθενίσουν!

Όπως ευλογημένοι αισθανθήκαμε σαν Αρειανοί που η μοίρα έφερε τον Νίκο Γκάλη στην ομάδα μας, έτσι ευλογημένοι θα αισθανθούμε σήμερα το απόγευμα όσοι βρεθούμε στο Παλέ για να τιμήσουμε αυτόν τον σπουδαίο αθλητή. Σε μια εκδήλωση που δεν θα είναι αφιερωμένη σε εμάς όπως οι αμέτρητες εμφανίσεις του Νίκου Γκάλη όταν φόρτωνε τα αντίπαλα καλάθια και εμείς στην κερκίδα χοροπηδούσαμε εκστασιασμένοι αλλά θα είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στον ίδιο. Μια εκδήλωση τόσο εντυπωσιακή που θα προσπαθήσει να αγγίξει τα εντυπωσιακά κατορθώματα του Νικ πάνω στο παρκέ. Μια εκδήλωση που θα μας γυρίσει πίσω στο χρόνο και θα προσφέρει τόνους συγκίνησης και Αρειανίδικης υπερηφάνειας. Ο Θεός του μπασκετ είναι Αρειανός, με τον ΑΡΗ δίδαξε μπασκετ σε ολόκληρη την Ελλάδα! Ακόμη και η Εθνική Ελλάδος ήταν ο ΑΡΗΣ με μερικές προσθήκες! Μια ομάδα, ένα ολόκληρο έθνος στο πλευρό της! Και τα αποτελέσματα εκείνης της ξέφρενης πορείας του Γκάλη, του Γιαννάκη και των άλλων παιδιών μπορούσες να τα δεις με μια γρήγορη ματιά όπου και αν κοιτούσες μιας και οι μπασκέτες ξεφύτρωναν παντού σαν τα μανιτάρια και ολόκληρες γενιές ανδρώθηκαν με μια πορτοκαλί μπάλα στα χέρια!

Η μεγάλη στιγμή του Νίκου Γκάλη είναι η μεγάλη ευκαιρία του κόσμου του ΑΡΗ να πει ένα ευχαριστώ στον Νίκο Γκάλη για τις αμέτρητες στιγμές υπερηφάνειας που μας χάρισε και την πλούσια κληρονομιά που μας έχει αφήσει. Επίσης είναι η ευκαιρία και για να πούμε ένα μεγάλο συγνώμη για όλους αυτούς μέσα από την οικογένεια του ΑΡΗ που του έκλεισαν την πόρτα και τον ανάγκασαν να φύγει μακριά και πάει σε ανθρώπους που ποτέ δεν τον αγάπησαν, ποτέ δεν το εκτίμησαν και ποτέ δεν τον σεβάστηκαν. 7 Μάιου 2013, η ημερομηνία που θα μείνει χαραγμένη στις καρδιές μας, η ημερομηνία που θα τιμηθεί ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών, η ημερομηνία που η θρυλική φανέλα με το νούμερο 6 θα κρεμαστεί στην οροφή του Παλέ ανάμεσα στα λάβαρα του ΑΡΗ μας!

Παιχνίδι του μπασκετικού ΑΡΗ χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις δεν υφίσταται. Έτσι λοιπόν και σήμερα όσοι "τυχεροί" βρεθήκαμε στο Παλέ γευτήκαμε ένα παιχνίδι γεμάτο σασπένς και όπως συνηθίζεται σε παιχνίδια με τέτοιου είδους εξέλιξη στο φινάλε είχαμε και τις εντάσεις μας  με τα "οικογενειακά" μας. Ευτυχώς το εύστοχο τρίποντο του Ασημακόπουλου λίγο πριν το φινάλε αποδείχθηκε αρκετό σε αντίθεση με αυτό του Αρμπέτ ελάχιστα δευτερόλεπτα που ευτυχώς δεν βρήκε τον στόχο του και ο ΑΡΗΣ μας απέφυγε μια ήττα ντροπής. Μια ήττα που δεν θα ήταν σαν τις άλλες μιας και πολλοί καλοθελητές θα άρχιζαν να μιλάνε για "στησίματα" και "χάρες" σε πρώην προπονητές.

