Σε ένα παιχνίδι όπου παίζεται η μισή πρόκριση στην επόμενη φάση του Eurocup ο ΑΡΗΣ μας θα προσπαθήσει ύστερα από 3 σερί ήττες να παρουσιαστεί έτοιμος και με μια νίκη να δώσει τέλος σε αυτή την "κοιλιά" όπως την έχουν βαφτίσει οι πιο καλοπροαίρετοι και αισιόδοξοι φίλοι της ομάδος. Αυτή τη φορά αντίπαλος μας δεν θα είναι κάποιο μεγαθήριο της Ευρωλίγκας αλλά η Γερμανίκη Άλμπα Βερολίνου που όσο και αν την "ψηλώσουμε"(όπως συνηθίζεται με όλους τους αντιπάλους του ΑΡΗ) δεν παύει να είναι μια Γερμανική ομάδα, που δεν έχει να επιδείξει τίποτα σπουδαίο στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, στο Last 32 πέρασε με την ψυχή στο στόμα από έναν σχετικά εύκολο όμιλο, την προηγούμενη αγωνιστική έχασε από την Νεπτούνας και στο τελευταίο της παιχνίδι στη Γερμανία πέτυχε μόλις 43 πόντους... Όλα αυτά σε αντιδιαστολή με την μεγάλη νίκη επί της Αρμάνι στην πρεμιέρα του Last 32.

Όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιχνίδια το τελευταίο χρονικό διάστημα πρωταρχικός στόχος για την ομάδα είναι να αφήσει το κακό της πρόσωπο στην άκρη και να δείξει την μαχητικότητα και αποτελεσματικότητα που έβγαλε στα περισσότερα παιχνίδια από το ξεκίνημα της σεζόν. Οι τελευταίες εμφανίσεις παρά την σκληρή κριτική που έχουμε ασκήσει στον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν το πραγματικό πρόσωπο του ΑΡΗ και της προσπάθειας που έχει γίνει φέτος. Ναι ο ΑΡΗΣ έχει τρανταχτές αδυναμίες από το καλοκαίρι, οι παίκτες έχουν κομπλεξαριστεί, ο προπονητής έχει θολώσει... όλα αυτά όμως πρέπει σήμερα να λάβουν τέλος και με μια νίκη-ηλεκτροσοκ να γυρίσουν ανάποδα του αρνητικό κλίμα. Τα ψηλά κορμιά που έχουν Γερμανοί κάτω από το καλάθι θα είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και μόνο με ομαδική προσπάθεια και μπόλικη ενέργεια σε όλες τις φάσεις θα μπορέσουμε να τους αντιμετωπίσουμε. Ενώ εκεί που θα φανεί ξεκάθαρα αν ο Δ.Πρίφτης έχει βρει τον διακόπτη για να αλλάξει την ψυχολογική κατάσταση των παικτών μας είναι η επίθεση. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ στα τελευταία παιχνίδια λειτουργεί απελπιστικά σπασμωδικά κάτι που δεν πρέπει να γίνει σήμερα. Εξίσου σημαντικό είναι οι παίκτες μας να κατανοήσουν και την σημασία του αγώνα σε σχέση με την προσπάθεια που κάνουν για πρόκριση στην επόμενη φάση. Όπως φαίνεται ο ΑΡΗΣ θα κοντραριστεί με την Άλμπα για τη δεύτερη θέση και αυτό σημαίνει ότι ακόμη και η διαφορά πόντων σε μια ήττα παίζει τον ρόλο. Ας ελπίσουμε σήμερα να δούμε τον παθιασμένο ΑΡΗ που ξέρουμε και να υπενθυμίσουμε στους Γερμανούς ότι μετά τον Νοβίτσκι υπάρχει μόνο το χάος!

Και σήμερα όπως όλα δείχνουν ο ΑΡΗΣ στο Βερολίνο όχι μόνο δεν θα είναι μόνος του αλλά θα έχει και την βοήθεια του κόσμου που αναμένεται να δώσει δυναμικό παρών στην Mercedes-Benz Arena. Μακάρι οι παίκτες του Δ.Πρίφτη να εμπνευστούν από την τρέλα του Αρειανού που ακόμη και αυτές τις ηχηρές σφαλιάρες από Αρμάνι και Παναθηναϊκό τις γράφει στα @@ του και συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει και γουστάρει. Και αν η παρουσία του κόσμου δεν τους κάνει πλέον αίσθηση γιατί την θεωρούν δεδομένη ας σκεφτούν σαν σκληροί επαγγελματίες ότι το παρών θα δώσει η οικογένεια Λάσκαρη και μετά τον αγώνα θα ακολουθήσει νέο συμβούλιο όπου εκτός απροόπτου θα παρθούν οι τελικές αποφάσεις. Ο στόχος της πρόκρισης είναι στο χέρι τους οπότε ας δείξουν ότι εκτός από θέληση υπάρχει και η ικανότητα για να τον πετύχουν!

Ζητείται αξιοπρέπεια θα έπρεπε να είναι κανονικά ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου αλλά για να μην στεναχωρήσουμε όλους αυτούς που συνεχίζουν να πιστεύουν σε πολυετή πλάνα, χημείες, κορυφαίους προπονητές, αποδυτήρια και οικογένειες θα προσπαθήσουμε να ψάξουμε καθαρά αγωνιστικά τα αίτια της επαναλαμβανόμενης ξεφτίλας που βιώνει ο Αρειανός σε παιχνίδια σαν το σημερινό. Το ότι δεν είδαμε κάτι διαφορετικό σε σχέση με άλλα δύσκολα παιχνίδια σαν το σημερινό λέει πάρα πολλά. Και όσο και αν θέλει κάποιος να βρει δικαιολογίες και ελαφρυντικά, τα λάθη και οι ευθύνες είναι σαφώς περισσότερα.

