Σε μια χρονιά όπου η μια ντροπιαστική ήττα διαδέχεται την άλλη και μόνο με ένα ντεμαραζ νικών σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά και σε συνδυασμό άλλων αποτελεσμάτων από τους ανταγωνιστές μας για τους ίδιους στόχους υπάρχει η ελπίδα για κάτι θετικό αυτήν την χρονιά εάν θα θέλαμε να εντοπίσουμε την "αρχή του κακού" σε αυτήν την πτωτική πορεία τότε νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η εντός έδρας ήττα κόντρα στο Περιστέρι ήταν ο αγώνας από όπου άρχισε η κατρακύλα. Μπορεί το παιχνίδι να ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν αλλά ως τότε η ομάδα είχε δείξει εξαιρετικά στοιχεία και εάν λειτουργούσε σαν φυσιολογική επαγγελματική ομάδα που δουλεύει, βελτιώνεται μέσα από τις προπονήσεις και παιχνίδι με παιχνίδι να αποκτά καλύτερη χημεία η 3η θέση στην Ελλάδα και η καλή Ευρωπαϊκή πορεία θα ήταν σχεδόν σίγουρη. Ξαφνικά όμως σε εκείνο το καταραμένο τρίτο δεκάλεπτο τα πάντα άλλαξαν και η ομάδα αγώνα με αγώνα παρουσιαζόταν ολοένα και χειρότερη. Το κακό Β ημίχρονο έχει συνήθεια και λέξεις όπως "μαχητές, νοοτροπία νικητή, πάθος, ανατροπή" κτλπ εξαφανίστηκαν εντελώς από το λεξιλόγιο των παικτών και του προπονητή. Ανάλογη εικόνα δείξαμε και στο καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν όπου και διασυρθήκαμε  από μια μετριότατη ομάδα. Μπορεί ο Λευτέρης Σούμποτιτς να ανέλαβε χρέη προπονητή αλλά μόνο μάγος θα μπορούσε να αλλάξει αισθητά την εικόνα της ομάδος τόσο γρήγορα. Παρόλα αυτά όσο κυλάει η χρονιά κάθε αγώνας αποκτά ξεχωριστή σημασία και περιθώρια για λάθη δεν υπάρχουν. Έτσι λοιπόν η ομάδα μας εφόσον θέλει να διατηρήσει τις όποιες ελπίδες της για την 3η θέση θα πρέπει οπωσδήποτε αύριο το απόγευμα να περάσει νικηφόρα από το Περιστέρι. Οι Περιστεριώτες μπορεί να έχουν τα δικά τους προβλήματα αλλά όπως έχει αποδειχθεί η σταθερή οικονομική κατάσταση που υπάρχει στον σύλλογο μας δεν αποτελεί πλεονέκτημα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι μοναδική ελπίδα αποτελεί η παρουσία του Σούμποτιτς. Εάν ο Ελληνοσλοβένος καταφέρει και αλλάξει λίγο την φιλοσοφία της ομάδος τότε ίσως και να δούμε και κάτι καλό. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει από τώρα να αρχίζουμε να κοιτάμε τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς και τις απαραίτητες "διπλωματικές ενέργειες" ώστε να εξασφαλίσουμε την θέση μας στην Μεσογειακή Λίγκα...

Μπορεί εικόνα από τον σημερινό αγώνα να μην είχαμε αλλά την Γερμανική ομάδα την είχαμε δει μέσα στο Παλέ όπως και την ευκολία που είχαμε φτάσει στο +18 χωρίς καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία απόδοση. Εάν λοιπόν σε αυτήν την εντύπωση που είχαμε για την δυναμικότητα των 2 ομάδων προσθέσουμε την αλλαγή προπονητή με ότι αυτό συνεπάγεται τότε όλοι σήμερα περιμέναμε πολλά παραπάνω από τον ΑΡΗ μας. Αντί όμως για μια νίκη που θα μας έβαζε δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε μια απίστευτη ήττα με τα χέρια κατεβασμένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τίποτα. Ομολογώ με την εξέλιξη που είχε ο αγώνας από την αρχή όπου η ομάδα μας κατάφερε και πέτυχε μόλις 6(!!!) πόντους σε ένα δεκάλεπτο αλλά και στην συνέχεια όπου το σκορ είχε φτάσει στο απίστευτο 36-18(!!!) που έγινε  45-20(!!!!) και 64-36(!!!) που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά του αγώνα τα λόγια δεν χωράνε. Πλέον μόνο με θαύμα μπορούμε να προκριθούμε και με αυτόν τον τρόπο όποια ελπίδα είχαμε για διάκριση στην Ευρώπη όπου εκεί ουσιαστικά ήταν στραμμένη η προσοχή όλων έχει σχεδόν εξαφανιστεί με αποτέλεσμα ακόμη μια χρονιά του μπασκετικού ΑΡΗ να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Οι λόγοι γνωστοί και δεν είναι της στιγμής να αναλυθούν για ακόμη μια φορά... Παρόλα αυτά εύχομαι ο Λευτέρης Σούμποτιτς να μπορέσει σταδιακά να βελτιώσει την εικόνα της ομάδος και έστω εμείς οι λίγοι που έχουμε απομείνει στο Παλέ να δούμε κάτι πιο ελκυστικό μέσα στο γήπεδο και όχι αυτό το έκτρωμα του Ντρούκερ. Καμία διάθεση για λόγια παρά μόνο πίκρα και απογοήτευση...  και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτά τα συναισθήματα συμβαδίζουν απόλυτα με την πορείας της ομάδος... Όσο για την περιβόητη 3η θέση που εδώ και τόσα χρόνια την έχουμε κάνει ίσα με τίτλο αυτά είναι οι συνέπειες της συγκεκριμένης νοοτροπίας. Με το να κοιτάμε συνεχώς προς τα κάτω τελικά ζαλιστήκαμε, ξεχάσαμε  ποια είναι η κορυφή και βαδίζουμε προς την λάθος κατεύθυνση...

