Άλλο ένα ξενέρωτο και άγευστο "ντέρμπι" παρακολουθήσαμε στο Παλέ όπου παίκτες και προπονητής έστειλαν για ακόμη μια φορά το μίζερο μήνυμα στον κόσμο της ομάδος ότι ακόμη και η ελπίδα/επιθυμία για να δεις τον φετινό ΑΡΗ να κοντράρει μια σοβαρή ομάδα είναι απαγορευτική. Με ένα ρεσιτάλ αστείων και ανεξήγητων ως ένα σημείο λαθών εντός και εκτός παρκέ ο μέτριος Παναθηναϊκός έκανε άλλη μια δυνατή προπόνηση απέναντι στον ΑΡΗ. Η "λευκή πετσέτα" που πετάχτηκε πολύ νωρίς στο τέταρτο δεκάλεπτο από τον πάγκο όπου απλά παρατηρούσε την εξέλιξη του αγώνα είναι άλλη μια "μαχαιριά" στο ήδη πληγωμένο γόητρο κάθε μπασκετικού Αρειανού.

Αν και ο ΑΡΗΣ πέτυχε το πρώτο καλάθι του αγώνα, όταν στα  πρώτα δευτερόλεπτα και στην επαναφορά που γίνεται από το κέντρο  δυσκολεύεσαι να αλλάξεις τη μπάλα και μετά βίας αποφεύγεις το λάθος τότε μάλλον δύσκολα μπορείς να περιμένεις κάτι καλύτερο στη συνέχεια.  Ο Παναθηναϊκός έδειξε 2 διαφορετικά πρόσωπα. Ένα αποφασιστικό και εκνευριστικά εύστοχο στο πρώτο δεκάλεπτο και ένα μέτριο με πολλά προβλήματα σε ριμπάουντ και επίθεση στα υπόλοιπα 3 δεκάλεπτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ψηλοί του Παναθηναϊκού αντιμετώπισαν τεράστια προβλήματα στο μαρκάρισμα του Σαρικόπουλου ενώ στο πρώτο ημίχρονο αναλώθηκαν κυρίως σε μακρινά σουτ. Για καλή τους τύχη η "λύση" ήρθε από τον πάγκο του ΑΡΗ όπου με τον Σαρικόπουλο να ξεχνιέται στον πάγκο και τον Ασημακόπουλο να αγωνίζεται απέναντι στον πολύ πιο δυνατό Γκιστ ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αποκτήσει ξεκάθαρο πλεονέκτημα κοντά στο καλάθι και ακόμη παίκτες σαν τον Παπά που έπεφταν σε "τοίχος" στο Α ημίχρονο όποτε προσπαθούσαν να μπουν μέσα στην επανάληψη οι διάδρομοι ήταν ανοιχτοί και η απειλή στον αέρα μηδαμινή. Όσο για την επίθεση εκεί και αν τα πράγματα δεν ήταν για κλάματα. Αμφιβάλλω αν σε ολόκληρο το Β ημίχρονο έγινε μια οργανωμένη επίθεση κάτι που σημαίνει ότι οι παίκτες μας πήγαιναν σε προσωπικές ενέργειες και σε σουτ στη λήξη του χρόνου με αποτέλεσμα τις κάκιστες επιλογές και τα αβίαστα λάθη. Ο Β.Αγγέλου θεώρησε ότι τον Σαρικόπουλο δεν έπρεπε να τον αξιοποιήσει άλλο μιας και ο Πεδουλάκης δεν έβαζε μέσα Μπατίστ ή Μαυροκεφάλιδη και παρόλο που η διαφορά ανέβαινε και ο Παναθηναϊκός έλεγχε το παιχνίδι με μεγαλύτερη ευκολία αυτός ως συνήθως επέμενε στην επιλογή. Ενώ το άλλο "τρικ" του Β.Αγγέλου που έμεινε ανεξήγητο είναι η χρησιμοποίηση του Λαρετζάκη στη σημερινή αναμέτρηση που αγωνίστηκε σχεδόν 5', δηλαδή όσο δεν είχε αγωνιστεί στις προηγούμενες 6 αγωνιστικές. Όχι ότι μας φταίει το παλικάρι σε κάτι ή έκανε κάτι πιο στραβό από τους υπόλοιπους απλά δεν μπορώ να δω τη λογική του να χρησιμοποιείς έναν παίκτη που δεν τον εμπιστεύεσαι τις 6 προηγούμενες αγωνιστικές, ούτε καν στο παιχνίδι με τον Απόλλων Π. όταν η διαφορά είχε πάει στο +18 και ξαφνικά του δίνεις χρόνο συμμετοχής απέναντι στον Παναθηναϊκό. Αυτό που ήταν πραγματικά αξιολύπητο και μας πόνεσε πολύ ήταν η συμπεριφορά του τεχνικού τιμ στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου απλά παρακολουθούσε τον Παναθηναϊκό και δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια για να αλλάξει κάτι. Ενώ η διαφορά μεγάλωνε και το παιχνίδι φαινόταν να χάνεται ο Β.Αγγέλου προτίμησε να κρατήσει το τάιμ άουτ 1.30' πριν το τέλος όταν ο Παναθηναϊκός ήταν το +14... Αν δεν μπορείς να διακρίνεις ποιος παίκτης είναι σε καλή βραδυά να τον αφήσεις μέσα, ποιος δεν πατάει καλά ή δεν του βγαίνει το παιχνίδι για να τον αφήσεις στον πάγκο ή δεν μπορείς να κάνεις τίποτα να αλλάξεις κάτι τότε μάλλον η ομάδα πάει με αυτόματο πιλότο.

O Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα από τον ΑΡΗ αλλά κάποια στιγμή είναι καλό να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα και να μην δικαιολογούμε την αδυναμία να κάνεις σωστά μια επαναφορά, να προσπαθήσεις να βγάλεις ένα σύστημα στην επίθεση ή ακόμη και να κάνεις ένα φάουλ για να σταματήσεις τον χρόνο...Τους νεότερους σε ηλικία που δεν έχουν προλάβει να δουν πραγματικό μπάσκετ τους καταλαβαίνω για τη διαστρεβλωμένη εικόνα που μπορεί να έχουν για πως ακριβώς πρέπει να παίζεται αυτό το άθλημα που λέγεται μπάσκετ. Για οποιοδήποτε άλλον νοήμων που ασχολείται με το μπάσκετ για 30 χρόνια ή και περισσότερα δηλώσεις όπως αυτές του Αγγέλου "ότι η σημερινή εμφάνιση πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τη συνέχεια"  προκαλούν νευρικό γέλιο. Εκτός και αν ο κόουτς το εννοεί σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν βαριέσαι... το 2016 θα είμαστε καλά... μπράβο στα παιδιά και στον προπονητή τους...

"Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως" συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι Έλληνες και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε και εμείς μέσα από το PlanetARIS.gr όσο κουραστικοί και αν γινόμαστε. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά πριν ένα παιχνίδι απέναντι στους "μεγάλους" των Αθηνών θα αναφερθούμε στην μπασκετική Αυτοκρατορία του ΑΡΗ που εκτός συνόρων και σαν το φτωχό Έλληνα συγγενή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια με αποτέλεσμα να καταφέρει να αγωνιστεί σε 3 συνεχόμενα Final Four και να στρέψει όλα τα φώτα πάνω του. Τότε που οι άλλες οι ομάδες αγωνιζόντουσαν με περισσότερους από 1 ξένους τη στιγμή που  ο ΑΡΗΣ έπαιρνε εξτρά ξένο μόνο για την Ευρώπη και τη στιγμή που οι ομάδες από άλλες χώρες είχαν φθάσει στο σημείο να "στέλνουν" παίκτες στο NBA όταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου αγωνιζόντουσαν πραγματικοί γίγαντες.  Ναι κάποιος θα μου πει ότι ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έχει Γκάλη, Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά... αλλά και οι αντίπαλοι μας δεν έχουν Κούκοτς, Ντίβατς, Σαν Επιφάνιο, Τζάμσι, Μακαντού, Ράτζα, Μαγκί, Νόρις, Ντακουρί, Οστρόφσκι κτλ.