Ο ΑΡΗΣ και σήμερα δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Η πίεση του Παναθηναϊκού και ο τρόπος αντίδρασης του ΑΡΗ από το ξεκίνημα θύμιζε αγώνα ανδρικού με έφηβους που τα έχουν χαμένα. Μέσα σε ελάχιστα αγωνιστικά λεπτά οι παίκτες του ΑΡΗ είχαν καταφέρει να βραχυκυκλώσουν και να δείχνουν περισσότερο να αναρωτιούνται φοβισμένοι με το που θα σταματήσει το κοντέρ της διαφοράς παρά με το τι μπορούν να κάνουν για να αλλάξουν την εικόνα του αγώνα. Και όταν ένα παιχνίδι ξεκινάει έτσι λογικό είναι ο αντίπαλος να χτίζει αυτοπεποίθηση και να παίζει με άλλον αέρα. Η ρακέτα μας έμοιαζε με αεροδιάδρομο όπου όποιος παίκτης του Παναθηναϊκού ήθελε να φθάσει στο καλάθι απλά το έκανε χωρίς απολύτως κανένα εμπόδιο. Μάλιστα η πάσα του Ραντούλιτσα σε κάποιον επερχόμενο για το λέιαπ έμοιαζε με ένα  κολλημένο ριπλέι του συνδρομητικού... Ενώ και η σημερινή περιφερειακή αμυντική μας λειτουργία διέλυσε τον μύθο της σκληροτράχηλης άμυνας που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τον φετινό ΑΡΗ  Μόνο σε "ρολόι" μπορεί κάποιος να βαρέσει τόσο αμαρκάριστα σουτ όπως σούταραν σήμερα οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Για την επίθεση τα λόγια είναι περιττά. Αμφιβάλλω αν σε 40' βγήκε έστω και μια φορά κάποιο πλάνο ή έστω επιχειρήθηκε να βγει πλάνο. Το να τα ρίχνουμε όλα στον πόιντ γκαρντ ή το πρόβλημα κάτω από το καλάθι στους ψηλούς είναι η εύκολη λύση. Πέντε παίκτες παλεύουν στην άμυνα και στα ριμπάουντ και πέντε παίκτες προσπαθούν να βγάλουν το επιθετικό πλάνο. Αν λοιπόν ο κόουτς δεν μπορεί να "περάσει" στους παίκτες του το πως πρέπει να λειτουργήσουν ομαδικά  σε άμυνα και επίθεση ας προσπαθήσει να επενδύσει σε έναν ή δυο παίκτες ώστε να γίνει μια αρχή. Πέρσι ο ΑΡΗΣ έπαιζε για τον Βεζένκωφ και αυτό ως ένα σημείο λειτούργησε. Αφού δεν μπορεί να παίξει το ομαδικό μπάσκετ που θέλει ο Δ.Πρίφτης ας προσπαθήσει να αναπροσαρμόσει τα πλάνα του για να σώσει τη χρονιά... Έτσι κάνουν οι ομάδες με περιορισμένο μπάτζετ και περιορισμένες επιλογές σε παίκτες...

Σύσκεψη με βασικό θέμα την ενίσχυση της ομάδος έχουν σήμερα(πιθανόν ήδη να έχει ξεκινήσει) στην Αθήνα οι ιθύνοντες της ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Πλέον δεν υπάρχουν κλειστά χαρτιά ούτε αμφιβολίες για το ποιες είναι οι δυνατότητες του ΑΡΗ που χτίστηκε το καλοκαίρι. Έχουμε δει το καλό του πρόσωπο όπως έχουμε δει και το κακό του. Οι αποφάσεις που θα παρθούν θα δείξουν πολλά παραπάνω από το αν θα αποκτηθούν ή όχι κάποιες παίκτες τη δεδομένη αγωνιστική χρονιά. Ο τρόπος που θα διαχειριστεί η διοίκηση αυτή την αγωνιστική κρίση θα δείξει σε όλους μας ποιες είναι οι προθέσεις της και αν τελικά αυτές οι ντροπιαστικές βραδιές ενοχλούν και θα πρέπει να αποτελέσουν το συντομότερο παρελθόν ή τις αντιλαμβάνονται ως κάτι φυσιολογικό και μέρος ενός πλάνου...

ΥΓ "Είμαστε πραγματικά απαράδεκτοι και ντρέπομαι για την εικόνα της ομάδος!" δήλωσε ο Δ.Πρίφτης μετά το παιχνίδι. Αν βγαίναμε και το γράφαμε εμείς ή κάποιος άλλος συνΑρειανός σίγουρα θα γινόταν αντικείμενο "επιθέσεων" και χλευασμού στα social media... Όταν όμως το λέει μια "ιερή αγελάδα" όπως έχει εξελιχθεί ο προπονητής Δ.Πρίφτης  στον ΑΡΗ τότε όλοι μιλάμε για ρεαλισμό, αυτογνωσία, φιλότιμο και προβληματισμό...

ΥΓ2. Και για να μην στεναχωρήσουμε τους λάτρεις της υπομονής που μνημονεύουν τα παιχνίδια επιβίωσης με τον Μίλωνα και συγκρίνουν τις βραδιές ξεφτίλας με το ενδεχόμενο της Β Εθνικής(παρασυρόμενοι από τα επιτεύγματα του ποδοσφαίρου) να τονίσουμε τα εξής: 2 παιχνίδια την εβδομάδα, κούραση, άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, στα πλέιοφς θα τα πούμε,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα... 

ΥΓ3. Όταν αρχίσουμε όλοι μαζί με μια φωνή να απαιτούμε έναν καλύτερο ΑΡΗ και να μην συμβιβαζόμαστε με την μετριότητα τότε ίσως και αυτοί που κάνουν κουμάντο να αρχίσουν να καταλαβαίνουν τι καράβι κουμαντάρουν.

Με το που έληξε ο αγώνας με την Αρμάνι ο Βασίλης Σίμτσακ ήταν ο πρώτος που δεν κρύφθηκε και μίλησε με την γλώσσα της αλήθειας. "...μας πλακώσαν στο ξύλο και δεν αντιδράσαμε" δήλωσε, με τον Μακνήλ αλλά και τον Γουότερς στη συνέχεια πάνω κάτω να λένε τα ίδια πράγματα. Το κατά πόσο αυτά τα λόγια ήταν απλά μια διαπίστωση ή το πρώτο βήμα ώστε να αλλάξει η εικόνα της ομάδος πάνω στο γήπεδο και όταν συναντάει τα δύσκολα αντί να τα παρατάει να παλεύει μέχρι το τέλος θα το δούμε πάρα πολύ σύντομα. Την Κυριακή το απόγευμα στο ΟΑΚΑ όπου ο ΑΡΗΣ μας θα αντιμετωπίσει έναν "λαβωμένο" από το Ευρωπαϊκό στραπάτσο Παναθηναϊκό που θα θέλει για ακόμη μια φορά να ξεσπάσει πάνω μας, θα φανεί κατά πόσο αυτοί οι παίκτες είναι αποφασισμένοι και μπορούν να αλλάξουν την εικόνα του ΑΡΗ ή τελικά η πολυσυζητημένη ενίσχυση είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι μας.

