Ψυχωμένος ΑΡΗΣ για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες υπέταξε τον Παναθηναϊκό και απέδειξε ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η νίκη της Δευτέρας! Εντυπωσιακός ο Όκαρο Γουάιτ που κυριάρχησε στον "αέρα", συγκλονιστικός ο Μακνήλ που δεν τα παράτησε ούτε για μια στιγμή ενώ ο Γουότερς ήταν και πάλι καθοριστικός πετυχαίνοντας κρίσιμα καλάθια! Μαγική ατμόσφαιρα στο κατάμεστο Παλέ με τον κόσμο να αναγνωρίζει τις ευαισθησίες των "πρασίνων" στα υβριστικά και τον Διαμαντίδη να αποχαιρετά το Παλέ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως στην πρώτη φορά που αγωνίσθηκε σε αυτό το γήπεδο... με το κεφάλι σκυμμένο!

Η απουσία των τριών ξενύχτηδων του Παναθηναϊκού αν και δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για μια ομάδα με τέτοιο ρόστερ δημιούργησε περισσότερες προσδοκίες σε όλους μας αλλά το πολύ καλό ξεκίνημα των αντιπάλων μας αιφνιδίασε τόσο εμάς όσο και τους παίκτες μας. Με τους παίκτες μας να χάνουν το ένα ελεύθερο σουτ μετά το άλλο ο δρόμος προς το καλάθι έμοιαζε με πραγματικό λαβύρινθο. Ενδεικτικό της κακής επιθετικής παρουσίας όλων των παικτών μας ήταν το γεγονός ότι στο πρώτο ημίχρονο πετύχαμε μόλις 19 πόντους με τον νεαρό Φλιώνη που πέτυχε ένα τρίποντο ψυχολογίας να είναι δεύτερος σκόρερ... Το πάθος και η ενέργεια που έβγαζαν οι αντίπαλοι μας σε όλες τις φάσεις έδωσαν ξεκάθαρο πλεονέκτημα στον Παναθηναϊκό που κατάφερε να πάει την διαφορά σε διψήφια επίπεδα από νωρίς. Και ενώ όλα έδειχναν ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα λόγω της απίστευτης αστοχίας, οι παίκτες μας άφησαν τον κακό τους εαυτό στα αποδυτήρια και μέσα σε 3 μαγικά λεπτά στο Β ημίχρονο κατάφεραν να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα. Με τον ΑΡΗ να μην θυμίζει σε τίποτα τον ΑΡΗ του πρώτου ημιχρόνου και η εκνευριστική μας αστοχία να έχει "κάτσει" πάνω στους παίκτες του Παναθηναϊκού, το σερί σε αυτό το ονειρικό δεκάλεπτο έφθασε στο 19-5! Η κιτρινόμαυρη μηχανή είχε πάρει μπροστά και δύσκολα ο Παναθηναϊκός μπορούσε να την σταματήσει. Ο Μακνήλ ανέλαβε ηγετικό ρόλο, ο Γουάιτ έκανε τα πάντα πάνω στο παρκέ και ο Γουότερς έβαλε τα σουτ που έπρεπε ώστε να μην επιτρέψει στον Παναθηναϊκό να γυρίσει το παιχνίδι. Στην σκακιέρα των προπονητών και πάλι ο κόουτς Πρίφτης εξέθεσε τον  Πεδουλάκη που αυτή την φορά μετά τις "σοκαριστικές ύβρεις" της Δευτέρας κρύφθηκε πίσω από τις απουσίες της ομάδος του.

Όπως φάνηκε 1 ημίχρονο ήταν αρκετό για να κερδίσουμε αυτόν τον Παναθηναϊκό και παρά τις απουσίες του αντιπάλου είναι ένας πολύ δυνατός αντίπαλος με ποιοτικότερο και πιο πλήρη ρόστερ από τον ελλειπή ΑΡΗ. Αυτές οι 2 νίκες είναι το ξεκάθαρο μήνυμα της αναγέννησης του ΑΡΗ μας και αυτός είναι ο λόγος που πανηγυρίστηκαν τόσο έντονα από τον εκπληκτικό κόσμο της ομάδος. Όσο για τους "ευαισθητούληδες" του Παναθηναϊκού που σοκάρονται με τα υβριστικά συνθήματα ίσως θα πρέπει αντί να το παίζουν ωραίοι και άνετοι να οργανωθούν λιγάκι και να κάνουν τα "γνωστά κόλπα" τους ενόψει του πέμπτου αγώνα. Ξέρει ο τράκης... λίγο "επικοινωνία" με τους διαιτητές για να βεβαιωθούν ότι θα σφυρίξουν "πενηνταρήσια", "φουσκωτοί" να κόβουν βόλτες στα αποδυτήρια και τις φυσούνες, "χορωδίες" πίσω από τον πάγκο της ομάδος μας κτλ  άλλωστε οι μισθοφόροι-δημοσιογράφοι εξ Αθηνών έχουν ξεκινήσει από προχθές να προσπαθούν να σηκώσουν τους φίλους του Παναθηναϊκού από τον καναπέ τους και να τους φέρουν "οργισμένους" στο γήπεδο. Ρε τον Εξασφύριχτο που ήθελε και "σκούπα"...

ΥΓ. Το γλέντι από το Παλέ μεταφέρεται σε γνωστό μπαράκι στο κέντρο. Επίτιμοι καλεσμένοι μας οι Γκίστ, Φελντέιν και Χέινς!

ΥΓ2. Έτσι γιατί δεν χορταίνεις να το βλέπεις αυτό το κάρφωμα ξανά και ξανά

ΥΓ3. Και τώρα πάμε να σπάσουμε και την έδρα!