Το παιχνίδι ήταν μια επανάληψη από τις πολλές κακές εμφανίσεις του φετινού ΑΡΗ όπου κατά την διάρκεια του αγώνα ψάχνεται και προσπαθεί να βρει τα πατήματα του και να διεκδικήσει τη νίκη. Κόλεμαν και Αρμπέτ(που το τμήμα σκάουτιγνκ του PlanetARIS είχε προβλέψει ότι θα κάνουν τη ζημιά) πέτυχαν τους μισούς πόντους της Καβάλας ενώ για καλή μας τύχη ο Στεφανίδης απουσίαζε τελικά λόγω πνευμονίας. Πάσαλιτς και Βεργίνης κρατούσαν την ομάδα κοντά στο σκορ στο Α ημίχρονο. Πελεκάνος, Βεζένκωφ και Καραποστόλου έδωσαν πολύτιμες βοήθειες ενώ ο Ασημακόπουλος ήταν σίγουρα ο MVP του αγώνα. Ενώ θα πρέπει να αναφερθούμε και στην παρουσία του Δήμα που έδωσε αρκετή ενέργεια στην άμυνα. Όλα αυτά σε ένα παιχνίδι που το μόνο που μπορούμε να κρατήσουμε είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας και ο ΑΡΗΣ μας ίδρωσε μέχρι να νικήσει τον ουραγό του πρωταθλήματος.

Αρνητικός πρωταγωνιστής για ακόμη μια φορά ο Β.Αγγέλλου που αυτή τη φορά νομίζω ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια. Μετά τους Τσιάρα, Βεργίνη, Χαρίση ήρθε η σειρά του Πάσαλιτς να έρθει σε "κόντρα" με τον προπονητή μας με αποτέλεσμα ο Βόσνιος που μέχρι τη στιγμή που έκατσε στον πάγκο ήταν ο κορυφαίος για την ομάδα μας με 8 πόντους(μόλις 1 χαμένο σουτ),.2 ασίστ, 1 κλέψιμο να μην ξαναπεράσει ποτέ στον αγώνα ακόμη και όταν η Καβάλα έφθασε σε απόσταση βολής. Δεν με απασχολεί αν ο Πάσαλιτς έχει κλείσει σε άλλη ομάδα(όπως ακούγεται) ή είναι οξύθυμος χαρακτήρας αλλά με εκνευρίζει αφάνταστα να βλέπω τον ΑΡΗ που δεν στήθηκε για να πέσει ο συμπολίτης να είναι μια ανάσα από να εξευτελιστεί απέναντι σε μια ομάδα που παλεύει για την παραμονή της εξαιτίας του προσωπικού εγωισμού του προπονητή που δυστυχώς παρά τους μήνες που είναι στον πάγκο εξακολουθεί να έχει προβλήματα προσαρμογής όπως και ολόκληρος ο φετινός ΑΡΗΣ. Λογικό είναι ο κόσμος να αντιδράσει κατά του προπονητή του βλέποντας αυτή την εικόνα και αυτή τη συμπεριφορά. Αυτός ήταν ο λόγος που ξέσπασε ο κόσμος του ΑΡΗ κατά του Β.Αγγέλλου και όχι επειδή είχε τη διένεξη με τον Πάσαλιτς μετά την λήξη του αγώνα όπου ο Βόσνιος ξεχάστηκε να πάει στη φωτογράφιση που είχε προγραμματιστεί. Σίγουρα η διοίκηση Αρβανίτη κάνει τιτάνια προσπάθεια για να συμμαζέψει τα ασυμάζευτα, καλό είναι όμως κάποια στιγμή να κλείσουν τα αυτιά τους στα χάδια των επαγγελματιών δημοσιογράφων και να στρέψουν την προσοχή τους στον κόσμο της ομάδος. Λίγο σεβασμός σε αυτούς τους "γραφικούς" που Τρίτη μεσημέρι αφήνουν τις δουλειές τους για να στηρίξουν τον μπασκετικό ΑΡΗ δεν βλάπτει. Στις δικές τους φωνές δώστε βάση και όχι στο χειροκρότημα κάθε δημοσιογράφου που κάνει δημόσιες σχέσεις...