Χρονικά περιθώρια για να βελτιωθείς μέσα από τις προπονήσεις είναι λογικό ότι δεν υπάρχει όταν οι αγώνες είναι τόσο κοντά μεταξύ και περιλαμβάνουν και αναμετρήσεις εκτός έδρας. Οπότε αυτό που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο σε μια ομάδα είναι η ψυχολογία και ο τρόπος που διαχειρίζεται τις καλές και τις κακές στιγμές κατά την διάρκεια της χρονιάς. Δεν είναι λιγές οι φορές που έχουμε ακούσει τον Δ.Πρίφτη να αναφέρεται στην χημεία της ομάδος και στο οικογενειακό κλίμα οπότε θέλουμε να πιστεύουμε ότι παρά την έλλειψη χρόνου προπονήσεων ο ΑΡΗΣ θα βρει με άλλους τρόπους να αντιδράσει σε αυτή την δυσάρεστη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Το παιχνίδι του κυπέλλου είναι πρόσφατο και όλοι θυμόμαστε με πόση ευκολία ο αρκετά καλός ΑΡΗΣ του πρώτου ημιχρόνου παρέδωσε σώμα και πνεύμα στο πρώτο ξέσπασμα του Παναθηναϊκού στο ξεκίνημα του τρίτου δεκαλέπτου. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν αντέχουμε να βλέπουμε από την ομάδα μας. Άγνωστο αν αυτή τη φορά θα υπάρχει κάποια ειδική οδηγία για να αντιμετωπιστούν οι καλοί σουτέρ του Παναθηναϊκού ή αν θα έχουμε κάποιο ξεκάθαρο πλάνο στην επίθεση. Αυτό που μετράει και αυτό που θέλουμε είναι να βλέπουμε από το πρώτο τζάμπολ μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης την ομάδα να παλεύει με πάθος σαν να είναι μια ανάσα από τη νίκη.

Ανεξάρτητα από το πως θα εξελιχθεί το αυριανό παιχνίδι ακόμη τίποτα δεν έχει χάθει τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Η νίκη της Νεπτούνας επί της Άλμπα μας δίνει την ευκαιρία να διεκδικήσουμε την πρόκριση στην επόμενη φάση στα μεταξύ μας παιχνίδια με τους Γερμανούς. Ενώ και στην Ελλάδα η νίκη του συμπολίτη μπαογκ με την ΑΕΚ μπορεί να τον βάζει δυνατά στην μάχη της 4αδας αλλά παράλληλα μας δίνει ένα δωράκι στην προσπάθεια που κάνουμε για την 3η θέση. Αρκεί φυσικά πέρα από την ενίσχυση στα επόμενα παιχνίδια  να δείξουμε το καλό μας πρόσωπο. Πρόσωπο που το βγάλαμε στο Καζάν και στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ. Δυνατότητες υπάρχουν, αρκεί ο προπονητής και οι παίκτες μας να σταματήσουν να αδικούν τον εαυτό τους. ΑΡΗ ΓΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΑΚΑ!

ΥΓ. Μέσα σε  ένα παιχνίδι δύο "μύθοι" καταρρίφθηκαν! Από την μια ο υποψήφιος για υποβιβασμό συμπολίτης(σύμφωνα με κάποιος επιπόλαιους συνΑρειανούς) έχει βάλει υποψηφιότητα για 4αδα, την ίδια στιγμή που η "παντοδύναμη" ΑΕΚ του τεράστιου μπάτζετ που συνεχώς ενισχύεται και πλέον με μόλις ένα παιχνίδι την εβδομάδα έχει τον χρόνο και την συγκέντρωση για να αφοσιωθεί στο πρωτάθλημα έχασε ένα παιχνίδι στο οποίο κέρδιζε με 24 πόντους!

ΥΓ2.  Στο +24 έφθασε η διαφορά για την ΑΕΚ αλλά τελικά έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι γιατί απλά οι παίκτες του μπάογκ δεν εγκατέλειψαν ούτε για μια στιγμή το παιχνίδι.  Μιας και πλέον ο μπασκετικός ΑΡΗΣ βρίσκεται σε φάση σκληρού ρεαλισμού δεν είναι κακό να παραδειγματιζόμαστε από τους γύρω μας ακόμη και αν πρόκειται για τους ακατανομάστους...

Με την έναρξη του β γύρου της Basket League του ΕΣΑΚΕ να είναι "προ των πυλών" και έχοντας πλέον ξεκάθαρη εικόνα τόσο για την ομάδα μας όσο και για τους αντιπάλους ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν μίνι απολογισμό της προσπάθειας του ΑΡΗ στη φετινό Ελληνικό πρωτάθλημα. Εκεί που αν και αυτό που βγαίνει ελαφρώς μπερδεμένα από τεχνική ηγεσία και διοίκηση είναι το πλασάρισμα στην 4αδα,  η λογική λέει ότι κάθε ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον ως στόχο το ένα βήμα παραπάνω(εκτός και αν έχει σαρώσει τα πάντα και θέλει απλά να διατηρήσει τα κεκτημένα) σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν άρα η 3η θέση είναι ο αυτονόητος στόχος. Ιδίως όταν μιλάμε για τον ΑΡΗ του μεγαλοεπενδυτή Λάσκαρη που θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με τον ΑΡΗ του κ.Αρβανίτη και των λοιπών διαχειριστών της περσινής σεζόν.

