Όσο και αν αρέσκονται αρκετοί εντός και εκτός ομάδος να κρυφτούν πίσω από δικαιολογίες το ξεκάθαρο αγωνιστικό πρόβλημα που υπάρχει στον φετινό ΑΡΗ δεν μπορεί να μεταλλαχθεί... Αγωνιστικό πρόβλημα που μεταφράζεται σε ένα μετριότατο ξεκίνημα σε μια χρονιά γεμάτη φιλοδοξίες. Ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό φαντάζει ως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες για να πάρει η ομάδα μια μεγάλη νίκη και να στείλει το μήνυμα παντού ότι η χρονιά δεν είναι χαμένη. 

Από τότε που αποχώρησε ο Αργύρης Πεδουλάκης από τον Παναθηναικό η ομάδα της Αθήνας έχει μεταμορφωθεί 100% προς το θετικό. Οι ίδιοι παίκτες που είχαν διασυρθεί από τον Ολυμπιακό στην αρχή της σεζόν έφθασαν στο σημείο να χτυπάνε το κεφάλι τους για ανόητες ήττες κόντρα σε πολύ πιο φορμαρισμένες και δυνατές ομάδες. Ακόμη όμως και έτσι ο μεγάλος πονοκέφαλος του προπονητή δεν πρέπει να είναι σημερινός μας αντίπαλος αλλά η ίδια η ομάδα μας με την προβληματική εικόνα που βγάζει. Η χαλαρή άμυνα, οι κακές επιστροφές, τα μπλάκ άουτ στην επίθεση και η έλλειψη συγκέντρωσης είναι αυτά που θα πρέπει αρχικά να διορθώσουν το τεχνικό τιμ και οι παίκτες μας εάν θέλουν να φανούν ανταγωνιστικοί. Διαφορετικά δύσκολα να έχουμε τύχη στην σημερινή αναμέτρηση. Σίγουρα ότι είμαστε το απόλυτο αουτσάιντερ θα βοηθήσει, αρκεί όμως να είμαστε και σοβαροί.

Όταν η Τσέχικη Νίμπουργκ παρουσιάζεται από τον προπονητή μας ως μια δυνατή ομάδα που θα πρέπει ο ΑΡΗΣ να παλέψει πολύ σκληρά για να κερδίσει τότε καταλαβαίνουμε ότι όταν η συζήτηση πηγαίνει σε μια ομάδα του επιπέδου του Παναθηναϊκού τότε μιλάμε για κάτι που ξεπερνάει τις ανθρώπινες δυνατότητες και τα δεδομένα όπως τα γνωρίζουμε στον πλανήτη Γη... Για τέτοιας δυναμικότητας ομάδα μιλάμε και όταν αντιμετωπίζεις έτσι έναν αντίπαλο δύσκολα να έχεις καλύτερη τύχη από μια αξιοπρεπή ήττα... Μακάρι παίκτες και προπονητής με την απόδοση τους να μας διαψεύσουν και να δείξουν ότι μπορούν και κάτι παραπάνω από μια τιμητική εμφάνιση... Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί να τους στηρίξουμε όπως κάνουμε πάντα ανεξάρτητα από πρόσωπα, αντιπάλους, νίκες και ήττες...

ΥΓ. Τι πιο τίμιο από την Εθνική Ελλάδος να έχει για προπονητή της τον coach of the year του Ελληνικού πρωταθλήματος! Έτσι θα φανεί κιόλας ότι αυτές οι ψηφοφορίες έχουν και κάποια αξία και υπάρχει ουσιαστική αναγνώριση για την δουλειά ενός προπονητή. Και δυστυχώς ο ΑΡΗΣ χρειάζεται προπονητή που να είναι 100% συγκεντρωμένος στο έργο του...

Επανάληψη της κακιάς εμφάνισης προ λίγων ημερών στην Αμαλιάδα είδαμε και σήμερα κόντρα στη Νίμπουργκ με τη διαφορά ότι η αντεπίθεση μας έμεινε στη μέση και η ομάδα γνώρισε την πρώτη της ήττα στην Ευρώπη. Μια ήττα που ναι μεν δεν αναμένεται να μας στοιχίσει αλλά η εικόνα που βγάζει ο ΑΡΗΣ πάνω στο παρκέ είναι αυτή που πληγώνει και σκοτώνει κάθε ελπίδα για κάτι καλό στη φετινή σεζόν... 

