"Ηρωική έξοδο" έκανε ο Β.Αγγέλου από τον ΑΡΗ με την πρόκριση επί του Πανιωνίου να είναι ουσιαστικά η πρώτη και η τελευταία αξιοσημείωτη επιτυχία του Χαλκιδαίου προπονητή αυτούς τους 15 μήνες(περίπου) που βρέθηκε στον πάγκο της ομάδος μας. Τα λεφτά της Εφές ήταν πάρα πολλά για να επιμείνει στο βαθυστόχαστο πλάνο και τις εξαιρετικές προσωπικές σχέσεις με τους ανθρώπους της ΚΑΕ και του ARIS Golden Club. Eίτε σαν πρώτος προπονητής είτε σαν βοηθός προπονητή o Β.Αγγέλου θα γεμίσει τις τσέπες του, θα κάτσει σε μια ομάδα Ευρωλίγκας σαν βασικός προπονητής ενώ και το διαχρονικά τεράστιο brand name του ΑΡΗ κοσμεί έτσι και αλλιώς το βιογραφικό του που προτού να έρθει στην ομάδα δεν θα μπορούσε με τίποτα να δικαιολογήσει την παρουσία του σε έναν μεγάλο σύλλογο σαν τον ΑΡΗ. 

Για πολλούς από εμάς που παρακολουθούμε τον μπασκετικό ΑΡΗ από κοντά και μένουμε στην ουσία, δηλαδή σε αυτά που βλέπουμε εντός των 4 γραμμών του γηπέδου η συγκεκριμένη εξέλιξη με τη φυγή του Β.Αγγέλου ήταν κυριολεκτικά ονειρική. Ενώ το γεγονός ότι συνοδεύτηκε με μια σημαντική επιτυχία (άμεσα μετρήσιμη και όχι με πιθανή μελλοντική εξαργύρωση) ήταν ακόμη καλύτερη μιας και ο Αγγέλου δεν αφήνει πίσω του καμένη γη, ούτε "φαινομενικά" προδομένους και ονειροπόλους παράγοντες. Μια πιθανή ήττα το βράδυ της Κυριακής θα ξεμπρόστιαζε για ακόμη μια φορά τις προπονητικές αδυναμίες του πρώην προπονητή μας, θα ξεσήκωνε ακόμη περισσότερο τον κόσμο που έτσι και αλλιώς με την περιορισμένη παρουσία του στο γήπεδο δείχνει πόσο αναγνωρίζει και είναι συμπαραστάτης σε αυτό το "πλάνο" διοίκησης και Αγγέλου και φυσικά θα άφηνε επικίνδυνα  εκτεθειμένους όλους αυτούς τους παράγοντες που θέλανε να μας πείσουν ότι ο Β.Αγγέλου ανήκει στους κορυφαίους προπονητές(και όχι βοηθούς) της Ευρώπης σπάνιας "πάστας" που έχει συγκινηθεί από την προσπάθεια των παραγόντων του ΑΡΗ. Προφανώς η απόφαση του να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων το 3ετες συμβόλαιο και τα "κλειδιά της ομάδος" που του πρόσφερε απλόχερα η διοίκηση Αρβανίτη είναι η απόδειξη ότι όλα αυτά τα λόγια για μελλοντικά πλάνα εκ των συνθηκών μπορούν να παραμείνουν απλά όμορφα λόγια και τίποτα παραπάνω. Χθες ήταν οι Βεργίνης και Πάσαλιτς που δεν πείσθηκαν να μείνουν, σήμερα είναι ο Αγγέλου που προτίμησε τα χρήματα της Εφές, αύριο μπορεί να είναι ο Βεζένκοφ ή  ο Μποχωρίδης. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και με βάση αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει η διοίκηση να δει τι καλύτερο μπορεί να κάνει. Το να καλύπτει όμως έναν προπονητή με μια άνευ προηγουμένου ασυλία σε όλα τα επίπεδα και να παλεύει να πείσει τον οπαδό του ΑΡΗ να αισθάνεται χαρούμενος που έχει γίνει "πελάτης" του Πανιωνίου, του Ρεθύμνου, του μπαογκ και ο σάκος του μποξ των 2 της Αθήνας είναι κάτι που δεν περπατάει... Για αυτό λοιπόν, ευκαιρία με τη φυγή του Αγγέλου να γίνουμε περισσότερο ρεαλιστές. Να δούμε και να παραδεχθούμε αν τελικά σε αυτό το αστείο Ελληνικό πρωτάθλημα ΜΟΝΟ ο ΑΡΗΣ έχει οικονομικά προβλήματα και αν τελικά αυτό το ρόστερ που έχουμε είναι άξιο ή δεν είναι. Εκτός και αν θεωρούμε πλέον ότι το να είσαι Αμερικάνος είναι προσόν για να παίξεις καλό μπάσκετ... Μπόλικοι είναι οι αστείοι Αμερικάνοι που παίζουν στο Ελληνικό πρωτάθλημα και σίγουρα ο ΑΡΗΣ δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτούς. Ενώ η εμμονή σε άπειρους παίκτες ήταν καθαρά θέμα επιλογής προπονητή και όχι μονόδρομος. Φυσικά δεν θα ισοπεδώσουμε τα πάντα. Ο Β.Αγγέλου πρόσφερε έργο στον ΑΡΗ και αυτό έχει να κάνει με την παραμονή του Σ.Βεζένκοφ, ενός παίκτη που πραγματικά έτσι όπως εξελίσσεται μπορεί να δώσει νέα πνοή στην ομάδα μας. Ενώ και το ρόστερ που έχει αφήσει φεύγοντας έχει εξαιρετικές δυνατότητες που μπορεί να ξεδιπλωθούν ακόμη περισσότερο με σαφώς πιο ορθολογική διαχείριση και όχι όλους αυτούς τους μπασκετικούς παραλογισμούς που παρακολουθούμε από τότε που ήρθε στον ΑΡΗ.