Πραγματικός τελικός αποτελεί για την ομάδα μας η σημερινή αναμέτρηση στην Γερμανία κόντρα στην Γκέτιγκεν. Μετά την αυτοκτονία μέσα στο Παλέ στο τελευταίο μας παιχνίδι για το  Eurocup και εφόσον θέλουμε να διατηρήσουμε τις ελπίδες μας για πρόκριση η νίκη με 3 πόντους και πάνω είναι μονόδρομος. Η χθεσινή εντός έδρας ήττα της Λε Μαν από την Μπουντιβέλνικ έκανε τα πράγματα πιο ξεκάθαρα και εφόσον πάρουμε την νίκη σήμερα τότε η υπόθεση πρόκριση θα είναι στα δικά μας χέρια. Όπως ισχύει σε αυτές τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις το κλειδί για να πάρεις την πρόκριση είναι να πάρεις όλα τα παιχνίδια στην έδρα και να προσπαθήσεις να κλέψεις και ένα εκτός έδρας. Για την ώρα η Μπουντιβέλνικ και η Γκέτιγκεν είναι οι ομάδες του ομίλου μας που το έχουν πετύχει και φυσικά έχουν ξεκάθαρο προβάδισμα για την υπόθεση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο σημερινός αγώνας είναι τελικός γιατί με την νίκη ρεφάρουμε την εντός έδρας ήττα, ερχόμαστε στα ίσα βαθμολογικά με την Γκέτιγκεν και με το +3 τους προσπερνάμε και στην ισοβαθμία. Στην προτελευταία αγωνιστική εμείς θα δώσουμε το δυσκολότερο παιχνίδι σε αυτήν την φάση κόντρα στην Μπουντιβέλνικ την ίδια στιγμή που η Λε Μαν θα διεκδικεί μέσα στην έδρα της τις τελευταίες πιθανότητες πρόκρισης κόντρα στους Γερμανούς. Έτσι αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά(εμείς χάσουμε από την Μπουντιβέλνικ και η Λε Μαν κερδίσει την Γκέτιγκεν) την τελευταία αγωνιστική θα "παίξουμε" την πρόκριση κόντρα στους Γάλλους όπου μια απλή νίκη θα είναι αρκετή! Φυσικά όλα τα παραπάνω για να γίνουν πράξη θα πρέπει ο ΑΡΗΣ με τον Λευτέρη Σούμποτιτς πλέον στον πάγκο του να βρει τον δρόμο του. Παρά τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου για τον Σούμποτιτς ο Ελληνοσλοβένος προπονητής έχει την εμπειρία, την ικανότητα και την προσωπικότητα για κερδίσει τον σεβασμό των παικτών και να αλλάξει το προβληματικό πρόσωπο του ΑΡΗ αλλά ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι από τους προπονητές που έχουν κάτσει στον πάγκο  της ομάδος τα τελευταία 7-8 χρόνια σίγουρα νιώθει και γνωρίζει καλύτερα από όλους το τι σημαίνει ΑΡΗΣ και το τι περιμένει να δει ο Αρειανός από αυτήν την ομάδα. Το έργο του όσο αφορά τους στόχους της ομάδος δυστυχώς θα έλεγα ότι είναι αρκετά δύσκολο μιας και η επιμονή στο πρόσωπο του Ντρούκερ με τις αυτοκαταστροφικές  τάσεις και την ηττοπάθεια που είχε περάσει στους παίκτες μας έχει οδηγήσει την ομάδα μας να είναι εκτός κυπέλλου, στο πρωτάθλημα να έχει ξεκάθαρο μειονέκτημα για την 3η θέση έναντι των ανταγωνιστών του(όποιος δει το πρόγραμμα και την βαθμολογία μπορεί να το καταλάβει) και στο Eurocup έχει καταντήσει το αποψινό παιχνίδι απέναντι στην Γκέτιγκεν πραγματικό τελικό. Αυτά όσο αφορά τους στόχους της ομάδος γιατί όσο αφορά το αγωνιστικό προφίλ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, απλά και πολύ εύκολο για να διορθωθούν. Οποιοσδήποτε φυσιολογικός προπονητής απελευθερωμένος από τους προσωπικούς του εγωισμούς με τέτοιο υλικό στην διάθεση του σίγουρα θα παρουσίαζε ένα καλύτερο πρόσωπο για το οποίο θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι και όχι να μας πιάνει το στομάχι σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ή το τελικό αποτέλεσμα. Προσήλωση στην άμυνα, επιθετικό πλάνο, σωστή διαχείριση του ρόστερ, συγκέντρωση και ψυχραιμία για 40' στο παιχνίδι και έγκαιρες αντιδράσεις από τον πάγκο όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Αυτά είναι που λείπουν από τον ΑΡΗ φέτος και ο Λευτέρης Σούμποτιτς θα πρέπει να περάσει στους παίκτες του. Φυσικά μέσα σε τόσο λίγες ημέρες θαύματα δεν γίνονται αλλά λίγο η αλλαγή ψυχολογίας με την έλευση του νέου προπονητή, λίγο η βελτίωση του κλίματος στα αποδυτήρια με την επιστροφή του Κουμπούρα στην ομάδα μετά τον