Να πάρει τη  νίκη κόντρα στη Ναχαρίγια και να επιβεβαιώσει την βελτίωση που έδειξε στην Πάτρα θα προσπαθήσει σήμερα το απόγευμα η αγαπημένη μας ομάδα στο Ισραήλ σε ένα παιχνίδι όπου κατεβαίνει για ακόμη μια φορά ως το φαβορί. Η νίκη στην Πάτρα αλλά και η σπουδαία μεταγραφή του Γιάνκοβιτς έχουν αλλάξει σημαντικά το κλίμα στην ομάδα. Κάτι που κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για τη νίκη σήμερα μιας και αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για να ξαναζεσταθεί ο κόσμος αλλά και να ανέβει ψυχολογικά η ομάδα ενόψει του αγώνα με τον Ολυμπιακό!

Η Ναχαρίγια είναι μια μεσαία ομάδα του ανταγωνιστικού Ισραηλινού πρωταθλήματος που τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση. Οι 2 ήττες τις 2 πρώτες αγωνιστικές του BCL και η διακοπή συμβολαίου βασικού Αμερικανού πόιντ γκαρντ Τίγκ από τον οποίο φέτος περίμεναν πάρα πολλά φανερώνουν και τη δυναμική τους. Δεν πρόκειται για ομάδα του επιπέδου των "ήλιων" της Σλοβενίας ή των "αρκούδων" της Δανίας αλλά σίγουρα ο σοβαρός ΑΡΗΣ δεν έχει τίποτα να φοβηθεί σήμερα. Το ξαφνικό πρόβλημα του Τσαϊρέλη έρχεται να προστεθεί σε αυτό του Καββαδά και του Σανικίντζε και αναγκαστικά ο Δ.Πρίφτης θα πρέπει να δώσει χρόνο Χρηστίδη. Αλχημείες σαν και αυτές που είχαμε δει στα φιλικά με τον Μούρτο να αγωνίζεται στη θέση 4 μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές. Ιδίως από τη στιγμή που η δύναμη της Ναχαρίγια είναι κοντά στο καλάθι. Πέρα όμως από τα προβλήματα τραυματισμών μεγαλύτερος πονοκέφαλος και ερωτηματικό αποτελούν οι Μάρμπλ και Μπάκνερ που ακόμη ψάχνονται μέσα στο γήπεδο, ο Κάμινγκς που πρέπει να δείξει περισσότερα αλλά και το αν ο MVP της περασμένης αγωνιστικής του Ελληνικού πρωταθλήματος Τζένκινς μπορεί να επαναλάβει την σπουδαία του εμφάνιση. Ενώ και η παρουσία του Ντραγκίσεβιτς θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και η σταθερότητα σε υψηλά επίπεδα απόδοσης είναι πάντα σημαντικό. Η ομάδα μας έχει τον πρώτο λόγο στο σημερινό παιχνίδι και εύκολα ή δύσκολα θα πρέπει να το κερδίσει!

Αν κάτι  θετικό βγήκε από τον πανικό που επικράτησε μετά την ήττα από τον συμπολίτη είναι ότι δόθηκαν σημαντικές απαντήσεις και ξεκαθάρισαν κάποια πράγματα που ναι μεν για την εσωτερική λειτουργία της ομάδος μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία αλλά για εμάς έχουν. Το ότι προχωράμε σε κινήσεις ενίσχυσης και όπως όλα δείχνουν και σε αντικαταστάσεις παικτών φανερώνει ότι πλέον υπάρχει περισσότερη αυτογνωσία στην ομάδα και  παραδοχή των λανθασμένων κινήσεων κάτι άκρως θετικό σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια όπου τα πάντα κρυβόντουσαν κάτω από το χαλάκι. Ενώ και ότι ο Λάσκαρης βάζει το χέρι στην τσέπη για να διορθώσει τα λάθη δείχνει ότι όχι μόνο δεν αδιαφορεί αλλά ότι έχει και την επιθυμία να αλλάξει άμεσα την κατάσταση.  Όλα λοιπόν τα παραπάνω παρόλο που προέκυψαν μετά από μια πικρή ήττα μόνο ως θετικά μπορούν να χαρακτηριστούν. Η νίκη σήμερα θα είναι το κερασάκι στην τούρτα των αλλαγών που έχουν ξεκινήσει στον μπασκετικό ΑΡΗ! Νίκη λοιπόν στο Ισραήλ για να πάμε πιο "φτιαγμένοι" κόντρα στον Ολυμπιακό!

Κίνηση ματ από την  ΚΑΕ ΑΡΗΣ που πριν λίγο ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση του Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς! Μια κίνηση που αλλάζει σημαντικά το αγωνιστικό προφίλ της ομάδος και δίνει απάντηση στον προβληματισμό που αρκετός κόσμος είχε εκφράσει(και εμείς μέσα από αυτή την ιστοσελίδα) τις π[προηγούμενες ημέρες για το αν αυτή η διοίκηση ενδιαφέρεται για την επιτυχία και πάνω στο παρκέ ή οι αξιοθαύμαστες κινήσεις εκτός παρκέ σε συνδυασμό με την αγωνιστική μετριότητα την καλύπτουν. Μάλιστα το ότι αυτή η κίνηση γίνεται 2 ημέρες μετά τη νίκη ψυχολογίας στην Πάτρα που επανέφερε ελαφρώς την ηρεμία στην ομάδα δείχνει ξεκάθαρα ότι η διοίκηση δεν έψαχνε για πίστωση χρόνου και αφορμές για να μην ενισχύσει την ομάδα αλλά αντιθέτως παραδέχθηκε τα λάθη που έγιναν σε συνεργασία με τον προπονητή, αφουγκράστηκε τη δίψα του κόσμου για διάκριση και έφερε αυτόν τον σπουδαίο παίκτη σε μια θέση όπου ο ΑΡΗΣ πονάει.

Από τα πρώτα παιχνίδια της φετινής σεζόν έχει φανεί ξεκάθαρα ότι ο ΑΡΗΣ έχει σημαντικό πρόβλημα σε 3(!!!) θέσεις. Ο Κάμινγκς δεν έχει τα χαρακτηριστικά ενός Ευρωπαίου πόιντ γκάρντ και δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης, ο Μπάκνερ προσπαθεί κάτω από το καλάθι αλλά ακόμη δεν έχει ουσία στο παιχνίδι του ενώ ο Μάρμπλ ακόμη και σε παιχνίδι που πετυχαίνει 21 πόντους δεν εντυπωσιάζει... Και αν στη θέση 1 και 5 υπάρχουν οι εναλλακτικές λύσεις ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος προσαρμογής, στη θέση 3 ο Μάρμπλ δεν έχει αντικαταστάτη. Ο φορμαρισμένος Ζάρας και ο ντεφορμέ Μούρτος παίζουν κατ ανάγκη στη συγκεκριμένη θέση και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν από μόνοι τους να δώσουν στην ομάδα αυτά που περίμενε από τον Μάρμπλ που ήρθε με περγαμηνές από το NBA. Ο Γιάνκοβιτς ταιριάζει γάντι στον φετινό ΑΡΗ μιας και διαθέτει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται η ομάδα. Μπορεί να χτυπήσει τόσο μακριά όσο και κοντά στο καλάθι, παίζει καλή άμυνα και παλεύει και στα ριμπάουντ. Είναι παίκτης ομάδος, σε μια καλή ηλικία που ψάχνει να αρπάξει την ευκαιρία του για να δείξει ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε μια ομάδα. Μπορεί στον Παναθηναϊκό να μην τα κατάφερε αλλά ο ΑΡΗΣ ακόμη απέχει αρκετά από τον Παναθηναϊκό και έχει τη δυνατότητα να δώσει στον Γιάνκοβιτς τον χρόνο και την εμπιστοσύνη για να παίξει το μπάσκετ που μπορεί.