Η αστάθεια στην απόδοση και οι χτυπητές αδυναμίες κάτω από το καλάθι σε άμυνα και επίθεση  ήταν από την έναρξη του πρωταθλήματος μέχρι και την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου η πληγή που δεν λέει να κλείσει. Την αρχή την έκανε ο Ραντούλιτσα μαζί με τον Γκιστ που εκμεταλλεύτηκαν στο απόλυτο την απουσία του Χάγκινς οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε ακόμη ένα νικηφόρο πέρασμα από το Παλέ. Σε αντίθεση με την πρεμιέρα του πρώτου γύρου που είχαμε τον πανίσχυρο Παναθηναϊκό και 2 εξαιρετικούς παίκτες με τεράστια συμβόλαια στο φινάλε είχαμε τον άσημο σέντερ του Κολοσσού Μακ Γκί που σκέπασε τα καλάθια και έκανε τον Χάγκινς να δείχνει πολύ λίγος... Παρόλα αυτά η επιθετική άμυνα της ομάδος και η ενέργεια που έβγαζαν οι παίκτες μας πάνω στο παρκέ ήταν κάτι το εντυπωσιακό που ξεσήκωσε τον κόσμο και τον έκανε να γεμίζει το Παλέ σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο.  Η επιβλητική νίκη επί του Αρκαδικού(+40) σε συνδυασμό με τις ευχάριστες ευρωπαϊκές παρενθέσεις και ιδιαίτερα τον θρίαμβο μέσα στο Καζάν εκτόξευσε τον ενθουσιασμό στα ύψη και δικαιολογημένα γέννησε προσδοκίες ενόψει της συνέχειας. Ο άνεμος αισιοδοξίας που φυσούσε δυνατά με την έλευση του Λάσκαρη και τα πρώτα νικηφόρα αποτελέσματα  όπως φάνηκε στην συνέχεια δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε. Οι νίκες με μπαογκ, Λαύριο, Τρίκαλα και Στεάουα στην Ευρώπη δεν συνοδεύτηκαν με καλές εμφανίσεις κάτι όμως που κρύφθηκε λόγω των θετικών αποτελεσμάτων. Και αν η προβληματική εικόνα της ομάδος ως αυτό το σημείο κρυβόταν πίσω από τις νίκες ήρθε το ηχηρό χαστούκι από τον Κόροιβο Αμαλιάδας. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ κέρδιζε 3' πριν την λήξη με 11 πόντους και κατάφερε μέσα σε 2΄ να βρίσκεται στο -4...  Ακόμη και κόντρα στην Καβάλα μέσα στο Παλέ έπρεπε να φθάσουμε προς την λήξη του αγώνα για να αισθανθούμε την σιγουριά ότι το παιχνίδι δεν γυρίζει. Το δεύτερο μεγάλο αγωνιστικό χαστούκι αυτή την φορά ήταν Ευρωπαϊκό. Στην Ποντγκόριτσα ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε αγνώριστος πραγματοποιώντας την χειρότερη φετινή του εμφάνιση(μέχρι την περασμένη Τρίτη). Και όμως αυτή η ήττα από την Μπουντούσνοστ ήταν όπως φάνηκε το ηλεκτροσόκ που χρειαζόταν η ομάδα ώστε να πάει να πάρει μια μεγάλη νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ διαλύοντας την φιλόδοξη και "ψηλωμένη" φέτος ΑΕΚ μέσα στο σπίτι της! Μια νίκη που μας έκανε να στρογγυλοκαθίσουμε στην 3η θέση και να κοιτάμε τη συνέχεια του πρωταθλήματος έχοντας το πάνω χέρι σε σχέση με τον βασικό μας ανταγωνιστή και παράλληλα να κάνουμε όνειρα για νίκη κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι τους... Η βαριά ήττα από τον Παναθηναϊκό και η αντιμετώπιση που είχαμε από την διαιτησία μέσα στο ΣΕΦ ως ένα σημείο μας προσγείωσαν και αρχίσαμε αντί να κάνουμε όνειρα να ασχολούμαστε περισσότερο με το τι χρειάζεται ο ΑΡΗΣ για να φθάσει ο ΑΡΗΣ εκεί που τον θέλουμε. Η ευρωπαϊκή πρόκριση στο Last 32 βγαίνοντας πρώτος στον όμιλο σε συνδυασμό με την αγχωτική νίκη επί του Ρεθύμνου και τον θρίαμβο επί της Νεπτούνας μας έκανε για ακόμη μια φορά να αφήσουμε στην άκρη τα όποια προβλήματα με αποτέλεσμα να τελειώσει ο πρώτος γύρος με ένα πικρό αποτέλεσμα στη Ρόδο που μας υπενθυμίζει ότι ακόμη χρειάζεται προσπάθεια μέχρι να αλλάξουμε επίπεδο... Μια γλυκόπικρη γεύση σε αυτόν τον πρώτο γύρο όπως ακριβώς ήταν και η παρουσία της ομάδος μας σε αυτές τις 13 πρώτες αγωνιστικές.

Αυτό που έχει σημασία βλέποντας συνολικά τις πρώτες 13 αγωνιστικές είναι να κοιτάξουμε και τι κάνουν οι υπόλοιπες ομάδες και ιδιαίτερα τις ομάδες που θεωρούμε ανταγωνιστές μας για την 3η θέση. Η ΑΕΚ παρά τα πολλά εσωτερικά προβλήματα και τις αλχημείες στο ρόστερ της δείχνει να βρίσκει τον δρόμο της. Και μόνο ότι έχασε μέσα στην έδρα της από εμάς αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκεται από πάνω μας στην βαθμολογία λέει πολλά. Ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τον συμπολίτη που αν και άρχισε τραγικά πλέον με την απόκτηση του Σχορτσιανίτη έχει κάθε δικαίωμα να βγάζει γλώσσα και να πιστεύει ότι μπορεί να μας προσπεράσει και αυτός... Συμπέρασμα; Όταν συμμετέχεις σε ένα πρωτάθλημα πρέπει πάντα να κοιτάς και τους αντιπάλους. Ο ΑΡΗΣ στον πρώτο γύρο "κάθισε" πάνω στα θετικά αποτελέσματα και σε κάποιες εξαιρετικές εμφανίσεις με αποτέλεσμα να αδιαφορήσει για το τι γίνεται γύρω του αλλά και παράλληλα να μην ασχοληθεί με το πως θα γίνει καλύτερος. Αν λοιπόν από  τα τελευταία πολύ άσχημα αποτελέσματα θέλουμε να βρούμε κάτι το θετικό αυτό είναι ότι πλέον οι υπεκφυγές και η ωραιοποίηση των πάντων ανήκουν στο παρελθόν και όλων η προσοχή έχει στραφεί στο πως θα παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ στη συνέχεια πιο δυνατός. Και όταν λέμε όλων εννοούμε όλων. Από τον κόσμο που σταμάτησε να κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του και άρχισε να απαιτεί αλλά και από τη διοίκηση και το τεχνικό τιμ που φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι αν δεν αναθεωρήσουν τα πλάνα τους κινδυνεύουν να ακυρώσουν από μόνοι την εξαιρετική προσπάθεια που κάνουν φέτος. Αρχίζοντας με ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ κόντρα στον "λαβωμένο" Παναθηναϊκό θα φανεί κατά πόσο υπάρχει η απαραίτητη διάθεση για να αλλάξει την εικόνα του ΑΡΗΣ και να φανεί ετοιμοπόλεμος τώρα που αρχίζει ένας πολύ δύσκολος Β γύρος.

ΥΓ.  Τις αναλύσεις για παίκτες και προπονητή τις έχουμε κάνει αμέτρητες φορές μετά τα παιχνίδια. Ότι αδυναμία υπήρχε από την αρχή υπάρχει και μετά από σχεδόν 25 παιχνίδια. Απλά πλέον υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός και σχεδόν ο καθένας μπορεί να καταλαβεί τι διορθώνεται "εκ των έσω" και τι όχι. 

Σε πραγματικό εφιάλτη εξελίχθηκε ο αγώνας στο Μιλάνο, με τους Ιταλούς να στήνουν από νωρίς το δικό τους πάρτι και τον ΑΡΗ να μην μπαίνει ποτέ στο γήπεδο... Μια εξέλιξη που ούτε ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της ομάδος μας δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Η ποιότητα μεταξύ των 2 ομάδων ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής χωρίς όμως αυτό να δικαιολογεί την τραγική εικόνα όλων όσων αγωνίσθηκαν σήμερα.