Το πάθημα Αγγέλου, θα πρέπει να γίνει μάθημα στη διοίκηση Αρβανίτη. Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο νέος προπονητής θα πρέπει να του τεθούν συγκεκριμένοι στόχοι  με βάση τα σημερινά δεδομένα αλλά και να συμβαδίζουν με την ιστορία του συλλόγου. Όχι είσοδο στα πλέιοφς και είμαστε χαρούμενοι... Όχι μια χρονιά πίκρα με την καραμέλα ότι στο τέλος θα δείξουμε τι αξίζουμε... Όχι ότι θέλουμε να διατηρήσουμε ένα κορμό και όλη η περιφέρεια σου να αλλάζει... Όχι να μην σου κάνει κανένας έμπειρος παίκτης και μετά να χρησιμοποιείς την δικαιολογία της απειρίας. Όχι να δίνουμε ευκαιρία στον πιτσιρικά για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα κόντρα στον Ολυμπιακό αδιαφορώντας ότι ο ΑΡΗΣ εξευτελίζεται. Η ομάδα θα πρέπει να έχει στόχους, να παίζει καλό μπάσκετ και μέσα από μια καλή πορεία με νίκες να προσπαθεί να αναδείξει κάποια ταλέντα. Όχι όλα να ισοπεδώνονται στην προοπτική ότι κάποια στιγμή αυτά τα παιδιά θα φέρουν χρήματα στην ομάδα. Κάθε προπονητής θα πρέπει να αισθάνεται υπόλογος στη διοίκηση της ομάδος αλλά και στον κόσμο του ΑΡΗ. Όχι άλλοι προπονητές υπεράνω όλων.  Τα ονόματα που ακούγονται είναι πολλά και καλύπτουν όλα τα γούστα. Σίγουρα οι περισσότεροι θα συμφωνήσουμε στο όνομα του Π.Γιαννάκη. Όχι γιατί έχουμε πάθει αμνησία αλλά είναι πολυτέλεια για τον ΑΡΗ, ιδίως στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα να κλείνει την πόρτα σε μια προσωπικότητα σαν τον Γιαννάκη. Άσε που τα διδάγματα των χρόνων που ακολούθησαν την φυγή του Γιαννάκη απέδειξαν ότι το χρήμα είναι πάνω από όλα.  Πέρα όμως από αυτό το γεγονός που ανήκει στο παρελθόν ο Π.Γιαννάκης είναι ένας έμπειρος προπονητής με υψηλές παραστάσεις όπου αυτά τα νεαρά παιδιά που έχουμε σήμερα στην ομάδα μας τον σέβονται και έχουν πανηγυρίσει τις επιτυχίες του με την Εθνική Ελλάδος. Αυτό και μόνο αρκεί για να είναι πρώτος στη λίστα. Ονόματα σαν και αυτά του Αλεξανδρή ή του Σούμποτις μπορεί να έχουν αρκετούς υποστηρικτές αλλά ίσως να είναι και ένα πισωγύρισμα. Αντιθέτως το δεύτερο φαβορί που ακούει στο όνομα Μάρκοβιτς αν και πρόκειται για εξαιρετικό προπονητή ίσως το τάιμινγκ να μην είναι το κατάλληλο μιας και ο ΑΡΗΣ τη δεδομένη χρονική στιγμή στο ρόστερ του έχει μόνο Έλληνες και τους Βεζένκοφ, Χάντ, με τον Σάσα "ανδρωμένος" στην Ελλάδα να θεωρείται Έλληνας. Από τις επιλογές με ρίσκο σίγουρα αυτή που ξεχωρίζει είναι αυτή του Πρίφτη αλλά όπως ήδη έχει ακουστεί δύσκολα να σπάσει το συμβόλαιο του. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη είναι ότι δεν έχει ακουστεί καθόλου το όνομα του Ηλία Ζούρου ενός έμπειρου προπονητή που στο πέρασμα του από τον ΑΡΗ ίσως να φαγώθηκε γρήγορα μιας και η ομάδα που είχε στήσει όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια ήταν αρκετά καλή. Ενώ τρέμω και μόνο στην ιδέα της επιστροφής του Μίνιτς. Του προπονητή που έβαλε την υπογραφή σε μια από τις μελανές σελίδες του συλλόγου όταν ο ΑΡΗΣ "έχασε" από τον Ιωνικό Ν.Φ. μέσα στο Παλέ(αδιανόητο για εκείνη την εποχή) ώστε να σωθεί η ομάδα της Αθήνας και να υποβιβαστεί ο ΚΑΟΔ. Ένα παιχνίδι όπου όσοι ήμασταν στο γήπεδο το θυμόμαστε πάρα πολυ καλά. Όλοι ξεφωνίζαμε τον Κίνγκ όπου έκανε το ένα κραυγαλέο λάθος μετά το  άλλο. Ο μόνος που δεν το έβλεπε ήταν ο Μίνιτς. Όταν ο Κινγκ ολοκλήρωσε την αποστολή ο Μίνιτς τον απέσυρε μέσα σε απίστευτες γιούχες που ανάγκασαν τον Αμερικανό να πάρει μια σκούπα και να επιτεθεί σε οπαδούς στην Θ6. Ακολούθησε "ντου" στα αποδυτήρια όπου ο "νοικοκύρης" μας είπε ότι θα το κανονίσει το θέμα. Τελικά μόνο ο Κινγκ είδε την πόρτα της εξόδου ενώ ο Μίνιτς που περιέργως τον κράτησε μέσα στο παιχνίδι την έβγαλε καθαρή... Επίσης μετά τη λήξη του αγώνα για όσους θυμούνται υπήρχε και ένα πεσιματάκι στον Κίνγκ από 5-6 άτομα που δεν υπολόγισαν καλά τις δυνάμεις του Αμερικανού(ήταν ζωάκι) που "ξέφυγε" ατσαλάκωτος.

Όποιος και αν είναι ο προπονητής αυτό που μετράει είναι η συνεργασία να χτιστεί πάνω σε σωστές βάσεις. Να ξεκαθαρίσει η διοίκηση στον προπονητή τι θέλει από αυτόν και ποιοι είναι οι ρεαλιστικοί στόχοι της ομάδος. Σε αυτό το πρωτάθλημα με αυτούς τους αντιπάλους είναι ντροπή ο ΑΡΗΣ να παλεύει για την είσοδο στα πλέιοφς ή να θεωρείται επιτυχία η 6η θέση. Ναι μεν οι 2 της Αθήνας έχουν ξεφύγει και ο Πανιώνιος έχει καλό ρόστερ και δυνατή διοίκηση αλλά ως εκεί. Από εκεί και πέρα κάθε προσπάθεια άλλης ομάδος όσο φιλότιμη και αν είναι απέχει έτη φωτός από τον ΑΡΗ μας. Αν δηλαδή η διοίκηση Αρβανίτη αδυνατεί να συναγωνιστεί ομάδες σαν τον Πανελευσινιακό, τον Ίκαρο Χαλκίδας ή τον ΚΑΟΔ ας το ξεκαθαρίσει και ας μείνει με το τεχνικό δίδυμο Μουρατίδη - Καμπερίδη. Τι να τον κάνεις τον Γιαννάκη αν εσύ ο ίδιος πιστεύεις ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή είσαι 6η δύναμη στην Ελλάδα? Για αυτό λοιπόν σοβαρότητα, ρεαλισμός και προσπάθεια ώστε ο Αυτοκράτορας να επιστρέψει στον θρόνο του. Και φυσικά ο δρόμος προς το θρόνο δεν είναι στρωμένος με ελπιδοφόρες εμφανίσεις, επικοινωνιακά τρικ και υποσχέσεις για το μέλλον αλλά με νίκες και επιτυχίες σαν αυτή της περασμένης Κυριακής!