Μπροστά σε ακόμη μια μεγάλη πρόκληση είναι η ομάδα μας όπου καλείται σήμερα στις 19.00 να επαναλάβει τον θρίαμβο της Δευτέρας. Ένας θρίαμβος που ήρθε δίκαια και πανάξια όπως κάθε τι που έχει κερδίσει ποτέ αυτή η ομάδα αλλά και παράλληλα "τραυμάτισε ψυχικά" τους χαϊδεμένους της μπασκετικής παράγκας και τους μισθοφόρους-δημοσιογράφους τους. Η συνταγή της επιτυχίας γνωστή τόσο για τους παίκτες μας όσο και για τον κόσμο που αυτή την φορά δεν πρόκειται να αφήσει ούτε μια γωνιά αυτού του γηπέδου κενή!

Πέρα από την χαρά της νίκης αυτό που εντυπωσίασε πιο πολύ και τρομοκράτησε τους αντιπάλους μας είναι το γεγονός ότι αυτή η νίκη δεν ήρθε τυχαία. Δεν είδαμε μια ομάδα να βαράει 35 τρίποντα(όπως σε άλλα παιχνίδια) και απλά να είναι στην μέρα της και να τα βάζει όλα. Είδαμε παίκτες πάνω στο παρκέ που με αυτοθυσία σε κάθε φάση κατάφεραν να υπερβάλλουν των δυνατοτήτων τους και να υπερισχύσουν των ποιοτικότερων αντιπάλων τους. Στην σκακιέρα των προπονητών φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο κόουτς Πρίφτης έχει πάρει το προβάδισμα από τον Πεδουλάκη που πλήρωσε ακριβά την υπεροψία του. Μάλιστα ο κόουτς έχει κρατήσει πολλά στοιχεία τακτικής από το παιχνίδι της Δευτέρας πάνω στα οποία μπορεί να "χτίσει" ακόμη περισσότερα για να οδηγήσει την ομάδα στη νίκη. Όσο για τους παίκτες μας νομίζω ότι και αυτοί κατάλαβαν ότι όταν θέλουν μπορούν. Είναι ήδη μεγάλοι μάγκες με τη νίκη που πέτυχαν και μπορούν να γίνουν ακόμη μεγαλύτεροι σήμερα!

Με αφορμή τους δακρύβρεχτους τίτλους και το σοκ της Ελληνικής αθλητικής κοινωνίας του "κέντρου" που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το γεγονός ότι ακούστηκαν υβριστικά συνθήματα σε ένα γήπεδο θα πιαστώ από ένα άρθρο στο gazzeta.gr (γνωστό για τις πράσινες προτιμήσεις του) που με τις γνωστές δημοσιογραφικές τεχνικές προσπάθησε να ανυψώσει τον κόσμο του ΑΡΗ τόσο ώστε να τον "καρφώσει" τελικά όπως και εξαρχής ήταν ο στόχος του αρθρογράφου. Θα το αλλάξω όμως λιγάκι και θα πω ότι το φάουλ του πιο μπασκετικού λαού στην Ελλάδα είναι ότι προς στιγμή άφησε τα προβλήματα του, τα μπάτζετ, την μπασκετική παράγκα, την δυναμική των αντιπάλων του να τον κάνουν να πιστέψει ότι δεν μπορεί να παλέψει κόντρα σε αυτούς τους αντιπάλους θεωρώντας δεδομένη την ήττα. Αυτός ο "μύθος" το βράδυ της Δευτέρας κατέρρευσε με αποτέλεσμα και αυτοί που φώναζαν  χαμηλά τον πήχη, υπομονή του χρόνου, μην έχουμε απαιτήσεις, τα μπάτζετ, δεν μπορείς να τους κερδίσεις πλέον έστω και χαριτολογώντας να μιλάνε για τελικό με Ολυμπιακό. Αυτό είναι το τεράστιο κέρδος του θριάμβου της Δευτέρας και ανάλογο θα είναι το κέρδος αν καταφέρουμε και ισοφαρίσουμε σήμερα. ΠΑΤΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!!!!

ΥΓ. Παρασυρθήκαμε και εμείς με τα υβριστικά του Διαμαντίδη και στην διαμάχη για το ήθος του αθλητή μείναμε οι περισσότεροι στα καραγκιοζλίκια του αθλητή εντός των τεσσάρων γραμμών. Ξεχάσαμε το μεγαλύτερο "φάουλ" του συγκεκριμένου ανθρώπου παράδειγμα προς αποφυγή για κάθε νεαρό αθλητή αυτής της χώρας... 6 χρόνια σχεδόν συμπληρώνονται από το "αντίο του Μήτσου στην ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ" . Μια χώρα στην οποία ανδρώθηκε μπασκετικά, πλούτισε από αυτήν εκμεταλλευόμενος την παρουσία του και στις εθνικές ομάδες στην αρχή της καριέρας και αφού πρόσφερε ότι αυτός θεωρούσε αρκετό(και τον ευχαριστούμε για όσα πρόσφερε στην Εθνική Ελλάδος) δήλωσε κουρασμένος από το εθνόσημο που άλλοι το θεωρούν την ύψιστη τιμή και μας χαιρέτησε έτσι απλά... όχι φέτος που χαιρετάει τον Παναθηναϊκό και τους οπαδούς του... αλλά 6 χρόνια πιο πριν θεώρησε ότι κουράστηκε να προσφέρει άλλο στους υπόλοιπους Έλληνες... Αυτό και αν είναι ήθος...