Η ουσία λοιπόν δεν έχει να κάνει τόσο με τους παίκτες που απαρτίζουν τις 2 ομάδες και τη διαφορά δυναμικότητας στα ρόστερ αλλά με τον τρόπο που ο ΑΡΗΣ αντιμετώπιζε όλα εκείνα τα παιχνίδια. Χωρίς φόβο, χωρίς κυνισμό και χωρίς ίχνος ηττοπάθειας. Αντιθέτως κάθε Ευρωπαϊκή αναμέτρηση κόντρα στα μεγαθήρια της Ευρώπης ήταν για αυτούς σαν μια ανεπανάληπτη πρόκληση, μια μοναδική ευκαιρία που όλοι οι παίκτες που φορούσαν τη φανέλα με το Θεό του Πολέμου στο στήθος θέλανε να την αρπάξουν από τα μαλλιά. Το μπάσκετ έχει αλλάξει, ο ΑΡΗΣ έχει φθίνουσα πορεία τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός αναμφισβήτητα είναι ένα Ευρωπαϊκό μεγαθήριο, αυτό όμως δεν πρέπει να είναι αρκετό για να "αποδυναμώνει" την προσπάθεια μας να κερδίσουμε. Για αυτό λοιπόν το πρώτο από όλα που πρέπει να κάνει πρώτα ο Β.Αγγέλου και μετά να το μεταδώσει και στους παίκτες του είναι να διεκδικήσει το δικαίωμα του στη νίκη, να πιστέψει στη νίκη, να ψάξει να βρει τους τρόπους για να πάρει τη νίκη και να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να το καταφέρει. Αυτή πρέπει να είναι η νοοτροπία που να πηγάζει από τον κόσμο της ομάδος και να περνάει σε διοίκηση, προπονητή και παίκτες. Έτσι νιώθαμε κάποτε, έτσι θέλουμε να νιώσουμε και τη Κυριακή το απόγευμα στο Παλέ. Ο Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται σε καθόλου καλή κατάσταση και ο Α.Πεδουλάκης είναι υπ ατμό. Ας δουν λοιπόν πως ο Ολυμπιακός  και οι λοιπές Ευρωπαϊκές ομάδες κατάφεραν να τον κερδίσουν και ας επιχειρήσουμε να κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο. Ο Παναθηναϊκός σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ομάδες που έχουμε αντιμετωπίσει ως τώρα δεν είναι ομάδα στην οποία μπορείς να επικεντρωθείς σε έναν ή δύο παίκτες. Αντιθέτως έχει μια πλειάδα παικτών που μπορούν να σου κάνουν τη ζημιά και για αυτό η ομαδική πιεστική άμυνα με σωστές αλληλοκαλύψεις θα πρέπει να είναι η αιχμή του δόρατος μας. Οι παίκτες μας θα πρέπει να τρέξουν και να πιέσουν πολύ τους αντιπάλους τους ώστε να τους κουράσουν μιας και ο Παναθηναϊκός λόγω και της τιμωρίας που είχε στην Ευρωλίγκα τον τελευταίο μήνα έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά σε σχέση με την ειδική μεταχείριση που συνήθως έχει στην Ελλάδα όπου με συνοπτικές διαδικασίες θα μπορούσε να ζητήσει τη μετάθεση ή αναβολή του αγώνα για λόγους κούρασης. Από τη στιγμή λοιπόν που κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να τρέξει και να κουράσει τον αντίπαλο του. Αν όμως πραγματικά θέλουμε να κερδίσουμε θα πρέπει να βρούμε και τον δρόμο προς το καλάθι. Εκεί που για πρώτη φορά ίσως θα αντιμετωπίσουμε πραγματική άμυνα και όχι απλά τον κακό μας εαυτό. Επειδή όμως το σκοράρισμα είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης θα πρέπει να κατανοήσουν οι παίκτες του ΑΡΗ ότι σε αυτό το παιχνίδι αυτά που μπορούν να χάσουν είναι ελάχιστα, ενώ το κέρδος από μια τέτοια νίκη μπορεί να είναι τεράστια. 

Όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τη διοίκηση, τον προπονητή και τους παίκτες μας αλλά και όλο τον κόσμο του ΑΡΗ που εντέχνως έχει οδηγηθεί σε έναν μίζερο συμβιβασμό με την εύκολη ήττα σε παιχνίδια που θα έπρεπε να είναι ντέρμπι αλλά και την πρόχειρη δικαιολογία περί μπάτζετ, δυναμικής των αντιπάλων κτλ. Λες και ο μεγάλος ΑΡΗΣ ήταν κάτι αντίστοιχο με τον σύγχρονο  Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό και το μυστικό της επιτυχίας του ήταν τα εκατομμύρια που έχωναν οι ιδιοκτήτες του... Για αυτό λοιπόν την Κυριακή το απόγευμα γεμίζουμε το Αλεξάνδρειο, το κάνουμε Παλέ από τα παλιά και με δυναμικό παλμό(και όχι κάτι σαν juke box που απλά παίζει κάποια κομμάτια) σπρώχνουμε την ομάδα στη νίκη. Ο ΑΡΗΣ με τους Έλληνες παίκτες και τα νεαρά παιδιά έχει ξεκινήσει μια νέα επανάσταση όπως παλιά. Για να δικαιωθεί η προσπάθεια όλων μας όμως χρειάζεται ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΙΣΤΗ και ΝΙΚΕΣ!

Ο φετινός ΑΡΗΣ είναι κάτι το ξεχωριστό και παιχνίδια σαν το σημερινό είναι απλά η απόδειξη. Όταν από το σημείο της απόλυτης ικανοποίησης που βλέπεις τον ΑΡΗ να παίζει σωστά, με αυτοπεποίθηση και να κάνει περίπατο σε ένα θεωρητικά δύσκολο παιχνίδι φθάνεις μια ανάσα από το να σπάσεις την τηλεόραση σου τότε ναι θα πρέπει και εσύ να παραδεχθείς ότι αυτός ο ΑΡΗΣ ξεχωρίζει... Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και ο ΑΡΗΣ σήμερα πήρε μια νίκη που τη χρειαζόταν πάση θυσία αλλά ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η νίκη μας αφήνει περισσότερο προβληματισμένους παρά χαρούμενους για το τελικό αποτέλεσμα. Για 3 δεκάλεπτα οι παίκτες του Β.Αγγέλου απέδειξαν ότι αυτά που λέγονται περί αδύναμου ρόστερ και απειρίας είναι λόγια του αέρα ενώ στο φινάλε φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα με μια "πινελιά" στην περιφέρεια από έναν παίκτη που δεν θα έτρεμε με τη μπάλα στα χέρια στα κρίσιμα δευτερόλεπτα θα μπορούσε να μεγαλουργήσει.