Στον απόηχο της μεγάλης πρόκρισης στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος απέναντι στον Πανιώνιο η ομάδα μας δίνει ένα ακόμη σημαντικό παιχνίδι. Αυτή τη φορά το ενδιαφέρον είναι για το πρωτάθλημα όπου εκεί όπως τα έχει καταφέρει η ομάδα μας η νίκη είναι μονόδρομος. Η μια νίκη διαφορά με την 5η θέση αλλά και η μια νίκη διαφορά με την "επικίνδυνη ζώνη" στην οποία βρίσκεται ο αυριανός μας αντίπαλος φανερώνουν την κρισιμότητα του αγώνα. Ένας αγώνας που είναι ακόμη πιο ιδιαίτερος μιας και περιμένουμε όλοι με αγωνία να δούμε την αντίδραση των παικτών μας τόσο λόγω της επίτευξης του στόχου του κυπέλλου όσο και της ξαφνικής φυγής του Β.Αγγέλου. Όλα αυτά κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρον το αυριανό παιχνίδι και ακόμη πιο σημαντική την παρουσία μας.

Ο Ίκαρος Χαλκίδας βρίσκεται στην προτελευταία θέση με μόλις 3 νίκες και αυτές όλες εντός έδρας. Ενώ ήττες σαν και αυτές απέναντι στα Τρίκαλα με 35 πόντους διαφορά δείχνουν την έλλειψη ποιότητας που υπάρχει. Μια ομάδα που βασίζεται κυρίως στον γνωστό Γ.Γκαγκαλούδη και τους Αμερικανούς Άσκα, Γκόβενς και Σάτον που αν και δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο στην καλή τους βραδιά μπορούν να κάνουν τη ζημιά. Κατά τα άλλα το χάος που λογικά θα οδηγήσει στον υποβιβασμό παρά τη νίκη με 72-71 απέναντι στον Ηλυσιακό την προηγούμενη αγωνιστική. Έναν Ηλυσιακό που ο ΑΡΗΣ κέρδισε με χαρακτηριστική ευκολία κάτι που θα πρέπει να γίνει και αύριο απέναντι στον Ίκαρο. Η απουσία του Γκίκα είναι δεδομένη, οι υπόλοιποι όμως έδειξαν να βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση με τους Βεζένκοφ και Αθηναίου να έχουν ανεβάσει στροφές και να παραμένουν σε υψηλά στάνταρ απόδοσης. Από κοντά και ο Μ.Πελεκάνος ενώ και ο Τζ.Χαντ στον αγώνα με τον Πανιώνιο έδειξε να βρίσκει τα πατήματα του. Όσο για τους ψηλούς και κυρίως τον Σαρικόπουλο θέλω να πιστεύω ότι με την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία πολύ σύντομα θα έρθει η ώρα να διαπρέψουν. Ιδίως ο Σαρικόπουλος που το καλοκαίρι βρέθηκε μια ανάσα από την πόρτα της εξόδου έχει δείξει ότι μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά στην ομάδα και εφόσον υποστηριχθεί από τους συμπαίκτες του και τον τρόπο παιχνιδιού ίσως να παίξει και πρωταγωνιστικό ρόλο σε άμυνα και επίθεση. Πάντως το αυριανό παιχνίδι μοιάζει ιδανική ευκαιρία ώστε ο ΑΡΗΣ μας να ανέβει και άλλο ψυχολογικά όσο και βαθμολογικά.

Για ακόμη μια φορά σε μια δύσκολη περίοδο για τον Αρειανό οπαδό, το τμήμα μπάσκετ είναι αυτό που κρατάει τη σημαία του συλλόγου μπροστά. Μπορεί ο Γιαννακόπουλος και το σινάφι του ήδη να έχουν οργανώσει το πάρτι τίτλου αλλά ο ΑΡΗΣ αρκετές φορές κατά το παρελθόν έχει πάει σε τέτοιου είδους πάρτι και τα έχει κάνει άνω κάτω. Μέχρι όμως την ώρα του τελικού θα πρέπει οι παίκτες μας μαζί με τον νέο προπονητή να ανεβάσουν και άλλες στροφές, να πάρουν σημαντικές νίκες και στο πρωτάθλημα και να αποδείξουν σε εχθρούς και φίλους ότι ο ΑΡΗΣ δεν έχει μόνο μέλλον αλλά και παρόν. Και φυσικά και εμείς θα πρέπει όχι μόνο να αγκαλιάσουμε την προσπάθεια που γίνεται αλλά παράλληλα να απαιτήσουμε από διοίκηση, παίκτες και προπονητή σε κάθε αγώνα να παλεύουν παθιασμένα όπως το έκαναν κόντρα στον πολυδιαφημισμένο Πανιώνιο. Η ομάδα απέδειξε ποιες είναι οι δυνατότητες της άρα καιρός να αρχίζει να σκέφτεται και να στοχεύει ανάλογα σε κύπελλο και πρωτάθλημα!

Σε ένα Παλέ βγαλμένο από τα χρυσά χρόνια του Αυτοκράτορα να κοχλάζει σαν ηφαίστειο ο "τεράστιος" Πανιώνιος φάνηκε πολύ λίγος απέναντι στα παλικάρια με την κιτρινόμαυρη πανοπλία. Παίκτες πραγματικοί μαχητές που το μάτι τους γυάλιζε από τα αποδυτήρια και με το που πάτησαν στο παρκέ και πήραν ώθηση από τον κόσμο κυριολεκτικά αφήνιασαν. Ακόμη και όταν το παιχνίδι έδειχνε να γυρίζει η ομάδα είχε τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα, δεν άφησε το πάρτι να χαλάσει και ο ΑΡΗΣ μας πανάξια κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει άλλον έναν τίτλο και να μεγαλώσει την ήδη μεγάλη συλλογή του. Κάτι που το θέλαμε όλοι μας σαν τρελοί και για αυτό το πανηγυρίσαμε σαν μικρά παιδιά!