Σε ένα φλεγόμενο Παλέ ο παθιασμένος ΑΡΗΣ έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στους χαϊδεμένους της μπασκετικής παράγκας και τους εντολοδόχους τους με τα γκρι! Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να κερδίσει βγαζόντας τρομερή ενέργεια, ο απίστευτος Γουότερς έβλεπε το καλάθι του Παναθηναϊκού σαν βαρέλι, ο Μακνήλ πέτυχε σημαντικά καλάθια και όλοι όσοι αγωνίσθηκαν σήμερα έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για τη νίκη. Κίνηση ματ του Δ.Πρίφτη που έβαλε τον Όκαρο Γουάιτ να μαρκάρει τον Διαμαντίδη! Όσο για τον κόσμο τα λόγια είναι περιττά. Μόνο στο Παλέ μπορείς να ζήσεις αυτή την ατμόσφαιρα!

Ο Παναθηναϊκός έδειχνε στο ξεκίνημα να πατάει πιο καλά αλλά πολύ γρήγορα η ομάδα μας φρόντισε να στείλει το μήνυμα της ότι σήμερα ο Εξασφύριχτος δεν θα είχε εύκολο έργο. Οι "ρεζέρβες" αυτή τη φορά ανταποκρίθηκαν στον ρόλο τους και με το παραπάνω. Ο Φλιώνης στο χρονικό διάστημα που αγωνίσθηκε έδειξε εξαιρετικά ψύχραιμος και κατάφερε να διατηρήσει τον ρυθμό που είχε βρει η ομάδα. Ο τρόπος που έκλειναν τον Ραντούλιτσα στην άμυνα 2 και 3 παίκτες ταυτόχρονα αλλά και η ξεκάθαρη πρόθεση των πιο γρήγορων ψηλών μας Κοέν και Γουάιτ να τραβήξουν έξω και να "τρέξουν" τους προσωπικούς τους αντιπάλους αποσυντόνισαν σε μεγάλο βαθμό την άμυνα του Παναθηναϊκού. Ενώ καθοριστικό ρόλο έπαιξε ότι όλοι όσοι ήρθαν από τον πάγκο μπόρεσαν να προσφέρουν και κάτι στην επίθεση κάτι που φαίνεται από την στατιστική μιας και οι 10 που αγωνίσθηκαν κατάφεραν να σκοράρουν. Στο Β ημίχρονο που περιμέναμε την αντίδραση του Παναθηναϊκού και των 3 διαιτητών που είχαν ήδη δείξει τις προθέσεις του ήρθε το προσωπικό κρεσέντο του Γουότερς που κατάφερε με τα φαρμακερά του σου από μέση απόσταση να εκθέσει την αντίπαλη άμυνα. Από κοντά και ο Μακνήλ που αν και στο πρώτο ημίχρονο δεν πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε στην επανάληψη έβγαλε νεύρο με τον σωστό τρόπο σκοράροντας και όχι με άσκοπες διαμαρτυρίες. Ο Διαμαρτυρίδης προσπάθησε να κάνει τα γνωστά καλά παιχνίδια που κάνει παραδοσιακά κόντρα στην ομάδα μας αλλά ο κόουτς αυτή τη φορά ανακάτεψε την τράπουλα και βρήκε τη λύση. Ο Όκαρο Γουάιτ που επιθετικά δεν του βγήκε το παιχνίδι, στην άμυνα όμως κατάφερε να κάνει την διαφορά βρακυκλώνοντας τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Άξιος αναφοράς και ο Σπύρος Μούρτος που κατάφερε κυρίως στην άμυνα και στα ριμπάουντ να προσφέρει σημαντική βοήθεια στην ομάδα μας.

Με την διαφορά να φθάνει και στο +14 η υπόθεση νίκη είχε τελειώσει πολυ πριν την λήξη και το πάρτι στο Παλέ δεν έλεγε να τελειώσει! Αυτός είναι ο ΑΡΗΣ που γουστάρουμε, αυτός είναι ο ΑΡΗΣ που θέλουμε να βλέπουμε σε κάθε παιχνίδι. Αυτή η κακή παράδοση με αυτή την εμετική ομάδα έπρεπε επιτέλους να σπάσει. Αυτόν τον ΑΡΗ θα πρέπει να μάθουν και να απαιτούν να βλέπουν κάθε φορά οι νεότεροι Αρειανοί και αυτόν τον ΑΡΗ θα πρέπει να περιμένουν εκεί στην Αθήνα όπου είχαν συνηθίσει στις χαλαρές βόλτες στο Παλέ. Και μόνο το μίσος και το κόμπλεξ που έχει κατακλύσει τα Αθηναϊκά ΜΜΕ για τον ΑΡΗ και τον κόσμο του είναι αρκετό για να κάνει τον κάθε Αρειανό να καταλάβει πόσο σημαντική ήταν η σημερινή νίκη. Τα συγχαρητήρια μας σε παίκτες και προπονητή και η ευχή να δούμε και στην συνέχεια τον ΑΡΗ που είδαμε σήμερα! ΠΑΜΕ ΡΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΛΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!

ΥΓ. Άλλο καλός παίκτης και άλλο αθλητής πρότυπο για τα παιδιά... Αν και έτσι όπως τον έχουν καταντήσει τον Ελληνικό αθλητισμό λογικό είναι συμπεριφορές όπως τα φτυσίματα και τα ύπουλα χτυπήματα σε αντιπάλους,  οι ψευτομαγκιές σε πιτσιρικάδες αθλητές και η ασταμάτητη μίρλα προς τους διαιτητές να θεωρείται υποδειγματική και πρότυπο για τους νέους...