Αυτή τη φορά ο ΑΡΗΣ είχε επίθεση που έβγαζε φωτιές αλλά και άμυνα με ουσία που κατάφερε να βγάλει από το ξεκίνημα του αγώνα τα ατού του Απόλλων εκτός ρυθμού. Με τον Βεζένκωφ να πυροβολεί ασταμάτητα, τον Χαρίση πραγματικό ογκόλιθο κάτω από τα καλάθια και τους Μποχωρίδη και Αθηναίου να προσφέρουν λύσεις σε κρίσιμα χρονικά σημεία ο ΑΡΗΣ μετέτρεψε το ντέρμπι της αγωνιστικής σε περίπατο. Το +18 και η διψήφια διαφορά πόντων που βρισκόταν μπροστά η ομάδα μας για περίπου 35' αποτυπώνει στο απόλυτο την κυριαρχία των παικτών μας. Όλα αυτά μέχρι που ο Απόλλων μείωσε τη διαφορά κάτω από τους 10 πόντους και  η λέξη "ήττα" άρχισε να ακούγεται στο μυαλό των παικτών μας. Εκεί είδαμε τον γνωστό ΑΡΗ που δεν μπορεί να αλλάξει τη μπάλα ούτε από τη πλάγια γραμμή, να περάσει το κέντρο και να κάνει μια επίθεση της προκοπής. Όσοι είχαν την τύχη να βλέπουν το παιχνίδι  μάλλον θα συμφωνήσουν ότι ακόμη και όταν ο ΑΡΗΣ ήταν μπροστά με 5 πόντους 3' πριν το τέλος το παιχνίδι έμοιαζε χαμένο... Σε αυτό φυσικά συνηγορούσε η γνωστή και κουραστική απουσία καθαρού μυαλού και από τον πάγκο αλλά και η μεταμορφωμένη διαιτησία στο τέταρτο δεκάλεπτο με τα "κοράκια" να ντύνονται στα ασπρόμαυρα του Απόλλων Π. . Ευτυχώς ο Βεζένκωφ υπόγραψε αυτή τη σπουδαία του εμφάνιση με ένα καθοριστικό τρίποντο που έκανε το 73-76 και άλλαξε τις ισορροπίες της αναμέτρησης τη στιγμή που ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει στις ορέξεις των αντιπάλων. Δύσκολα να σχολιάσεις αυτό το παιχνίδι αν δεν το κόψεις σε 2 σημεία μιας και είδαμε 2 διαφορετικές ομάδες, Μια ομάδα που τα έκανε σχεδόν όλα σωστά για 35' και μια άλλη που έμοιαζε με ομάδα εφηβικού στα τελευταία 5' του αγώνα. Θετικό που για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι βλέπουμε τον Αγγέλου να χρησιμοποιεί τον Χαρίση που σήμερα φάνηκε να υπερέχει ξεκάθαρα των αντιπάλων και να έχει αξιοσημείωτη παρουσία σε άμυνα και επίθεση. Άγνωστο γιατί  όταν τον άλλαζε δεν διατηρούσε παρόμοιο σχήμα με τον εξίσου ψηλό και δυνατό Σαρικόπουλο και χαμήλωνε το σχήμα με Ασημακόπουλο. Τα 4 καλάθια και φάουλ που πέτυχαν οι Αμερικάνοι κόντρα στον Ασημακόπουλο απλά δείχνουν ότι εκεί χρειαζόταν ένα πιο ψηλό και δυνατό κορμί για να τους αντιμετωπίσει. Ενώ απορίας άξιο είναι ο χρόνος που δόθηκε στον Χάντ όταν ήταν φανερό ότι ο Αμερικάνος τα είχε χαμένα. Πάντως σε σχέση με τη περσινή χρονιά και το κοουτσάρισμα του Αγγέλου εξίσου θετικό είναι ότι βλέπουμε παίκτες που αποδίδουν καλά όπως ο Βεζένκωφ και ο Αθηναίου να μένουν αρκετά μέσα στο γήπεδο και να μην χάνονται στο ανούσιο ροτέισον. 

Ανεξάρτητα από τον ψυχοφθόρο με τον οποίο ήρθε αυτή η νίκη ο ΑΡΗΣ σήμερα πήρε αυτό που ήθελε σε ένα παιχνίδι που είχε σαφώς περισσότερη σημασία από έναν αγώνα της 6ης αγωνιστικής. Με αυτή τη νίκη και τα ως τώρα αποτελέσματα έχει μπει ένα λιθαράκι ώστε να κάνουμε τουλάχιστον το ένα βηματάκι παραπάνω. Δηλαδή πέρσι βγήκαμε έκτοι, φέτος ίσως να καταφέρουμε να βγούμε πέμπτοι. Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά επιβάλλεται αυτή η "αναγέννηση" και το πλάνο με το νεανικό ρόστερ να συνδυάζεται με θετικά αποτελέσματα και βελτίωση.  Πάντως είναι κρίμα όταν η ομάδα έχει τέτοια παρουσία να εμφανίζονται τέτοιου μεγέθους αυτοκαταστροφικές τάσεις. Σίγουρα αν υπήρχε ένας έμπειρος παίκτης στην περιφέρεια(πχ. Κις) τότε τα πράγματα θα γινόταν πιο εύκολα αλλά ακόμη και έτσι μερικές προπονήσεις με κάνα σύστημα στις 4 γωνίες και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας ίσως να βοηθήσουν. Κάποτε χάναμε με 20 πόντους στο ημίχρονο και ήμασταν βέβαιοι ότι θα το γυρίσουμε και πλέον κερδίζουμε με 20 και αν δεν ακούσουμε το τελικό σφύριγμα της λήξης είμαστε μέσα στην αγωνία... Για αυτό λοιπόν ΔΟΥΛΕΙΑ, ΒΕΛΤΙΩΣΗ και ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ!

ΥΓ. Ναι είναι γεγονός, ο πρώτος σκόρερ της Α1 έμεινε στους 14 πόντους με τραγικά ποσοστά!

Καθοριστικό παιχνίδι ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος δίνει η ομάδα μας σήμερα στην Πάτρα κόντρα στον Απόλλων Π..  Ένας αγώνας με ξεχωριστή βαθμολογική σημασία μιας και οι 2 εντός έδρας νίκες με μπαογκ και Πανιώνιο σε συνδυασμό με τα 2 δύσκολα παιχνίδια κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό μπορεί να μας οδηγήσουν κυριολεκτικά στον πάτο της βαθμολογίας. Μια νίκη σήμερα απέναντι σε μια ομάδα που όπως και πέρσι έτσι και φέτος πιθανόν να έχει τους ίδιους στόχους με τον ΑΡΗ θα αλλάξει τις ισορροπίες και θα δώσει το δικαίωμα στους παίκτες του Β.Αγγέλου μετά την "παρένθεση" με τους 2 της Αθήνας να βάλουν πλώρη για την αντεπίθεση και το σκαρφάλωμα στη βαθμολογία.