Ονειρικό ξεκίνημα με αφηνιασμένους παίκτες σε άμυνα και επίθεση που πραγματικά δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχω να δώ κάτι ανάλογο. Οι παίκτες του Πανιωνίου έδειχναν ανήμποροι να αντιδράσουν και η διαφορά ανέβαινε σε εντυπωσιακά επίπεδα με αποκορύφωμα το +27! Όσοι παρακολουθούμε από κοντά τον μπασκετικό ΑΡΗ κυρίως τα τελευταία χρόνια, περιμέναμε την αντίδραση του Πανιώνιου και το "πάγωμα" της ομάδος μας. Ευτυχώς όμως η ομάδα είχε τα ψυχικά αποθέματα και βρήκε έστω και με δυσκολία τις λύσεις καταφέρνοντας να πάρει μια υπερήφανη πρόκριση. Μεγάλοι πρωταγωνιστές οι Σ.Βεζένκοφ και Γ.Αθηναίου που πέτυχαν από 26 πόντους και όχι μόνο. Ιδίως ο Βεζένκοφ έδειξε απίστευτο πάθος και εκπληκτική ωριμότητα. Χαρακτηριστική η ασίστ που δίνει στον Πελεκάνο στο τελευταίο λεπτό του αγώνα από την μια ακρή του γηπέδου στην άλλη και ότι αναγκάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα να κατεβάζει την μπάλα και να οργανώνει το παιχνίδι της ομάδος μας. Ενώ για τον Γ.Αθηναίου έχουμε κάνει ειδική αναφορά αρκετές φορές μιας και ο παίκτης έχει αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα στάνταρ του. Αυτοί οι 2 παίκτες που είναι και από τους πιο σταθερούς της ομάδος μας θα πρέπει να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση και για τους υπόλοιπους. Αν το λέει η καρδιά σου ούτε η ηλικία παίζει ρόλο, ούτε τα νούμερα που σε ακλουθούν στην καριέρα σου. Από κοντά και ο Πελεκάνος που ιδίως στο πρώτο ημίχρονο ήταν καταιγιστικός. Στην επανάληψη με την πίεση του Πανιωνίου η μπάλα  δεν έφθανε στα χέρια του και έτσι περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο. Ένα από τα σημάδια της νίκης κατά  τη διάρκεια του αγώνα ήταν η παρουσία του Τζ.Χάντ. Ο Αμερικάνος που από τότε που επέστρεψε δεν βλεπόταν σήμερα κατάφερε στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε να είναι θετικός και να βοηθήσει σημαντικά την ομάδα κυρίως με τους 8 πόντους που πέτυχε! Παίκτης κλειδί και ο Σαρικόπουλος που όσο ήταν μέσα κυριαρχούσε στα 2 καλάθια. Αν δεν τον τρώγανε οι διαιτητές με τα ανύπαρκτα φάουλ θα μπορούσε να προσφέρει ακόμη περισσότερα. Πέρα πάντως από τους παίκτες που αναφέραμε όλοι έδειξαν ιδιαίτερο πάθος και πρόσφεραν στην σημερινή νίκη. Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι έτσι όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι η απουσία του Γκίκα έγινε αισθητή μιας και αν είχαμε τον νεαρό πόιντ γκαρντ που είναι με διαφορά ο γρηγορότερος και καλύτερος χειριστής της μπάλας πολλά από τα λάθη στο Β ημίχρονο θα τα γλιτώναμε.  

Σίγουρα βοήθησε και η ομάδα με την παρουσία της αλλά ο κόσμος σήμερα ήταν όπως θα έπρεπε να είναι σε κάθε παιχνίδι σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Καλά τα τραγουδάκια αλλά όταν παλεύεις για τη νίκη θα πρέπει και ο κόσμος να γίνεται ένα με την ομάδα και να της δίνει παλμό. Οι γιούχες όταν κάνανε επίθεση οι παίκτες του Πανιωνίου ήταν εκκωφαντικές λες και κάθε επίθεση ήταν η τελευταία κρίσιμη επίθεση του αγώνα. Έτσι πρέπει να είναι η έδρα για να παίρνεις νίκες. Σήμερα επίσης είδαμε ότι τελικά αυτά τα "παιδάκια" που όποτε μας βολεύει θυμόμαστε να τα αποκαλούμε έτσι έχουν και τον ταλέντο και τον τσαμπουκά για να μεγαλουργήσουν άρα δικαιολογίες αυτού του στυλ για ήττες ντροπής  δεν θα πρέπει να ξανακούσουμε. Σίγουρα με 1 ή 2 παίκτες αυτή η ομάδα θα μπορούσε να κάνει σπουδαία πράγματα και μετά την εξέλιξη με τον Β.Αγγέλου ίσως οι διοικούντες να πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η σημερινή επιτυχία είναι η πρώτη σημαντική νίκη του Β.Αγγέλου από τότε που ήρθε στον ΑΡΗ,  όπως και η συμμετοχή στον τελικό είναι ο πρώτος στόχος που ο Χαλκιδαίος προπονητής κατάφερε να πετύχει. Όλα τα υπόλοιπα για αυτούς που παρακολουθούν την ομάδα και την κρίνουν αγωνιστικά είναι όμορφα λόγια να αγαπιόμαστε. Το ότι δεν υπήρχε sold out στο σημερινό παιχνίδι ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι κόσμος θέλει κάτι παραπάνω από όμορφα λόγια. Εμφανίσεις και επιτυχίες σαν τις σημερινές είναι αυτά που φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Για αυτό μετά την ονειρική εξέλιξη(για πολλούς από εμάς) στο θέμα Αγγέλου ας φέρει η διοίκηση έναν προπονητή που θα του πει ότι έρχεται στην ιστορικότερη ομάδα της Ελλάδος, στην 3η μπασκετική δύναμη της χώρας τη δεδομένη χρονική στιγμή και πρέπει να του θέσει υψηλούς στόχους. Μέσα από τέτοιες επιτυχίες και την Ευρωπαϊκή συμμετοχή(του χρόνου) η ομάδα θα  σκληραγωγηθεί, θα αποκτήσει εμπειρίες και θα ξεδιπλωθεί το ταλέντο της. Αλλά όλα αυτά μέσα από νίκες και έχοντας στο μυαλό την κορυφή και ας μην την πιάσεις ποτέ. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΧΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!

Το μπάσκετ θεωρείται η ναυαρχίδα του ΑΡΗ μας και για πολλούς από εμάς αυτό είναι 100% αληθινό σε αντίθεση με την ευρεία μάζα του κόσμου που σφυρίζει κυρίως σε ποδοσφαιρικούς ρυθμούς. Το ότι μετά τον αγώνα με τον Πανελευσινιακό ολόκληρη την εβδομάδα δεν ακολούθησε ούτε μια δημοσίευση σχετικά με το μπάσκετ δεν είχε να κάνει με έλλειψη θεματολογίας ή χρόνου αλλά με μια καθαρά συνειδητά επιλογή. Θεωρήσαμε καλό ενόψει του κρισιμότερου ίσως αγώνα του μπασκετικού ΑΡΗ τα τελευταία 6-7 χρόνια μετά από εκείνο το χαμένο παιχνίδι πλέιοφς κόντρα στον Ολυμπιακό στο Παλέ όπου ο ΑΡΗΣ είχε την ευκαιρία να βρεθεί στον τελικό του πρωταθλήματος να μην δημιουργήσουμε έστω και το παραμικρό αρνητικό κλίμα. Αρνητικό κλίμα που πηγάζει από αυτή τη μίζερη  νοοτροπία όπου οποιοσδήποτε Αρειανός άνω των 30 δύσκολα να την αποδεχτεί και έχει δημιουργήσει ένα κλίμα υποτίμησης του αγώνα σε σχέση με το γενικότερο πλάνο διοίκησης και προπονητής αλλά και μεγαλοποίησης του αυριανού μας αντίπαλου που ξαφνικά έχει γίνει ισάξιο μέγεθος του Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Το σχόλιο σχετικά με τις φήμες περί αποχώρησης του Β.Αγγέλου που έχουν φθάσει μέχρι και στο σημείο να ακούγονται τα πρώτα ονόματα για πιθανούς αντικαταστάτες του προπονητή μας θα το αφήσουμε για το τέλος.