Έστω για κάποια λέπτα στο ξεκίνημα ο ΑΡΗΣ έδειξε νεύρο και συγκέντρωση στο παιχνίδι του δίνοντας την εντύπωση ότι το παιχνίδι θα είναι μια σκληρή αναμέτρηση και όχι ένας περίπατος των Ιταλών. Αυτή η σκέψη όμως με συνοπτικές διαδικασίες έλαβε τέλος βλέποντας τους παίκτες της Αρμάνι να πιέζουν ολοένα και περισσότερο και τους δικούς μας να μοιάζουν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η άμυνα κάτω από το καλάθι ήταν ανύπαρκτη, στα ριμπάουντ το πρόβλημα ήταν τεράστιο ενώ μέχρι και στην αλλαγή από έξω και στο κατέβασμα της μπάλας υπήρχε δυσκολία σχεδόν σε κάθε φάση! Ο κόουτς Πρίφτης ούτε σήμερα μπόρεσε να βρει κάποια λύση από τον πάγκο ενώ από τους παίκτες μόνο ο Σίμτσακ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε αξιοπρεπής παρουσία αν και αγωνίσθηκε σε σημείο που το παιχνίδι είχε χαθεί... Ο Τσούπκοβιτς που συνεχίζει να παίρνει χρόνο στη θέση 4 από τον Κοέν δεν φαίνεται να μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ΑΡΗ, την ίδια στιγμή που ο Κοέν ως σέντερ αδυνατεί να κάνει αισθητή την παρουσία του κάτω από το καλάθι. Ένας Κοέν που όσο ο Τσούπκοβιτς δεν έπαιζε καθόλου ή ήταν τραυματίας σαν αλλαγή του Γουάιτ τα πήγαινε πολύ καλά.  Οποιαδήποτε παραπάνω ανάλυση είναι απλά αλάτι στην πληγή μιας και σήμερα ουσιαστικά υπήρχε μόνο μια ομάδα μέσα στο γήπεδο και αυτή δεν ήταν ο ΑΡΗΣ μας... Παρά την μεγάλη διαφορά στο σκορ θα πρέπει να κάνουμε και μια αναφορά στη διαιτησία που ανέχτηκε σε υπερβολικό βαθμό το σκληρό παιχνίδι των Ιταλών την ίδια στιγμή που στην δική μας άμυνα ακόμη και τις απλές επαφές τις σφύριζαν φάουλ.

Η παρουσία της οικογένειας Λάσκαρη στο Μιλάνο σε μια ντροπιαστική βραδιά σαν τη σημερινή ίσως να αποτελεί και μια ευκαιρία αφύπνισης ενόψει της συνέχειας. Ο Ιανουάριος έχει ακόμη πολλά δύσκολα παιχνίδα και αν ο ΑΡΗΣ συνεχίσει με τον ρυθμό που άρχισε στη Ρόδο κανείς δεν ξέρει πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα και πως όλο αυτό θα επηρεάσει την ομάδα. Το ταβάνι που δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει φέτος, δυστυχώς φαίνεται να υπάρχει. Καλό είναι αυτή η ήττα να δώσει το έναυσμα στη διοίκηση για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Να μας πει αν ο στόχος είναι απλά η 4αδα και όχι το βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι και αν φυσικά διανύουμε απλά μια ακόμη χρονιά οικονομικής εξυγίανσης. Σίγουρα δεν ευθύνεται η διοίκηση για τις όποιες προσδοκίες δημιουργήθηκαν στον κόσμο αλλά όταν βλέπεις τον φετινό ΑΡΗ σε μερικά παιχνίδια να οργιάζει παρά τις όποιες αδυναμίες του και ξέρεις ότι έχεις ένα πρόεδρο με μεγάλη δυναμική όπως είναι ο Λάσκαρης αυτές δημιουργούνται από μόνες του. Ας προσγειωθούμε έστω και ανώμαλα στην πραγματικότητα και ας συνεχίσουμε όλοι μαζί σε αυτό το μονοπάτι της οικονομικής εξυγίανσης αναμένοντας την επόμενη χρονιά. Μπράβο στα αδέρφια που βρέθηκαν σήμερα στο γήπεδο και φώναζαν ΑΡΗΣ παρά το αποκαρδιωτικό θέαμα...

ΥΓ. Είχαμε επισημάνει πριν τον αγώνα ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον Μπάρατς Στάνκο κάτω από τα καλάθια όπως και έγινε. Παρόλα αυτά ευελπιστούσαμε ότι στους υπόλοιπους θα μπορούσε η ομάδα να παίξει κάποιου είδους υποτυπώδη άμυνα.

Ένα από τα δυσκολότερα παιχνίδια της φετινής σεζόν θα δώσει η αγαπημένη μας ομάδα σήμερα το βράδυ στο Μιλάνο. Παιχνίδι που πέρα από την σημασία που έχει για την προσπάθεια που κάνει ο ΑΡΗΣ μας να προκριθεί μας φέρνει αναμνήσεις από το μακρινό και ένδοξο παρελθόν. Δεν θα ασχοληθούμε με το τι ακριβώς έγινε σε εκείνη την ιστορική διπλή αναμέτρηση με την Τρέισερ το 1986 αλλά θα επικεντρωθούμε σε όλα όσα θα πρέπει να κάνει σήμερα ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του ώστε να πάρουν μια πολύτιμη νίκη που θα ισοδυναμεί και με μισή πρόκριση στην επόμενη φάση.

Την Αρμάνι Μιλάνο την υποδεχθήκαμε από την Ευρωλίγκα ως το ακλόνητο φαβορί του ομίλου μας. Όπως φάνηκε όμως στην πρεμιέρα του Last 32 απέναντι στην Αλμπά η θεωρία από την πράξη απέχει πάρα πολύ. Και αν υπάρχει μια ομάδα που φέτος έχει αποδείξει ότι μπορεί να αγωνίζεται κόντρα στα προγνωστικά αυτός είναι ο ΑΡΗΣ μας! Με τις 2 νίκες επί της Ούνιξ Καζάν αλλά και το θριαμβευτικό πέρασμα από το ΟΑΚΑ ο φετινός ΑΡΗΣ έχει δείξει ότι όταν βρίσκεται σε καλή μέρα δεν φοβάται κανένα. Αυτή η έλλειψη σταθερότητας και το μόνιμο ερωτηματικό κυρίως στην επίθεση είναι που μας κάνει απρόβλεπτα καλούς ή και το ανάποδο. Τα σκαμπανεβάσματα του Γουότερς, η έλλειψη ουσιαστικών λύσεων στη θέση 3 και η αδυναμία κάτω από το καλάθι κυρίως όταν ο Χάγκινς είναι στον πάγκο καλύπτονται μόνο με ομαδική δουλειά και υπερπροσπάθεια από όλους όσους πατάνε στο παρκέ. Αυτό το μαχητικό πρόσωπο αυτοθυσίας από τους παίκτες μας θα πρέπει να δούμε σήμερα αν θέλουμε να φύγουμε νικητές. Διαφορετικά δύσκολα να βρεθεί τρόπος να σταματήσουμε τον Μακλήν, τον Τζεντίλε ή ακόμη και τον ύψους 2.17 Μπάρατς Στάνκο που ίσως και αυτός να προσπαθήσει να αρπάξει την ευκαιρία του σήμερα όπως τόσοι σέντερ έχουν κάνει φέτος με την ευάλωτη άμυνα του ΑΡΗ κάτω από το καλάθι. Ενώ φυσικά θα πρέπει και στην επίθεση να υπάρχει η απαραίτητη συγκέντρωση. Προσπάθειες όπως αυτές που πήραν οι περισσότεροι παίκτες πριν λίγες ημέρες στην Ρόδο θα πρέπει να απαγορευτούν από τον Πρίφτη και να απαιτήσει την κυκλοφορία της μπάλας μέχρι να βρεθεί το ελεύθερο σουτ. Ενώ και το inside game που τον τελευταίο καιρό το έχουμε αφήσει στην άκρη μάλλον θα πρέπει να το ξαναπιάσουμε. Θετικό το γεγονός ότι δεν υπάρχουν προβλήματα τραυματισμών και όλοι οι παίκτες μας είναι ετοιμοπόλεμοι ενόψει της σημερινής αναμέτρησης. 