Όσοι δεν είχανε την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τον αγώνα με τον Κόροιβο μπορούν να αισθάνονται ότι τον είδαν μιας και ήταν κατά 99% ίδιος με τον σημερινό. Σε ρυθμούς παιδικής προπόνησης μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο παιχνίδι που μετά τα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά παρουσίασε τα γνωστά συμπτώματα σε άμυνα και επίθεση. Η χαλαρή άμυνα με τους περισσότερους παίκτες μας να αποφεύγουν τις επαφές και τον σέντερ της ομάδος να είναι απλός παρατηρητής στον αγώνα σε συνδυασμό με τις τραγικά αργές επιστροφές έδιναν απλόχερα στον αντίπαλο ξεκούραστους πόντους. Όσο για την επίθεση μάλλον πλέον το άλφα από το ΑΡΗΣ θα πρέπει να μπαίνει μέσα σε κύκλο ως σήμα κατατεθέν του άναρχου παιχνιδιού μας. Η εμμονή σε αυτό το άναρχο στυλ(που σε προηγούμενα παιχνίδια ακούσαμε ότι πρόκειται για συνειδητές επιλογές!!!) δείχνει ότι μάλλον ο Δ.Πρίφτης έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να στρώσει την ομάδα και απλά παλεύει για το αποτέλεσμα πάση θυσία. Και ας ξέρει ότι δεν γίνεται να προχωρήσει η ομάδα με τον Ντραγκίσεβιτς και τον Σίμτσακ σέντερ και τον Κάμινγκς να κατεβάζει και να μπουκάρει σαν τον χειρότερο συμπαίκτη που θα μπορούσε να έχει κανείς σε ένα διπλό στο σχολείο της γειτονίας του... Μέχρι και εκεί η πιο πιθανή κατάληξη θα ήταν ο Κάμινγκς να μείνει εκτός παιχνιδιού ή τουλάχιστον να μην του δίνουν να κατεβάζει την μπάλα. Με τέτοιον οργανωτή παιχνιδιού όλα τα υπόλοιπα που γίνονται στην ομάδα μας μοιάζουν φυσιολογικά. Όπως και φυσιολογικό είναι να μιλάμε για τον Μάρμπλ που στα τελευταία παιχνίδια δείχνει βελτίωση μιας και τα στάνταρ για τους ξένους στον φετινό ΑΡΗ έχουν πιάσει πάτο... Χωρίς άμυνα και με επιθέσεις πανικού και το ότι ο ΑΡΗΣ έφθασε να διεκδικήσει το παιχνίδι είναι κατόρθωμα. Τώρα αν αυτό είναι κατόρθωμα δικό μας ή της Νίμπουργκ είναι άλλο θέμα. Στους υπόλοιπους τώρα... ο Μπάκνερ και σε αυτό το παιχνίδι επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει ελπίδα να δούμε κάτι παραπάνω από αυτόν τον παίκτη. Ο Τζένκινς από την άλλη μοιάζει ο πιο εφυής από τους 4 Αμερικάνους και προτιμάει να κρύβεται από το να βγαίνει μπροστά και να καταστρέφει την στατιστική του. Μοναδικό πείραμα που δεν έχει δοκιμάσει ακόμη ο Δ.Πρίφτης στις διάφορες αλχημείες του είναι να βάλει τον Τζένκινς να οργανώσει το παιχνίδι της ομάδος. Μπορεί να του λείπει η εκρηκτικότητα και η ταχύτητα που ψάχνει στον Κάμινγκς αλλά σίγουρα θα του δώσει ηρεμία και πιθανόν να ηρεμήσει και τους συμπαίκτες του που πολλές φορές μιμούνται τον Κάμινγκς. Μέχρι και ο Γιάνκοβιτς σήμερα ήταν κακός που ακολούθησε τον ρυθμό της ομάδος... Όαση ο Ζάρας και ο Σίμτσακ που αναλογικά με τον χρόνο που πήραν έδωσαν πολλά στην ομάδα...

Όπως είχαμε γράψει και στο άρθρο που προηγήθηκε του αγώνα αιτίες και δικαιολογίες υπάρχουν για όλα. Ο Δ.Πρίφτης στις δηλώσεις του αποφεύγει να ψάχνει την δικαιολογία μιας και δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλοί καλοθελητές που προτρέχουν να τον δικαιολογήσουν για ανεξήγητους λόγους... Παραδέχεται ότι η ομάδα ψάχνεται, παραδέχεται ότι όχι απλά δεν έχει τη λύση πάνω στην οποία δουλεύει αλλά δεν έχει εντοπίσει καν ακόμη το πρόβλημα. Μέσα Νοεμβρίου και η ομάδα δεν έχει ούτε μια σταθερά πάνω στην οποία μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνει η αρχή για ένα καλό σύνολο. Μέχρι και ο Γιάνκοβιτς όπως φάνηκε σήμερα κινδυνεύει να καεί από αυτό το χάλι... Επειδή ο βασικός υπεύθυνος για αυτό το κατάντημα δεν έχει να χάσει τίποτα είναι λογικό να θέλει τον χρόνο του ακόμη και αν φθάσουμε Μάρτιο... καλό είναι οι υπόλοιποι εκεί στην ΚΑΕ να διορθώσετε το λάθος και να προστατεύσετε την επένδυση του μεγαλομετόχου όσο είναι καιρός...

ΥΓ. Αυτή είναι η εικόνα της ομάδας του προπονητή που φημίζεται για την πειθαρχία, την χημεία και την αμυντική λειτουργία της ομάδος.

ΥΓ2. Καταστροφικό έγραψε ένας έμπειρος δημοσιογράφος θα είναι η  αλλαγή προπονητή... Δηλαδή με άλλον προπονητή ο ΑΡΗΣ πόσο χειρότερα θα μπορούσε να πάει?

ΥΓ3. Το καινούργιο των πριφτολάγνων το ακούσατε? Οι βοηθοί του λέει διαλέξανε τους ξένους... τι άλλο θα ακούσουμε...

ΥΓ4. Τεράστιος κόσμος... μικροί προπονητές και παίκτες...

Να διατηρήσει το Ευρωπαϊκό αήττητο και να  διασκευάσει τις εντυπώσεις από την τραγική εμφάνιση στην Αμαλιάδα θέλει σήμερα η ομάδα μας στην Τσεχία. Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια που έχει δώσει έως τώρα η ομάδα μας έτσι και στο σημερινό κόντρα στη Νίμπουργκ ο πραγματικός αντίπαλος μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τα προβλήματα τραυματισμού με πιο πρόσφατο αυτό του Κάμινγκς που είναι αμφίβολος για τη σημερινή αναμέτρηση είναι το μεγάλο αγκάθι της φετινής σεζόν αλλά και αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού και θα πρέπει η ομάδα να βρει τους τρόπους να ανταπεξέλθει.