"Δεν περνάνε οι ώρες" δήλωσε ο Κ.Χαρίσης αναφερόμενος στο αυριανό παιχνίδι και πραγματικά αυτή είναι η νοοτροπία που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος που αποτελεί κομμάτι του μπασκετικού ΑΡΗ. Ο ΑΡΗΣ αύριο παλεύει για το δικαίωμα να ξαναδιεκδικήσει ύστερα από 10 χρόνια ένα τίτλο και όχι για την χαρούμενη συμμετοχή σε έναν τελικό. Ας είναι καλά ο Νίκος Γκάλης και τα άλλα παιδιά που μας φύτεψαν καλά στο μυαλό μας ότι ο Αυτοκράτορας δεν διεκδικεί τη χαρά της συμμετοχής σε έναν τελικό όπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο αλλά την ευκαιρία να βάλει άλλο έναν τίτλο στην τροπαιοθήκη του. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να κατέβουμε στο αυριανό παιχνίδι με μοναδική σκέψη τη νίκη πρόκριση. Το αν θα έρθει με 20 πόντους ή με 1 πόντο μετά από 5 παρατάσεις είναι λεπτομέρεια. Η παράδοση σε νοκ άουτ παιχνίδια φυσικά και είναι με το μέρος μας και απλά θα πρέπει να συνεχιστεί. Σίγουρα ο Πανιώνιος σαν ροστερ έχει πιο δυνατό αλλά νομίζω ότι στο παιχνίδι του πρωταθλήματος φάνηκε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για μια ομάδα στα μέτρα μας που με λίγη προσοχή περισσότερη μπορούμε να κερδίσουμε. Καλή περιφερειακή άμυνα, συγκέντρωση για 40' και επιθέσεις κοντά στο καλάθι εκεί που είχε φανεί ότι έχει πρόβλημα ο Πανιώνιος μοιάζει να είναι η συνταγή της νίκης. Μάλιστα μετά την αποχώρηση των Μίσελ και Καββαδά και την απόκτηση του Σκορδίλη ο Πανιώνιος μοιάζει ακόμη πιο αδύναμος κοντά στο καλάθι. Δύο όμως είναι τα στοιχεία που θα κρίνουν την αναμέτρηση. Το καλό ξεκίνημα ώστε να βρει ρυθμό η ομάδα και να της φύγει το άγχος και η ψυχραιμία σε περίπτωση που το παιχνίδι δείχνει να ξεφεύγει. Θέλω να πιστεύω ότι ο Αγγέλου έχει δώσει προτεραιότητα στα προσωπικά μαρκαρίσματα και στο πως θα περιορισθεί ο Μίλμπουρν και ο Ντούβνιακ. Ιδίως ο δεύτερος θα πρέπει να ευγνωμονεί τον ΑΡΗ μιας και χάρη στην ανυπαρξία μας έχει καταφέρει να σημειώσει εκπληκτικά νούμερα  στο βιογραφικό του. Ότι έγινε έγινε, αυτό όμως που έχει σημασία είναι να υπάρχει αναγνώριση των λαθών και βελτίωση. Ο βελτιωμένος ΑΡΗΣ αύριο προκρίνεται.

Ύπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να μιλάμε για μια μάχη μεταξύ του κόσμου όπου 5500 νικητές θα κερδίσουν από ένα εισιτήριο διαρκείας. Όταν όμως χθες η προπώληση ήταν σχεδόν στην μέση και ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί sold out τότε για ακόμη μια φορά ο κόσμος στέλνει ένα μήνυμα προς τη διοίκηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Την ποδοσφαιρική Άρσεναλ είχε φέρει ως παράδειγμα ο κ.Αρβανίτης αλλά για την ώρα βλέπουμε κάτι που δεν εκφράζει τον Αρειανό και το χειρότερο είναι ότι προσπαθούμε να του βάλουμε περιτύλιγμα και να το παρουσιάσουμε σαν κάτι μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε. Δεν γνωρίζουμε πως θα καταλήξει αυτή η ιστορία με τον Β.Αγγέλου, προσωπικά όμως το βλέπω ως μια ιδανική ευκαιρία για να γίνουν επιτέλους τα πράγματα με τον σωστό τρόπο και ας είναι και από "καραμπόλα". Ο ένας εκ των κορυφαίων προπονητών της Ευρώπης έχει αύριο τη μεγάλη ευκαιρία να συμπληρώσει στο βιογραφικό του την πρόκριση σε έναν τελικό σαν πρώτος προπονητής, κάτι που είναι σαφώς πιο σημαντικό από την 6η θέση στο τιμόνι του ΑΡΗ που είναι και το μεγαλύτερο του επίτευγμα. Αγαπητέ  Β.Αγγέλου πάρε τη νίκη αύριο και κάνε μετά ότι γουστάρεις! Κανείς δεν θα σου κρατήσει κακία. Ο ΑΡΗΣ θα απαλλαχθεί από ένα τεράστιο συμβόλαιο για τα Ελληνικά δεδομένα, ίσως να καταφέρει να πάρει και κάποιο χρηματικό αντάλλαγμα, προφανώς η διοίκηση θα αλλάξει λίγο το ποίημα και θα καταλάβει ότι οι προπονητές όπως και οι παίκτες πρέπει να είναι υπόλογοι στη διοίκηση και να αισθάνονται την πίεση των στόχων που πρέπει να έχει μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ και έτσι ίσως να καταλήξουμε στην απαραίτητη μεταγραφική ενίσχυση της ομάδος! Όλα αυτά όμως, μετά την πρόκριση στο τελικό! Αύριο στις 19.30 είναι το ματς της χρονιάς για τον Αυτοκράτορα και περιμένω από παίκτες, προπονητή, διοίκηση και κόσμο να φερθούν ανάλογα! ΑΡΗ ΕΣΥ ΕΣΥ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ!!!!

Και πως να αντιδράσεις όταν ο Πανελευσινιακός ξεφεύγει στο σκορ με διαφορές που φθάνουν στο +17?

Ο Πανελευσινιακός έχει υψηλό μπάτζετ, έμπειρους παίκτες σαν τον Παπαμακάριο, πολλούς ξένους, δυνατή διοίκηση χωρίς οικονομικά προβλήματα,  και άλλα πολλά.

ενώ 

ο ΑΡΗΣ δεν έχει Αμερικάνους, δεν έχει έμπειρους παίκτες, έχει χρέη  από παλιά, έχει μεταγραφικό ban από FIBA, διοίκηση με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες που παλεύει ηρωικά, είχε τον Χάντ και τον Τσακαλέρη να παλεύουν να βρουν τα πατήματα τους μετά τους τραυματισμούς, είχε την ξαφνική απουσία του Βεζένκοφ, τον ατυχή σοβαρό τραυματισμό του Γκίκα(περαστικά στο παλικαράκι), τις ενοχλήσεις του Αθηναίου όποτε όλα κύλησαν φυσιολογικά....

ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ(22/12) ΤΟ ΒΡΑΔΥ Ο ΑΡΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ!