Φυσικά για να κερδίσουμε σήμερα θα πρέπει να δούμε έναν πολύ διαφορετικό ΑΡΗ από τις προηγούμενες 5 αγωνιστικές. Άμυνα, ριμπάουντ, λάθη και παιχνίδι κοντά στο καλάθι είναι τα στοιχεία που πρέπει να βελτιώσει η ομάδα μας ώστε να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα από την Πάτρα. Όταν λέμε άμυνα δεν μιλάμε απλά για κάποιες στατιστικές αλλά για άμυνα με ουσία γιατί πολύ απλά όταν για παράδειγμα ο αντίπαλος σου πετυχαίνει 65 πόντους αλλά σε κερδίζει τότε το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι δεν έπαιξες όσο καλή άμυνα μπορούσες. Και όταν μιλάμε για άμυνα ουσίας εννοούμε αυτή την "παράδοση" που έχουμε δημιουργήσει όπου σε κάθε αγώνα κάποιος παίκτης αναγεννιέται ή κάνει το παιχνίδι της ζωής τους. Σύμφωνα λοιπόν με τις ως τώρα αμυντικές μας αποδόσεις ο Μπόλντς που είναι ο πρώτος σκόρερ της Α1 με 19 πόντους μ.ο. αναμένεται να αγγίξει ή να ξεπεράσει τους 30 πόντους και αυτό θα είναι σκέτη καταστροφή. Ενώ σίγουρα θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα και τον Τέιλορ Τζόζεφ που παίζει κυρίως κοντά στο καλάθι και αν του δοθεί χώρος μπορεί να κάνει τη ζημιά. Για αυτό και τα ψηλά σχήματα μοιάζουν μονόδρομος. Εκεί που η επιστροφή του Σαρικόπουλου έδωσε ακόμη ένα όπλο στα χέρια του Αγγέλου και μένει να δούμε αν επιτέλους ο προπονητής μας θα καταφέρει να αξιοποιήσει τους 2 δυνατούς σέντερ που έχουμε σε αντίθεση με τις περισσότερες ομάδες της Α1 που δεν διαθέτουν τέτοιους παίκτες.  Ο τρίτος της παρέας του Απόλλων που δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για την απόδοση του είναι ο γνωστός μας Πέτροβιτς που παρά το πέρασμα των χρόνων πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις. Επιθετικά τώρα ο Πελεκάνος είναι υγιής και θα αγωνιστεί κανονικά  όπως και ο Χαντ που στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο έδειξε να βρίσκεται σε κακή αγωνιστική κατάσταση. Ο Αθηναίου φαίνεται να διανύει εξαιρετική περίοδο φόρμας και ελπίζουμε να συνεχιστεί και σήμερα μιας και ο ΑΡΗΣ έχει ανάγκη σε επιθετικές λύσεις από την περιφέρεια, εκεί όπου επικεντρώνεται το επιθετικό "πλάνο" του Αγγέλου. Όπως είπαμε όμως και πριν ο ΑΡΗΣ κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσει να περνάει τη μπάλα κοντά στο καλάθι με σωστό τρόπο και να πετυχαίνει εύκολους πόντους.  Το σίγουρο είναι ότι θα δούμε ένα δυνατό παιχνίδι που λογικά θα κριθεί στις λεπτομέρειες.

Η χρονιά αν και ξεκίνησε καλά για τον μπασκετικό ΑΡΗ με 2 εκτός έδρας νίκες πολύ γρήγορα προσγειωθήκαμε στη σκληρή πραγματικότητα όπου αν δεν κερδίσουμε σήμερα σε 2-3 αγωνιστικές που τελειώνει το δύσκολο πρόγραμμα πολύ πιθανόν να βρισκόμαστε στον πάτο της βαθμολογίας. Αν από όλη αυτή τη ψυχοφθόρα κατάσταση ψάχνουμε να βρούμε κάτι θετικό τότε αυτό είναι μια αμυδρή αλλαγή κλίματος από όλους όσους ασχολούνται με τον μπασκετικό ΑΡΗ που ξαφνικά έχουν αρχίσει να ξαναβάζουν στο λεξιλόγιο την λέξη αποτέλεσμα. Εδώ και καιρό η λογική χάσουμε κερδίσουμε δεν πειράζει όλα καλά συνεχίζουμε, η ομάδα έχει μέλλον μπλα μπλα μπλα κτλ. ήταν το μόνιμο στάτους του ΑΡΗ. Πλέον ακούμε και διαβάζουμε μέχρι και από επίσημα χείλη να μιλάνε για νίκες και θετικά αποτελέσματα που πρέπει να έρθουν. Κάτι είναι και αυτό. Ας ελπίσουμε αυτή η αλλαγή κλίματος να αφυπνίσει παίκτες και προπονητή, να σταματήσουν να έχουν τη νοοτροπία "μαθητή" και σαν επαγγελματίες να μπουν μέσα και να κερδίσουν!

6 επίσημα παιχνίδια έχει δώσει ως τώρα ο μπασκετικός ΑΡΗΣ και το ρεκορ 3-3 και ειδικότερα το 2-3 του πρωταθλήματος μόνο χαρούμενους δεν μας κάνει. Η είσοδος στην 6αδα και η ελπίδα ανατροπής της κατάστασης στα πλέιοφς αναπόφευκτα είναι ο μίζερος στόχος στο πρωτάθλημα για ακόμη μια φορά. Ελπίδα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μόλις από την 5η αγωνιστική και αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυσάρεστη με το δύσκολο πρόγραμμα που ακολουθεί αποτελεί ο θεσμός του κυπέλλου. Εκεί όπου η ομάδα μας υποδεχόμενη τον Πανιώνιο έχει μια χρυσή ευκαιρία για να βρεθεί σε έναν τελικό ύστερα από πολλά χρόνια. Για να το πετύχουμε όμως αυτό θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας από "νεανική, άπειρη ομάδα χωρίς Αμερικάνικη βοήθεια" όπως είναι η ταμπέλα που έχουμε κρεμάσει οικιοθελώς πάνω μας από το ξεκίνημα της χρονιάς να θυμίσει κάτι από τον ΑΡΗ του παρελθόντος όπου κόντρα στα μπάτζετ και τα προγνωστικά δεν μασούσε πουθενά και κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια, όχι απλά για να παλέψει αλλά για να τον κατασπαράξει. Σίγουρα με τα χρόνια έχει αλλοιωθεί το DNA του μπασκετικού ΑΡΗ αλλά όπως έχει φανεί φέτος ο ΑΡΗΣ θυμίζει κάτι από παλιά μιας και μετά από καιρό έχει βρεί έναν παίκτη όπου η φανέλα της ομάδος δηλαδή η πανοπλία του Αυτοκράτορα αντί να τον βαραίνει του δίνει δύναμη και τον μεταμορφώνει σε έναν πολύ καλύτερο παίκτη από αυτόν που έχουμε δει τόσα χρόνια.