Αν και δανεικός ο Γιάνκοβιτς από τη Βαλένθια επι της ουσίας δεν λέει και τίποτα. Ναι μεν τα συμβόλαια σε δεσμεύουν αλλά όπως φάνηκε και με τη συγκεκριμένη μεταγραφή που πραγματοποιήθηκε με 3 μήνες καθυστέρηση αν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες τα πάντα μπορούν να συμβούν. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να δικαιώσει ο παίκτης της προσδοκίες μας και να βγάλει το καλό του πρόσωπο πάνω στο παρκέ. Αν όλα εξελιχθούν καλά στο αγωνιστικό κομμάτι τότε είναι πολύ πιθανό και ο παίκτης να θέλει και να πιέσει για να μείνει αλλά και η διοίκηση να κάνει την οικονομική υπέρβαση για να σπάσει το συμβόλαιο του παίκτη. Η ουσία είναι πάντως ότι ο ΑΡΗΣ ενισχύεται σημαντικά σε μια θέση που ήταν σχεδόν ορφανή... Οι πληροφορίες λένε ότι θα αγωνιστεί κανονικά με τον Ολυμπιακό και όλοι αναμένουμε με αγωνία να δούμε την Αρειανάρα σε αυτό το σημαντικό παιχνίδι με τον Βλάντο Γιάνκοβιτς ντυμένο στα κιτρινόμαυρα!

ΥΓ. Καββαδάς και Γιάνκοβιτς, εν ενεργεία παίκτες της Εθνικής Ελλάδος! Τέτοιον ΑΡΗ γουστάρουμε και ακόμη καλύτερο!

Βαθειά ψυχολογική και βαθμολογική ανάσα πήρε η ομάδα μας σήμερα στην Πάτρα όπου δείχνοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο επικράτησε την τοπικής ομάδας με το τελικό 79-89! Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Τζένκινς που φόρτωσε το αντίπαλο καλάθι με 30 πόντους! Πολύ καλοί και οι Ντραγκίσεβιτς, Ζάρας και Σίμτσακ που πρόσφεραν σημαντική βοήθεια για να έρθει η σημερινή πολύτιμη νίκη!

Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας κατέβηκε με την πλάτη στον τοίχο κατάφερε και βρήκε τα ψυχολογικά αποθέματα ώστε να παρουσιάσει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Από την αρχή ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε ένας διαφορετικός προσανατολισμός στην επίθεση όπου αφέθηκαν στην άκρη τα επιπόλαια μακρινά σουτ και όλοι προσπάθησαν να χτυπήσουν κοντά στο καλάθι. Ο Τζένκινς μπήκε από την αρχή ζεστός δείχνοντας ιδιαίτερα αποφασισμένος κάτι που αποτυπώθηκε και από την στατιστική(30 πόντους, 8 ριμπάουντ, 4 ασίστ, 2 κλεψίματα), το ίδιο και ο Ντραγκίσεβιτς(18 πόντους, 5 ριμπάουντ) που και αυτός έδειξε κατευθείαν ότι ήθελε να αναλάβει ηγετικό ρόλο σήμερα. Ο βετεράνος Σίμτσακ που ξεκίνησε βασικός αποδείχθηκε σε όλη την  διάρκεια του αγώνα πιο ουσιαστικός από τον Μπάκνερ και έδωσε λύσεις σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Αυτό όμως που ουσιαστικά άλλαξε την ροή του αγώνα και έδωσε το σύνθημα για να πάρει η ομάδα τα ηνία του αγώνα και τελικά τη νίκη ήταν ο Θ.Ζάρας που για ακόμη μια φορά ερχόμενος από τον πάγκο έκανε τη διαφορά. Σε  αντίθεση με άλλα παιχνίδια ο Δ.Πρίφτης εμπιστεύτηκε τους παίκτες που ήταν σε καλή κατάσταση και  άφησε αρκετή ώρα στον πάγκο τους Μάρμπλ και Μούρτο που ήταν φανερά εκτός ρυθμού. Ο Κάμινγκς αν και στα προηγούμενα παιχνίδια είχε δείξει καλά στοιχεία σήμερα είχε πολύ κακές επιλογές στην επίθεση. Η προσφορά του όμως στο αμυντικό κομμάτι και ιδιαίτερα στα ριμπάουντ δείχνουν ότι ο παίκτης προσπάθησε και αυτός να προσφέρει τα μέγιστα. Κάτι ανάλογο ισχύει περίπου και για τον Μπάκνερ που παρά όμως τη διάθεση που έδειξε δεν είχε για ακόμη μια φορά ουσία στο παιχνίδι του τόσο στην επίθεση όσο(και ακόμη περισσότερο) και στην άμυνα. Απογοητευτικός ο Τσαϊρέλη που απόντος του Καββαδά πήρε ακόμη περισσότερο χρόνο συμμετοχής έχοντας όμως συνολικά αρνητική παρουσία. Το σημαντικό είναι ότι φάνηκε η ποιοτική διαφορά των 2 ομάδων αλλά και η ώριμη σκέψη που είχαμε στο παιχνίδι μας. Με το που σταμάτησαν να μπαίνουν τα 3 τρίποντα των αντιπάλων η πλάστιγγα έγειρε ξεκάθαρα προς το μέρος μας και η νίκη ήρθε χωρίς ιδιαίτερο άγχος.

Μπορεί όλοι μας να περιμέναμε από τον αγώνα της Τετάρτης με τις αρκούδες να δούμε τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του να αντιδρούν και να δείχνουν ένα διαφορετικό πρόσωπο αλλά έστω και με λίγες ημέρες καθυστέρηση το είδαμε σήμερα. Σήμερα όπου παίκτες σαν τον Τζένκινς και τον Ντραγκίσεβιτς δικαιολόγησαν την φήμη του σκόρερ που τους ακολουθεί αλλά είδαμε και παίκτες από τον πάγκο σαν τον Ζάρα και τον Σίμτσακ να έχουν ουσιαστική συμβολή στο παιχνίδι. Το να θεωρήσει κανείς ότι όλα τα προβλήματα με αυτή τη νίκη λύθηκαν θα είναι τεράστιο σφάλμα. Και ιδιαίτερα το να το πιστέψουν τα ίδια τα μέλη της ομάδος. Η εικόνα του Μπάκνερ και ιδιαίτερα του Μάρμπλ παραμένει ένας μεγάλος πονοκέφαλος για τον Δ.Πρίφτη και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των υπολοίπων είναι αδύνατο να καλυφθούν αυτά που περιμένεις όλη τη χρονιά από τα 2 ακριβότερα συμβόλαια με λύσεις εκ των έσω. Η θετική εξέλιξη σύμφωνα με τις ειδήσεις της τελευταίας στιγμής στην υπόθεση Γιάνκοβιτς δείχνει ότι και η διοίκηση δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια και θέλει να κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Άλλωστε όπως τονίσαμε και σε προηγούμενο κείμενο το καρπούζι και το μαχαίρι είναι 100% στα χέρια της διοίκησης. Μακάρι αυτό το φλέρτ με τον Γιάνκοβιτς να καταλήξει σε γάμο ώστε φετινός ΑΡΗΣ να αποκτήσει επιτέλους και παίκτη στη θέση 3. Μέχρι τότε τεχνικό τιμ και παίκτες θα πρέπει να συνεχίσουν τη σκληρή δουλειά και όλη αυτή την αρνητική κατάσταση(και κριτική) να την μετατρέψουν σε εγωισμό και πείσμα ώστε να παρουσιαστούν ακόμη πιο βελτιωμένοι στη συνέχεια!