ΥΓ2. Ελπίζω παρακολουθόντας τον σημερινό ΑΡΗ πολλοί φίλοι της ομάδος να κατάλαβαν τι εννοούσαμε τις προηγούμες ημέρες όταν λέγαμε ότι ο ΑΡΗΣ δεν τα πάλεψε τα παιχνίδια όπως μπορούσε.

ΥΓ3. Μετά την επιλογή των παικτών της ΑΕΚ στην οποία ο Σάκοτα έκανε "διάνα" ήρθε και η νίκη του ΑΡΗ... πες μας ρε συ Σάκοτα κανά προγνωστικό στο στοίχημα να το παίξουμε ανάποδα μπας και βγάλουμε κανά ευρώ...

Λίγες ώρες έμειναν για το τζάμπολ της 3ης αναμέτρησης για τα ημιτελικά της Basket League κόντρα στον Παναθηναϊκό. Ένα παιχνίδι που μπορεί θεωρητικά λόγω των σημαντικών απουσιών που έχουμε να θέλει τον Παναθηναϊκό ως το ακλόνητο φαβορί της αναμέτρησης και τον ΑΡΗ να έχει το νου στην επόμενη σειρά αγώνων κόντρα στην ΑΕΚ αλλά ο αστάθμητος παράγοντας που λέγεται Παλέ και κόσμος του ΑΡΗ είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αψηφίσει. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον αντίπαλο αλλά ακόμη και για τον προπονητή, τους παίκτες μας αλλά και μερίδα του κόσμου που επιμένει να βλέπει αυτά τα παιχνίδια μοιρολατρικά.

Τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος για τον σημερινό αγώνα είναι γνωστά. Από την στιγμή που δεν υπάρχει το μαγικό ραβδάκι για να γιατρέψει τους Χάγκινς, Ξανθόπουλο και Ζάρα οι υπόλοιποι οφείλουν να κάνουν τα πάντα για να καλύψουν το κενό τους και να διεκδικήσουν τη νίκη. Μια νίκη που αν και δύσκολα μπορεί να αλλάξει την μοίρα αυτή της σειράς των αγώνων είναι ικανή να στείλει ένα σημαντικό μήνυμα σε όλους επιμένουν να συμπεριφέρονται στον Αυτοκράτορα σαν μια ομαδούλα της σειράς. Το πως θα διαχειριστεί  ο κ.Πρίφτης τους διαθέσιμους παίκτες του, αν θα ξεκινήσει με δεύτερη πεντάδα ή αν θα "πιέσει" περισσότερο τους έμπειρους για να φθάσει στη νίκη είναι κάτι που δεν μας ενδιαφέρει. Θα παίξουν πιο σκληρή άμυνα? θα δώσουν περισσότερα σουτ στον Κοέν ώστε να τραβήξουν έξω τον Ραντούλιτσα? θα παίξουν πιο δυνατά οι Δήμας, Φλιώνης και Δίπλαρος πάνω στους περιφερειακούς του Παναθηναϊκού και ας γεμίσουν από νωρίς με φάουλ? Θα αναγκαστεί ο Μακνήλ και ο Μούρτος να παίξουν ως πόιντ γκαρντ? Ότι και αν αποφασίσει ο κόουτς οφείλει να το κάνει με μοναδικό στόχο τη νίκη.

Έχει καταντήσει κουραστικό μέσα έξω να μας κάνει πλάκα ο βάζελος. Πέρσι με σαφώς χειρότερο ρόστερ και σημαντικές απουσίες στα πλέιοφς καταφέραμε να πάρουμε μια νίκη επί του Ολυμπιακού. Ναι μεν δεν είχε κάποιο αντίκρυσμα ως προς την επίτευξη των στόχων μας αλλά σκόρπισε χαρά στον κόσμο που είδε επιτέλους αυτή την ομάδα μετά από καιρό να υψώνει ανάστημα απέναντι σε μια τόσο δυνατή ομάδα. Ώρα λοιπόν να σπάσει η αρνητική παράδοση και απέναντι στον άλλο "μεγάλο" της Αθήνας και να πάρει το μήνυμα του ότι οι ημέρες που σπάνε πλάκα με την ομάδα μας τελειώνουν! Και για να μην παρεξηγούμαστε δεν απαιτούμε από την ομάδα να κερδίσει αλλά απαιτούμε να παλέψει με όλες τις δυνάμεις της για τη νίκη χωρίς φόβο και δικαιολογίες. Όλοι στο Παλέ να σπρώξουμε προς την νίκη τον Αυτοκράτορα!

Παρά τις σημαντικές απουσίες των Ζάρα και Ξανθόπουλου που προστέθηκαν σε αυτήν του Χάγκινς η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να μην διασυρθεί και το πέτυχε... Οι παραγκωνισμένοι όλη την χρονιά Φλιώνης και Δήμας βρήκαν σήμερα χρόνο συμμετοχής λόγω των συνθηκών και μαζί με τους υπόλοιπους συμμετείχαν στο "φιλικό" παιχνίδι που παρακολουθήσαμε σήμερα...