Τα έως τώρα αποτελέσματα της Νίμπουργκ δείχνουν μια ανταγωνιστική ομάδα,  σαφώς καλύτερη από τους Δανούς, τους Σλοβένους και τους Ισραηλίνους που αντιμετωπίσαμε και κερδίσαμε με ευκολία αλλά μέχρι εκεί. Μπορεί στην Τουρκία να ζόρισε την Μπάνβιτ και αυτό να αποτέλεσε μια μίνι έκπληξη αλλά ο καλός ΑΡΗΣ δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα. Η αστοχία στα μακρινά σουτ και τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση των Τσέχων ακόμη και στο ίδιο παιχνίδι είναι το βασικό τους μειονέκτημα και εφόσον οι παίκτες του Δ.Πρίφτη καταφέρουν να ελέγξουν τον ρυθμό θα φθάσουν εύκολα στη νίκη. Η δυναμικότητα του αντιπάλου είναι τέτοια που δίνει για ακόμη μια φορά την ευκαιρία σε παίκτες που ακόμη ψάχνονται μέσα στο γήπεδο να βρουν τα πατήματα τους αλλά και ολόκληρη την ομάδα να αποδώσει καλύτερα σαν σύνολο αφήνοντας στην άκρη την αναρχία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι μας.

Φυσικά όπως είπαμε και στην αρχή ο ΑΡΗΣ σε κάθε παιχνίδι πέρα από τη νίκη στοχεύει και σε άλλα πράγματα όπως το να βρει την αγωνιστική του ταυτότητα και να πείσει σαν ομάδα. Δυνατότητες υπάρχουν, ίσως όχι αυτές που θα θέλαμε αλλά σε καμία περίπτωση η εικόνα της ομάδος στην Αμαλιάδα δεν είναι αντιπροσωπευτική του φετινού ΑΡΗ και θα πρέπει άμεσα να αλλάξει. Αιτίες και δικαιολογίες για αυτή την εικόνα υπάρχουν πάρα πολλές, δεν γίνεται όμως να ζούμε συνέχεια με τη δικαιολογία. Οι νίκες δίνουν πίστωση χρόνου, καλύτερη ψυχολογία και ευκαιρία για πιο αποτελεσματική δουλειά. Για αυτό νίκη σήμερα ώστε να πάμε με καλύτερη ψυχολογία απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Ανέλπιστη νίκη για την ομάδα μας στην Αμαλιάδα που μέσα σε ένα παιχνίδι κατάφερε να εντυπωσιάσει με την τραγική παρουσία της και τη ροή του σκορ(25-4, 34-12), να βρει εκεί  όπου όλα φαινόταν χαμένα τα ψυχικά αποθέματα για να αντιδράσει και τελικά να φθάσει μετά από 2 παρατάσεις στην αυτονόητη νίκη... Η αρνητική παράδοση στην Αμαλιάδα μπορεί να έσπασε και η ομάδα μας να μην γνώρισε την ήττα, παρόλα αυτά θα είναι τραγικό λάθος αν για πολλοστή φορά αφήσουμε μια νίκη να κουκουλώσει τα τεράστια αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος.

Όταν ένας προπονητής τον μέχρι πρότινος πιο φορμαρισμένο παίκτη του όπως ήταν ο Θ.Ζάρας στο ένα παιχνίδι τον χρησιμοποιεί 2' και μετά από λίγα 24ωρα τον ξεκινάει βασικό τότε εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την έλλειψη ρόλων και πλάνου σε αυτή την ομάδα. Όχι ότι η επιλογή του Θ.Ζάρα ήταν αυτή που οδήγησε στο κάκιστο ξεκίνημα αλλά είναι ενδεικτικό του πόσο χαμένος είναι μέσα στις σκέψεις του ο Δ.Πρίφτης. Αν και τα προβλήματα που παρουσίασε ο ΑΡΗΣ στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα ήταν τα γνωστά, το μέγεθος που παρουσιάστηκαν πραγματικά εξέπληξαν και τον πιο απαισιόδοξο φίλο της ομάδος. Άμυνα για γέλια και για κλάματα, τόσο κάτω από το καλάθι κυρίως λόγω Μπάκνερ όσο και συνολικά μιας και ο παίκτες της Αμαλιάδας με το που μάζευαν το ριμπάουντ με 2 πάσες έφθαναν για πλάκα στο καλάθι μας! Καθόλου τρεξίματα στις επιστροφές, καμία διάθεση για πίεση, καθόλου δύναμη στις επαφές... Αυτή ήταν η εικόνα του ΑΡΗ σε όλο το πρώτο ημίχρνο συν φυσικά αυτή η αναρχία στην επίθεση που όταν αποδίδει την βαφτίζουμε ως πλάνο και συνειδητή επιλογή...  Στην επανάληψη ο ΑΡΗΣ αποφάσισε να σοβαρευτεί και να παίξει αρχικά άμυνα ώστε να κόψει των αριθμό των αντιπάλων. Και αφού έγινε αυτό  Κάμινγκς και Μάρμπλ βρήκαν την ευκαιρία μέσα στο μπάχαλο να σκοράρουν και να γυρίσουν ανάποδα το παιχνίδι ώστε να φύγει ο ΑΡΗΣ με το ροζ φύλλο αγώνα μετά από 2 παρατάσεις. Ανάξια οποιασδήποτε κριτικής ολόκληρη η ομάδα με τους Μάρμπλ και Κάμινγκς να μοιάζουν με όαση μέσα σε αυτό το χάλι αν και ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζονται δύσκολα μπορεί να αποτελέσει τη βάση μιας σοβαρής ομάδας...