άδικο παραγκωνισμό/διωγμό  του από τον Ντρούκερ και λίγες πραγματικές προπονήσεις με πραγματικό προπονητή είναι υπεραρκετά για να κερδίσουμε τους Γερμανούς που παρά την νίκη τους στο Παλέ δεν φοβίζουν κανέναν! Ο αγώνας ξεκινάει στις 20.30 και τηλεοπτική μετάδοση στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Για την ώρα ενημέρωση για το αν θα υπάρξει τηλεοπτική μετάδοση στην Γερμανία ώστε να το δούμε μέσο internet δεν υπάρχει. Εφόσον όμως υπάρξει όπως κάθε φορά σε ανάλογες περιπτώσεις στα σχόλια του συγκεκριμένου ποστ θα προστεθούν και τα σχετικά links. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ γερά κάνε την ολική επαναφορά!

ΥΓ. Όσο για αυτούς που εξακολουθούν να αντιδρούν στην επιλογή του Σούμποτιτς από την διοίκηση της ΚΑΕ να τους πληροφορήσω ότι σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που κυκλοφορούν ο νέος προπονητής ήρθε χωρίς χρήματα στον ΑΡΗ και μόνο σε περίπτωση που η ομάδα καταφέρει να κατακτήσει την 3η θέση στο Ελληνικό πρωτάθλημα θα πάρει 20.000

Σε ένα πραγματικά μαύρο αγωνιστικά παρασκευοσάββατο όπου η ομάδα μας κατάφερε και έχασε και στα 3 βασικά αθλήματα(και στο μπάσκετ ουσιαστικά ήττα είχαμε) όπου όπως ήταν λογικό θέλαμε 3 καθαρές νίκες το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα που ακολούθησε ήταν η ευχάριστη είδηση της απομάκρυνσης του Σαρόν Ντρούκερ και η επιστροφή ενός φίλου από τα παλιά με τις καλές και τις κακές στιγμές που έχουν σημαδέψει την καριέρα του τόσο σαν παίκτη όσο και σαν προπονητή. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς είναι και επισήμως ο νέος προπονητής του ΑΡΗ και μαζί με τον γνωστό σε όλους μας  Θανάση Παπαχατζή θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το χάλι που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς και να περισώσουν ότι μπορούν από το καταστροφικό πέρασμα του   Σαρόν Ντρούκερ.  Ο Λευτέρης Σούμποτιτς συνδύασε το όνομα του με την Αυτοκρατορία της ομάδος και αποτελούσε ένα από τα μόνιμα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας άλλα και έναν αθλητή ίνδαλμα για τους πιτσιρικάδες (όπως ήμουν και εγώ) της εποχής που μας είχε "τρελάνει" όλους με την ευστοχία του από τα 6.25 και μάλιστα από το πιο πλάγιο σημείο του τριπόντου! Σαν προπονητής έβαλε την υπογραφή στον πιο ένδοξο τίτλο της ιστορίας μας μέσα στην Προύσσα μια επιτυχία που θα μείνει ανεξίτηλη για πάντα στις καρδιές μας. Δυστυχώς στην λαμπρή του πορεία στην ομάδα μας φεύγοντας άφησε ένα μεγάλο μελανό σημείο όπου τον στιγμάτισε και τον έκανε κόκκινο πανί για την πλειοψηφία των οπαδών μας. Εκείνο το παιχνίδι με τον αδιάφορο  Πειραϊκό στην Αθήνα που μας στέρησε την έξοδο στην Ευρωλίγκα, η ομίχλη που υπήρξε γύρω από το κοουτσάρισμα του εκείνη την ημέρα  αλλά και η μεταπήδηση του στον Παναθηναϊκό ήταν κάτι που δύσκολα κάποιος ακόμη και σήμερα μπορεί να προσπεράσει έτσι απλά. Παρόλα αυτά τα χρόνια περάσανε,  η αλήθεια για το τι έγινε εκείνη την ημέρα δεν μαθεύτηκε ποτέκαι ο ΑΡΗΣ μας πέρασε από χίλια κύματα που κάνει εκείνη την μαύρη ημέρα να μοιάζει με ψεγάδι κοντά στα όσα έχουμε ζήσει συνολικά στο πλευρό του Αυτοκράτορα. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι ο δυναμικότερος σύλλογος του ΑΡΗ μας που έβαλε τα στήθια του μπροστά σε δύσκολες εποχές για την ομάδα έσπευσε να δηλώσει την αντίθεση του στην απόφαση της διοίκησης και πιο συγκεκριμένα στην επιστροφή του Λευτέρη Σούμποτιτς. Μια κίνηση που με τα δεδομένα που επικρατούν στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια μου προκαλεί τεράστια εντύπωση και απορία. Ξαφνικά το  "εμείς δεν ασκούμε διοίκηση και στηρίζουμε τις αποφάσεις της διοίκησης όποιες και αν είναι αυτές γιατί σεβόμαστε τους θεσμούς" πήγε περίπατο. Το "ο Ντρούκερ είναι ο προπονητής του ΑΡΗ και θα πρέπει να τον στηρίξουμε από την στιγμή που τον στηρίζει η