Η λέξη "τρικυμία" είναι αυτή που ακούγεται τις τελευταίες ημέρες αρκετά συχνά στις συζητήσεις γύρω από την κατάσταση στον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και περιγράφει ιδανικά όλα όσα συμβαίνουν από το βράδυ του Σαββάτου στην αγαπημένη μας ομάδα.  Αν και η ήττα από τον συμπολίτη ήταν αυτή που προκάλεσε όλο αυτόν τον πανικό, επί της ουσίας όμως υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα που απλά όπως συνηθίζουμε στον ΑΡΗ με ευκολία κρύβαμε κάτω από το χαλάκι. Λάθη διοικητικά, προπονητικά, επικοινωνιακά ακόμη και οπαδικά αν θέλετε που με το περιτύλιγμα της οικονομικής εξυγίανσης, της μεταβατικής χρονιάς, του μελετημένου πλάνου και των μακρινών στόχων που ολοένα έρχονται(?!?!) και πιο κοντά όχι μόνο δεν τα αγγίζαμε αλλά αντιθέτως παρουσιαζόντουσαν  στον κόσμο του ΑΡΗ και σαν επιτυχίες. Σε μια προσπάθεια να ασχοληθούμε με αυτά τα προβλήματα θα γυρίσουμε πίσω στον χρόνο για να δούμε πως φθάσαμε στο σήμερα όπου ένα παιχνίδι όπως αυτό με τον Προμηθέα Πατρών που θα έπρεπε να έχει έναν απλό και διαδικαστικό χαρακτήρα κατάντησε σαν "πρόωρο τελικό" που σε περίπτωση ήττας θα σημαίνει και το οριστικό τέλος οποιασδήποτε προσδοκίας για την φετινή χρονιά.

Ο ΑΡΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟ ΛΑΣΚΑΡΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Η ομάδα μετά την ειδική εκκαθάριση πέρασε από χίλια δύο κύματα. Από την προσπάθεια επιστροφής προς την κορυφή που σημαδεύτηκε από την κατάκτηση του FIBA ChampionsCup ,  του κυπέλλου του 2004, την 2η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και την παρουσία της ομάδος μας στο τοπ 16 της Ευρωλίγκας. Μια ανοδική πορεία που δυστυχώς για λόγους που όλοι γνωρίζουμε πήρε απότομα την κάτω βόλτα μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να πωλούνται παίκτες στη μέση της χρονιάς και να ξεπουλιούνται αθλητές του συλλόγου ώστε να συνεχίζει να υπάρχει αυτός ο σύλλογος αλλά και να απέχει από την Ευρώπη κόντρα σε όλα όσα είχαμε συνηθίσει για τον  Αυτοκράτορα. Παρόλα αυτά η διοίκηση Αρβανίτη με μια ειλικρινή προσπάθεια προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα δίνοντας τα "κλειδιά της ομάδος" διαδοχικά σε 2 άπειρους αλλά ελπιδοφόρους προπονητές. Και πως θα μπορούσε να κάνει αλλιώς όταν στην διοίκηση των διαχειριστών με επικεφαλή τον Λ.Αρβανίτη δεν υπήρχε ένας άνθρωπος του μπάσκετ που να είχε μια παρουσία στον χώρο όπου κανείς να μην μπορεί να αμφισβητήσει. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι άσχετοι με το μπάσκετ αλλά όταν είναι να παρθεί μια απόφαση επί του αγωνιστικού κανείς από τη διοίκηση δεν μπορεί να επιμείνει στην άποψη του σε περίπτωση διαφωνίας με τον προπονητή της ομάδος. Όπως και να το κάνουμε όταν είσαι λογιστής, δικηγόρος, επιχειρηματίας ή οτιδήποτε άλλο που δεν έχει να κάνει με το μπάσκετ η γνώμη σου έχει την ίδια αξία σχεδόν με τις απόψεις που γράφονται σε ιστοσελίδες σαν και αυτή... Και όμως ακόμη και τότε αυτή η διοίκηση είχε λειτουργήσει ακόμη πιο έξυπνα και δεν είχε αφήσει τον προπονητή "απροστάτευτο" ή σαν "μοναχικό καβαλάρη" να παίρνει όλες τις αποφάσεις μόνος του χωρίς καν να μπορεί να ακούσει μια δεύτερη γνώμη... Ο Π.Μουρατίδης και ο Μ.Μίνιτς ήταν μέλη της ομάδος και αν και δεν μπορώ να πω ότι εκτιμώ την συνεισφορά τους στην ομάδα μας θα πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε ότι είναι άνθρωποι με πολύ πλούσια εμπειρία από τον χώρο του μπάσκετ και ιδιαίτερα ο Μίνιτς έχει και σπουδαίες παραστάσεις. Δυστυχώς την επόμενη σεζόν αυτή η φιλοσοφία αφέθηκε στην άκρη και τα "κλειδιά του συλλόγου" δόθηκαν απλόχερα σε έναν άλλο ελπιδοφόρο προπονητή χωρίς την εμπειρία της πίεσης ενός συλλόγου με το όνομα και τον κόσμο του ΑΡΗ. Και όμως ο Δ.Πρίφτης την πρώτη του χρονιά στην ομάδα μας κατάφερε με ένα πενιχρό μπάτζετ, καθυστερήσεις στις πληρωμές και αρκετές ατυχίες να βγάλει τον ΑΡΗ τέταρτο προσπερνώντας μια ΑΕΚ σαφώς καλύτερη από την περσινή... Και αν δεν είχε τους τραυματισμούς, το πιο πιθανό είναι να έπαιρνε και την 3η θέση από τον συμπολίτη.  Βέβαια και σε εκείνη τη σεζόν υπήρχε η αναρχία στο παιχνίδι μας, η εμμονή να μην αντικατασταθεί κάποιος παίκτης για τα πλέιοφς όταν υπήρχε πλέον και ο Ν.Λάσκαρης αλλά βάσει αποτελέσματος και μπάτζετ κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιτυχία του.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Με τη δυναμική και τον άνεμο αισιοδοξίας που έφερε η παρουσία της οικογένειας Λάσκαρη στην ομάδα θα περίμενε κανείς μια σειρά από δραματικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Αλλαγές που ναι μεν σε εξωαγωνιστικό επίπεδο εντυπωσιάζουν αλλά στο αγωνιστικό από την αρχή κάπου φαίνεται να κολλάνε. Η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Δ.Πρίφτη συνεχίστηκε ορθώς λόγω της πετυχημένης του πρώτης χρονιάς αλλά αντί να πλαισιωθεί το τεχνικό τιμ και ολόκληρη η ομάδα με ανθρώπους του μπάσκετ όπου πέρα από γνώση, εμπειρία θα έχουν τη δυνατότητα στις κρίσιμες στιγμές να πουν και μια κουβέντα παραπάνω συνεχίσαμε ακριβώς όπως την προηγούμενη χρονιά παρόλο που οι απαιτήσεις είχαν ανέβει. Ο Δ.Πρίφτης είχε να διαχειριστεί το μεγαλύτερο μπάτζετ στην καριέρα του σε μια ομάδα όπου το γήπεδο δεν είναι άδειο και ο κόσμος έχει απαιτήσεις. Με το άλλοθι της οικονομικής εξυγίανσης και της μεταβατικής χρονιάς και έχοντας σαφώς πιο ποιοτικούς παίκτες στη διάθεση του σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά ο ΑΡΗΣ παίζοντας κατά διαστήματα ελκυστικό μπάσκετ πέτυχε στο τέλος ότι ακριβώς είχε πετύχει και την προηγούμενη χρονιά στην προ Λάσκαρη εποχή, αυτή τη φορά μάλιστα χωρίς να αποκλείσει μια ομάδα με μεγαλύτερο μπάτζετ όπως ήταν η ΑΕΚ.  Ναι μεν κατάφερε επιτέλους να κερδίσει 2 φορές τον Παναθηναϊκό στα πλέιοφς αλλά μην ξεχνάμε ότι και με τραυματία τον Νέιμικ είχες καταφέρει να κερδίσεις τον Ολυμπιακό στα πλέιοφς την προηγούμενη χρονιά. Το πρόσημο όμως ήταν θετικό και ας υπήρχαν οι γκρινιάρηδες που μιλούσαν για το βήμα παραπάνω που δεν έγινε, για την πορεία στην Ευρώπη που δεν συνεχίστηκε αλλά και για τις βάσεις που δεν μπήκαν σε μια μεταβατική χρονιά. Η αντίθετη άποψη συνέχιζε να πανηγυρίζει και ένιωθε ικανοποίηση που είδε τον Γουάιτ να αναδυκνείεται MVPκαι τον προπονητή του coachoftheyear...

Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ

Και να που ολοκληρώθηκε και η πετυχημένη χρονιά και οδεύουμε προς μια νέα χρονιά όπου θέλοντας και μη οι προσδοκίες του κόσμου θα είναι αυξημένες και πολλές από τις "δεσμεύσεις" θα πρέπει να αρχίζουν να γίνονται πράξεις. 1.5 εκ. μπάτζετ είχε περίπου στη διάθεση του ο  Δ.Πρίφτης και αναρωτιέμαι βλέποντας από έξω τα πράγματα πόσο εύκολο είναι να το διαχειριστείς. Μια γρήγορη σκέψη θα ήταν ότι αφού πέρσι και πρόπερσι το ίδιο τεχνικό τιμ έκανε διάνα(αν εξαιρέσουμε τους κοινοτικούς και ιδιαίτερα τον Τσούπκοβιτς) στις επιλογές γιατί τώρα με διπλάσια χρήματα να μην έχει ακόμη καλύτερα αποτελέσματα; Μια εξίσου γρήγορη απάντηση θα έλεγε γιατί πολύ απλά αυτό το τεχνικό τιμ δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ στην ίδια θέση. Ποτέ ο Δ.Πρίφτης δεν είχε τόσα χρήματα στη διάθεση του. Χρήματα που θα πρέπει να δείξουν κάτι παραπάνω σε σχέση με τα μισά που υπήρχαν πέρσι ή το 1/5 που είχε πρόπερσι στη διάθεση του. Και εδώ τώρα φάνηκε η απειρία του τεχνικού τιμ. Αντί να κυνηγήσουν σίγουρες λύσεις διατηρώντας παίκτες από το περσινό ρόστερ όπως οι Μακνήλ, Χάγκινς, Γουότερς, Κοέν(ο Γουάιτ ήθελε να φύγει για NBA) ή να επιλέξουν παίκτες χαμηλού ρίσκου όπως οι Μιλόσεβιτς, Κάρτερ, Ντίλαρντ, Κρόκερ, Χόγκ κτλ έκαναν αυτό που έκαναν πάντα, να τραβήξουν λαχεία από την άλλη άκρη του Ατλαντικού και να εμπιστευτούν παίκτες που δεν είχαν δοκιμαστεί ομάδα με υψηλές απαιτήσεις όπως θα έπρεπε να είναι  ο ΑΡΗΣ φέτος. Σε όλο αυτό το κομμάτι των επιλογών η διοίκηση ήταν σχεδόν θεατής μιας και όπως είπαμε και πριν σε αυτή τη διοίκηση εκτός του κ.Παπακυριάκη(που και για αυτόν ισχύουν ακριβώς τα ίδια με το τεχνικό τιμ) δεν υπάρχει ένας άνθρωπος του μπάσκετ όπου μπορεί να  εκφέρει ή ακόμη και να επιβάλλει μια άποψη που να έχει ουσία... και όταν έπρεπε να αναλάβει δράση κλείνοντας τις μεταγραφές έδειξε και αυτή την δική της απειρία κάνοντας παζάρια με τον Μακνήλ και κλείνοντας με συνοπτικές διαδικασίες την πόρτα στους Χάγκινς και Γουότερς θεορόντας ότι οι μάνατζερ τους είχαν φουσκώσει τα μυαλά και ζητούσαν χρήματα σαφώς περισσότερα για την αξία τους. Το αποτέλεσμα γνωστό και η χρηματική αξία που καλείται ο ΑΡΗΣ να πληρώσει για να πλησιάσει την περσινή μπασκετική δυναμική σίγουρα υπερβαίνει κατά πολύ τις "υπέρογκες" απαιτήσεις που είχαν οι παίκτες της περσινής ομάδος.  Και αν στην παραπάνω εξίσωση προσθέσουμε και την περσινή αδράνεια στη μέση της χρονιάς όπου είχε φανεί ότι οι Αμερικάνοι είχαν δεθεί με την ομάδα και είχαν βρει αγωνιστικό ρυθμό αλλά δεν ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για ανανέωση του συμβολαίου τότε καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για απειρία σε  όλη αυτή τη διαδικασία που έχει να κάνει με το αγωνιστικό. Και εδώ κολλάει και η "παγίδα" στην οποία ένας επιχειρηματίας του βεληνεκούς του Ν.Λάσκαρη έπρεπε να αποφύγει. Όλο αυτό επικοινωνιακό περιτύλιγμα με τους πετυχημένους προπονητές, παίκτες-ήρωες, παράγοντες-γάτες και τους "ευτυχισμένους" με τις χρυσές μετριότητες φιλάθλους παραπλάνησε τα ίδια τα στελέχη της ομάδας και τους οδήγησε στο να υπερεκτιμήσουν τις δυνάμεις του. Άραγε για μια διοίκηση και ένα τεχνικό τιμ που έχει ως μότο το "χαμηλά το κεφάλι" και χαρακτηρίζεται από σύνεση και ταπεινοφροσύνη δεν είναι λίγο αλαζονικό να θεωρείς ασήμαντο το να υπάρχει έμπειρος τεχνικός διευθυντής   ή τζένεραλ μάνατζερ στην ομάδα και μια στελέχωση της διοίκησης και του τεχνικού τιμ με ανθρώπους με εμπειρία από τον χώρο;

ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ Η ΟΠΑΔΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται πάρα πολύ απλά από την αντίδραση της ομάδος τις ημέρες που ακολούθησαν το "ντέρμπι". Το να ρίξεις τις ευθύνες όλης αυτής της μεταγραφολογίας και των παικτών που πηγαινοέρχονται στους δημοσιογράφους που θέλουν να "πουλήσουν" είναι το πιο εύκολο... αλλά και πάλι αν ίσχυε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να υπήρχαν οι μηχανισμοί για να προστατευτεί η ομάδα. Αυτό όμως που δεν έχει να κάνει με τα ΜΜΕ είναι η εικόνα του Δ.Πρίφτη στο παιχνίδι με τις "αρκούδες" και οι δηλώσεις του όπου δείχνουν όχι μόνο το άγχος που έχει πνίξει άπαντες αλλά και τον πανικό που επικρατεί γενικότερα σε διοίκηση και τεχνικό τιμ. Ναι μεν πρέπει να στηρίξουμε αυτούς τους παίκτες, ίσως όμως γίνει κάποια αλλαγή αλλά υπάρχει και το οικονομικό στη μέση... Και όλα αυτά γιατί; Γιατί όταν όλη την επιτυχία της χρονιάς την βασίζεις στις 2 νίκες με τον μπάογκ τότε λογικό είναι όταν θα χάσεις από αυτούς μέσα στην έδρα σου όλο αυτός ο κόσμος που έτσι ερμήνευε την πρόοδο να ξεσπάσει... Οι υπόλοιποι απλά βρήκαν την ευκαιρία για γκρινιάξουν για πολλοστή φορά για όλα τα τρανταχτά λάθη, τώρα που το "πέπλο προστασίας" γύρω από τα προβλήματα το έχει πάρει ο άνεμος και η "ωραιοποίηση καταστάσεων" δεν πουλάει... Εδώ φταίμε εμείς που ανεχόμαστε να πορεύεται η μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα χωρίς στόχους και προβάλλουμε τα πάντα ως θετικά ξεχνώντας ότι οι χρυσές σελίδες της ιστορίας μιας ομάδος γράφονται με τίτλους και όχι στόχους στις εκπτώσεις... Σίγουρα ο Αρειανός οπαδός που είχε την νοοτροπία νικητή δεν έγινε από την μια ημέρα στην άλλη ίδιος με αυτόν του Κολοσσού Ρόδου ή της ποδοσφαιρικής Ξάνθης άλλα οι ημέρες όπου η ομάδα διασυρόταν από τον Παναθηναϊκό μέσα στο Παλέ και ο κόσμος χειροκροτούσε την προσπάθεια θα πρέπει να αφεθούν οριστικά στο παρελθόν και να μην τις ξαναζήσουμε. Ας αφήσουμε στην άκρη τα λογιστικά, τα οικονομικά και ας απαιτήσουμε την κορυφή! Αν δεν απαιτήσουμε εμείς την κορυφή για την ομάδα μας τότε ποιός θα το κάνει;

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ Ν.ΛΑΣΚΑΡΗ

Αυτό όμως που είναι ίσως το πιο σημαντικό είναι η επόμενη ημέρα και η αντίδραση του μεγαλομετόχου της ΚΑΕ. Θα αφήσει την κατάσταση ως έχει για να αποδειχθεί στην πράξη αν ο κόουτς είναι τεράστιος ή αν θα φάει τα μούτρα του σπαταλώντας μια ολόκληρη χρονιά; Θα βάλει το χέρι στην τσέπη και θα διορθώσει τα λάθη του καλοκαιριού; Ή θα ανεχτούμε για μια ολόκληρη χρονιά 2-3 Τσούπκοβιτς βλέποντας τον ΑΡΗ να παλεύει να ξεφύγει από την μετριότητα;

Σε μια ομάδα υπάρχει ιεραρχία και ακόμη και η επιλογή του να αφήσεις έναν άπειρο προπονητή ή έναν άπειρο παράγοντα εν λευκώ να κάνει ότι θεωρεί αυτός σωστό είναι μια διοικητική επιλογή που πηγάζει από την κεφαλή του συλλόγου. Η μαγκιά είναι να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να μπορείς να τα διορθώνεις. Ευελπιστούμε τις επόμενες ημέρες ή να παρθούν οι γενναίες αποφάσεις που θα αλλάξουν την κατάσταση ή να γίνει το θαύμα και ξαφνικά αυτή η ομάδα να βγάζει φωτιές. Διαφορετικά όταν θα έρθουν τα πραγματικά δύσκολα παιχνίδια θα είναι πολύ αργά για δάκρυα...

ΥΓ. Πολλές φορές  αναφερόμαστε στην ωραιοποίηση καταστάσεων, τις "διπλωματικές σχέσεις" στο χώρο του μπάσκετ αλλά και τον ρόλο που παίζουν δημοσιογράφοι και ραδιοφωνικοί παραγωγοί σε αυτό τη διαστρεβλωμένη εικόνα του μπασκετικού ΑΡΗ που οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και σημαντικά λάθη. Αν και δεν μας αρέσει να αναφερόμαστε συγκεκριμένα παρακάτω παραθέτουμε την εισαγωγή ενός άρθρου ραδιοφωνικού παραγωγού και blogger σε καθαρά κιτρινόμαυρο μέσο. Αναφέρεται για το ευτύχημα της περσινής χρονιάς όπου όλα πηγαίναν ρολόι και δεν υπήρχαν προβλήματα... όταν ο ΑΡΗΣ στην πρεμιέρα αλλά και μέσα στη σεζόν αγωνίσθηκε χωρίς τον Χάγκινς, όταν έλειψε και ο Γουότερς και ο Ξανθόπουλος και ο Μακνήλ. αλλά είχε και ένα Τσούπκοβιτς θεατή στον πάγκο.. Άγνοια ή σκοπιμότητα, τα συμπεράσματα δικά σας.

"Οι συγκρίσεις με πέρυσι μπορεί να είναι θεμιτές, αλλά και εν μέρει άδικες. Γιατί ο Αρης στην κανονική σεζόν 2015-16 έζησε το ιδανικό σενάριο: Απουσία τραυματισμών, εξαιρετική προσαρμογή και χημεία όλων των ξένων παικτών, υπέρβαση δυνατοτήτων σε ομαδικό επίπεδο. Αυτό δεν είναι το “φυσιολογικό”, παρακολουθώντας τις κοινές διαδομές των ομάδων μεσαίου και άνω επιπέδου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα."

Επιστροφή στις νίκες για την αγαπημένη μας ομάδα κόντρα στην αδύναμη Μπάκεν Μπέαρς σε ένα παιχνίδι που περιμέναμε να δούμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ, που δυστυχώς και πάλι δεν είδαμε. Το τελικό σκορ δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα αγώνα. Μια εικόνα στην οποία φάνηκε ξεκάθαρα ο πανικός και το άγχος που διέπει τον προπονητή και τους παίκτες μας δημιουργώντας την εύλογη απορία για το αν αυτή η ομάδα μπορεί να παίξει καλύτερο μπάσκετ και αν μπορεί πόσο χρόνο θα χρειαστεί.

Άναρχο μπάσκετ σε όλη την διάρκεια του αγώνα, προσωπικές ενέργειες χωρίς πλάνο και αρκετά soft άμυνα ήταν αυτά που έδειξε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο δεύτερο ημίχρονο όπου σε περίπου 15' πετύχαμε μόλις 12 πόντους δίνοντας το δικαίωμα στους Δανούς να μειώσουν μέχρι και στους 6 πόντους! Το ξέσπασμα του Ζάρα στα τελευταία 5' ήταν αρκετό για να μην αγχωθεί η ομάδα και οδηγηθούμε σε "ντέρμπι". Δύσκολα να κρατήσεις κάτι το θετικό πέρα από τη νίκη στο σημερινό παιχνίδι. Ναι μεν η στατιστική έχει γράψει 21 πόντους για τον Μάρμπλ και μια θετική παρουσία του Μπάκνερ αλλά και του Κάμινγκς που πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής αλλά όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι μάλλον δεν τα είδαν και τόσο καλά τα πράγματα. Και αν η επίθεση είναι ένα κομμάτι του παιχνιδιού που θέλει το χρόνο του και έχει να κάνει με την ημέρα που θα βρεθούν οι παίκτες(όπως ο Ζάρας σήμερα) η αμυντική απόδοση της ομάδος θα έπρεπε να είναι σε σαφώς καλύτερο επίπεδο. Με τον Ντραγκίσεβιτς να απουσιάζει από τα αμυντικά του καθήκοντα και τον Μπάκνερ να συνεχίζει να βρίσκεται στα χαμένα υπήρχαν στιγμές που οι αντίπαλοι μας ορμούσαν στο καλάθι μας σαν σε προπόνηση... Ενώ και πάλι είναι ζήτημα για το αν βγήκε(ή έγινε καν προσπάθεια) κάποιο σύστημα στην επίθεση. Πάλι καλά που οι Δανοί απλά συλλέγουν εμπειρίες από αυτά τα παιχνίδια και δεν μπήκαν καν στην λογική να δουν πως μας αντιμετώπισαν οι ομάδες που μας νίκησαν για να εφαρμόσουν την ίδια τακτική...