Τέλος καλό όλα καλά για ακόμη μια φορά... Αφού δεν ξεφτιλιστίκαμε(ή ξεφτιλιστίκαμε;) στην Αμαλιάδα για 3η φορά και σπάσαμε την αρνητική παράδοση σημαίνει ότι η ομάδα βαδίζει στον σωστό δρόμο. Ή μήπως όχι; Ή μήπως για πολλοστή φορά κουκουλώνονται τα προβλήματα και απλά κερδίζουν χρόνο παίκτες και προπονητές που δεν μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια ομάδα; Εκτός φυσικά και αν κατά τον Μάρτιο όταν και θα έχουν χαθεί όλοι μας οι στόχοι να έχει αποδειχθεί ότι οι Κάμινγκς και Μάρμπλς μπορούν να προσαρμοστούν στον Ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού, ο Τζένκινς να έχει σταματήσει να κρύβεται και ο Μπάκνερ να έχει μάθει τι σημαίνει σέντερ για μια ομάδα. Μάλλον αυτό σημαίνει το "επιμέρους στόχοι"¨που ακούσαμε κατά την προετοιμασία... Να βοηθήσουμε κάποιους αμερικάνους να βρουν καλύτερα συμβόλαια και να πείσουμε άπαντες ότι ο προπονητής συνεχίζει την εξαιρετική δουλειά. Όσο για τα θέλω του κόσμου απλά υπομονή, υπάρχει και η επόμενη χρονιά...

ΥΓ. Ραντεβού στο Λευκό Πύργο να γιορτάσουμε την μεγάλη νίκη και το τέλος μιας αρνητικής παράδοσης.

ΥΓ2. Άμπαλοι Ρώσοι που έδιωξαν τον "εθνικό κόουτς" και δεν περίμεναν μέχρι τον Μάρτιο που θα άρχιζε να φαίνεται η δουλειά του, εγκαταλείποντας το πολυετές πλάνο στην μέση... Από ομάδα με όνομα Κουμπαν τι περιμένεις...

ΥΓ3. Ας μην ξεχνάμε η ομάδα δίνει συνεχόμενα παιχνίδια και έλειπε και ο Σανικίντζε...

ΥΓ4. Και για όσους δεν το γνωρίζουν ο Κόροιβος έπαιζε με έναν Αμερικάνο λιγότερο.

ΥΓ5. Υποχρεωτική άδεια στον Γκρίν του πρωτοπώρου Ολυμπιακού γιατί δεν είναι ευχαριστημένοι μαζί του. Άλλοι άμπαλοι...

Σε μια έδρα που μόνο άσχημες αναμνήσεις μας φέρνει στο μυαλό και μας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος της επιστροφής του Αυτοκράτορα στον θρόνο του είναι πολύ μακρύς η ομάδα μας καλείται να επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί και να πάρει μια ακόμη νίκη. Και αν η νίκη σήμερα θεωρείται κάτι το αυτονόητο, η εμφάνιση και η συνέχεια στη βελτίωση που έχουμε δει στα τελευταία παιχνίδια είναι ο απώτερος στόχος.

Ο Κόροιβος φέτος δεν ξεκίνησε καθόλου καλά φέτος και επιβεβαίωσε τα "προγνωστικά" που τον θέλουν φέτος σαφώς πιο αδύναμο από πέρσι και εκ των φαβορί για την πτώση στην Α2. Η μεγάλη έκτασης ήττα από την Κύμη του Σλάβεν Τσούπκοβιτς(που ήταν και ο κορυφαίος εκείνης της αναμέτρησης) απέδειξε το πόσο αδύναμη είναι η ομάδα της Αμαλιάδας φέτος. Στη συνέχεια βρήκε στο πρόσωπο του κοντούλη Κέν Μπράουν τον ηγέτη και ανέκτησε τις ελπίδες της για τη συνέχεια του πρωταθλήματος πραγματοποιώντας 2 καλές εμφανίσεις σε Αμαλιάδα και Ρόδο και παίρνοντας την παρθενική της νίκη. Το να αναλύσουμε παραπάνω τον αντίπαλο είναι σαν να υποτιμάμε τη δική μας ομάδα. Η νίκη και φέτος θα κριθεί αποκλειστικά από τη δική μας απόδοση. Εκεί που περιμένουμε να δούμε τον Γιάνκοβιτς να συνεχίσει τις εκπληκτικές εμφανίσεις, τον Ντραγκίσεβιτς να δείχνει μια πιο σταθερή απόδοση και τους 4 Αμερικάνους να παρουσιαστούν σαφώς πιο βελτιωμένοι σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Ακόμη και οι Τσαϊρέλης και Μούρτος που με την Μπάνβιτ τα πήγαν αρκετά καλά θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν ήταν τυχαία η εμφάνιση τους.  Και για τον Δ.Πρίφτη το σημερινό παιχνίδι αποτελεί ευκαιρία για να νικήσει έναν αντίπαλο που έχει στιγματίσει την πορεία του στον ΑΡΗ αλλά και για να δείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το φετινό ρόστερ. Ο παραγκωνισμός του Ζάρα στο παιχνίδι με την Μπάνβιτ παρά τη νίκη είναι πρόβλημα διαχείρισης  και αυτό ισχύει και για όλους τους παίκτες που ακόμη ο ρόλος τους στην ομάδα δεν έχει γίνει ξεκάθαρος από το τεχνικό τιμ.