Ο λόγος για τον 25 γκαρντ Γιάννη Αθηναίου που αν μου έλεγε κανείς τα προηγούμενα χρόνια ότι θα καθόμουν να γράψω ένα κείμενο αφιερωμένο στον συγκεκριμένο καλαθοσφαιριστή θα με έπιαναν τα γέλια. Παρόλα αυτά ο Αθηναίου κόντρα στη μιζέρια του μπασκετικού ΑΡΗ θυμίζει κάτι από το πρόσφατο παρελθόν όπου όποιος και αν ερχόταν στον ΑΡΗ έπαιρνε λίγο από τη μαγεία αυτής της ομάδος και "μεγάλωνε" κατά πολύ σαν παίκτης. Να αρχίσουμε από τη μεγάλη ομάδα του ΑΡΗ όπου παίκτες σαν τον Β.Λυπιρίδη και τον Μ.Μισούνωφ  που κατα γενική ομολογία ήταν μετριότατοι έφθασαν σε σημείο να έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα με αποκορύφωμα τους περισσότερους από 20 πόντους που είχε πετύχει ο Β.Λυπηρίδης στην εντός έδρας ήττα-σοκ(για τα δεδομένα της εποχής) απέναντι στη Δυναμό Μόσχας. Μάλιστα οι παίκτες που ακολούθησαν είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σίουτης, Χρυσανθόπουλος, Φλώρος, Λάππας, Νικολαϊδης, Γκαγκαλούδης και άλλοι είναι μερικοί από τους παίκτες που αν και τους χαρακτήριζε η μετριότητα, όταν φόρεσαν τη φανέλα του ΑΡΗ γιγάντωσαν και πραγματοποίησαν πιθανόν τις καλύτερες χρονιές στην καριέρα τους. Κάτι που έρχεται σε πλήρη διάσταση με αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια όπου ακόμη και παίκτες που έρχονται με τις καλύτερες περγαμηνές στην ομάδα δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Η 3αδα Χατζηβρέττα, Ντικούδη και Κακιούζη ίσως να είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παικτών που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ΑΡΗ.  Έτσι λοιπόν όταν μετά από πολλά χρόνια όταν βλέπω έναν μετριότατο ρολίστα που ήταν πάγκος σε Πανιώνιο και ΚΑΟΔ να έρχεται στον ΑΡΗ να τριπλασιάζει τον Μ.Ο. πόντων του, να είναι βελτιωμένος σε όλες τις στατιστικές αλλά  και να αγωνίζεται με περίσσιο πάθος και αυτοπεποίθηση όπως κάνει ο Γ.Αθηναίου τότε πραγματικά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό που συμβαίνει, να ευχηθούμε να συνεχίσει το ίδιο δυνατά αλλά και να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του ώστε να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Όταν παίζεις στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδος που δίδαξε το μπασκετ στους Έλληνες δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος όταν αγωνίζεσαι στον Πανιώνιο, τον ΚΑΟΔ, τον Ηλυσιακό κτλ.

Κάτι ανάλογο περιμένω από τη διοίκηση της ΚΑΕ και τον προπονητή της ομάδος όπου η προσπάθεια υποτίμησης του συλλόγου και χαμηλόματος των προσδοκιών μας θα πρέπει να τελειώσει. Χαίρομαι που εδώ και 2-3 εβδομάδες ακούω και διαβάζω αρκετά σχετικά με τις επιλογές και τις δηλώσεις του προπονητή και των ανθρώπων της ΚΑΕ. Δεν ξέρω αν δια μαγείας ή απλά ακόμη και αυτοί που εξυμνούσαν το κάθε τι που γινόταν στον μπασκετικό ΑΡΗ απλά κουράστηκαν με αυτή τη μίζερη κατάσταση αλλά η υγιής κριτική και η πίεση για αποτελέσματα μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το να βρεις άλλοθι για την αποτυχία και να κρυφθείς πίσω από τις δικαιολογίες είναι το πιο εύκολο. Το να αποδείξεις τη δουλειά που γίνεται σε όλα τα επίπεδα πάνω στο παρκέ και να φέρεις τα αποτελέσματα που αξίζουν σε αυτή την ομάδα και στον κόσμο του ΑΡΗ όσο δύσκολος δρόμος και να είναι θα πρέπει να είναι μονόδρομος για όλους όσους αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ.

ΥΓ. Ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις του Σ.Δέδα(πρώην μέλος του τεχνικού τιμ του ΑΡΗ) στα ΑΝ98.7 όπου όταν αναφέρθηκε στην ομάδα του ΑΡΗ και τα περί απειρίας, νέων παικτών κτλ μίλησε για "δημοσιογραφικές ταμπέλες" που δεν παίζουν ρόλο μέσα στο γήπεδο. Επίσης τόνισε ότι το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ κατεβαίνει με αυτό το νεανικό και άπειρο υλικό  κυρίως στην περιφέρεια οφείλεται καθαρά σε απόφαση του προπονητή του μιας και πολύ εύκολα θα μπορούσε να είχε πάρει έναν ή και περισσότερους πιο έμπειρους Έλληνες παίκτες όπως για παράδειγμα προσπάθησε να πάρει τον Μαργαρίτη του μπαογκ. Ξέρετε από αυτούς που όταν τους έχουμε απέναντι μας σε ομάδες της πλάκας τους "ψηλώνουμε" πολύ και λέμε ότι σε σχέση με τους δικούς μας είναι πιο έμπειροι...

Νέα εντός έδρας ήττα γνώρισε η ομάδα μας στις λεπτομέρειες σε ένα παιχνίδι που σύμφωνα με την εικόνα του Α' ημιχρόνου ήταν δικό μας. Διαιτησία, απειρία, έλλειψη καθαρού μυαλού και λύσεων από τον πάγκο με κοινό παρανομαστή την ηττοπάθεια και τη μιζέρια που έχει απλωθεί στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια. Παιχνίδια σαν και αυτά ο ΑΡΗΣ διαχρονικά τα είχε στο "τσεπάκι" του ακόμη και όταν δεν έπαιζαν οι θρύλοι του Αυτοκράτορα, πλέον έχουν καταντήσει με εφιάλτες μιας και μόνο με τη σκέψη ότι ένα παιχνίδι πάει να γίνει στα τελευταία λεπτά ντέρμπι ξαφνικά βλέπουμε την ομάδα μας να μεταμορφώνεται και να βγάζει τον χειρότερο της εαυτό.

Με τον Πελεκάνο να παίρνει ελάχιστο χρόνο συμμετοχής αλλά τους Σαρικόπουλο και Χαντ να συμμετέχουν κανονικά στον αγώνα για πρώτη φορά φέτος και ίσως από τις ελάχιστες φορές από τότε που ήρθε ο Β.Αγγέλου στην ομάδα είδαμε τον ΑΡΗ να αγωνίζεται με φυσιολογικά σχήματα. Σχεδόν για 37' ο ΑΡΗΣ είχε σέντερ μέσα ενώ είδαμε για ελάχιστα δευτερόλεπτα Πελεκάνο ή Χαντ να αγωνίζεται στη θέση 4 κάτι που μας είχε τρελάνει τα προηγούμενα 5 παιχνίδια. Προφανώς η έντονη κριτική για τις επιλογές του κόουτς από αρκετούς μπασκετικούς(δημοσιογράφους και μη) έφθασαν στα αυτιά του Αγγέλου και για αυτό είδαμε κάτι το διαφορετικό σήμερα. Φυσικά δεν γίνεται να είναι όλα ρόδινα και για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ πλήρωσε τα λάθη του. Η καλή άμυνα του Α' ημιχρόνου πήγε περίπατο, η έλλειψη μπλοκ άουτ έδωσε το δικαίωμα στον Πανιώνιο να κάνει μπόλικες διπλές επιθέσεις και ξαφνικά οι 2 εκ των 3(όχι ο Γκόντας) διαιτητών στο τρίτο δεκάλεπτο σφύριζαν μόνο υπέρ του Πανιωνίου με αποτέλεσμα να γίνει το παιχνίδι ντέρμπι. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι για ακόμη μια φορά δεν υπήρχε το αμυντικό πλάνο για να περιορισθεί ο Ντούβνιακ(ποιος να το περίμενε....?)  αλλά ούτε και το καθαρό μυαλό για να γίνει μια σωστή επίθεση στα τελευταία λεπτά. Σχεδόν όλες οι επιθέσεις στο τέλος ήταν προσωπικές ενέργειες ενώ στην άμυνα πηγαίναμε με τον πιο άκομψο τρόπο στο ένας εναντίον ενός. Μάλιστα για ακόμη μια φορά στα 30 δευτερόλεπτα και ενώ ήμασταν 2 πόντους μπροστά δεν έγινε φάουλ(είχαμε να δώσουμε 1) με αποτέλεσμα ο Ντούβνιακ να δώσει προβάδισμα στον Πανιώνιο. Στο τέλος ίσως να έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ένας εκ των Χαρίση ή Σαρικόπουλο μιας και στη  μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα είδαμε τους ψηλούς μας να δυσκολεύουν τα σουτ των Μακκόλουμ, Ντούβνιακ και Μίλμπουρν. Το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες, στα μεγάλα σουτ και στους παίκτες με τον περισσότερο τσαμπουκά με αποτέλεσμα όλη η προσπάθεια της ομάδος να πάει στα σκουπίδια. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω για ακόμη μια φορά στον Αθηναίου. Το παλικάρι θυμίζει ΑΡΗ από τα παλιά όπως τον μάθαμε εμείς. Τότε που και ο πιο μέτριος παίκτης του Ελληνικού πρωταθλήματος να ερχόταν στην ομάδα μας έπαιζε λες και ήταν παικταράς γιατί αντιλαμβανόταν σε ποια ομάδα έπαιζε! Μακάρι να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι!