Λίγα ως σχεδόν τίποτα  είναι αυτά που μπορούμε να πούμε για τοκαθαρά αγωνιστικό κομμάτι του αγώνα μιας και αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα εντελώς ρεαλιστικά ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα σε έναν από τους χειρότερους Παναθηναϊκούς των τελευταίων δεκαετιών δεν προσπάθησε να διεκδικήσει τις όποιες πιθανότητες μπορεί να είχε αλλά μόνο για την τυπική συμμετοχή. Φυσικά και ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα, φυσικά και είναι δύσκολο για οποιαδήποτε ομάδα να τον κερδίσει μέσα στην έδρα του, φυσικά και τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα με τα αρρωστημένα κοράκια που με κάθε ευκαιρία δείχνουν πρόθυμοι να προστέσουν το δικό τους λιθαράκι στις νίκες του Παναθηναϊκού. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μεταφράζεται ως προδιαγραμμένη ήττα και αυτό από μόνο του να αποτελεί τον "προσανατολισμό" της ομάδος για το παιχνίδι. Το γιατί ο ΑΡΗΣ ξέμεινε από παίκτες και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τις ρεζέρβες του είναι πράγματα που τα έχουμε σχολιάσει αρκετές φορές σε αυτό το site και μάλιστα μετά από νίκες. Σίγουρα δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη ο Δήμας ή ο Φλιώνης που σήμερα δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αγώνα...

Ακόμη και αυτοί που μεγάλωσαν με τον ΑΡΗ της μετά Γκάλη εποχής νομίζω ότι δύσκολα μπορούν να συμβιβαστούν με την εικόνα ενός αγώνα όπως του σημερινού. Ναι η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι και πολλές φορές μπορεί ακόμη και αν ματώσεις τελικά να διασυρθείς γιατί ο αντίπαλος είναι πολύ καλύτερος από εσένα. Το να μην προσπαθήσεις όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό που δύσκολα χωνεύεται από τον Αρειανό. Ας ελπίσουμε την Δευτέρα που θα υπάρχουν και 5500 φίλοι της ομάδος στις κερκίδες του Παλέ, παίκτες και προπονητής να αντιμετωπίσουν εντελώς διαφορετικά το παιχνίδι από ότι τα 2 πρώτα. Όσο για αυτούς που εκνευρίζονται με το θράσσος, την αχαριστία και την ανυπομονησία μας να θέλουμε να βλέπουμε τον Αυτοκράτορα πάντα να παλεύει για τη νίκη ανεξάρτητα από τον αντίπαλο, τα γράφουμε εμείς για να μην κουράζονται "μπάτζετ, κούραση, τραυματισμοί,  άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, και τρίτος να βγεις δεν έγινε και τίποτα, η χρονιά είναι ήδη πετυχημένη από την στιγμή που προκριθήκαμε στο final four της basket league,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα... και μην ξεχνάμε τον Μίλωνα και ότι η ομάδα θα μπορούσε όπως στο ποδόσφαιρο να πάει στη Β Εθνική για να ξεχρεώσει όπως έκανε η μπασκετική ΑΕΚ."

ΥΓ. Επίδειξη "ήθους" για ακόμη μια φορά από τον Διαμαρτυρίδη που έβαλε στο στόχαστρο του τον Φλιώνη που τόλμησε να τον μαρκάρει.

ΥΓ2. Μέχρι και την ανάσα πάνω στον Διαμαρτυρίδη την έδιναν φάουλ την ίδια στιγμή που για να δώσουν φάουλ εις βάρος του εξασφύριχτου έπρεπε να πέσουν κορμιά.

ΥΓ3. Όταν σαν διαιτητής ποτέ δεν έχεις καταφέρει να πείσεις ότι παλεύεις για το 50-50 τότε λογικό είναι να συμβαίνουν κάτι τέτοια από αυτούς που ξέρουν ότι είσαι από αυτούς που επιλέγουν στρατόπεδα και θέλουν να σε πείσουν να πας με το δικό τους. 

Με τον Παναθηναϊκό να αντιμετωπίζει το παιχνίδι με υπεροψία και τον ΑΡΗ να δείχνει να αρκείται με την αποφυγή του διασυρμού το τελικό 85-79 μοιάζει με ένα αποτέλεσμα που θεωρητικά ικανοποιεί όλους. Ο Παναθηναϊκός χωρίς να φορτσάρει πήρε τη νίκη που ήθελε χωρίς ιδιαίτερο άγχος ενώ ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να αποδείξει ότι ακόμη και με μια τόσο σημαντική απουσία όπως αυτή του Χάγκινς  δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει ο σάκος του μπόξ όπως έγινε η ΑΕΚ σήμερα στο ΣΕΦ. Η χαλαρή άμυνα, τα σκαμπανεβάσματα στην επίθεση και μερικά προκλητικά σφυριγματάκια ήταν αρκετά για να δώσουν τη νίκη στον Παναθηναϊκό, παρόλα αυτά ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ έδειξε σε αρκετά σημεία του αγώνα ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο του και ίσως αυτό που μένει είναι να το πιστέψει και λίγο παραπάνω.