Ο ΑΡΗΣ απέχει ακόμη πάρα πολύ από την ομάδα που λογικά είχε το καλοκαίρι στο μυαλό του ο Δ.Πρίφτης όταν επέλεγε τους συγκεκριμένους παίκτες. Τόσο με τον Ολυμπιακό όσο και με την Μπάνβιτ είδαμε έναν βελτιωμένο ΑΡΗ που έδειξε ότι έχει τις δυνατότητες για να παίξει σαφώς καλύτερο μπάσκετ και αυτό θέλουμε να δούμε και σήμερα. Κάποια στιγμή θα πρέπει αγώνες σαν τους σημερινούς αντί να τους χαρακτηρίζουμε επικίνδυνα παιχνίδια και δύσκολες έδρες να μιλάμε απλά για δυνατές προπονήσεις. Το να αποδέχεσαι τον τίτλο του΄ακλόνητου φαβορί δεν δείχνει υπεροψία λλά ότι πιστεύεις στις δυνατότητες της ομάδος σου. Πάρε το διπλό Αρειανάρα!

Αυτό που ξέρει να κάνει καλά όταν συναντάει τούρκικες ομάδες έκανε και σήμερα ο ΑΡΗΣ κόντρα στην Μπάνβιτ κερδίζοντας με 84-78! Η ομάδα έδειξε χαρακτήρα αφήνοντας στην άκρη το τραγικό πρώτο δεκάλεπτο, βρήκε στο πρόσωπο του Γιάνκοβιτς που έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο τον μπροστάρη της αντεπίθεσης και βγάζοντας αστείρευτο πάθος όσο το παιχνίδι προχωρούσε κατάφερε και επικράτησε σε μια αναμέτρηση που είχε αρχίσει με τους χειρότερους οιωνούς! Μια νίκη που μπορεί να σημαίνει και την κατάκτηση της πρώτης θέσης του ομίλου όπου με το σύστημα διεξαγωγής του BCL είναι σημαντική!

Ότι χειρότερο ήταν το ξεκίνημα του σημερινού αγώνα με τους παίκτες μας χαμένους πάνω στο παρκέ και τον Πρίφτη να προσπαθεί να ανακατέψει την τράπουλα δοκιμάζοντας πράγματα που δεν έκανε απέναντι στον Ολυμπιακό όπως το να βάλει τον Γιάνκοβιτς στο 3 και τον Μάρμπλ στο 2. Ούτε έτσι όμως η ομάδα βρήκε ρυθμό μιας και ο Ντραγκίσεβιτς σήμερα ήταν ιδιαίτερα άστοχος,  ο Κάμινγκς τραγικός στην οργάνωση του παιχνιδιού και Μπάκνερ στην άμυνα θύμιζε ελβετικό τυρί. Έτσι για ακόμη μια φορά ο κόουτς αναγκάστηκε να εμπιστευτεί περισσότερο το Ελληνικό στοιχείο και έριξε στο παιχνίδι τους Ξανθόπουλο, Μούρτο, τον Σίμτσακ και στη συνέχεια τον Τσαϊρέλη σαν σέντερ με αποτέλεσμα να δούμε έναν εντελώς διαφορετικό ΑΡΗ. Ο Γιάνκοβιτς βρήκε τις βοήθειες και τους χώρους που χρειάζοταν και έδωσε το σύνθημα της αντεπίθεσης. Οι 10 πόντοι διαφορά που ήταν μπροστά οι Τούρκοι εξανεμίστηκαν και το παιχνίδι εξελίχθηκε σε ντέρμπι για γερά νεύρα. Οι παίκτες της Μπάνβιτ με τον Μπάκνερ στον πάγκο δυσκολευόντουσαν να βρουν με την ίδια ευκολία εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και άρχισαν να βομβαρδίζουν έξω από τα 6.75 προσπαθώντας να πάρουν και πάλι μια διαφορά ασφαλείας. Παρόλα αυτά η ομάδα μας έδειχνε αποφασισμένη να κερδίζει, έβγαλε αρκετός πάθος στην άμυνα, κυνήγησε όλες τις φάσεις και ανάκγασε τους Τούρκους σε πολλά λάθη και κακές επιλογές. Στην επίθεση η λύση ήρθε από τον Κάμινγκς που μπορεί σαν "οργανωτής"  να είναι ανύπαρκτος αλλά  τιμώρησε την χαλαρότητα που έδειξε η τούρκικη άμυνα στην 4η περίοδο  και έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε να έρθει η νίκη όπως και ο Μπάκνερ που πέτυχε σημαντικούς  πόντους στο τέλος. Και κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ πήρε μια σημαντική νίκη κόντρα σε έναν σοβαρό και δυνατό αντίπαλο όπως η Μπάνβιτ. Νίκη που την είχαμε ανάγκη και την χαρήκαμε ιδιαίτερα!

Τέλος καλό όλα καλά όταν η ομάδα κερδίζει αλλά ακόμη υπάρχει ατελείωτος δρόμος μέχρι ο ΑΡΗΣ να είναι αυτός που πρέπει. Το άναρχο στυλ που είδαμε σήμερα μπορεί να μας χάρισε τη νίκη αλλά δύσκολα να οδηγήσει σε κάτι καλό. Είναι φανερό ότι το τεχνικό τιμ ακόμη πειραματίζεται και ψάχνει να δει τι μπορεί να πάρει από τον κάθε παίκτη ξεχωριστά. Όπως είναι φανερό ότι και οι ίδιοι οι παίκτες δεν γνωρίζουν τον ρόλο τους στην ομάδα. Ίσως το καλύτερο να είναι τόσο εμείς που τα βλέπουμε απο  εξώ όσο και ο προπονητής να ξεφύγουμε από τα κλασσικά πρώτυπα που θέλουν Αμερικάνους βασικούς και πρωταγωνιστές και να δούμε με τις υπάρχουσες συνθήκες πως ο ΑΡΗΣ μπορεί να παρουσιαστεί καλύτερος στη συνέχεια. Νίκες σαν και αυτή δίνουν ψυχολογία και χρόνο για να βελτιωθείς. Ας το εκμεταλλευτούμε λοιπόν...