Αν και από την αρχή που μαζεύτηκε αυτή η ομάδα το πρόβλημα επικεντρονώταν στην προσαρμογή των ξένων στην φιλοσοφία του Δ.Πρίφτη πλέον τα πράγματα φαντάζουν ακόμη πιο δύσκολα. Ο πανικός που ακολούθησε την ήττα με τον συμπολίτη και ο βομβαρδισμός ειδήσεων που είχε να κάνει με την αντικατάσταση παικτών και τις συμφωνίες με άλλους έχει κλονίσει για τα καλά την αυτοπεποίθηση  όλων στην ομάδα. Είναι ίσως η πρώτη φορά από τότε που ήρθε ο Δ.Πρίφτης στον ΑΡΗ που φαίνεται τόσο αγχωμένος και παράλληλα εκνευρισμένος με όλα όσα βλέπει. Η αλλαγή πλεύσης στο σκεπτικό της "μαζικής αντικατάστασης παικτών" σύμφωνα με τις δηλώσεις του κόουτς μοιάζει να είναι η απέλπιδα προσπάθεια για να αλλάξει το κλίμα στην ομάδα. Κάτι που όμως μοιάζει να μην είναι αρκετό από μόνο του και ίσως ο αγώνας στην Πάτρα το ερχόμενο Σάββατο να έχει πάρει την μορφή "τελικού" για αυτή την ομάδα... όπως τουλάχιστον την ξέρουμε μέχρι σήμερα...

ΥΓ. Αρκετές φορές έχουμε κατηγορηθεί για εμπάθεια προς το πρόσωπο του προπονητή αλλά η αλήθεια είναι ότι μας δίνει και αυτός πατήματα... Με τον Καββαδά τραυματία, τον Μπάκνερ στα χαμένα(και ίσως και με τις βαλίτσες στο χέρι) σε ένα παιχνίδι-προπόνηση επιλέγεις να αφήσεις τον Χρηστίδη έξω αντί να του δώσεις χρόνο τώρα που οι συνθήκες σε έχουν αναγκάσει να ψάχνεις λύσεις εκ των έσω για τις θέσεις των ψηλών. Αλλά ξέχασα... έχουμε πολλούς Βασίληδες...

ΥΓ2. Διπλό τάιμ άουτ(το δεύτερο νταβατζιλίκι από τον διαιτητή) στο μισό δευτερόλεπτο για να οργανώσεις την τελευταία επίθεση και η ομάδα δεν μπορεί καν να αλλάξει την μπάλα από έξω... Άν έμπαινε και το τρίποντο από το κέντρο που πρόλαβαν και σούταραν οι  αρκούδες τότε σίγουρα θα έπρεπε να μπεί στα highlights του coach of the year!

Νέο ξεκίνημα θα επιδιώξει ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στην Μπάκεν Μπέαρς από τη Δανία σε ένα παιχνίδι παράσταση για έναν ρόλο, όπου ο ΑΡΗΣ όχι απλά πρέπει να πρωταγωνιστήσει αλλά να δείξει ότι το χαστούκι από τον συμπολίτη τον έχει αφυπνίσει για τα καλά. Ανήμερα της ονομαστικής του γιορτής ο Δ.Πρίφτης μαζί με την διοίκηση καλούνται να διαχειριστούν την μεγαλύτερη κρίση της εποχής Λάσκαρης σε ένα σημείο όπου φαίνεται να επικρατεί ο απόλυτος πανικός... Παίκτες φεύγουν μαζικά, σπουδαίες μεταγραφές κλείνονται και στο τέλος χαλάνε, περσινοί αστέρες είναι με το ένα πόδι πίσω στην ομάδα και παίκτες που ήταν με τις βαλίτσες στο χέρι κάνουν σκληρή προπόνηση ώστε να αρπάξουν την τελευταία ευκαιρία τους...

Το χάσμα που υπάρχει στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ, με εξαίρεση την Ευρωλίγκα όπου όντως συμμετέχουν οι δυνατότερες ομάδες στην Ευρώπη τη δεδομένη χρονική στιγμή έχει δώσει την ευκαιρία μέσω των άλλων διοργανώσεων σε ομάδες όπως είναι η Μπάκεν Μπέαρς από τη Δανία να παίξουν σε ένα πολύ πιο ανταγωνιστικό επίπεδο. Για τη δική μας ομάδα  υπό φυσιολογικές συνθήκες  θα ήταν μια αγγαρεία αλλά με την υπάρχουσα κατάσταση μοιάζει με ιδανική ευκαιρία ώστε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να μετριάσουμε τους κραδασμούς από το σοκ του περασμένου Σαββάτου. Φυσικά για να ηρεμήσει η κατάσταση χρειάζονται πολλά παραπάνω από μια νίκη με μια άσημη ομάδα της πλάκας αλλά ακόμη και αυτή μπορεί να αποτελέσει μια αρχή αν συνοδευτεί από καλή εμφάνιση. Ο τραυματισμός του Καββαδά είναι το νέο πρόβλημα που παρουσιάστηκε αλλά και πάλι αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, αυτά που πρέπει να διορθώσει ο κόουτς δεν έχουν να κάνουν με τον Καββαδά αλλά σχεδόν με όλους τους υπόλοιπους και ιδιαίτερα τους 4 ξένους. Όσο αναβαθμισμένο ρόλο και αν πάρουν οι "φιλότιμοι", όσους πιτσιρικάδες και αν ξαφνικά θυμηθούμε και τους φωνάξουμε από την κερκίδα για να αγωνιστούν μερικά λεπτά η ομάδα δεν πρόκειται να αλλάξει την εικόνα της αν δεν μεταμορφωθούν οι 4 Αμερικάνοι. Οποιαδήποτε συμπεράσματα για "αλλαγή" στο σημερινό παιχνίδι με αυτόν τον αντίπαλο θα είναι 100% εσφαλμένα αλλά τουλάχιστον μπορεί να είναι μια αρχή.

Όπως γράψαμε στην αρχή του ποστ(και θα αναλύσουμε σε ξεχωριστό ποστ πολύ σύντομα) η ήττα του Σαββάτου "ξεγύμνωσε" τις αδυναμίες μας που μέσα από το συστηματική παραπληροφόρηση και ωραιοποίηση των πάντων  το πλάνο, οι συνεργασίες, η οικογένεια, οι τεχνοκράτες, κτλ παρουσιαζόταν σαν κάτι εντελώς διαφορετικό. Μόνο τα κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ να διαβάσεις από Αρειανούς δημοσιογράφους μπορείς να καταλάβεις για το οργανωτικό επίπεδο της ΚΑΕ αλλά και την συνεργασία που υπάρχει με το τεχνικό τιμ. Τα σκληρά παζάρια του καλοκαιριού με παίκτες που υπήρχε η επιθυμία να παραμείνουν στην ομάδα, οι "ψαγμένες" επιλογές από τις προπονήσεις του NBDL. η αδιαφορία για σίγουρες λύσεις με γνώση του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και του Ελληνικού πρωταθλήματος, η προσήλωση σε στόχους πιο προσιτούς οικονομικά και η εμμονή στο να μην αλλάζουν παίκτες που ήταν το περσινό "μότο" ξαφνικά από έξυπνες και μελετημένες επιλογές φαντάζουν πλέον με τρανταχτά λάθη. Λάθη για τα οποία η ευθύνη δεν βαραίνει σε καμία περίπτωση μόνο τον προπονητή που έχει συγκεντρώσει τα βέλη της οργής του κόσμου τις τελευταίες ημέρες. Ας ελπίσουμε λοιπόν να δούμε μια νέα αρχή σε όλα τα επίπεδα και ας ξεκινήσουμε από σήμερα το βράδυ πάνω στο παρκέ!