Οι παίκτες μας μπήκαν ορεξάτοι στον αγώνα και με τον Γουάιτ να κάνει τα πάντα πάνω στο παρκέ από την αρχή φάνηκε ότι δεν κατεβήκαμε για προπόνηση. Η εμμονή στο τρίποντο απέδιδε καρπούς ενώ και στην άμυνα μας το ρίσκο με την άμυνα με τα μάτια στα τρίποντα των αντιπάλων μας έπιασε. Όταν όμως αυτός ο συνδυασμός "έσπαγε" και ο Παναθηναϊκός έβρισκε στόχο από τα 6.75 και εμείς αστοχούσαμε στα μακρινά μας σουτ κατευθείαν η διαφορά πήγαινε να ξεφύγει. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τα σφυριγματάκια που κυρίως από το δεύτερο δεκάλεπτο άρχισαν να παίζουν τον ρόλο τους η εξέλιξη του αγώνα έμοιαζε φυσιολογική. Μπορεί ο ΑΡΗΣ να μην εγκατέλειψε το παιχνίδι και ο Παναθηναϊκός να μην φόρτσαρε για να εκτινάξει τη διαφορά αλλά ήταν φανερό ότι δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει το τελικό αποτέλεσμα. Η χαλαρότητα που έδειχναν οι παίκτες μας στην άμυνα ακόμη και στα σημεία που είχαν καταφέρει να ροκανίσουν τη διαφορά όπως και η έλλειψη αντίδρασης σε κάποια εξόφθαλμα σφυρίγματα της διαιτησίας έδειχναν ότι ο ΑΡΗΣ μάλλον δεν ήθελε να πάλεψει για κάτι παραπάνω σε αυτό το παιχνίδι... και κάπως έτσι φθάσαμε στο τελικό και άκρως τιμητικό σε σχέση με άλλα παιχνίδια -6... Μπορεί ο Καλάθης να φάνηκε ότι έκανε τη διαφορά σήμερα αλλά οι πόντοι που πέτυχαν οι αντίπαλοι μας μέσα στο ζωγραφιστό σε σχέση με αυτούς που πετύχαμε εμείς δείχνει πόσο σημαντικό ήταν το κενό του Χάγκινς. Και για αυτό βαρέσαμε και τόσα πολλά 3ποντα...

Παρά το ανταγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε η ομάδα μας σήμερα θα ήταν υποκριτικό να πούμε ότι μείναμε ικανοποιημένοι από αυτό που είδαμε. Ο ΑΡΗΣ έδειξε από την αρχή του αγώνα να κατεβαίνει με την λογική ότι έχει απέναντι του έναν αντίπαλο σαφώς ανώτερο που δεν μπορεί να κερδίσει. Ακόμη και όταν έφθανε σε απόσταση αναπνοής από τον Παναθηναϊκό δεν έβλεπες αυτό το πάθος και την σπίθα μιας ομάδος που έστω συμπτωματικά θα μπορούσε αν 2-3 σουτ κατέληγαν ανάποδα να κλέψει τη νίκη από το πουθενά. Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολλά χρονιά και ελπίζουμε πολύ σύντομα ο κ.Λάσκαρης να την διώξει μια και καλή από το Παλέ. Όσο για τη συνέχεια ας ελπίσουμε ο κόουτς και οι παίκτες του να δουν το παιχνίδι σε επανάληψη και να αναλογιστούν αν θα μπορούσαν με λίγη προσπάθεια παραπάνω να έκαναν το θαύμα τους ή έστω να πεισθούν ότι μπορούν να το κάνουν στη συνέχεια. Η πρώτη μάχη χάθηκε και τίποτα παραπάνω.

ΥΓ. Τόσο υποτακτικοί σε αυτό το κατεστημένο... φάσεις που έβγαζαν μάτια αλλά κανείς από τους 3 διαιτητές δεν ήθελαν να κόψουν τον ρυθμό του εξασφύριχτου... και ο απίθανος εντολοδόχος σπικερ να προσπαθεί να μας πείσει για το τι ακριβώς βλέπουν τα ματάκια μας...          

Η αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη των ημιτελικών έχει ξεκινήσει. Η αγαπημένη μας ομάδα την Τετάρτη το απόγευμα(20.00) αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό στο πρώτο παιχνίδι της σειράς με πρωταρχικό στόχο να αποδείξει σε όλη την φίλαθλη Ελλάδα ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι το ακλόνητο φαβορί όπως το παρουσιάζουν και ότι τα παιχνίδια με τον ΑΡΗ δεν θα θυμίζουν σε τίποτα τις "προπονήσεις" στο ΟΑΚΑ στην έναρξη του Β γύρου του πρωταθλήματος αλλά και για το κύπελλο. Σίγουρα η απουσία του Χάγκινς είναι σημαντική αλλά όπως όλη την χρονιά ο ΑΡΗΣ έχει αποδείξει ότι είναι ομάδα με όλη τη σημασία της λέξεως έτσι οφείλει και στη συνέχεια των πλεϊόφς να δείξει ανάλογο πρόσωπο.

Μπορεί ο Τζαμέλ Χάγκινς τον τελευταίο καιρό να ήταν ντεφορμέ αλλά το κενό του σε άμυνα και επίθεση δύσκολα μπορεί να αναπληρωθεί στα παιχνίδια που ακολουθούν κόντρα σε έναν τόσο δυνατό αντίπαλο όπως είναι ο Παναθηναϊκός. Παρόλα αυτά οφείλει ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του να βρουν τους τρόπους ώστε το κενό του να μην παίξει καθοριστικό ρόλο. Αναπόφευκτα η προσοχή όλων μας στρέφεται στην γραμμή των ψηλών. Εκεί όπου ο Γουάιτ θα πρέπει σε άμυνα και επίθεση να δείξει το καλό του πρόσωπο, αυτό που τον ανέδειξε πολυτιμότερο παίκτη της φετινής Basket League. Και αν αυτό είναι κάτι που το περιμένουμε από τον Αμερικάνο η παρουσία των άλλων ψηλών είναι ο αστάθμητος παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Ο Κοέν παρά τον παραγκωνισμό του σε πολλές φάσεις του πρωταθλήματος δείχνει ετοιμοπόλεμος και ικανός να κάνει ακόμη και την διαφορά στην καλή του ημέρα. Ο Σίμτσακ με το γνωστό του πάθος είναι βέβαιο ότι θα τα δώσει όλα ενώ το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο Σλάβεν Τσούπκοβιτς που κατά κάποιο τρόπο έχει γίνει το πρόσωπο της χρονιάς για τον φετινό ΑΡΗ. Μπορεί να μην έχει δείξει όλα αυτά για τα οποία αποκτήθηκε αλλά με δεδομένο ότι θα πάρει περισσότερο χρόνο στα εναπομείναντα παιχνίδια θα έχει την μεγάλη ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί προσφέρει πολλά περισσότερα από μερικά "σκόρπια" τρίποντα... Φυσικά πέρα από τους ψηλούς της ομάδος το δίδυμο Γουότερς και Μακνήλ όπως σε όλη την χρονιά έτσι και σε αυτά τα παιχνίδια θα σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος στο περιφερειακό παιχνίδι της ομάδος. Μπορεί ο Γουότερς να κάνει καταπληκτική χρονιά από τον Δεκέμβριο και μετά αλλά ο Μακνήλ από την άλλη με τα προβλήματα τραυματισμού του δείχνει μεγάλη αστάθεια στην απόδοση του. Και όσο για τους υπόλοιπους σίγουρα θα πρέπει να δείξουν το καλό τους πρόσωπο μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ είναι μια ομάδα που χρειάζεται την βοήθεια όλων των παικτών του. Ο Παναθηναϊκός στο αντίπαλο στρατόπεδο μπορεί να έχει τις δικές του απουσίες(Γιάνκοβιτς και Παπαγιάννη) αλλά και μόνο που μιλάμε για μια ομάδα που θεωρεί "περιττούς" παίκτες σαν τον Πάβλοβιτς και τον Κουίζμιτς δείχνει πολλά για τη δυναμική του. Ενώ και ο αποκλεισμός από το final four σε συνδυασμό με την επιστροφή του Πεδουλάκη(συν την άτυπη επιστροφή του Παπά) μόνο καλό δεν είναι για την ομάδα μας.