Σήμερα ο κάθε ανόητος Αρειανός(σαν και εμένα) που ευελπιστούσε ότι ο ΑΡΗΣ φέτος ίσως κάνει ένα βηματάκι παραπάνω από πέρσι πήρε την απάντηση του περί στόχων της ομάδος. Μετά τις εντός έδρας ήττες με τους μπαογκ και Πανιώνιο οι στόχοι της ομάδος αρχίζουν και γίνονται πιο καθαροί. Θα παλέψουμε για να μπούμε στην 6αδα χωρίς ελπίδες καν για 4αδα... και που ξέρεις, ίσως για 1-2 επιθέσεις ή 1 χαμένο σουτ να χάσουμε την ευκαιρία να μπούμε στο Final Four της Basket League αλλά θα έχουμε βάλει γερές βάσεις για το μέλλον! Τότε που αν ο Βεζένκωφ ψηλώσει θα μπορεί να παίξει σέντερ και ο Μποχωρίδης θα έχει μάθει να ακούει και θα μπορεί να αγωνίζεται 20'.  Ως τότε οι 2500 που βρεθήκαμε στο Παλέ μπορεί να έχουν γίνει 500, ο Πανιώνιος , ο μπαογκ και το Ρέθυμνο θα μας έχει κάνει "πελάτες" και ο Ντούβνιακ θα συνεχίζει να σκοράρει. Ίσως στο μέλλον και ο άπειρος προπονητής μας σαν πιο  έμπειρος να έχει βρει τους τρόπους για να μπλοκάρει έστω και λίγο τα ατού των αντιπάλων και όχι ο ΑΡΗΣ να είναι ο παράδεισος κάθε παίκτη που θέλει να ανεβάσει το κασέ του στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Αφού λοιπόν οι στόχοι στο Ελληνικό πρωτάθλημα καθορίστηκαν εκεί στη μέση της βαθμολογίας κάτι που δεν εξιτάρει κανέναν Αρειανό, ίσως να πρέπει να στρέψουν όλοι εκεί στην ΚΑΕ την προσοχή τους στο κύπελλο. Ένα παιχνίδι είναι, ας ξεκινήσουν από τώρα να βρουν τους τρόπους για να σταματήσουν το φαινόμενο Ντούβνιακ.

ΥΓ1. Η ομάδα είναι υπερπλήρης και δεν χρειάζεται ενίσχυση σύμφωνα με τον προπονητή μας... άραγε αν στην περιφέρεια έστω για κάποια λεπτά, ιδίως όταν η μπάλα καίει υπήρχε ένας παίκτης σαν τον γερόλυκο Κις μήπως να μπορούσες να έκανες μια πιο σωστή επίθεση?

ΥΓ2. Ο Ντούβνιακ πριν το παιχνίδι  με τον ΑΡΗ είχε σχεδόν 9 πόντους μ.ο. και σήμερα έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στο πρωτάθλημα. Συμπέρασμα δεν πρόκειται για μια καλαθομηχανή που δεν μπορείς να τη σταματήσεις. 

ΥΓ3. Συνεχώς οι στόχοι πηγαίνουν πιο χαμηλά, πάντα ψάχνουμε τη δικαιολογία για την αποτυχία, το άλλοθι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας και σε όλα λέμε δεν πειράζει και μπράβο στα παιδιά,. Ξαφνικά αρχίζεις να τρέμεις στα τελευταία δευτερόλεπτα και να χάνεις τα παιχνίδια μέσα από τα χέρια σου... Και τότε ξαφνικά αναζητάς μπασκετική μαγκιά? Οι μάγκες γουστάρουν τα δύσκολα και δεν ψάχνουν άλλοθι!

Πρόβα ημιτελικού θα έχουμε την Κυριακή το απόγευμα 19.30 στο Παλέ όπου θα υποδεχθούμε τον Πανιώνιο ενάμιση μήνα πριν τον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος όπου ο ΑΡΗΣ μας ΠΡΕΠΕΙ να προκριθεί. Θα το λέμε, θα γράφουμε, θα το φωνάζουμε μέχρι ακόμη και αυτοί που καθαρίζουν τα γραφεία της ΚΑΕ ΑΡΗΣ και τα αποδυτήρια των παικτών το πάρουν χαμπάρι και επικεντρωθούν στο πως θα καταφέρουν να πάρουν την πρόκριση.  Το πρώτο βήμα για να εξασφαλίσουμε την πρόκριση είναι να δείξουμε στον Πανιώνιο ότι η περσινή βόλτα που έκανε από το Παλέ στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν μια παρένθεση ανάμεσα στις αμέτρητες ήττες που έχει γνωρίσει σε αυτό το γήπεδο που έκλεισε οριστικά και δεν θα αργήσει να ξανανοίξει. Σίγουρα ο Πανιώνιος έχει κάνει κάποιες καλές μεταγραφικές κινήσεις όπως αυτές του Ντούβνιακ και του Μακκόλουμ, ενισχύθηκε ακόμη πιο πολύ με τον Κυρίτση αλλά και πάλι είναι μια ομάδα στα μέτρα του ΑΡΗ μας που μέσα στην έδρα μας θα πρέπει να λιώσει.

Κάπως έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν οι παίκτες μας το αυριανό παιχνίδι και να μπούν αποφασισμένοι για τη νίκη. Συγκέντρωση στην άμυνα και καθαρό μυαλό στην επίθεση για 40'. Μια άμυνα που στο παιχνίδι με το Ρέθυμνο πήγε περίπατο με αποτέλεσμα ένα παιχνίδι που ήταν ντέρμπι να καταλήξει σε μια ακόμη εύκολη ήττα. Ελπίζω ο Β.Αγγέλου και οι συνεργάτες του να έχουν προετοιμάσει κατάλληλα την ομάδα και να μην ξαναδούμε τον Ντούβνιακ όπως πέρσι με το Ρέθυμνο να πετυχαίνει 40 πόντους και να μας κερδίζει μόνος του. Το ροτέισον του Αγγέλου στην περιφέρεια πρέπει να έχει ξεκάθαρο στόχο να πιέσει και να κουράσει τους Ντούβνιακ, Μακκόλουμ και Κυρίτση που είναι παίκτες ρυθμού. Τα ατού του Πανιωνίου είναι συγκεκριμένα και αυτά θα πρέπει να περιορίσουμε. Ενώ στην επίθεση θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να σουτάρουμε 3ποντα και να προσπαθήσουμε να περάσουμε τη μπάλα κοντά στο καλάθι. Ο Μίσελ είναι με το ένα πόδι εκτός ομάδος και μάλλον δεν θα αγωνιστεί, ο  Καβαδάς είναι αρκετά άπειρος, ο Σίμτσακ μετριότατος όπως και ο Σκορδίλης. Ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα του με τον Χαρίση κοντά στο καλάθι και να φθείρει με φάουλ τους αντίπαλους ψηλούς. Ενώ θα πρέπει να δούμε λίγο περισσότερο τον Βεζένκωφ να αγωνίζεται που είναι σαφώς πιο πολυσύνθετος παίκτης και μπορεί να προσφέρει περισσότερες λύσεις στη θέση 4 από τον ντεφορμέ Ασημακόπουλο. Ο Μ.Πελεκάνος  φαίνεται να ξεπερνάει το πρόβλημα του ενώ πολύ πιθανό να "ενταχθούν" για περισσότερα από 2' στην ομάδα οι Χάντ και Σαρικόπουλος. Η βελτίωση όπως είπε ο προπονητής μας πρέπει να φανεί και ελπίζω να το δούμε αυτό αύριο.