διοίκηση" έγινε καπνός... Τελικά τι γίνεται σε αυτόν τον σύλλογο? Μπορεί ο οπαδός να έχει άποψη για τα πάντα? Πρέπει ή όχι να την εκφράζει δημόσια? Στηρίζουμε ή όχι τις αποφάσεις της διοίκησης Αρειανών που υπάρχει στην ΚΑΕ? Και να το πάω και λίγο πιο μακρυά το θέμα. Είναι δυνατόν ο Super 3 που εκπροσωπεί τόσες χιλιάδες μέλη σε όλη την Ελλάδα να παίρνει τόσο άμεσα αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα χωρίς κάποια έστω τυπική συζήτηση με τα μέλη του? Ή το ότι είμαι τακτοποιημένο οικονομικά μέλος του συνδέσμου(εγώ και χιλιάδες ακόμη συνΑρειανοί) εδώ και 20 χρόνια περίπου σημαίνει αυτόματα ότι συμφωνώ με όλες τις θέσεις του συνδέσμου? Και άντε ας το πάρουμε από την άλλη πλευρά ότι είναι πρόκληση, ντροπή και θέμα υπερηφάνειας η επιστροφή του Σούμποτιτς στην ομάδα τότε όλα τα προηγούμενα χρόνια όπου ζήσαμε απίστευτους εξευτελισμούς και η υπερηφάνεια μας έγινε σκουπίδι από διοικητικές αποφάσεις και υπερήφανες πωλήσεις παικτών, από προπονητές που δεν ήξεραν σε ποια ομάδα ήταν  και μας ντρόπιαζαν με την στάση τους και από παίκτες που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν εισιτήριο για να μπουν στο Παλέ γιατί δεν ακούσαμε τότε καμία κριτική? Δηλαδή ο Σούμποτιτς είναι πρόβλημα και ο Γιαννούλης που μας έκανε χειρονομίες μετά από παιχνίδι όπου η ομάδα της καρδιάς του το είχε κερδίσει στα χαρτιά δεν ήταν πρόβλημα? Όταν έπρεπε να πανηγυρίζουμε "υπερβάσεις" και να συμμεριζόμαστε την χαρά του κ.Ματζόν για την μεταγραφή του Παπανικολάου στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε θέμα υπερηφάνειας? Όταν ο ίδιος άνθρωπος στην δεύτερη του θητεία μιλούσε για 2ετή προγραμματισμό ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρωλίγκα δεν ένιωθε κανείς ντροπή? Όταν ο Σέκουλιτς έγινε ο πρώτος παίκτης που πωλήθηκε στην μέση της χρονιάς, μιας χρονιάς που κατέληξε άδοξα ήταν όλα καλά με τις αποφάσεις της διοίκησης? Για αγωνιστικούς εξευτελισμούς δεν ανοίγω κουβέντα αλλά όπως εκεί χειροκροτούσαμε και δηλώναμε παρών στα δύσκολα έτσι πρέ
πει να κάνουμε και τώρα και όχι να δίνουμε ακόμη μια αφορμή στους ήδη προβληματισμένους Αρειανούς για να μην έρθουν στο Παλέ.  Για τους πιο μικρούς σε ηλικία που δεν ζήσανε κάποια πράγματα και καταστάσεις θα θυμίσω την μαύρη στιγμή που έφυγε ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ από τον  ΑΡΗ με χιλιάδες κόσμο έξω από τα γραφεία που προσπαθούσαν να εμποδίσουν το προαποφασισμένο τέλος του μεγαλύτερου αθλητή της Ελλάδος που είχαμε την τιμή να τον έχουμε στον ΑΡΗ μας. Τότε ο Super 3 είχε στιγματιστεί με έναν άσχημο τρόπο και ένα μαύρο σύννεφο για πολλά χρόνια υπήρχε από πάνω του. Το τι ακριβώς έγινε δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να το πει με σιγουριά... για το τι ακούστηκε μπορώ να σας πω ατελείωτες ιστορίες. Παρόλα αυτά στην συνέχεια ο σύνδεσμος με την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια απέδειξε με έργα το ήθος του, τις προθέσεις του  και την αγάπη του για αυτόν τον σύλλογο και για αυτό και τον αγκάλιασε ο απλός Αρειανός, τον γιγάντωσε με την συμμετοχή του και τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο σύνδεσμο στην Ελλάδα. Εάν όλοι είχαμε μείνει σε εκείνα τα γεγονότα και δεχόμασταν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλα αυτά που κυκλοφορούσαν τότε ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα... Μπορεί κάποιοι από την διοίκηση του ΑΡΗ συστηματικά τα τελευταία χρόνια να έδωσαν μάχη για να "ξορκίσουν" το φάντασμα του Αυτοκράτορα πάνω από το Παλέ ώστε να φανούν επιτυχημένοι αλλά ο Αρειανός οπαδός έχει ανάγκη να θυμηθεί την ένδοξη ιστορία αυτού του συλλόγου και ο Λευτέρης Σούμποτιτς είτε αρέσει είτε δεν αρέσει είναι μέρος αυτής. Όλοι στο Παλέ να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε και να διεκδικήσουμε πίσω  αυτά που μας ανήκουν.