ΥΓ. Όταν το καλοκαίρι ακούστηκε το όνομα του Γιάνκοβιτς για τον ΑΡΗ, αυτόν τον παίκτη που είδαμε σήμερα φανταζόμασταν να αποτελεί το Α και το Ω του φετινού ΑΡΗ!

ΥΓ2. Επιβραβεύτηκε ο Ζάρας σήμερα για τις συνεχόμενες καλές εμφανίσεις του....

Την πιο δύσκολη ομάδα του ομίλου αντιμετωπίζει σήμερα το βράδυ στο Nick Galis Hall η αγαπημένη μας ομάδα, σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη μοιάζει μονόδρομος. Όχι τόσο βαθμολογικά μιας και σε αυτόν τον όμιλο ο ΑΡΗΣ δεν ανησυχεί αλλά γιατί μια νίκη κόντρα σε έναν δυνατό αντίπαλο θα πιστποιήσει ότι η ομάδα βελτιώνεται. Κάτι που το είδαμε έστω και σε ελάχιστο βαθμό και κόντρα στον Ολυμπιακό. 

Η Μπάνβιτ είναι σαφώς πιο δυνατή σε σχέση με την ομάδα που αντιμετωπίσαμε 2 φορές πέρσι στο Eurocup αλλά σίγουρα πρόκειται για μια ομάδα στα μέτρα του ΑΡΗ. Η αήττητη πορεία της σε Τουρκία και Ευρώπη δείχνει ότι είναι μια δυνατή ομάδα αλλά όπως φάνηκε και στο τελευταίο ευρωπαϊκό παιχνίδι που έδωσε απέναντι στην Τσέχικη Νίμπουργκ όπου και δυσκολεύτηκε να κερδίσει δεν πρόκειται για κάποια ομάδα φόβητρο. Αυτό όμως που μας τρομάζει φέτος είναι ο κακός μας εαυτός. Το άσχημο πρόσωπο που έχουμε δείξει σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια φέτος, με εξαίρεση ίσως ένα δύο. Στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό υπήρχε πάθος, οι παίκτες μας έβγαλαν μπόλικη ενέργεια πάνω στο παρκέ, την ίδια στιγμή που παίκτες που ενσωματώθηκαν καθυστερημένα στην ομάδα όπως ο Ντραγκίσεβιτς άρχισαν να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους. Κάτι ανάλογο ευελπιστούμε να αρχίσει από σήμερα να γίνεται και με τον Γιάνκοβιτς όπου καλό θα είναι να πάρει τον σωστό ρόλο στην ομάδα και να μην χαραμιστεί στη θέση 4 σαν αλλαγή του Ντραγκίσεβιτς. Κατά τα άλλα στο ίδιο έργο θεατές θα είμαστε για ακόμη μια φορά, ανεμένοντας με αγωνία να δούμε αν σήμερα θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αγώνα οι 4 Αμερικάνοι. Κάμινγκς, Μάρμπλ και Τζένκινς έχουν δείξει κάποια καλά στοιχεία αλλά απέχουν έτη φωτός ακόμη από το να δικαιώσουν τους ανθρώπους που τους επέλεξαν. Ο Μπάκνερ από την άλλη παρά τα τρομερά αθλητικά προσόντα μοιάζει ως ο πιο αδύναμος κρίκος στην ομάδα τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ιδίως από τη στιγμή που τραυματίστηκε ο Καββαδάς και έχει πέσει μεγαλύτερο ευθύνης πάνω του. Και μόνο που η ομάδα με τον Σίμτσακ μέσα ρολάρει πολύ καλύτερα λέει πάρα πολλά για τις επιδόσεις του Μπάκνερ. Συνολικά πάντως οφείλει η ομάδα να δείξει ένα καλύτερο πρόσωπο σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια μπας και κάποια στιγμή αρχίσουμε να αισιοδοξούμε για τη φετινή χρονιά.

Αν και η ήττα με τον Ολυμπιακό χαρακτηρίζεται από αρκετούς μίζερους συνΑρειανούς μας ως ήττα εντός προγράμματος, η προσπάθεια να αναδειχθεί η Μπάνβιτ ως άλλη μια Ευρωπαϊκή υπερδύναμη μάλλον πέφτει στο κενό. Η ομάδα οφείλει όχι απλά να νικήσει σήμερα αλλά να κάνει και μια πειστική εμφανίση ώστε να επανέλθει η ηρεμία στο σύλλογο και να δούν και οι τυφλοί ότι οι "δουλευταράδες" όντως δουλεύουν... Ας μην σκεφτόμαστε το σενάριο της ήττας ούτε για πλάκα. Με το κύπελλο Ελλάδος να προχωράει με γοργούς ρυθμούς σε σχέση με την πίστωση χρόνου που χρειάζεται η φετινή ομάδα,  η Ευρώπη φαίνεται τουλάχιστον ως τώρα η μοναδική ελπίδα μας για διάκριση. Ας μην την σπαταλήσουμεκαι αυτή την ευκαιρία.