Η νικηφόρα αρχή στο σερί που θέλει να "χτίσει" ο Β.Αγγέλου και οι παίκτες του έγινε την περασμένη εβδομάδα κόντρα στον Ηλυσιακό και αυτό που απομένει είναι να φανεί αν και στα επόμενα παιχνίδια ο ΑΡΗΣ μας φανεί το ίδιο συνεπής. Το παιχνίδι με τον Πανελευσινιακό είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να το πετύχει και παρά τα προβλήματα της τελευταίας στιγμής θα πρέπει να κερδίσει. . Ενώ όλα έδειχναν ότι ο ΑΡΗΣ θα κατέβαινε πανέτοιμος για αυτό το παιχνίδι μια φλεγμονή κράτησε τον Βεζένκοφ στη Θεσσαλονίκη. Μια απρόσμενη απουσία ενός  φορμαρισμένου παίκτη που θα πρέπει να καλυφθεί από τους συμπαίκτες του. 

Ο Πανελευσινιακός που έχει μόλις 1 λιγότερη νίκη από εμάς αποτελεί μιας από τις πιο απρόβλεπτες ομάδες της Α1. Ο Σενεγαλέζος Φαγιέ είναι το βαρύ πυροβολικό του Πανελευσινιακού και ο πρώτος που παίκτης που θα πρέπει να περιοριστεί. Ενώ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμήσουν τον έμπειρο Μ.Παπαμακάριο και τους 3 αμερικάνους του ρόστερ που στην καλή τους ημέρα μπορούν να κάνουν τη ζημιά. Το θετικό για την ομάδα είναι ότι τα match up που θα δημιουργηθούν είναι αρκετά βολικά μιας και στη θέση 4-5 που αγωνίζεται κυρίως ο Φαγιέ υπάρχουν τα ψηλά και δυνατά κορμιά των Χαρίση και Σαρικόπουλο αλλά και οι πιο γρήγοροι Ασημακόπουλος και Τσακαλέρης σε περίπτωση που ο Φαγιέ προτιμήσει να απειλήσει περιφερειακά. Πάντως αν ο Β.Αγγέλου αποφασίσει να ρισκάρει με χαμηλά σχήματα με τους Πελεκάνο ή Χαντ στη θέση 4 τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν αρκετά δύσκολα για την ομάδα μας και ο ύψους 2.10 Τέρνερ δύσκολα θα βρει εμπόδια στο δρόμο του, όπως και ο Φαγιέ που στα τελευταία παιχνίδια σημειώνει νταμπλ νταμπλ.  Στην επίθεση τώρα ο ΑΡΗΣ αν και δείχνει ολοένα και περισσότερη πολυφωνία αύριο θα πρέπει να δείξει και σταθερότητα. Ναι μεν ο Βεζενκοφ είναι ο τρίτος σκόρερ της ομάδος αλλά για έναν ΑΡΗ που μετά βίας ακόμη και στις νίκες αγγίζει τους 70 πόντους οι 10 με 15 πόντους που προσφέρει ο νεαρός είναι σημαντικότατοι. Ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία για τους Χαντ και Τσακαλέρη που επανήλθαν από τους τραυματισμούς να πάρουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής και να πραγματοποιήσουν μια καλή εμφάνιση.

Ακόμη είμαστε σχετικά νωρίς στο πρωτάθλημα και με τόσο μικρές διαφορές ανάμεσα στις ομάδες από την 3η θέση και κάτω δύσκολα να μπορεί να κάνει  κάποιος πρόβλεψη για την τελική βαθμολογία. Αν όμως ο ΑΡΗΣ φέτος θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι και να αρχίζει να κοιτάει προς τα ψηλά και όχι να έχει το νου τους προς τα κάτω τότε παιχνίδια σαν και αυτό με τον Πανελευσινιακό θα πρέπει να τα κερδίζει. Επίσης με τον ημιτελικό του κυπέλλου να ακολουθεί σε μια εβδομάδα η νίκη θα αποτελέσει την καλύτερη τόνωση ηθικού των παικτών και του κόσμου που ζητάει σαν τρελός την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος.  Άιντε ρε Αρειανάρα φτιάξε μας με ένα διπλό!

Επιστροφή στις νίκες για την αγαπημένη μας ομάδα που για πρώτη φορά "κέρασε" όλους όσους βρέθηκαν σήμερα στο Παλέ με μια εύκολη επικράτηση χωρίς αγωνία και άγχος. Σε ένα παιχνίδι που δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα εκτός της νίκης ο Β.Αγγέλου και οι παίκτες του φάνηκαν συνεπείς και αποδίδοντας κατά διαστήματα καλό μπάσκετ έφθασαν στο τελικό 75-64 ακόμη πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό αποτέλεσμα. Μεγάλος πρωταγωνιστής για την ομάδα μας ο Αθηναίου, ενώ επέστρεψε ύστερα από καιρό στις καλές εμφανίσεις ο Μ.Πελεκάνος.

Αν και σε θεωρητικό επίπεδο ο Ηλυσιακός είναι από τις πιο αδύναμες ομάδες της Α1, ο φετινός ΑΡΗΣ για την ώρα δεν εμπνέει σιγουριά για τη νίκη. Μάλιστα πολλοί είχαμε στην άκρη του μυαλού μας τον αγώνα με την Κηφισιά όπου τελικά το παιχνίδι κρίθηκε σε ένα σουτ. Για καλή μας τύχη οι παίκτες του Β.Αγγέλου είχαν κέφια και δεν άφησαν στον Ηλυσιακό να κάνει σκέψεις για νίκη. Μάλιστα αν οι παίκτες μας ήταν πιο προσεκτικοί ή λιγότερο άτυχοι στο τελείωμα των φάσεων θα μπορούσαν από το πρώτο ημίχρονο να έχουν χτίσει μια διαφορά. Τα πολλά χαμένα εύκολα σουτ κάτω από το καλάθι αλλά και τα ελεύθερα μακρινά ήταν αυτά που έδωσαν το δικαίωμα στον Ηλυσιακό να ελπίζει. Στην επανάληψη η ομάδα μας είχε καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, έβγαλε αρκετά ελεύθερα σουτ που κατέληξαν στο αντίπαλο καλάθι με αποτέλεσμα να φθάσουμε και στο +19. Η χαλάρωση στο τέλος του αγώνα είχε απλά το αποτέλεσμα να μειωθεί η διαφορά και τίποτα παραπάνω. Το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε από αυτό το παιχνίδι είναι ότι η ομάδα μας έδειξε χαρακτήρα και παρουσιάστηκε στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα σοβαρή. Οι 18 ασίστ, τα 38 ριμπάουντ και το 43% ποσοστό ευστοχίας από τα 6.75 φανερώνουν την καλή απόδοση μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν σωστά σήμερα μιας και πάλι είδαμε κάποια ανόητα λάθη και βεβιασμένες επιθετικές επιλογές. Το καθαρό μυαλό και ο έλεγχος του ρυθμού είναι μερικά από αυτά που πρέπει να διορθωθούν ενώ ευελπιστούμε ότι κάποια στιγμή θα δούμε και τον Χαντ να βρίσκει λίγο τα πατήματα του και να μην σπάει τα καλάθια όπως σήμερα.