Στο ποστ που προηγήθηκε του αγώνα όπως ήταν το λογικό είχα "θέσει" ως βασικό στόχο της ομάδος μας σήμερα την καλή εμφάνιση για τον πολύ απλό λόγο ότι για τον ΑΡΗ σε αυτά τα παιχνίδια με αντιπάλους σαν τον Ηλυσιακό μέσα στο Παλέ δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα εκτός της νίκης. Δυστυχώς σήμερα αυτός ο απίστευτος προπονητής κατάφερε να διαψεύσει και αυτήν την άποψη και να αποδείξει στον κάθε Αρειανό οπαδό ότι κανένα αποτέλεσμα δεν πρέπει να το θεωρεί δεδομένο. Έτσι λοιπόν και σήμερα πραγματοποιώντας μια από τις γνωστές μετριότατες εμφανίσεις με σκαμπανεβάσματα από λεπτό σε λεπτό καταφέραμε να κάνουμε ένα ωραίο απόγευμα σε ένα δίωρο γεμάτο άγχος, αγωνία και πολλά νεύρα. Αυτοί λοιπόν οι παίκτες υπό την καθοδήγηση του Ντρούκερ κατάφεραν και αυτούς τους 1000 περίπου οπαδούς της ομάδος που έχουν απομείνει πιστοί στον Αυτοκράτορα να τους βγάλουν έξω από τα ρούχα τους και να τους κάνουν παραλίγο "μάρτυρες" άλλης μιας μαύρης σελίδας στην ιστορία του συλλόγου. Τραγελαφικές καταστάσεις στο Παλέ με άλλους να ουρλιάζουν κατά των διαιτητών, άλλοι τα είχαν με τον Φλεβαράκη, άλλοι με τους παίκτες του Ηλυσιακού που πάλευαν για την νίκη, άλλοι έβριζαν τον Ντρούκερ, άλλοι τον Χατζηβρέττα, άλλοι αγανακτισμένοι πήραν από νωρίς τον δρόμο προς στο Κλ.Βικελίδης γενικά ένα απίστευτο μπάχαλο χωρίς προηγούμενο... Και όλα αυτά σε έναν αγώνα κόντρα στην 3η ομάδα από το τέλος. Δεν νομίζω να υπήρχαν άλλα περιθώρια, ούτε αντοχές και υπομονή ώστε να ανεχτούμε άλλο αυτόν τον άνθρωπο στο τιμόνι της ομάδος. Αυτό το μπουρδέλο που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς είναι δημιούργημα του. Από τις μεταγραφές, την προετοιμασία, το "ξεσκαρτάρισμα" του ρόστερ όλα είναι έργο Ντρούκερ. Κανένας δεν μπορεί να πεισθεί ότι αυτή η κάκιστη εικόνα της ομάδος οφείλεται στους παίκτες. Κανένα επιθετικό πλάνο, τραγική διαχείριση του ρόστερ και καμία καθοδήγηση από τον πάγκο... Πραγματικά δεν πίστευα ότι θα υπήρχε προπονητής που θα με έκανε να αναπολώ τις μέρες του Χέρμπερτ και του Ματζόν. Επιτέλους όλα αυτά φτάσανε στο τέλος του και ο Ντρούκερ αποτελεί παρελθόν. Σουμποτιτς και Παπαχατζής αναμένεται να είναι το δίδυμο που θα αναλάβει σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες. Ελπίζω αυτή η κίνηση να "βγάλει" και λίγο παραπάνω πάθος από τους παίκτες μας και ανεξάρτητα από το ποιος θα κάτσει στον πάγκο την Τρίτη στην Γερμανία κόντρα στην Γκέτιγκεν να κάνουν το χρέος και να σώσουν την ελπίδα για κάτι καλό στην Ευρώπη και για να γίνει αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσουμε. Έστω και με τραγική καθυστέρηση η διοίκηση της ομάδος έκανε αυτό που έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Τα λόγια πλέον περιττεύουν και όλοι θα περιμένουμε με αγωνία να δούμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα...