Με αφορμή τον τραυματισμό του Χάγκινς αλλά και την συμμετοχή μας στο "final four της Basket League"(έτσι για να κορδώνονται περισσότερο μερικοί συνΑρειανοί μας) βγήκαν στην επιφάνεια για πολλοστή φορά τα κατάλοιπα της τελευταίας δεκαετίας από το ποδοσφαιρικό σήριαλ και το "δηλητήριο" που ακόμη κυλάει στις φλέβες μεγάλης μερίδας του κόσμου του ΑΡΗ. Τι και αν όλη την χρονιά κατά κοινή ομολογία(εκτός από ελάχιστες ως μηδαμινές εξαιρέσεις) υπήρχε η παραδοχή ότι ο ΑΡΗΣ χρειαζόταν έναν ακόμη ψηλό όποιος τολμάει να το αναφέρει τώρα με αφορμή τον τραυματισμό του Χάγκινς αυτόματα θεωρείται "ποντίκι", "εχθρός","αντι-πριφτικός","αντι-Λασκαρικός" και πολλά άλλα ακόμη "κοσμητικά" που μας έχουν στοιχιώσει εδώ και αρκετά χρόνια. Λες και είναι έγκλημα να πει κάποιος Αρειανός ότι θα ήταν πιο προνοητικό να είχε αποκτηθεί ένας ψηλός ή ότι η είσοδος στην 4αδα σε ένα πρωτάθλημα με μόλις 4 ομάδες(και την μια λίγο μπουρδέλο) είναι κάτι το αυτονόητο... Μαζέψτε τα αρειανόμετρα, συνειδητοποιήστε ότι όποιος Αρειανός έχει διαφορετική άποψη με εσάς δεν είναι εχθρός και ότι αυτές οι νοοτροπίες οδήγησαν τον ΑΡΗ μια ανάσα από τη διάλυση και αφήστε τον καθένα να εκφράσει την αγάπη του και την στήριξη του προς την ομάδα με όποιο τρόπο θεωρεί ο ίδιος πιο σωστό. Άλλωστε και το να κλείνεις τα αυτιά σου στις χιλιάδες απόψεις της κερκίδας(και των διαδικτυακών προπονητών σαν και εμάς) και να πράττεις αυτό που θεωρείς πιο σωστό σαν προπονητής ή σαν διοίκηση είναι κάτι το απαραίτητο για όποιον σέβεται την δουλειά και δεν λαϊκίζει. "Έσπασε" η Λέστερ τα προγνωστικά, ώρα να κάνει το θαύμα του και ο Αυτοκράτορας!

2 παρατάσεις και ένα απίστευτο buzzer-beater αυτοκαλάθι(!!!!) του Μάρσαλ της Κηφισιάς χρειάστηκε για να φύγει ο ΑΡΗΣ μας νικητής από το Ζηρίνειο. Σε ένα παιχνίδι με τρομερή εξέλιξη και ενδιαφέρον παρά τα πολλά λάθη, τις εκατέρωθεν χαμένες βολές και την εκνευριστική διαιτησία που σε κάθε ευκαιρία έκοβε τον ρυθμό των 2 ομάδων. Ο Γουότερς και Γουάιτ έκαναν τα πάντα στο παιχνίδι, ενώ καθοριστικό ρόλο στο να έρθει η σημερινή νίκη έπαιξε τόσο ο Κοέν όσο και ο Μακνήλ ερχόμενοι από τον πάγκο. Ο τραυματισμός του Χάγκινς μετρίασε ως ένα σημείο την χαρά της νίκης και όλοι μας περιμένουμε με αγωνία να μάθουμε αν είναι κάτι το σημαντικό.