ΥΓ. Πέρα από τους στόχους(αυτούς που φοβόμαστε να πούμε επίσημα αλλά τους συζητάμε καφενειακά) που σιγά σιγά απομακρύνονται υπάρχει και ο κόσμος της ομάδος που τα τελευταία χρόνια έχει έρθει πιο κοντά στην ομάδα. Όπως φάνηκε και στον αγώνα με τον Ολυμπιακό παρά την πίκρα του σχεδόν γέμισε το Παλέ. Εμείς οι άρρωστοι ότι και αν γίνει θα είμαστε εκεί. Με 1500 άτομα στο Παλέ όμως η ομάδα δεν γίνεται πάει μπροστά. Για αυτό ας προσέξουν άπαντες στην ομάδα να μην ξενερώσουν και άλλο τον κόσμο...

Η έλλειψη συγκέντρωσης και τα νεκρά διαστήματα στην επίθεση ήταν ο βασικός λόγος μιας ακόμη εντός έδρας ήττας απέναντι σε έναν μετριότατο Ολυμπιακό. Το πάθος και η διάθεση που έδειξαν οι παίκτες μας δεν ήταν αρκετά για να οδηγήσουν στη νίκη. Μόνο ο Ντραγκίσεβιτς ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του αγώνα σε αντίθεση με τους άλλους 4 ξένους της ομάδος που και σήμερα δεν μπόρεσαν να προσφέρουν το κάτι παραπάνω. Στα ρηχά έμεινε και ο Γιάνκοβιτς που σαν πάουερ φόργουορντ όπως μας τον "σύστησε" ο Δ.Πρίφτης δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί...

Πάθος, ταχύτητα και μπόλικη ενέργεια έβγαλε η ομάδα με το που πάτησε στο παρκέ ξεσηκώνοντας τον κόσμο στο σχεδόν γεμάτο Παλέ! Ο αρχικός όμως ενθουσιασμός γρήγορα έδωσε τη θέση του στη επιπολαιότητα και στην αγωνιστική αναρχία με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός με το που πέτυχε 2-3 συνεχόμενες επιθέσεις να καταφέρει αθόρυβα να χτίσει μια διψήφια διαφορά. Το καλό ξεκίνημα του Μάρμπλ και του Κάμινγκς έγιναν γρήγορα μέσα στο παιχνίδι μια ανάμνηση, ο πολύ καλός Ζάρας ξαφνικά χάθηκε στον πάγκο και έμεινε ο Ντραγκίσεβιτς μόνος του να παλεύει να βάλει την μπάλα στο αντίπαλο καλάθι. Ο Ξανθόπουλος με το γνωστό πάθος του και ο Σίμτσακ με το εγκεφαλικό του παιχνίδι προσπάθησαν να καλύψουν τα "κενά" των συμπαικτών τους στην περιφέρεια και κάτω από το καλάθι μέχρι που και αυτοί έμειναν από δυνάμεις. Ο Γιάνκοβιτς όπως φοβόμασταν "σπαταλήθηκε" σε όλο το παιχνίδι στη θέση 4 και έκανε και αυτός την αρχή ενός ακόμη παίκτη που δεν θα μπορέσει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του μέσα από το άναρχο, χωρίς πλάνο και μπασκετική λογική επιθετικό παιχνίδι της ομάδος μας... Ο Μπάκνερ επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά ότι δεν μπορεί να προσφέρει σε κανένα σημείο του παρκέ.και ίσως μετά από αυτό το παιχνίδι να πρέπει να ξαναδούν την περίπτωση του. Ο Τζένκινς αναγκάστηκε να πάρει τραβηγμένες προσπάθειες μιας και στο "επιθετικό πλάνο" σπάνια η μπάλα κατέληγε σωστά στα χέρια του με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να καεί και να  βγεί εκτός παιχνιδιού. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Κάμινγκς που αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες αλλά παρασυρόμενος από τον μαγικό κόσμο του NBDL όπου σε τέτοιες προσπάθειες δεν βρίσκεις άμυνα μπροστά σου κατάφερε να αστοχήσει 9 φορές με αρκετά άσχημο τρόπο. Ο αντίπαλος μας χωρίς να κάνει τίποτα σπουδαίο απλά πετυχαίνοντας μερικά από τα ελεύθερα σουτ και μερικούς εύκολους πόντους κάτω από το καλάθι μας όπου δεν υπήρχε άμυνα πήρε τη νίκη...

Μόλις 2 νίκες στα πρώτα 5 παιχνίδια του πρωταθλήματος σε μια χρονιά που κάποιο ονειροπόλοι μιλούσαμε για την πιθανή πορεία στον πρώτο γύρο χωρίς ήττα... Ήττα από το Ρέθυμνο εκτός όταν τέτοιες ομάδες θα τις καθάριζες γιατί έχεις αλλάξει επίπεδο, ήττα από τον συμπολίτη που θα τον είχες για πλάκα μέσα έξω, ήττα από τον Ολυμπιακό εκεί που θα ήταν η στιγμή που θα έκανες την μεγάλη σου νίκη... Ένα ένα τα "μαξιλαράκια" μιας χρονιάς χωρίς στόχους εξανεμίζονται. Πλέον απομένουν τα παιχνίδια με την ΑΕΚ, το εντός με τον Παναθηναϊκό και το εκτός με τον μπάογκ για να ισχυριστείς ότι στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος πέτυχες κάτι... Φυσικά στις μεταβατικές χρονιές εξυγίανσης δεν φταίει κανείς. Όλοι κάνουν καλά τη δουλειά τους απλά δεν μας έκατσε το "τζόκερ" από την Αμερική. Ας ελπίσουμε να μας κάτσει του χρόνου μιας και οι βάσεις για να χτιστεί μια ομάδα που θα πρωταγωνιστήσει μάλλον δύσκολα να μπουν από φέτος...Ας κρατήσουμε τουλάχιστον το νεύρο και τη διάθεση που έδειξαν οι παίκτες μας σήμερα με την ελπίδα ότι θα δούμε ανάλογο πάθος και στα επόμενα παιχνίδια. 