Το να πει κανείς ότι το ζητούμενο σε ένα παιχνίδι μέσα στο Παλέ κόντρα στον Ηλυσιακό είναι η νίκη μάλλον ως ιεροσυλία μπορούμε να το εκλάβουμε και ελπίζω να μην έρθει ποτέ ξανά η στιγμή όπου θα αγωνιούμε για το αν θα καταφέρουμε να πάρουμε μια τέτοια νίκη(προφανώς για την σωτηρία της ομάδος) μέσα στην έδρα μας. Με δεδομένο λοιπόν ότι η νίκη πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας είναι δική μας αυτό που περιμένουμε όλοι όσοι βρεθούμε αύριο το απόγευμα στο Παλέ είναι να δούμε μια καλή εμφάνιση από τους παίκτες μας αλλά και από τον προπονητή μας που όσο και αν θέλουν να το αρνούνται κάποιοι φέρει με διαφορά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κάκιστη εικόνα του φετινού ΑΡΗ. Σίγουρα το πάθος, η αποφασιστικότητα και γενικότερα η διάθεση των παικτών μας παίζει καθοριστικό ρόλο αλλά όταν βλέπεις την ανυπαρξία επιθετικού πλάνου, τις αργές αντιδράσεις από τον πάγκο αλλά και την κακή συνήθεια να ξεχνιούνται συχνά πυκνά σημαντικοί παίκτες στον πάγκο τότε σίγουρα η προσωπική απόδοση κάθε παίκτη περνάει σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί να πήραμε την νίκη με τον Παναθηναϊκό και να είδαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο έναν ΑΡΗ ψυχωμένο που έτρωγε σίδερα στην άμυνα και "το πίστευε" στην επίθεση αλλά εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές δεν γίνεται εμφανίσεις σαν τις προχθεσινές να μας αφήνουν ικανοποιημένους. Ακόμη και με την άμυνα που ήταν εμφανώς βελτιωμένη και την πολύ καλή ομαδική δουλειά στα ριμπάουντ(παρά την απουσία του Τάκερ) αυτό που συμβαίνει στην επίθεση είναι κάτι το εξωπραγματικό που προσβάλλει πρώτα τον ΑΡΗ που δίδαξε το μπάσκετ σε αυτήν την χώρα και κατά συνέπεια και τον Ντρούκερ που είναι ο εμπνευστής αυτού του άναρχου στυλ παιχνιδιού. Χαρακτηριστικό της αναρχίας που χαρακτηρίζει τις επιθετικές μας προσπάθειες είναι ότι ενώ δεν υπήρχε πλάνο υπήρχε ξεκάθαρη οδηγία να οδηγήσουν το παιχνίδι σε αργό ρυθμό με αποτέλεσμα να μας μείνει αρκετές φορές η μπάλα στα χέρια ή να οδηγηθούμε σε τραγικά σουτ της απελπισίας στην λήξη του χρόνου. Σε όλα αυτά περιμένουμε να δούμε έστω ένα κλικ ότι κάτι πάει να διορθωθεί, ότι κάτι πάει να αλλάξει. Και θα το ξαναγράψω για όποιον δεν καταλαβαίνει και θεωρεί κάθε σχόλιο κατά προπονητή, παίκτη ή  διοικητικού παράγοντα κακοπροαίρετο ότι είναι ευχή όλων μας κάθε επιλογή και κάθε πρόσωπο που σχετίζεται με τον σύλλογο μας να είναι άκρως επιτυχημένο μιας και η επιτυχία του λογικά συμβαδίζει με την επιτυχία του ΑΡΗ μας. Έτσι λοιπόν από την στιγμή που ο Ντρούκερ εξακολουθεί να αποτελεί τον προπονητή της ομάδος μας ευελπιστούμε να τον δούμε να βελτιώνει την εικόνα της ομάδος, να παρουσιάζει επιτέλους αξιόλογο έργο και να οδηγήσει τελικά τον ΑΡΗ μας σε επιτυχίες που τις έχουμε τόσο ανάγκη. Μέχρι να δούμε έστω και λίγο κάτι από τα παραπάνω  τα "κακώς κείμενα" θα τα αναφέρουμε και δεν θα τα σπρώχνουμε κάτω από το χαλάκι όπως γίνεται εδώ και χρόνια στα διοικητικά της ΚΑΕ ΑΡΗΣ γιατί πολύ απλά δεν οδηγεί πουθενά. Λογικά ο Τάκερ θα επιστρέψει αλλά ο Μπράουν μάλλον θα προστατευτεί ώστε να είναι απολύτως έτοιμος για το καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν την ερχόμενη εβδομάδα. Από την άλλη ο  Ηλυσιακός αν και μας έβγαλε την ψυχή στην αναμέτρηση του Α γύρου και στο τελευταία του καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στον Ηρακλή διέλυσε κυριολεκτικά τον αντίπαλο του δεν νομίζω ότι μπορεί να απειλήσει ουσιαστικά τον σοβαρό ΑΡΗ.   Ο αγώνας θα ξεκινήσει στις 16.00 και σε συνδυασμό με το ποδοσφαιρικό παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό στις 19.30 αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για ένα άκρως κιτρινόμαυρο Σάββατο που θα ξεκινήσει από νωρίς στον μπασκετικό ναό και καταλήξει μέχρι αργά στον ποδοσφαιρικό μας ναό. Και επειδή έχουμε καιρό να χαρούμε νίκες παντού το Σάββατο είναι μια καλή ευκαιρία να πάρουμε νίκες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ(και βόλλεϋ σήμερα κόντρα στους ακατανόμαστους) ώστε το Σαββατόβραδο μας να είναι super!!!! VAMOS ARIANARA εκδίκηση και ντου και νίκες παντού!