Στο παιχνίδι  με τον Κολοσσό η ομάδα μας βρέθηκε σε κακή ημέρα τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά και γνώρισε μια ήττα που μας πλήγωσε πολύ και δίκαια χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως πισωγύρισμα. Και αν μπορεί να πει κανείς ότι βγαίνει και κάτι καλό από μια τέτοια ήττα τότε σήμερα θα πρέπει να το δούμε. Χρόνος για βελτίωση μέσα από τις προπονήσεις δεν υπάρχει αλλά με τα συνεχόμενα παιχνίδια υπάρχει σχεδόν την επόμενη στιγμή μια νέα ευκαιρία να δείξεις ότι αυτό που έγινε το Σάββατο ήταν μια κακή παρένθεση και τίποτα παραπάνω. Ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να επιλέγει παιχνίδια και ούτε να γκρινιάζει για το αν συμμετέχει σε 2 ή 3 διοργανώσεις. Από την στιγμή που είσαι μέλος αυτής της ομάδος είσαι καταδικασμένος να παλεύεις σε κάθε αγώνα με όλες τις δυνάμεις σου για τη νίκη. Αφήνουμε πίσω την ήττα στη Ρόδο και πάμε να γράψουμε μια ακόμη σελίδα με χρυσά γράμματα στο νέο κεφάλαιο που άνοιξε  με την έλευση του Νίκου Λάσκαρη στον ΑΡΗ μας! ΔΙΠΛΟ ΜΕΣ' ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΑΡΗ ΟΛΕ ΟΛΕ!

ΥΓ. Αρκετή δικαιολογημένη γκρίνια ακολούθησε το παιχνίδι με τον Κολοσσό με τους κατήγορους και τους υπερασπιστές να διαφωνούν για ακόμη μια φορά ξεπερνόντας τα όρια. Ευτυχώς που υπάρχει και μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Yellow Radio όπου λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Τα συγχαρητήρια μου στον Χρήστο Γκάλη και τον Δημήτρη Οσσανλή που με τις τοποθετήσεις δίνουν στον κόσμο να καταλάβει ποια είναι τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος και ποια η διαφορά της κριτικής από την γκρίνια.

ΥΓ2. Πρός όλους τους "σοφούς" που υποδέχονται την όποια διαφορετική άποψη με ύβρεις και απειλές απλά να τους υπενθυμίσω ότι κάπως έτσι ξεκίνησε το κατάντημα του ΑΡΗ μας σε όλα τα αθλήματα. Και τότε υπήρχαν κάποιοι "σοφοί" που τα ήξεραν όλα και όταν άκουγαν κάτι το διαφορετικό απαντούσαν με ύβρεις, απειλές και τραμπουκισμούς. Όπως φαίνεται για μερικούς ούτε τα "πέτρινα χρόνια" του Αυτοκράτορα αλλά ούτε και η Γ Εθνική  έγινε μάθημα...

ΥΓ3. Και για αυτούς που δεν θέλουν να ξεχάσουν τι σημαίνει ΑΡΗΣ διαβάστε μια ωραία ιστορική αναδρομή εδώ

5η συνεχόμενη ήττα από τον Κολοσσό που μαζί με την Αμαλιάδα εξελίσσονται σε "κακούς δαίμονες" του ΑΡΗ μιας και τις τελευταίες 2 σεζόν βρίσκουν τον τρόπο να μας κερδίζουν ακόμη και όταν τα προγνωστικά είναι με το μέρος μας. Η έλλειψη συγκέντρωσης από τους παίκτες μας και το πάθος που έβγαλαν οι παίκτες του Κολοσσού ξεδίπλωσαν με μεγάλη ευκολία όλες τις αδυναμίες του φετινού ΑΡΗ. Η ήττα όσο και αν μας πονάει μοιάζει φυσιολογική και η απορία όλων όσων αρέσκονται να βλέπουν τα πράγματα πιο "αυτοκρατορικά" είναι αν αυτή τη φορά θα ασχοληθούν οι υπεύθυνοι με αυτές τις αδυναμίες.

Με την άμυνα μας να αποτελεί τη βάση στην προσπάθεια για τη νίκη ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και έδειχνε στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης ότι σήμερα δεν ήταν διατεθιμένος να δώσει την ευκαιρία στον αντίπαλο του για να κάνει ζημιά. Όσο όμως κυλούσε ο χρόνος οι παίκτες του Κολοσσού αντί να λυγίζουν έβγαζαν αντίδραση ανεβάζοντας ακόμη πιο πολύ τον γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού βραχυκυκλόνωντας την ομάδα μας. Η καλή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και η ευστοχία στα πολλά ελεύθερα σουτ που έβγαλαν οι Ροδίτες ήταν αυτό ακριβώς που δεν μπόρεσε να κάνει ο ΑΡΗΣ και γνώρισε την ήττα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης μας μπορούσε κάποιος που παρακολουθεί την ομάδα στενά να καταλάβει ότι ο ίδιος παίκτης θα έκανε και το σουτ ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Πέρα από κάθε λογική τα σουτ που πήρε ο Γουάιτ όπως και των περισσότερων που πήραν χρόνο συμμετοχής, σε αντίθεση με τον Μακνήλ που ήταν ο μοναδικός παίκτης που έδειχνε ικανός να γυρίσει το παιχνίδι. Όταν όμως μια ομάδα επιμένει όλη τη σεζόν να μην έχει εναλλακτικό πλάνο όταν τα πράγματα στραβώνουν και να αναλώνεται στα ίδια και τα ίδια λάθη τότε η ήττα είναι αναπόφευκτη. Η ανυπαρξία των μπλόκ άουτ, τα χαστούκια του Σίμτσακ στην μπάλα και ο "soft" με-το-ζόρι-σέντερ Κόεν δεν μπορούσαν να καλύψουν το κενό ούτε καν αυτού του μέτριου ως κακού Χάγκινς που είδαμε σήμερα. Ο Μακ Γκί είναι ο νέος σέντερ που βρήκε την ευκαιρία να φανεί ενώ ο Σαλούστρος ήταν αυτός που βρέθηκε σε καλή ημέρα και μας "σκότωσε" με τα μακρινά του σουτ. Φυσικά δεν είδαμε κάποια προσπάθεια να τον σταματήσουν, δεν είδαμε κάποιον παίκτη να σκυλιάζει πάνω του, ούτε καν να του γίνονται κάποια φάουλ για να τον εκνευρίσουν και να τον βγάλουν εκτός ρυθμού. Το ανακάτεμα της τράπουλας από τον Πρίφτη δεν μπόρεσε να αλλάξει. αλλά κατάφερε αυτή τη φορά να χωρέσει στο παιχνίδι τον Τσούπκοβιτς χαραμίζοντας και πάλι τον Κοέν στη θέση του σέντερ και στον πάγκο... 