Μάρτυρες σε ακόμη ένα μπασκετικό ναυάγιο γίναμε σήμερα στο κατάμεστο Nick Galis Hall παρακολουθώντας μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος που κατάφερε να ηττηθεί σε ένα παιχνίδι όπου θα έπρεπε να είναι μονόλογος. Οι γνωστές αδυναμίες σε άμυνα και επίθεση έκαναν και πάλι την εμφάνιση τους δίνοντας το δικαίωμα στον εξίσου τραγικό ως αστείο συμπολίτη να πάρει μια νίκη που ούτε ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους θα το περίμενε. Κρίμα για τον κόσμο και την μαγική ατμόσφαιρα που δημιούργησε για ακόμη μια φορά.

Όση προσπάθεια και αν κάνεις να αναλύσεις αυτό το παιχνίδι δυσφήμιση του αθλήματος, δύσκολα μπορεί να πεις κάτι ουσιαστικό για το τι ακριβώς έπαιξαν οι 2 ομάδες, που στόχευαν οι προπονητές και ποιό ήταν το αγωνιστικό πλάνο. Βέβαια θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο συμπολίτης κατάφερε να περάσει και 4-5 φορές την μπάλα κάτω από το καλάθι και στην άμυνα ιδίως στο δεύτερο ημίχρονο ήταν ξεκάθαρο ότι μας άφησε το μακρινό σουτ. Στα δικά μας χάλια τώρα... δυστυχώς δεν είδαμε ούτε ένα κλικ βελτίωσης σε σχέση με την τραγωδία στο Ρέθυμνο ή την νίκη στη Σλοβενία όπου και πάλι η ομάδα ήταν κακή. Τα πολλά φάουλ που έπαιξαν ρόλο στο παιχνίδι είναι φαινόμενο που το ξαναείδαμε και πέρσι μέχρι που ο κόουτς αποφάσισε να εγκαταλείψει το fullpressσε τόσο μεγάλη διάρκεια του παιχνιδιού. Όταν λοιπόν ο coach of the year πετάει στο τέταρτο δεκάλεπτο ως το τελευταίο του χαρτί μια ελληνική πεντάδα από παγκίτες με το σκεπτικό ότι αυτοί μπορούν να ανταπεξέλθουν καλύτερα με αποκορύφωμα το εύστοχο σουτ 3 πόντων του Σίμτσακ τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει την απελπισία που υπήρχε στο τεχνικό τιμ σήμερα. Κάτι άλλωστε που φάνηκε και σε όλη την διάρκεια του αγώνα όπου δύσκολα μπορεί κανείς να βρει μια φάση στην επίθεση που έγινε προσπάθεια να βγει κάποιο επιθετικό σύστημα. Run and gun στην χειρότερη του μορφή, που θύμιζε κάτι από μπάσκετ αλάνας με τον καθέ παίκτη να κάνει ότι του κατεβαίνει στο μυαλό. Όταν αυτή είναι η προσέγγιση της ομάδος στο παιχνίδι τότε μάλλον είναι και λογικό μέχρι και ένας από τους πιο έμπειρους παίκτες πάνω στο παρκέ όπως ο Ξανθόπουλος που μέχρι και ο ίδιος γνωρίζει την αδυναμία του στα μακρινά σουτ να σουτάρει 7 άστοχα τρίποντα. Το αν αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει είναι κάτι που για την ώρα φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο.

Η ήττα εκτροχιάζει εντελώς την φετινή προσπάθεια μόλις από την 3η αγωνιστική. Βαθμολογικές απώλειες όπως στο Ρέθυμνο και ιδιαίτερα σήμερα σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζουν με τις προσδοκίες που έχει ο κόσμος του ΑΡΗ φέτος από την ομάδα του. Προσδοκίες και αισιοδοξία που φάνηκαν από τον χρόνο ρεκόρ που έγινε το σημερινό sold out. Πλέον αυτό που μένει, είναι να δούμε αν τελικά στον μπασκετικό ΑΡΗ ενδιαφέρεται κανείς για την αγωνιστική πορεία ή απλά το "πλάνο" έχει να κάνει με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει εκτός παρκέ... και αν φυσικά υπάρχει κάποιος εκεί στην ΚΑΕ που νευρίασε, αγανάκτησε, απόρησε με αυτό που είδε και θέλει να το αλλάξει... 

ΥΓ. Οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι για να βγάλουν μια ολόκληρη σεζόν με επίσημες υποχρεώσεις που ξεκινάνε τέλη Σεπτεμβρίου και ολοκληρώνονται τέλη Μάιου. Δεν χτίζεται μια ομάδα για να πάρει μπρος γύρω στον Δεκέμβριο και να μείνει από δυνάμεις από Απρίλιο.

ΥΓ2. Για τους μπασκετικούς φιλόσοφους/ψυχολόγους:: Όταν ο αντίπαλος σε μαρκάρει με 3 μέτρα απόσταση και σου δίνει το σουτ, το κάνει γιατί αυτό έχει μελετήσει και ζητήσει ο αντίπαλος προπονητής γιατί διέκρινε μια αδυναμία σου. Όταν εσύ σουτάρεις και ξανασουτάρεις από μακρυά ουσιαστικά εφαρμόζεις και επιβεβαιώνεις το πλάνο του αντίπαλου προπονητή. Φυσικά αν τα έβαζες τα τρίποντα δεν θα σου έδιναν και 3 μέτρα χώρο για να σουτάρεις...

ΥΓ3. Πάλι καλά που είπε το "ΟΧΙ" ο coach of the year στον Παναθηναϊκό γιατί φαντάσου πως θα έπαιζε η ομάδα αν δεν υπήρχε στον πάγκο μας... 

ΥΓ4. Ευτυχώς που ακολουθεί παιχνίδι με μπυραρία και όλα θα βρουν τον δρόμο τους. Υπομονή, επιμονή, χαμηλά το κεφάλι, όχι επιπόλαιες αποφάσεις, όχι νεοπλουτισμός, πολυετές πλάνο, οικογένεια, χημεία και αγάπη μόνο...

ΥΓ5. Και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα περνάμε, η τρίτη θέση δεν δίνει τίποτα, τέταρτοι μάλλον θα βγούμε, στην Ευρώπη είμαστε αήττητοι, οπότε όλα καλά...

ΥΓ6. Τα μπάτζετ?

Λίγες ώρες έχουν απομείνει για το τζάμπολ ανάμεσα στην αγαπημένη μας ομάδα και τον συμπολίτη, με τον ΑΡΗ μας να είναι το ξεκάθαρο φαβορί παρά τις χαμηλές πτήσεις των τελευταίων 3 παιχνιδιών. Και με τις 2 ομάδες ακόμη να ψάχνονται πάνω στο παρκέ, αναμφισβήτητα ο παράγοντας έδρας πέρα από την διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων έχει τον πρώτο λόγο. Μοναδικός αντίπαλος ο κακός του εαυτός!