Ορεξάτη μπήκε στο παιχνίδι η ομάδα μας με το αρχικό 7-0 να δείχνει ότι σήμερα κατεβήκαμε αποφασισμένοι για τη νίκη. Ο Ελ Αμίν όμως είχε διαφορετική γνώμη και με ένα προσωπικό επιθετικό ρεσιτάλ άλλαξε τις ισσοροπίες του αγώνα και έδωσε το προβάδισμα στην Κηφισιά που όσο περνούσε ο χρόνος έβρισκε ολοένα και πιο εύκολα τον δρόμο προς το καλάθι. Η χαλαρή άμυνα μας, τα πολλά λάθη, η αστοχία στις βολές και το απίστευτο κόμπλεξ των 3 διαιτητών έδωσαν το δικαίωμα στους γηπεδούχους να προηγηθούν μέχρι και με 17 πόντους. Και όμως στο δεύτερο ημίχρονο ο ΑΡΗΣ έδειξε αυτό το πείσμα που θέλουμε να βλέπουμε όταν το παιχνίδι στραβώνει. Δεν τα παράτησε, πίεσε στην άμυνα, βρήκε λύσεις στην επίθεση και ροκάνιζε ασταμάτητα την διαφορά. Στο τέλος οι ομάδες συμβάδιζαν στο σκορ και αν ο Γουότερς δεν έχανε από υπερβολική σιγουριά το λέιαπ με την λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα δεν θα χρειαζόταν να πάμε σε 2 παρατάσεις. Στην πρώτη παράταση και πάλι η ομάδα μας κολλάει επιθετικά και ενώ η Κηφισιά καταφέρνει και ξεφεύγει στο σκορ τελικά πάλι οι παίκτες μας βρίσκουν τον τρόπο και φθάνουν μια ανάσα από την ισοφάριση. Μια ισοφάριση που έρχεται δια χειρός Μάρσαλ σε νεκρό χρόνο σε μια φάση που δεν είχαμε ξαναδεί όσα χρόνια παρακολουθούμε μπάσκετ. Η χαρά και το γέλιο που πρόσφερε ο Μάρσαλ με το buzzer beater στο δικό τους καλάθι όπως ήταν λογικό άδειασε ψυχολογικά την ομάδα της Κηφισιάς όπου στην δεύτερη παράταση δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον ρυθμό του ΑΡΗ μας. 29 πόντους και 9 ασίστ "έγραψε" σήμερα ο Γουότερς που αν απέφευγε τα πολλά λάθη θα μιλούσαμε ίσως για την καλύτερη του εμφάνιση με την φανέλα του ΑΡΗ. Εξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο Όκαρο Γουάιτ που έφθασε και αυτός μια ανάσα από το double double με 27 πόντους 9 ριμπάουντ και 2 εντυπωσιακά κοψίματα! Για ακόμη ένα παιχνίδι πολύ καλός ο Κοέν που πέρα από τους 13 πόντους που πέτυχε ανταποκρίθηκε και σαν σέντερ μαζεύοντας 11 ριμπάουντ ,  συν 1 κόψιμο και μια ασίστ. Ενώ και η άμυνα του κάτω από το καλάθι ήταν πολύ καλή και μπόρεσε να περιορίσει αισθητά τον Γλυνιαδάκη που μας είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα. Καθοριστικός για την νίκη ήταν και ο Μακνήλ που μπορεί σε όλη την διάρκεια του αγώνα τα περίεργα σφυρίγματα των διαιτητών να μην τον άφηναν να βρει ρυθμό αλλά στο τέλος με τα κλεψίματα του και τα καθοριστικά καλάθια του έβαλε και αυτός το λιθαράκι του για να έρθει η σημερινή νίκη.

Τέλος καλό, όλα καλά παρόλα αυτά δεν θα πρέπει να μείνουμε απλά στην χαρά της νίκης στο σημερινό επεισοδιακό παιχνίδι. Για ακόμη έναν αγώνα η ομάδα μας δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Είναι αδιανόητο να δέχεσαι 81 πόντους από μια ομάδα σαν την Κηφισιά και να μην βρίσκεις λύση στο μαρκάρισμα ενός παίκτη όπως είναι ο Κασελάκης... Μας πήγαν ως ένα σημείο τα μακρινά σουτ αλλά δεν είναι τρόπος επιθετικής λειτουργία αυτή η εμμονή στα τρίποντα. Ενώ σίγουρα θα πρέπει μέχρι τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό οι παίκτες μας να περάσουν ατελείωτες ώρες κάνοντας προπόνηση στις βολές. Ναι μεν ο Παναθηναϊκός είναι το ακλόνητο φαβορί αλλά ο ΑΡΗΣ οφείλει να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις σε αυτά τα παιχνίδια και να διεκδικήσει με αξιώσεις τις όποιες πιθανότητες του αναλογεί. Άλλωστε όταν στον πλευρό σου έχεις τόσους τρελαμένους οπαδούς που διψάνε τόσο πολύ για διάκριση που σε ακολουθούν μαζικά και στην Αθήνα κόντρα σε κάποια Κηφισιά τότε οφείλεις να τα δώσεις όλα ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο αντίπαλος σου. ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Και εκεί που λες ότι μετά από τόσα χρόνια που παρακολουθείς μπάσκετ τα έχεις δει όλα έρχεται ένας Μάρσαλ και βάζει ένα buzzer beater που θα γραφτεί για πάντα στην ιστορία του μπάσκετ.

ΥΓ2. Κρίμα για αυτόν τον Κασελάκη... που μόνος του πάλευε με τα θηρία... κρίμα... στεναχωρεθήκαμε...

ΥΓ3. Ά ρε Αναστόπουλε... και κομπλεξικός και ανίκανος... άντε να δούμε για πόσα χρόνια θα σε τρώμε ακόμη στην μάπα.

ΥΓ4. Κρίμα και για τον Βασιλειάδη που μάλλον δεν θα τον δούμε στο Παλέ...