ΥΓ. Ο τελευταίος άνθρωπος στον μπασκετικό ΑΡΗ που μπορεί να ειρωνευτεί τους φιλάθλους του ΑΡΗ και να τους πει ότι στεναχωρέθηκαν με τη νίκη της ομάδος τους είναι ο Β.Αγγέλλου. Προφανώς το άγχος της διεκδίκησης ενός υψηλού στόχου όπως είναι η κατάκτηση της 6ης θέσης του θόλωσε το μυαλό και έκανε τέτοιες δηλώσεις... 

ΥΓ2. Ας σκεφτούμε λίγο όλοι μας πόσο θα είχε στιγματιστεί ο σύλλογος μας αν έμπαινε το τρίποντο του Αρμπέτ και αν οι συγνώμες θα μας ήταν αρκετές.

Η επιστροφή του Β.Αλεξανδρή στο Παλέ μετά την αντικατάσταση του από τον Β.Αγγέλου στο ξεκίνημα της χρονιάς που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις είναι ίσως το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς ενόψει της αυριανής αναμέτρησης με την Καβάλα. Μετά την εντός έδρας ήττα του συμπολίτη από τον Πανιώνιο αλλά και τη χθεσινή του ήττα στην Πάτρα η ομάδα της Ν.Σμύρνης έχει εξασφαλίσει την 3η θέση και μαθηματικά, οπότε θα πρέπει να είμαστε υπερβολικά ρομαντικοί αν θέλουμε να ελπίζουμε ότι την τελευταία αγωνιστική όπου ο Πανιώνιος θα αντιμετωπίσει τον Ίκαρο Κ.  θα προσπαθήσει να κερδίσει και να επιλέξει τον ΑΡΗ για αντίπαλο του στα πλέιοφς. Αν μην τι άλλο ακόμη και σε αυτή την περίεργη χρονιά πρόκειται περί "κατωρθόματος" για τον Β.Αγγέλου και τους παίκτες του.

Για την τιμή των όπλων, λίγοι πιστοί θα βρεθούμε στο Παλέ για να δούμε τον Αυτοκράτορα να παλεύει απέναντι στην καταδικασμένη Καβάλα που ψάχνει ένα θαύμα. Ένα θαύμα που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το βρει απέναντι στον ΑΡΗ μας. Γνωστά τα προβλήματα τραυματισμών που δεν αφήνουν σε ησυχία την ομάδα να δουλέψει αλλά το ότι η Καβάλα βρίσκεται στην τελευταία του πρωταθλήματος μόνο τυχαίο δεν είναι. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον πρώτο γύρο όπου η Καβάλα ήταν πολύ πιο δυνατή και φορμαρισμένη ο ΑΡΗΣ κατάφερε να πάρει τη νίκη πραγματοποιώντας ίσως την καλύτερη φετινή του εμφάνιση. Μπορεί η Καβάλα μετά τη φυγή του Γκαγκαλούδη να έψαξε να ενισχυθεί με μεταγραφές αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι επιθυμητό. Κόλεμαν και Ατσάρα παραμένουν τα σημεία αναφοράς κάτω από το καλάθι, ενώ ο Εσθονός Αρμπετ μαζί με τον φιλότιμο Στεφανίδη είναι η βασική απειλή απο την περιφέρεια.  Ακόμη και χωρίς τον Χαντ που στο Περιστέρι ήταν από τους κορυφαίους ο ΑΡΗΣ μπορεί να φθάσει σε μια εύκολη νίκη χωρίς να αγχωθεί.