Λίγος ο κόσμος στο Παλέ σήμερα με τους περισσότερους να πηγαινοέρχονται στο κυλικείο του γηπέδου για να ενημερωθούν για τον ποδοσφαιρικό αγώνα. Έχουμε τονίσει αρκετές φορές ότι ο κόσμος του ΑΡΗ έχει ανάγκη από νίκες και στόχους και μόνο ως ευχάριστο εκλαμβάνουμε το γεγονός ότι ακούμε από τα χείλη του προπονητή μας να μιλάει για "πρέπει", για νίκες, για πίεση που πρέπει νιώθουν οι παίκτες ώστε να δώσουν περισσότερα και φυσικά για τον ημιτελικό του κυπέλλου κόντρα στον Πανιώνιο. Αν λοιπόν όσοι αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ αρχίσουν να αλλάζουν νοοτροπία και σιγά σιγά να παίρνουν και καμιά νίκη τότε σίγουρα ο κόσμος θα αγκαλιάσει την προσπάθεια. Ως τότε υπομονή και επιμονή ώστε τα πολυετές πλάνα να αποδώσουν πάνω στο παρκέ.

ΥΓ. Θα ήθελα κάποιος από τους μπασκετικούς ειδήμονες να μου αιτιολογήσει την απόφαση του καλύτερου προπονητή της Ευρώπης να μην χρησιμοποιήσει ούτε σήμερα τον Λαρετζάκη, σε ένα παιχνίδι κόντρα στον Ηλυσιακό που είχε φθάσει στο +19 όταν τον ίδιο παίκτη του έδωσε 5' με Παναθηναϊκό και το τελευταίο λεπτό στον εντός έδρας αγώνα με τον μπαογκ. Έτσι παίρνουν εμπειρίες οι νεαροί παίκτες? 

Μετά από μια εβδομάδα όπου παρέλασαν από τα ΜΜΕ μέλης της διοίκησης και του ARIS Golden Club για να εξυμνήσουν το έργο του Β.Αγγέλου, κάτι που συνηθίζεται μετά στραπάτσα σαν και αυτό με τον Ολυμπιακό ήρθε η ώρα για έναν αγώνα κόντρα σε μια ομάδα που είναι στα μέτρα του ΑΡΗ. Το ευχάριστο είναι ότι ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ακούσαμε από επίσημα χείλη τη λέξη "πρέπει" σε ότι έχει να κάνει με τη νίκη στον αγώνα με τον Ηλυσιακό. Αφού ηττηθήκαμε από όλες τις ομάδες που βρίσκονται στην πρώτη 5αδα της βαθμολογίας και λογικά θα τερματίσουν και εκεί ήρθε η σειρά των ομάδων που βρίσκονται από τη μέση της βαθμολογίας και κάτω. Αυτό σημαίνει από τη μια ότι το πρόγραμμα γίνεται σαφώς πιο βατό και ο ΑΡΗΣ μας έχει τη δυνατότητα να σκαρφαλώσει στην βαθμολογία από την άλλη σημαίνει ότι στόχος θα πρέπει να είναι η νίκη και όχι η απλή συγκομιδή εμπειριών που θα χρησιμοποιηθούν σε κάποιο πολυετές πλάνο.

Αντίπαλος μας ο Ηλυσιακός  που με 1 νίκη λιγότερη από εμάς προσπαθεί στα τελευταία παιχνίδια να κάνει την αντεπίθεση του και να αναπληρώσει το χαμένο βαθμολογικό έδαφος. Μια μετριότατη ομάδα που βασίζεται στην καλή ημέρα των  αμερικανών του και κυρίως των Ντι Τζέι Στέφενς και Κέβιν Άντερσον. Ενώ οι έμπειροι Έλληνες της ομάδος Χατζής, Καυκής και Δορκοφίκη έχουν ενεργό ρόλο στην ομάδα. Τα ως τώρα αποτελέσματα του Ηλυσιακού δείχνουν μια μέτρια ομάδα που παλεύει όλα τα παιχνίδια και αν υποτιμηθεί μπορεί να κάνει τη ζημιά. Κάτι που παραλίγο θα έκανε μέσα στην έδρα του Πανιωνίου πριν 2 αγωνιστικές. Το καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ο ΑΡΗΣ μας δεν έχει την πολυτέλεια να υποτιμήσει κανέναν και από εκεί θα ξεκινήσει για να φθάσει στη νίκη. Στα παιχνίδια με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό κατά διαστήματα η ομάδα μας έδειξε εξαιρετικά στοιχεία παρόλα αυτά ένας αγώνας μπάσκετ διαρκεί 40' και αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα με την συμπλήρωση των 40 αγωνιστικών λεπτών. Έτσι λοιπόν οι παίκτες του Β.Αγγέλου θα πρέπει να δείξουν διάρκεια στο παιχνίδι τους και να αποδείξουν ότι οι 2 συνεχόμενες "άσχημες" ήττες με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα ήταν αποτέλεσμα της διαφοράς δυναμικότητας των 2 ομάδων και όχι της χαμένης αυτοσυγκέντρωσης που σε συχνά πυκνά δείχνουν παίκτες και προπονητής ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Χαντ και Τσακαλέρης πιθανόν να αγωνιστούν κανονικά ενώ πιθανόν και ο φορμαρισμένος Σαρικόπουλος να πάρει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής. Ευκαιρία θα αποτελέσει το αυριανό παιχνίδι και για τον Μ.Πελεκάνο να επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις μιας και εδώ και αρκετούς αγώνες δεν βλέπεται. Δύσκολα πάντως θα πάμε σε μια εύκολη νίκη χωρίς το κλασσικό "σασπένς" που προσφέρει ο φετινός ΑΡΗΣ.

Σε σχέση πάντως με πέρσι ο πήχης βρίσκεται πολύ χαμηλά και θεωρώ δεδομένο ότι η "βελτίωση" θα συνεχιστεί και αύριο. Πέρσι ο ΑΡΗΣ μετά από υπερπροσπάθεια είχε νικήσει με 64-63 μέσα στο Παλέ φτάνωντας σε αυτό το 15-0 απέναντι στον Ηλυσιακό, ένα ρεκόρ που για λόγους που δεν μπορώ να κατανοήσω(έχοντας ως γνώμονα τη χαώδη διαφορά που υπάρχει σαν μπασκετικά μεγέθη ανάμεσα στις 2 ομάδες) αναπαράγεται διαρκώς από τα κιτρινόμαυρα ΜΜΕ. Ας ελπίσουμε αύριο όσοι βρεθούμε στο Παλέ να απολαύσουμε μια εύκολη νίκη της ομάδος μας, συνοδευόμενη από μια καλή εμφάνιση που θα μας φτιάξει ενόψει του ημιτελικού με τον Πανιώνιο. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...

ΥΓ. Καλή η αισιοδοξία και η πίστη που δείχνουν οι διοικούντες της ΚΑΕ και του ARIS Golden Club στο πρόσωπο του Β.Αγγέλου αλλά θα ήταν προτιμότερο να είναι λίγο πιο μετρημένοι στα λόγια τους. Δηλώσεις σαν και αυτές χρίζουν αναλώσιμους ανθρώπους βασιλικότερους του βασιλέως, ενισχύουν τον εφησυχασμό και σε περίπτωση που τα αποτελέσματα στο μέλλον δεν είναι τα επιθυμητά(όπως και σήμερα) πολλοί ίσως να διστάσουν να κάνουν το σωστό για το καλό του ΑΡΗ φοβούμενοι μην εκτεθούν προσωπικά μετά από τέτοιου είδους δηλώσεις.