Η παρουσία του ΑΡΗ στον τελικό του κυπέλλου είναι πολύ σημαντική και θα πρέπει και εμείς οι απλοί φίλαθλοι να πιέσουμε με τον τρόπο μας την διοίκηση να κάνει το κάτι παραπάνω για να ενισχύσει την ομάδα. Τώρα η ενίσχυση θα είναι με τον Λ.Παπαδόπουλο ή με κάποιον άλλο μέσω της άρσης του απαγορευτικού των μεταγραφών από τη FIBA ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει. Άλλα όπως έχει φανεί αυτή η ομάδα αν και έχει δυνατότητες χρειάζεται και ένα ακόμη σημείο αναφοράς εκτός του Μ.Πελεκάνου που μοιάζει να είναι ο μόνος σταθερός παίκτης σε απόδοση.  Τώρα αν πηγαίναμε σε ακόμη μια χρονιά χωρίς στόχο όπως είναι η "σημαία" αυτής της διοίκησης και αυτού του προπονητή τότε όλα καλά να περιμένουμε μέχρι το 2018 μπας και ο Βεζένκωφ ψηλώσει και μπορεί να παίξει σέντερ σύμφωνα με τα στάνταρ του προπονητή μας. Όταν όμως μας δίνεται ύστερα από τόσα χρόνια να διεκδικήσουμε έναν τίτλο σε ένα νοκ άουτ παιχνίδι τότε απαιτώ διοίκηση, προπονητή και παίκτες να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να είμαστε στον τελικό. Για αυτό όλοι στο Παλέ να στείλουμε το μήνυμα μας προς πάσα κατεύθυνση, ΑΡΗ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ!

Θα ήταν ψέματα να πούμε ότι δεν περιμέναμε αυτή την εξέλιξη του αγώνα. Όχι απλά το τελικό αποτέλεσμα αλλά ακριβώς τη διακύμανση του σκορ και την επαφή της ομάδος μας με τη νίκη. Όταν μια ομάδα που πριν τον αγώνα έχει την 3η(δηλαδή την καλύτερη) καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα δέχεται 84 πόντους και όταν ο νούμερο ένα κίνδυνος Χαρτ (αναφορά από το προηγούμενο ποστ/preview της αναμέτρησης  "Ας ελπίσουμε όμως το τεχνικό τιμ να έχει "διαβάσει" το παιχνίδι των αντιπάλων και να μην δούμε τον συνήθη ύποπτο Χαρτ να κάνει ρεκόρ καριέρας") ξεπερνάει κατά πολύ τους 16 πόντους μ.ο. που είχε πριν την αναμέτρηση τότε το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι απλά το περιμέναμε. Τώρα αυτό που δεν περιμέναμε αλλά από ότι φαίνεται η "νέα μόδα" του φετινού ΑΡΗ είναι παίκτες και σχήματα που χρησιμοποιούνται στο Α' μέρος με επιτυχία από τον προπονητή μας στην επανάληψη να βλέπουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα με αποτέλεσμα η ομάδα να χάνει την επαφή με το σκορ.

Επειδή το παιχνίδι δεν είχε τηλεοπτική μετάδοση θα το αναλύσουμε καθαρά από στατιστικής πλευράς και της ροής του σκορ. Στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα μας έδειξε ένα πολύ ανταγωνιστικό πρόσωπο κυρίως χάρη στον Χαρίση, τον Αθηναίου και τον Πελεκάνο που σήκωσαν το επιθετικό βάρος της ομάδος με απόλυτη επιτυχία. Οι 43 πόντοι στο πρώτο ημίχρονο ήταν μια επιθετική απόδοση σαφώς καλύτερη από αυτήν που μας είχε συνηθίσει. Αντιθέτως στην άμυνα όπου υποτίθεται ότι είναι η βάση του φετινού ΑΡΗ οι 45 πόντοι που δέχθηκε τα πρώτα 20' τα λένε όλα. Ο Χάρτ ήταν με διαφορά ο καλύτερος παίκτης του Ρεθύμνου αλλά όχι αυτός που έκρινε την αναμέτρηση στην επανάληψη μιας και το Ρέθυμνο βρήκε λύσεις κοντά στο καλάθι με παίκτες σαν τον Αγγελόπουλο που πέτυχε 14 πόντους αλλά και τους Γκάμπριελ και Αλεξάντερ που πέτυχαν 11 και 8 πόντους αντίστοιχα. Τώρα το αν είναι σύμπτωση που ο κλασσικός σέντερ του ΑΡΗ που πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση στο Α ημίχρονο παρακολούθησε σχεδόν όλο το Β ημίχρονο από τον πάγκο είναι κάτι που θα αφήσουμε να το κρίνουν οι ειδικοί αναλυτές του μπάσκετ. Στο εκνευριστικό ροτέισον όπως είδαμε και άλλες φορές φέτος ξαφνικά στην επανάληψη παίκτες όπως ο Χαρίσης και ο Βεζένκωφ έμειναν έξω ενώ ο Τσακαλέρης που σύμφωνα με τις δηλώσεις του Αγγέλου ήταν εξαιρετικός στον αγώνα με την Κηφισιά σήμερα επιβραβεύτηκε με 4'27'' χρόνο συμμετοχής. Ενώ ο Χάντ πήρε 1' και 20'' χρόνο συμμετοχής ώστε να μπει σιγά σιγά στους κανονικούς ρυθμούς της ομάδος. ΄Οτι και αν δοκίμαζε ο Αγγέλου στην επανάληψη δεν του έβγαινε με αποτέλεσμα το Ρέθυμνο να ξεφύγει με +13 και τον ΑΡΗ να κυνηγάει την ανατροπή. Μια ανατροπή που δεν ήρθε ποτέ.Ανεξάρτητα από το άθλημα, τα μπατζετ, το ρόστερ και το τεχνικό τιμ μια επαγγελματική ομάδα που δουλεύει σωστά οφείλει να έχει από παιχνίδι σε παιχνίδι μια συνέχεια και μια έστω αμυδρή τάση βελτίωσης. Δεν ξέρω  αν οι 77 πόντοι της επίθεσης και οι 15 ασιστ  δείχνουν αυτή τη βελτίωση αλλά όταν μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ που όπλο της είναι η άμυνα ξαφνικά το ξεχνάει τότε είναι σαν να κάνουμε ένα βήμα εμπρός και 2 πίσω. Ενώ κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να "ηρωποιούμε" αντίπαλους παίκτες που κάνουν πάρτι κόντρα στον ΑΡΗ. Ο Χαρτ και ο Αγγελόπουλος δεν είναι η εξαίρεση στην αμυντική λειτουργία της ομάδος μας αλλά ο κανόνας. Δεν χρειάζεται να θυμηθούμε τα περσινά. Φέτος ήδη μετράμε τους Χρυσικόπουλο, Μπόγρη και Κρόκερ από τις προηγούμενες αναμέτρησεις. Κάποτε υπήρχαν παίκτες σαν τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και άλλους που πραγματικά σχεδόν ότι πλάνο και αν έκαναν οι αντίπαλοι προπονητές δεν μπορούσαν να τους σταματήσουν. Στην σημερινή εποχή  και στο χαμηλού επιπέδου Ελληνικό πρωτάθλημα μάλλον φταίει η κακή προετοιμασία για το παιχνίδι παρά οι επιθετικές αρετές των παικτών. 