Αυτό που μετράει είναι η βαθμολογία και η τελική κατάταξη. Αυτή τη στιγμή είμαστε μεταξύ 7ης και 8ης θέσης χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία σε ποια θα καταλήξουμε. Είμαι σίγουρος ότι πάλι θα υπάρχουν μερικοί που θα τρέξουν να πουν ότι και έκτοι να βγαίναμε και να καταλήγαμε τρίτοι στα πλέιοφς τι θα γινόταν, εγώ απλά θα τους παρακαλέσω όλους αυτούς όπως και πολλούς καλοθελητές δημοσιογράφους να μην αναρωτηθούν για ακόμη ένα εντός έδρας παιχνίδι του ΑΡΗ γιατί το γήπεδο θα είναι σχεδόν άδειο. Φυσικά στην εικόνα που θα αντικρύσουμε αύριο "βοηθάει" όπως πάντα και ο ΕΣΑΚΕ που κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να απαξιώσει το άθλημα που όλοι οι Έλληνες κάποτε λατρέψανε... 

Απίστευτα πράγματα παρακολουθήσαμε για ακόμη μια φορά με τους "φίλους" του Περιστερίου που ίσως για πρώτη φορά φέτος παρακολούθησαν από κοντά παιχνίδι της αγαπημένης τους ομάδος να μην μπορούν να χωνέψουν ότι ο ΑΡΗΣ δεν στήνεται και ότι πάντα παλεύει για την ιστορία και τον κόσμο του. Ένας ΑΡΗΣ που αν και δεν έπιασε κάποια σπουδαία απόδοση κατάφερε να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα κυρίως χάρη στον επιθετικό οίστρο του Σωτήρη Καραποστόλου σε ένα χρονικό σημείο όπου το παιχνίδι έδειχνε χάνεται.

Φυσικά προτού το παιχνίδι διακοπεί από την επίθεση των θερμόαιμων(ναί έχει και τέτοιους!) οπαδών του Περιστερίου οι παίκτες του αντιπάλου υπό την ανοχή των διαιτητών είχαν δώσει μπόλικες αφορμές για να οξυνθούν τα πνεύματα. Εκτός από τα απίστευτα σφυρίγματα που είχαν οδηγήσει λίγο πριν το φινάλε 24 φορές τους αντιπάλους μας στις βολές έναντι μόλις 3 για εμάς αναρωτιέμαι τι άλλο έπρεπε να γίνει για να τιμωρηθούν οι παίκτες  του Περιστερίου με αντιαθλητικό φάουλ ή τεχνική ποινή για τις βρώμικες ενέργειες τους. Η αρχή έγινε με τον αστείο τον Πέτρουλα που χωρίς να προκληθεί κλώτσησε στο κεφάλι τον πεσμένο Χάντ μπροστά στα μάτια των διαιτητών, που του έκαναν απλά μια παρατήρηση. Η συνέχεια δόθηκε από τον Πάρκερ που σε μια σύγκρουση με τον Δήμα ο Αμερικάνος απώθησε τον παίκτη μας κλωτσιά στο στήθος!  Ενώ και ο μόλις 23 ετών Παπαντωνίου σε φάση που ο Πελεκάνος στον αιφνιδιασμό είχε ξεκινήσει ανενόχλητος την "πτήση" του για να καρφώσει την μπάλα χτύπησε με δύναμη στον ώμο τον παίκτη μας ρίχνοντας τον πάνω στην τηλεοπτική κάμερα που βρισκόταν δίπλα από την μπασκέτα. Ούτε αυτό συγκίνησε τους διαιτητές κάτι που το είχαν αντιληφθεί οι αντίπαλοι με συνέπεια λίγο πριν το φινάλε χωρίς λόγο ο Πάρκερ να αγκαλιάζει πισώπλατα τον Πελεκάνο ενώ έτρεχε στον αιφνιδιασμό και να τον πετάει κάτω! 4 φάσεις με τις 3 από αυτές να μπορούσαν να τιμωρηθούν μέχρι και με αποβολή του παίκτη αλλά τα ανθρωπάκια με τα γκρι έκλεισαν τα μάτια.