2 παιχνίδια την εβδομάδα, κούραση, άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, στα πλέιοφς θα τα πούμε,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα...  Αυτά είναι που λέγονται κάθε φορά που ο ΑΡΗΣ χάνει φέτος ακόμη και όταν χάνει κατά κράτος από μια μέτρια ομάδα όπως έγινε σήμερα. Το αν μπορεί η ομάδα να βελτιωθεί με μια ή δύο διορθωτικές κινήσεις αποτελεί πλέον μια συζήτηση που προκαλεί γέλιο μιας και υπάρχει κόσμος που δεν το θέλει αυτό φοβούμενος μην χαλάσει το "οικογενειακό κλίμα". Άλλωστε τι σημασία έχει αν χάσαμε σήμερα σε ένα μάτς-κλειδί όταν υπάρχει αυτό το ωραίο οικογενειακό κλίμα και όλοι είναι χαρούμενοι στον μπασκετικό ΑΡΗ; Αργά ή γρήγορα ο ίδιος ο Λάσκαρης θα καταλάβει ότι αυτός ο ΑΡΗΣ κουβαλάει αυτή τη μίζερη νοοτροπία των προηγούμενων ετών που τον κρατάει πίσω. Ας ελπίσουμε όταν γίνει αυτό να αντιδράσει όπως αρμόζει σε έναν μεγαλομέτοχο της δυναμικής του Λάσκαρη και να μην απλά ξενερώσει...

ΥΓ. Αποτέλεσμα της μίζερης νοοτροπίας με το σκυμμένο κεφάλι και τους χαμηλούς τόνους είναι και η μεταμόρφωση των διαιτητών κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακού εκεί να είναι τα φάουλ 4 -0 υπέρ του ΑΡΗ... γρήγορα να παίξουμε έδρα. Λες και θα διαμαρτυρηθεί κανείς αν σφάξουμε λιγάκι τον ΑΡΗ...

ΥΓ2. "Παλιοχαρακτήρας" ο Λαρετζάκης που τόλμησε να παίξει τόσο παθιασμένα και σκληρά απέναντι στα "καλά παιδιά" του Πρίφτη... Όπως "παλιοχαρακτήρας" και ο Μαυροκεφαλίδης που τόλμησε να πει "αν έχουμε στόχο την 3η θέση και όχι κάτι καλύτερο, τότε να πάμε όλοι σπίτια μας"... 

ΥΓ3. Μπράβο στα αλάνια για την ωραία κιτρινόμαυρη κερκίδα στο Βενετόκλειο.

Πραγματοποιώντας ένα από τα καλύτερα δεκάλεπτα των τελευταίων ετών ο ΑΡΗΣ μπήκε με το γκάζι κολλημένο στο πάτωμα και το κράτησε εκεί μέχρι το τέλος του αγώνα φθάνοντας σε αυτή την ευρεία νίκη στην πρεμιέρα του Last 32 του Eurocup! Ο κόσμος που γέμισε το θρυλικό Παλέ από άκρη σε άκρη το απόλαυσε και έδωσε την δική του παράσταση στις κερκίδες!

Ένα καλό ξεκίνημα στο παιχνίδι δίνει πάντα αυτοπεποίθηση και παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Ο ΑΡΗΣ σήμερα όχι απλά ξεκίνησε καλά αλλά θα πρέπει να ψάξουμε πάρα πολύ για να θυμηθούμε ανάλογο ξεκίνημα στο παρελθόν. Το 25-5 του πρώτου δεκαλέπτου τα λέει όλα και αποτυπώνει ξεκάθαρα την εικόνα του σημερινού αγώνα. Οι παίκτες μας μπήκαν με το μάτι τους να γυαλίζει έπαιξαν εκπληκτική άμυνα, πάλεψαν με πάθος σε κάθε διεκδίκηση την ίδια στιγμή που στην επίθεση πυροβολούσαν ασταμάτητα με κάθε τρόπο! Οι Λιθουανοί έβλεπαν το καλάθι μας σαν κλειδαρότρυπα και έδειχναν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η μικρή χαλάρωση σε κάποια διαστήματα στο Β ημίχρονο και μερικά μακρινά σουτ που πέτυχαν οι παίκτες της Νεπτούνας δεν ήταν αρκετά για να χαλάσουν το πάρτι. Όλοι σχεδόν οι παίκτες που αγωνίσθηκαν είχαν θετική παρουσία και έβαλαν το δικό τους λιθαράκι σε αυτή τη νίκη.  Ο  Γουάιτ πρόσθεσε άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση με 19 πόντους και εξαιρετικές άμυνες την ίδια στιγμή που ο Μακνήλ φόρτωσε με άλλους 18 πόντους το αντίπαλο καλάθι. Ενώ σημείο αναφοράς σίγουρα αποτελεί και η παρουσία του Ξανθόπουλου με τις  6 ασίστ μιας και μετά τον τραυματισμό του δεν είχε βρει ρυθμό.Και οι υπόλοιποι πάντως ήταν εξαιρετικοί σε άμυνα και επίθεση. Αν και ο Τσούπκοβιτς για λόγους που δεν γνωρίζουμε δεν αγωνίσθηκε καθόλου ο Δ.Πρίφτης μοίρασε καλά τον χρόνο στους παίκτες του ώστε να τους έχεις και ξεκούραστους και σε εγρήγορση ενόψει της δύσκολης συνέχειας σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Όταν σε ένα παιχνίδι με μια άσημη Λιθουανική ομάδα φθάνεις μια άνασα από το sold out(έμειναν περίπου 50 εισιτήρια) τότε σε μεγάλο βαθμό έχεις πετύχει σαν ομάδα έναν από τους βασικούς στόχους σου που είναι να φέρεις τον κόσμο μαζικά στο γήπεδο. Εμφανίσεις σαν τις σημερινές όχι μόνο προσφέρουν απόλαυση σε όσους βρέθηκαν στο Παλέ αλλά κάνουν και τους υπόλοιπους να μετανιώνουν που δεν ήρθαν. Με τέτοιες αμυντικές επιδόσεις και με τέτοια έδρα ο ΑΡΗΣ τουλάχιστον στο σπίτι του δεν φοβάται κανέναν. Η αρχή στο Last 32 ήταν εξαιρετική και αναμένουμε και ανάλογη συνέχεια. ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΡΕΛΑΝΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Εμφανίσεις σαν τις σημερινές για άλλους σημαίνει ότι η ομάδα δεν χρειάζεται αλλαγές και για άλλους ότι με λίγη ενίσχυση ακόμη μπορείς να κάνεις θαύματα.