Ειλικρινά δεν ξέρω πως να εκλάβω τη σημερινή ήττα και τον τρόπο με τον οποίο ήρθε μιας και βλέπω μια σημαντική μερίδα του κόσμο που μοιάζει υπνωτισμένη με τον μπασκετικό ΑΡΗ. Χάσει κερδίσει δεν έχει καμία απολύτως σημασία μιας και υπάρχει ένα τεράστιο όραμα για το μέλλον. Ένα όραμα για το μέλλον που αν το ψάξουμε λιγάκι θα καταλήξουμε ότι εν μέρει είναι μονόδρομος αλλά από την άλλη δεν μπορεί να σου εγγυηθεί και τίποτα. Με λίγα λόγια μιλάμε για ένα ρίσκο. Τώρα πως αυτό το ρίσκο το πληρώνουμε απέναντι και στους πιο απίθανους αντιπάλους είναι κάτι που δύσκολα μπορώ να το δεχθώ. Προφανώς πολλοί ή δεν έχουν ζήσει τον μεγάλο ΑΡΗ ή έχουν ξεχάσει πως ο ΑΡΗΣ ακόμη και στην μετά Γκάλη εποχή με κάτι παίκτες από τα αζήτητα όπως ο Χρυσανθόπουλος, ο Λιάπας, ο Νικολαϊδής και άλλους κατάφερνε να είναι ανταγωνιστικός. Η σιγή ιχθύος γύρω από τους αγωνιστικούς στόχους του ΑΡΗ για την φετινή σεζόν φαίνεται να βολεύει και να πείθει πολλούς. Παρόλα αυτά εγώ θα περιμένω κάποια στιγμή από επίσημα χείλη να ακούσω τους αγωνιστικούς στόχους του φετινού ΑΡΗ...

Την εντός έδρας ήττα της 2ης αγωνιστικής θα προσπαθήσει να ρεφάρει η αγαπημένη μας ομάδα στην Κρήτη κόντρα στο Ρέθυμνο σε ένα παιχνίδι που δύσκολα κανείς μπορεί να κάνει προγνωστικά. Μπορεί τον πρώτο λόγο θεωρητικά να τον έχει η ομάδα της Κρήτης αλλά όπως έχει φάνει τόσο από τις εμφανίσεις και των 2 ομάδων αλλά όσο και από τα αποτελέσματα σε ολόκληρο το πρωτάθλημα σε αυτές τις πρώτες αγωνιστικές, τίποτα δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Για αυτό λοιπόν ο ΑΡΗΣ μας αύριο το απόγευμα θα πρέπει να τα δώσει όλα για να φύγει νικητής και να ξαναεπαναφέρει την αισιοδοξία στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο. Μια αισιοδοξία που κλονίστηκε έντονα τόσο από την εντός έδρας ήττα από τον συμπολίτη όσο και από την αγχωτική νίκη επι της Κηφησιάς με την οποία σήμερα έκανε πλάκα ο Πανιώνιος.

Η συνταγή γνωστή, τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στην άμυνα για τον φετινό ΑΡΗ. Η στατιστική που μας έχει ως την 3η καλύτερη άμυνα  του πρωταθλήματος επιβεβαιώνει τη δουλειά που γίνεται στον συγκεκριμένο τομέα. Ας ελπίσουμε όμως το τεχνικό τιμ να έχει "διαβάσει" το παιχνίδι των αντιπάλων και να μην δούμε τον συνήθη ύποπτο Χαρτ να κάνει ρεκόρ καριέρας. Παρόλα αυτά το κλειδί της νίκης φέτος σε ένα πρωτάθλημα που όλες οι ομάδες για την ώρα δείχνουν να αγκομαχούν για να στείλουν την μπάλα στο καλάθι είναι η επίθεση. Ως τώρα σχεδόν όλα τα παιχνίδια λήγουν με πολύ χαμηλό σκορ και αν υπάρχει μια ομάδα που βρίσκεται σε καλή ημέρα επιθετικά τότε η νίκη έρχεται πολύ εύκολα. Κάτι τέτοιο έγινε την προηγούμενη αγωνιστική όπου το Ρέθυμνο ηττήθηκε εύκολα μέσα στην έδρα του από έναν μπάογκ που βομβάρδιζε ασταμάτητα. Η επιστροφή των Χάντ και Σαρικόπουλου που ακολούθησαν την αποστολή δύσκολα να αλλάξει κάτι μιας και όπως μας συνηθίζει ο Αγγέλου πολύ δύσκολα να τους δούμε να αγωνίζονται για παραπάνω από 2 με 3 λεπτά. Από εκεί και πέρα περιμένουμε τους παίκτες μας να αρχίζουν να αισθάνονται πιο άνετα και να αρχίσουν να σουτάρουν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Μποχωρίδης, Βεζένκωφ και Γκίκας έδειξαν ότι έχουν επιθετικές αρετές και θα πρέπει να πάρουν περισσότερες προσπάθειες. Ακόμη κόντρα σε μια ομάδα που δεν έχει τα ψηλά και δυνατά κορμιά θα πρέπει επιτέλους να εκμεταλλευτούμε τον Χαρίση και οι περιφερειακοί μας να τον τροφοδοτήσουν σωστά και να χτυπήσουμε κοντά στο καλάθι. Αν πάντως για ακόμη μια φορά προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τον αντίπαλο με χαμηλά σχήματα τότε θα είναι βούτυρο στο ψωμί του Ρεθύμνου που έτσι και αλλιώς υστερεί σημαντικά σε ύψος.

Προχθές τον ανακοίνωσε, σήμερα αγωνίστηκε και βοήθησε ο Α.Κυρίτσης τον Πανιώνιο. Χωρίς χρόνο προσαρμογής, χωρίς φιλικά παιχνίδια, χωρίς καν προπονήσεις στα πόδια. Αυτό κάτι πρέπει να μας λέει για το πόσο χρόνο χρειάζεται ένας έμπειρος, καλός παίκτης να "ενταχθεί" σε μια ομάδα. Δεν περιμένουμε από τον φετινό ΑΡΗ θαύματα αλλά περιμένουμε να δούμε μια ομάδα που να λειτουργεί σωστά και παιχνίδι με παιχνίδι να βελτιώνεται. Αν υπάρχει ορθολογικός τρόπος παιχνιδιού και σταδιακή βελτίωση τα αποτελέσματα θα έρθουν. Με τα νικηφόρα αποτελέσματα, θα υπάρξει πιο μαζική στήριξη  και περισσότερα έσοδα για την ΚΑΕ. Για αυτό σε κάθε παιχνίδι μοναδικός στόχος θα πρέπει να είναι η νίκη και τίποτα άλλο. Για αυτό ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ διπλό μέσα στη Κρήτη!