Και μόνο τα ρόστερ και τα βιογραφικά των παικτών των 2 ομάδων να διαβάσει κανείς μπορεί να καταλάβει την διαφορά που χωρίζει τις 2 ομάδες. Η αλήθεια όμως είναι ότι τα μπάτζετ δεν παίζουν μπάσκετ και για αυτό πρέπει οι παίκτες του Δ.Πρίφτη και ο ίδιος ο κόουτς να δείξουν πάνω στο παρκέ ότι μαθαίνουν από τα λάθη τους, δουλεύουν πάνω στις αδυναμίες τους και ότι απλά είναι θέμα χρόνου να βρεθεί η χημεία ώστε να ξεδιπλώσει αυτή η ομάδα τις αρετές της. Η έλλειψη επιθετικού πλάνου που οδηγεί στην κατάχρηση του τριπόντου και τα πολλά λάθη είναι στην κορυφή της λίστας του κόουτς αλλά και στην άμυνα παρόλο που δεν έχει φανεί ακόμη λόγω των αντιπάλων, υπάρχουν στιγμές που οι παίκτες μας χάνονται. Στην επίθεση όμως με τον Καββαδά να φαντάζει ασταμάτητος, τον Ντραγκίσεβιτς να έχει περισσότερο χρόνο με την ομάδα και τον Τζένκινς να επιστρέφει αναμένεται να δούμε έναν βελτιωμένο ΑΡΗ σε σχέση με τα τελευταία 2 παιχνίδια. Το αν ο Μάρμπλ αρχίζει να παίζει το μπάσκετ που ξέρει, ο Μπάκνερ αποφύγει τα πολλά λάθη και ο Κάμινγκς γίνει πιο ουσιαστικός είναι αυτά που ουσιαστικά θα κρίνουν το πόσο εύκολα θα κερδίσουμε. Δεν πρέπει να υποτιμάμε κανέναν αντίπαλο αλλά όταν απέναντι μας έχουμε μια κουρασμένη ομάδα που έπαιξε 3 παρατάσεις, καλύτερος παίκτης της ως τώρα είναι ο Τσόχλας και ο Χρυσικόπουλος  και το σημαντικότερο όπλο τους για το "ντέρμπι" είναι ο τίτλος του αουτσάιντερ που δεν έχει τίποτα να χάσει, τότε λογικά θέλοντας και μη η σκέψη όλων μας πάει στην τελική διάφορα με την οποία θα επιβληθεί ο ΑΡΗΣ μας επί του αντιπάλου του.

Δυστυχώς έχουν περάσει οι εποχές που αυτά τα παιχνίδια έκριναν τίτλους και ολόκληρη η Ελλάδα τα περίμενε με αγωνία. Για εμάς τους Αρειανούς πάντα έχουν μια ξεχωριστή σημασία αλλά θα πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ ιδίως από την στιγμή που ήρθε ο Ν.Λάσκαρης σε αυτά τα παιχνίδια δεν έχει να κερδίσει τίποτα παραπάνω από 2 βαθμούς, όσους δηλαδή κέρδισε και με τα Τρίκαλα. Μπορεί να έχουμε τις διαφορές μας με αυτή την ομάδα και να γουστάρουμε να ξεφτιλίζονται αλλά η αλήθεια είναι ότι η αξία του αντίπαλου δίνει αξία στον νικητή... Και με αυτόν τον αντίπαλο δυστυχώς ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να κερδίσει τίποτα περισσότερο από τους 2 βαθμούς... Για αυτό καλό είναι να μην αποπροσανατολιζόμαστε και άπαντες να επικεντρωθούν στην άμεση βελτίωση που θα πρέπει να δείξει από αυτό το παιχνίδι ομάδα ώστε να βάλει τις βάσεις για μια καλύτερη συνέχεια. Συνέχεια που θα έχει να κάνει με πολλά περισσότερα από μια νίκη με τους ανύπαρκτους. ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!!!

ΥΓ. Ανακαίνιση του γηπέδου μπάσκετ για τα πιτσιρίκα στο Κλ.Βικελίδης, τράπεζα αίματος, χορηγία με την κόκα κόλα, σούπερ φωτογράφηση και συνεχίζουμε.... Εύγε στην οικογένεια Λάσκαρη!

Με το δεξί μπήκε η ομάδα στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις κερδίζοντας χωρίς άγχος την πρωταθλήτρια Σλοβενίας. Ο Καββάδας ήταν ο πρωταγωνιστής της αναμέτρησης και για ακόμη ένα παιχνίδι έδειξε ότι φέτος θα αποτελεί σημείο αναφοράς για την ομάδα. Παρά το θετικό αποτέλεσμα η νίκη δεν φαίνεται να καλύπτει  τα προβλήματα της ομάδος μιας και σήμερα δείξαμε ένα κακό αγωνιστικό πρόσωπο, κάτι που φαίνεται άλλωστε από τους μόλις 62 πόντους πετύχαμε. Με τέτοια απόδοση ίσως και το ερχόμενο Σάββατο τελικά να έχουμε μέχρι και ντέρμπι...

Οι πρωταθλητές Σλοβενίας φάνηκαν πολύ λίγοι μέσα στο γήπεδο, όπως ακριβώς τους περιμέναμε. Παρά την προσπάθεια τους να κυκλοφορήσουν την μπάλα σωστά στην επίθεση αλλά και να παίξουν σκληρά άμυνα, η έλλειψη ποιότητας και δυνατών κορμιών κάτω από το καλάθι ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Κάπως έτσι ο Καββαδάς για ακόμη ένα παιχνίδι βρήκε πρόσφορο έδαφος και φόρτωσε το αντίπαλο καλάθι με 16 πόντους και έκανε την διαφορά για τον ΑΡΗ. Ξανθόπουλος και Κάμμινγκς έπαιξαν και για τον Τζένκινς σήμερα και ως ένα σημείο ανταποκρίθηκαν με τις ασιστ και τους πόντους που πέτυχαν. Από εκεί και πέρα είδαμε πολύ λίγα πράγματα δημιουργικά και πάρα πολλά λάθη σε άμυνα και επίθεση. Ναι μεν οι αντίπαλοι μας πέτυχαν μόλις 54 πόντους αλλά όταν βλέπεις άλλοι να χάνουν τον παίκτη τους με τεράστια ευκολία και άλλοι να μαρκάρουν με τα μάτια σε ένα παιχνίδι όπου ξέρεις ότι οφείλεις να δείξεις το καλό αγωνιστικό σου πρόσωπο τότε σίγουρα κάτι δεν δουλεύει καλά. Ενώ και στην επίθεση τα ποσοστά της ομάδος συνολικά ήταν άσχημα. Μάρμπλ και Μπάκνερ συνεχίζουν να βρίσκονται στα χαμένα σε αντίθεση με τον Ντραγκίσεβιτς που παρουσιάστηκε βελτιωμένος σε σχέση με το ντεμπούτο του στην Κρήτη. 

Έστω και έτσι είναι πολύ καλύτερα για τον Δ.Πρίφτη να πρέπει να δουλέψει πάνω στις αδυναμίες της ομάδος μετά από θετικά αποτελέσματα παρά μετά από πικρές ήττες. Το μπλοκάκι του σίγουρα είναι γεμάτο με παρατηρήσεις και τα πρέπει που θα πρέπει να διορθώσει. Η προσαρμογή των ξένων φαντάζει για την ώρα το μεγαλύτερο μας πρόβλημα που σε συνδυασμό με τους συχνούς τραυματισμούς γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Ενώ η καλή τηλεοπτική κάλυψη και τα κοντινά στα τάιμ άουτ μας έδειξε ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή οι περισσότεροι παίκτες μας μοιάζουν χαμένοι στην μετριότητα και φοβισμένοι . Μακάρι τις ημέρες που θα ακολουθήσουν να καταφέρει να τους ανεβάσει ο κόουτς γιατί θα είναι πολύ κρίμα να δούμε ντέρμπι με αυτόν τον συμπολίτη...