Μέσα στο σχεδόν άδειο Αλεξάνδρειο Μέλανθρο η ομάδα μας κατάφερε επιτέλους και πήρε την νίκη απέναντι στον Παναθηναϊκό και έσπασε έτσι το αρνητικό σερί που είχε απέναντι στην ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Όσο και αν θα θέλαμε αυτή η νίκη να ισοδυναμούσε και με πρόκριση στο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δυστυχώς η τραγική μας παρουσία στο ΟΑΚΑ  δεν άφησε και πολλά περιθώρια για κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά κάθε νίκη έχει την δική της αξία και ιδίως όταν είναι απέναντι σε αυτήν την μισητή ομάδα που φέρει ίσως την μεγαλύτερη ευθύνη για την καταστροφή του Ελληνικού μπάσκετ τότε μόνο χαρούμενοι θα πρέπει να είμαστε με το σημερινό αποτέλεσμα. Αν κανείς πιστεύει ότι λόγο της  μεγάλης διαφοράς του πρώτου αγώνα ο Παναθηναϊκός κατέβηκε αδιάφορος και ο Ομπράντοβιτς δοκίμασε "σχήματα" και έδωσε ευκαιρίες στις "ρεζέρβες" μάλλον είναι γελασμένος. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε σχεδόν πάνοπλος και μάλιστα τα βασικά του όπλα(Διαμαντίδης, Μπατίστ, Νίκολας, Τσαρτσαρής) αγωνίστηκαν σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Σε αντίθεση βέβαια με εμάς όπου όπως ήταν από πριν γνωστό δεν αγωνίστηκαν 2 από τους κορυφαίους παίκτες της ομάδος μας και αναγκαστικά οι Τάκερ και Μπράουν έμειναν παρέα με τον Βεργίνη στην 2η σειρά στα επίσημα να ζουν το παιχνίδι με το δικό τους τρόπο. Τώρα βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο η ομάδα μας δεν έπιασε καμιά σπουδαία απόδοση και ούτε έδειξε κάποιο ξεχωριστό πρόσωπο. Μοναδική διαφορά που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα ήταν η προσήλωση στην άμυνα όπου παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι όπως και στα ριμπάουντ όπου έγινε εξαιρετική ομαδική δουλειά. Κατά τα άλλα το επιθετικό μας πρόσωπο για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν τραγικό. Χωρίς σύστημα, μόνο προσωπικές ενέργειες και μακρινά σουτ και πολλές επιθέσεις όπου μας έμενε η μπάλα στα χέρια... Αξιοσημείωτο στο οποίο θα πρέπει να μείνουμε είναι ότι για πρώτη φορά φέτος είδαμε στο φινάλε της αναμέτρησης πάθος από τους παίκτες μας και με πρωταγωνιστή τον Ταπούτο που έπραξε σαν αρχηγός και "έβαλε" τον Διαμαντίδη στην θέση του επιτέλους είδαμε έστω και προς στιγμή τους παίκτες του ΑΡΗ να "μάχονται" και να μην αφήνονται απλά στις διαθέσεις του κάθε αντιπάλου και στου κάθε διαιτητή. Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο η διαιτησία έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο ή μάλλον για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους σε αντίθεση με την πλειοψηφία των αγώνων κόντρα στον Παναθηναϊκό σήμερα ΔΕΝ προσπάθησαν να προστατέψουν τους "εκατομμυριούχους" και τους άφησαν να παλέψουν μόνοι τους και ως γνωστό αυτή η ομάδα χωρίς την προστασία από τα κοράκια είναι για κλάματα... Βέβαια δεν είμαστε και τόσο αφελείς για να μιλήσουμε για καλή διαιτησία μιας και η ΚΕΔ και τα πιόνια της ξέρει πολύ καλά τι κάνει και πότε σφυρίζει σωστά και πότε όχι. Εαν οι διαιτητές τα τελευταία 20 χρόνια μας σφύριζαν όπως σήμερα κόντρα στον ΠΑΟ και τον ΟΣΦΠ τότε σίγουρα θα είχαμε κατακτήσει τουλάχιστον 3 ακόμη τρόπαια και θα είχαμε βρεθεί σε άλλους τόσους τελικούς. Εάν λοιπόν οι διαιτητές σήμερα ήταν καλοί θα ήθελα πάρα πολύ να δω τους ίδιους και στις 19 Μαρτίου στον αγώνα πρωταθλήματος για να δούμε εάν θα σφυρίξουν και πάλι το ίδιο. Να διαπιστώσουμε εάν είναι εφικτό σε έναν αγώνα ιδιαίτερης σημασίας(μιας και κρίνεται η πρώτη θέση για τον Παναθηναϊκό) κόντρα στην συγκεκριμένη ομάδα να χρεωθούν οι αντίπαλοι με περισσότερα φάουλ, να σουτάρουμε περισσότερες βολές και οι ψηλοί μας να μην φορτωθούν με φάουλ από το πρώτο 