Όπως άσχημα ξεκίνησε το παιχνίδι ο  ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό έτσι άσχημα το τελείωσε με αποτέλεσμα να μην αποφύγει για ακόμη μια χρονιά τη συντριβή και η αρκετά καλή παρουσία της ομάδος για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα να αποτελεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια που γρήγορα θα ξεχαστεί. Μια εμφάνιση για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης που αν και "παρουσίασε" σε μεγάλο βαθμό το ταλέντο και τις δυνατότητες που έχει ο φετινός ΑΡΗΣ όσο η ομάδα δεν πετυχαίνει να έχει την απαιτούμενη συγκέντρωση και να φθάνει στη νίκη θα αποτελεί ένα ανούσιο άλλοθι και τίποτα παραπάνω. Φυσικά όταν ολόκληρη η ομάδα έχει βυθιστεί τα τελευταία χρόνια σε μια απίστευτη ηττοπάθεια λογικό είναι και οι παίκτες μας να μην έχουν στο νου τους ούτε τη νίκη και φυσικά ούτε την αποφυγή διασυρμών σαν τον σημερινό που ξενερώνουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο της ομάδος.

Αγωνιστικά ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε αδικαιολόγητα νωθρά και έδειξε σημάδια ερασιτεχνικής ομάδος. Ανεξήγητα αργές επιστροφές στην άμυνα, απλοί θεατές στο επαναλαμβανόμενο πικ εν ρολ του αντιπάλου και παιδαριώδη λάθη στην επίθεση. Ούτε καν προσπάθεια να ελέγξουν το ρυθμό και να προβληματίσουν τον Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά η καλή επιθετική βραδιά του Βεζένκωφ για ακόμη ένα παιχνίδι σε συνδυασμό με την ομαδική άμυνα που σοβαρεύτηκε για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα μας έφερε κοντά στο σκορ με αποκορύφωμα το 59-54 με τη λήξη του τρίτου δεκαλέπτου. Εκεί όμως όλα αυτά που συχνά πυκνά αναφέρουμε για την έλλειψη σωστής νοοτροπίας και σεβασμού της ιστορίας του ΑΡΗ βρήκαν απόλυτη εφαρμογή και το 34-7 επιμέρους σκορ στο τέταρτο δεκάλεπτο επισημοποίησε άλλη μια συντριβή. Φυσικά αν σε αυτό το χρονικό διάστημα κάποιος λογικός θα περίμενε μια προσπάθεια να κρατηθεί χαμηλό τέμπο στο παιχνίδι, ίσως με πιο σκληρή άμυνα και περισσότερα φάουλ έπεσε έξω μιας και ο ΑΡΗΣ μας το μόνο που έκανε ήταν να γίνει σάκος του μποξ και να ξεφτιλιστεί ζωντανά στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Και αν απελπισμένα περιμέναμε κάποια κίνηση ή αντίδραση από τον πάγκο αυτή ήρθε  με την είσοδο του νεαρού Μήτογλου για πρώτη φορά φέτος έτσι ώστε κάποιοι να μην προλάβουν να αναρωτηθούν για το χάλι της ομάδος και να επικεντρωθούν στο γενικότερο πλάνο της ανάπτυξης κάποιων ταλέντων. Άλλωστε και η διαχείριση του ροστερ σε όλη την διάρκεια του αγώνα ήταν η γνωστή "περίεργη" με τον πολύ καλό Σαρικόπουλο να αγωνίζεται μόνο για 13', τον Γκίκα σε σημείο που έχει βάλει 5 συνεχόμενους πόντους και 1 ασίστ να κάθεται στον πάγκο και τους Πελεκάνο και Μούρτο παρά τις συνεχόμενες κακές επιλογές τους  να παραμένουν στο παιχνίδι. 

Είναι τραγελαφικό αυτό που συμβαίνει με τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και από παιχνίδια σαν το σημερινό υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων της ομάδος, δημοσιογράφων και απλού κόσμου που απομονώνουν τα θετικά και μένουν μόνο σε αυτά. Όταν όμως τους μιλήσεις για το τελικό αποτέλεσμα θα σου πουν τι 20, τι 30, τι 40, τι 50... Αν βέβαια με την ίδια λογική τους πεις τι ανταγωνιστικός για 20', τι ανταγωνιστικός για 1' το αποτέλεσμα είναι το ίδιο εκεί κάπου κολλάμε... Θα κρατήσουμε την εξαιρετική παρουσία του Βεζένκωφ για ακόμη ένα παιχνίδι, κάτι που λογικά αυξάνει την αξία του στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Ίσως η μόνη ελπίδα για να ξεφύγει ο ΑΡΗΣ από αυτή τη μιζέρια είναι να χρυσοπουλήσουμε τον συγκεκριμένο αθλητή και να συνεχίσουμε την εκτροφή ταλέντων με πιο αξιόμαχη ομάδα που δεν θα ξευτιλίζεται μέσα σε 5' .  Ως τότε υπομονή... Πάντως σύμφωνα με την πρόβλεψη που είχαμε κάνει στο ποστ που προηγήθηκε του αγώνα η βελτίωση που μας έχουν υποσχεθεί συνεχίστηκε και σήμερα και έτσι οι 35 πόντοι διαφοράς που ηττηθήκαμε πέρσι στο ΣΕΦ φέτος μειώθηκαν στους 32! ΟΥΑΟΥ!

ΥΓ. Νέα υπηρεσία εγκαινίασε η ΚΑΕ ΑΡΗΣ όπου ενημερώνει τους κατόχους διαρκείας για το τελικό αποτέλεσμα των αγώνων μέσω SMS. Καλά όλα αυτά αλλά με αποτελέσματα σαν το σημερινό μάλλον θα έπρεπε μετά την αναφορά στο σκορ του αγώνα να υπάρχει και ένα νούμερο με έξτρα χρέωση για sms παραπόνων μπας και μαζευτεί κανά φράγκο παραπάνω. 

ΥΓ2. Κατανοητός ο υπερβάλλων ζήλος που δείχνουν τα ανθρωπάκια με τα γκρι για να δώσουν κανά σφύριγμα παραπάνω στον Ολυμπιακό. Λίγη διακριτικότητα παραπάνω δεν βλάπτει. Φάσεις όπως σπρωξίματα, τραβήγματα και συγκρούσεις που δεν σφυρίζονται απλά προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κόσμου που παρακολουθεί το παιχνίδι ανεξάρτητα από οπαδικές προτιμήσεις.

ΥΓ3. Όσο για τους σχολιαστές της κρατικής τηλεόρασης και τους καλεσμένους τους, αν δεν γνωρίζουν τους κανονισμούς ή φοβούνται να πουν το σωστό καλύτερα ας αφήσουν τις διαιτητικές αποφάσεις ασχολίαστες όπως συνηθίζουν.