ΥΓ. Σε παιχνίδι που πετυχαίνεις μόλις 63 πόντους, παίκτη από τον πάγκο που σου βάζει σε 10'  7 πόντους τον ξεχνάς?

ΥΓ2. Παρακαλώ να ενημερωθούν όλες οι μπασκετικές ιστοσελίδας και στατιστικές υπηρεσίες ότι ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς είναι πλέον power forward! Coach of the year speaking...

ΥΓ3. Ελάτετώρα, παραδεχτείτετο! Και εσείς όπως και εμείς, μόνο από βιντεάκια στο youtube τον είδατε!

ΥΓ4. Υπομονή μέχρι τον Φεβρουάριο. Μέχρι τότε θα έχουν άπαντες κατανοήσει το Ευρωπαϊκό μπάσκετ και την φιλοσοφία του coach.

Λίγες ώρες έμειναν πριν το τζάμπολ της σημαντικής αναμέτρησης με τον Ολυμπιακό! Ένα παιχνίδι που αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ομάδα μας για να "ρεφάρει" το πολύ κακό ξεκίνημα στη φετινή αγωνιστική σεζόν. ΄Οχι τόσο βαθμολογικά, γιατί οι ήττες από το Ρέθυμνο και τον μπαογκ δύσκολα μπορούν να καλυφθούν αλλά κυρίως στη συνείδηση του κόσμου που σε μεγάλο βαθμό έχει απογοητευτεί με την εικόνα της ομάδος σε μια χρονιά γεμάτη προσδοκίες. Η παρουσία του Γιάνκοβιτς με τα κιτρινόμαυρα τραβάει όλο μας το ενδιαφέρον ελπίζοντας ότι αυτός ο παίκτης θα κάνει τη διαφορά παρασύροντας και τους συμπαίκτες του για μια καλύτερη συνέχεια αρχίζοντας με μια σπουδαία νίκη!

Στα τελευταία παιχνίδια ο ΑΡΗΣ έχει δείξει ένα διαφορετικό πρόσωπο και παίκτες που δεν βλεπόντουσαν έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν βελτίωση. Η δυναμικότητα των αντιπάλων ως τώρα δεν μας έχει επιτρέψει να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για τις δυνατότητες του φετινού ΑΡΗ αλλά με μια πρώτη ανάγνωση τα πράγματα απέναντι σε αντιπάλους του επιπέδου του Ολυμπιακού φαίνονται πολύ δύσκολα. Ναι μεν στην επίθεση υπάρχει βελτίωση και στην καλή μας ημέρα μπορούμε να κάνουμε σπουδαία πράγματα αλλά στην άμυνα για την ώρα δεν πείθουμε. Μπορεί τα σκορ να δείχνουν άλλα πράγματα, ας μην ξεχνάμε όμως με ποιους αντίπαλους δοκιμαστήκαμε ως τώρα. Ενδεικτικά ο Προμηθέας Πατρών που θεωρητικά ήταν ίσως ο πιο δύσκολος αντίπαλος που αντιμετωπίσαμε ως τώρα μας έβαλε σχεδόν 80 πόντους. Με τον Ολυμπιακό που έχει πιο δυνατά κορμιά και χτυπάει αρκετές φορές κοντά στο καλάθι τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο δύσκολα. Οπότε αν θέλουμε να κερδίσουμε η αρχή θα πρέπει να γίνει από την άμυνα. Ο Μπάκνερ επιτέλους να βρει τον χώρο δράσης του πάνω στο παρκέ αλλά και όλη η υπόλοιπη η ομάδα να γίνει πολύ πιο σκληρή και να μην φοβηθεί τις επαφές. Ο Γιάνκοβιτς είναι ένας παίκτης που μπορεί να βοηθήσει σε όλες τις πλευρές του γηπέδου αλλά μόνος του είναι αδύνατο να τα καταφέρει. Ας εκμεταλλευτούν το τίτλο του αουτσάιντερ και ας τα δώσουν όλα σήμερα για τη νίκη!

Σε μια χρονιά χωρίς ουσιαστικούς στόχους ένας από τους "επιμέρους στόχους" που συζητιόταν από την αρχή στα κιτρινόμαυρα στέκια ήταν το Παλέ να ξαναγίνει η απόρθητη έδρα που ήταν και παλιά. Απόρθητη έδρα χωρίς εξαιρέσεις. Βέβαια ο συμπολίτης ήδη μας έκανε τη ζημιά, αλλά μια νίκη σήμερα μπορεί να ξεπλύνει την ντροπή και να πείσει άπαντες ότι ο ΑΡΗΣ βαδίζει στο σωστό δρόμο. Άλλωστε η διοίκηση απέδειξε με την μεταγραφή του Γιάνκοβιτς ότι και θέλει και μπορεί να κάνει αυτά που πρέπει ώστε η ομάδα να συνεχίσει την ανοδική της πορεία. Πλέον πρέπει να μιλήσει ο κόουτς και οι παίκτες του πάνω στο παρκέ! ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!!!