Αγωνιστικά ο ΑΡΗΣ μας ήταν πολύ νωθρός και μονοδιάστατος στο παιχνίδι του μιας και τα μακρινά σουτ έμοιαζαν η μοναδική απειλή. Χαρίσης και Σαρικόπουλος αν και είχαν το πλεονέκτημα κάτω από το καλάθι δεν τροφοδοτήθηκαν καθόλου ενώ ο Βεργίνης ήταν ο μοναδικός παίκτης που έδειχνε τη διάθεση να κινηθεί προς το αντίπαλο καλάθι αντι να αράξει και αυτός έξω από τα 6.75 περιμένωντας την ευκαιρία για ένα μακρινό σουτ. Με τις 2 ομάδες να χάνουν τα άχαστα ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να πάρει μια διαφορά 6 πόντων με το ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου. Σε εκείνο όμως το σημείο όπως συνηθίζεται  στο 3ο δεκάλπετο η ομάδα έδειξε σημάδια κατάρρευσης. Για ανεξήγητο λόγο ο Αγγέλου αποφάσισε να χρησιμοποιήσει πολύ χαμηλά σχήματα δίνοντας την ευκαιρία στους Μίτσελ και Χάινς να κάνουν αισθητή την παρουσία τους πετυχαίνοντας εύκολα καλάθια μιας και είχαν απέναντι τους πιο ελαφριά κορμιά.ενώ και ο Βεργίνης που έδινε έναν ρυθμό στην ομάδα ξεχάστηκε στον πάγκο. Κάπως έτσι το 28-34 έγινε 38-34 και όλα έδειχναν ότι για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ θα πλήρωνε το κακό τρίτο δεκάλεπτο. Ευτυχώς ο Σωτήρης Καραποστόλου είχε εντελώς διαφορετική άποψη και με ένα προσωπικό κρεσέντο κυρίως έξω απο τα 6.75 επανέφερε την ομάδα μας μπροστά στο σκορ. Στη συνέχεια ακολούθησε ο Τζέρεμι Χαντ με ένα δικό του ρεσιτάλ στις αρχές του τέταρτου δεκαλέπτου, που μέχρι εκείνο το σημείο πραγματοποιούσε μια τραγική εμφάνιση γεμάτο λάθη, αστοχία και ανόητες ενέργειες. Με συνολικά 7 τρίποντα σε 10 προσπάθειες στην επανάληψη η ομάδα μας δεν άφησε κανένα περιθώριο στο Περιστέρι και έφθασε σε ακόμη μια νίκη.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η σημερινή νίκη κρατάει ζωντανές τις ελπίδες μας για την κατάκτηση της 3ης θέσης διαψεύδει αυτές τις ανόητες φήμες που ήθελαν τον ΑΡΗ να στήνεται στο Περιστέρι εμπλέκοντας και το ποδόσφαιρο σε όλο ατυτόν τον παραλογισμό. Ο ΑΡΗΣ έπαιξε πρώτα για την τιμή και την ιστορία του και μετά για όλα τα ύπολοιπα. Δυστυχώς όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο δεν ήθελαν να το καταλάβουν και για αυτό έγινε ότι έγινε. Πάντως βλέποντας τη μεγαλειώδη παρουσία των φίλων του Περιστερίου και ρίχνωντας και μια ματιά στο κρατικό όπου παίζεται αυτή τη στιγμή  το μπαογκ - Πανιώνιος τελικά μόνο όπου παίζει ο ΑΡΗΣ γεμίζουν τα γήπεδα!