Ξεκινάει επιτέλους η δεύτερη φάση του Eurocup με μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα παιχνίδια που σίγουρα κάθε Αρειανός γουστάρει. Παρά τους διθυράμβους που γράφτηκαν για την πρόκριση στους 32 του Eurocup οι ομάδες που αντιμετώπισε η ομάδα μας στην πρώτη φάση δεν είχαν ούτε το ειδικό βάρος ούτε την εμπορικότητα που θα θέλαμε στην επιστροφή μας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όχι ότι σε αυτή τη φάση έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο μεγαθήριο αλλά όπως και να το κάνουμε η Αρμάνι Μιλάνο, η Άλμπα Βερολίνου και η λιθουανική Νεπτούνας μοιάζουν σαφώς πιο ελκυστικές. Με αφορμή λοιπόν την πρεμιέρα του Last 32 και τον αγώνα με την Νεπτούνας θα κάνουμε μια μικρή ανάλυση των αντιπάλων μας αρχίζοντας από τους Λιθουανούς.

Νεπτούνας Κλαϊπέντα: Όπως όλες οι λιθουανικές ομάδες έτσι και η Νεπτούνας είναι μια αθλητική ομάδα που παίζει σε υψηλό τέμπο και αρέσκεται στα μακρινά σουτ. Παρόλα αυτά στερείται σε δυνατά κορμιά κοντά στο καλάθι κάτι που ίσως την κάνει "ταιριαστό" αντίπαλο για εμάς. Η περιφερειακή μας άμυνα είναι εξαιρετική σε αντίθεση με την άμυνα μέσα στο "ζωγραφιστό" όπου σε αρκετά παιχνίδια αποτελεί πληγή για την ομάδα. Από την στιγμή που οι Λιθουανοί προτιμούν το περιφερειακό παιχνίδι με βάση την άμυνα μας μπορούμε να επιβάλλουμε το ρυθμό μας και να φθάσουμε στη νίκη. Στην επίθεση για τους ίδιους ακριβώς λόγους θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον Χάγκινς αλλά και ο Γουάιτ να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες κοντά στο καλάθι. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Μαυροκεφαλίδης της ΑΕΚ απέναντι στην συγκεκριμένη ομάδα έκανε 2 από τις καλύτερες εμφανίσεις του τη φετινή σεζόν. Είναι μαζί με την Άλμπα οι πιο αδύναμες ομάδες του ομίλου και η βασική υποψήφια για να μείνει εκτός της επόμενης φάσης. Οπότε περιθώρια για στραβοπατήματα κόντρα στον συγκεκριμένο αντίπαλο δεν υπάρχουν.

Αρμάνι Μιλάνο: Η Ιταλική ομάδα δικαιολογημένα έχει τον τίτλο του φαβορί του ομίλου μιας και πρόκειται μια από τις ομάδες με μόνιμη παρουσία στην Ευρωλίγκα την τελευταία δεκαετία. Οι αρκετοί τραυματισμοί παικτών όπως του πρώτου σκόρερ της Τζεντίλε την οδήγησε σε αρκετές ήττες  και στο Eurocup. Πρόκειται για μια πιο πλήρη ομάδα από τον ΑΡΗ που από την στιγμή που επανέλθουν και οι τραυματίες θα πρέπει να ματώσουμε για να τους κερδίσουμε. Ο ύψους 2.17 Κροάτης Μπάρατς Στάνκο αναμένεται να είναι ο μεγάλος μας πονοκέφαλος στα μεταξύ μας παιχνίδια. Η στατιστική πάντως δείχνει ότι πρόκειται για ομάδα που δεν σκοράρει πολύ και συνήθως στα παιχνίδια που κρίνονται στην άμυνα ο ΑΡΗΣ βγαίνει νικητής. Το παιχνίδι του Β γύρου στο Παλε ίσως να είναι και το σημαντικότερο για την πρόκριση.

Άλμπα Βερολίνου: Αν και οι Γερμανοί έχουν βελτιωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ επενδύοντας χρήματα σε υποδομές και στα ρόστερ τους εξακολουθούν να αδυνατούν να κάνουν το μπαμ στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε αυτό ακριβώς το μοτίβο κινείται και η Άλμπα Βερολίνου. Το ρεκόρ 5 νίκες 5 ήττες σε έναν σχετικά εύκολο όμιλο αυτό ακριβώς δείχνει. Ενώ και από το ρόστερ της απουσιάζει κάποιο μεγάλο όνομα. Εκτός λοιπόν από τη Νεπτούνας η Άλμπα μοιάζει η πιθανότερη ομάδα που θα αφήσουμε από κάτω. Για αυτό στα μεταξύ μας παιχνίδια μέχρι και η διαφορά πόντων μπορεί να παίξει τον ρόλο της.

Με μια γρήγορη ματιά ο καθένας μπορεί να δει ότι ναι μεν υπάρχουν σαφώς πιο σοβαρές ομάδες από αυτές που αντιμετωπίσαμε στην πρώτη φάση αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μας τρομάξουν. Αν αφήσουμε στην άκρη την Αρμάνι Μιλάνο η Άλμπα και η Νεπτούνας είναι  στα μέτρα μας. Σε αυτά τα παιχνίδια όμως είναι απαραίτητο να βγάζει ο ΑΡΗΣ τον καλό του εαυτό σε άμυνα και επίθεση. Εμφανίσεις όπως αυτές με το Ρέθυμνο πιθανό να μην είναι αρκετές για να οδηγήσουν στη νίκη. Γεμίζουμε σε κάθε παιχνίδι ασφυκτικά το Παλέ και ποντάρουμε στην ενέργεια που παίρνουν οι παίκτες μας από την κερκίδα. Το Nick Galis Hall είναι η πιο καυτή έδρα στην Ευρώπη και σήμερα θα το κάνουμε να το κατανοήσουν ακόμη καλύτερα και οι Λιθουανοί. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΠΑΤΗΣΕ ΤΟΥΣ!