5λεπτο  του αγώνα... Επίσης καλό είναι κάποια στιγμή τόσο οι διαιτητές όσο και όλο αυτό το δημοσιογραφικό κατεστημένο που κάποιους τους έχει στο απυρόβλητο και τους παρουσιάζουν πάντα "κούκλους" να σταματήσουν να τους καλύπτουν και να προσπαθήσουν να τους συνετίσουν. Όλοι γνωρίζουμε την αξία του Διαμαντίδη σαν παίκτη και όλοι γνωρίζουμε το ήθος που τον χαρακτήριζε στο ξεκίνημα της καριέρας του και σαν παίκτης του Ηρακλή που τον έμαθε ολόκληρη η Ελλάδα. Αυτή η προκλητική αλλαγή συμπεριφοράς με τις πλάτες των Γιαννακοπουλέων εκτός του οτι δεν τιμάει τον ίδιο τον αθλητή προσβάλλει όλο το οικοδόμημα του μπάσκετ. Καλώς ή κακώς αθλητές σαν τον Διαμαντίδη που φοράνε κιόλας το εθνόσημο αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά και δεν νομίζω κανείς να θέλει το παιδί να γαλουχείται σε αντιαθλητικούς τρόπους παιχνιδιού, σε ψευτομαγκιές, σε ανούσιες διαμαρτυρίες και γενικότερα σε μια υπεροπτική συμπεριφορά χωρίς ίχνος σεβασμού σε κανέναν. Μπράβο στον Ταπούτο για την ενέργεια του κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το κ@@οπαίδι ότι πρέπει να μάθει να σέβεται τους συναθλητές του όπως και να δέχεται και τ
ην ήττα.    Δεν ξέρω εάν σήμερα έγινε τελικά αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης στον αγώνα και ούτε καν με ενδιαφέρει. Όπως και δεν με ενδιαφέρει που πήραμε αυτήν την νίκη σήμερα. Εάν θέλουν να αποδείξουν κάτι αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής ας πάρουν τις νίκες που πρέπει να πάρουν σε Ελλάδα και Ευρώπη και όταν σε 1 μήνα περίπου ξανασυναντήσουν τον πρωταθλητή Ελλάδος στο κατάμεστο ευελπιστώ Παλέ τότε να δείξουν τι αξίζουν. Ως τότε υπομονή και επιμονή από όλους μας.

Ποιος θα φανταζόταν ότι ο Αυτοκράτορας του Ελληνικού αθλητισμού που δίδαξε σε ολόκληρη την Ελλάδα αυτό το άθλημα που λατρεύουμε θα έφτανε στο σημείο  να αγωνίζεται στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος με αντίπαλο μια εξίσου μεγάλη ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός και το ζητούμενο της αναμέτρησης δεν θα έχει καμία σχέση με το τελικό αποτέλεσμα και φυσικά με την πρόκριση στον τελικό. Η απαράδεκτη εμφάνιση της ομάδος στο Β ημίχρονο της αναμέτρησης όπου εγκατέλειψε το παιχνίδι σε συνδυασμό με την γνωστή εις βάρος μας σφαγιαστική διαιτησία που έχει πάντα σύμμαχο η ομάδα του ΠΑΟ και του ΟΣΦΠ (και προσφάτως είδαμε ακόμη και τον μπαογκ!!!) οδήγησαν σε μια διαφορά 29 πόντων υπέρ των αντιπάλων μας που κάνει αυτήν την αναμέτρηση τυπική διαδικασία. Φυσικά στον αθλητισμό όλα γίνονται αλλά το θέμα είναι από ποιόν. Υπάρχουν παιχνίδια ιστορικά όπου έχουν ανατραπεί μεγάλες διαφορές κόντρα σε μεγάλους αντιπάλους αλλά με μια τεράστια διαφορά. Αυτές οι ομάδες είχαν παίκτες μαχητές και προπονητές ηγέτες όπου η λέξη ήττα δεν άνηκε στο καθημερινό λεξιλόγιο τους. Όταν όμως έχεις στον πάγκο έναν προπονητή σαν τον Ντρούκερ που έχει το θράσος να δηλώνει ότι η παρουσία του στην ομάδα είναι θετική παρά τους διασυρμούς και τις εντός έδρας ήττες από Περιστέρι και Πανιώνιο(η ήττα από την Γκέτιγκεν έγινε μετά από αυτές τις δηλώσεις) και δεν ντρέπεται για την εικόνα που παρουσιάζει το σύνολο που προπονεί τότε μου φαίνεται λογικό και οι παίκτες να έχουν ανάλογη νοοτροπία και να την βγάζουν και μέσα στο γήπεδο. Εάν λοιπόν στο τελικό σκορ της πρώτης αναμέτρησης προσθέσουμε και την αναμενόμενη απουσία των Μπράουν και Τάκερ τότε μιλάμε για ένα πολύ ξεχωριστό παιχνίδι που ειλικρινά δυσκολεύομαι να βρω την κατάλληλη "οπτική γωνία" για να το παρακολουθήσω. Έτσι λοιπόν που τα κατάφεραν παίκτες και προπονητής στο επίκεντρο της σημερινής αναμέτρησης λογικά θα είναι το πιθανό αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης κόσμου στο γήπεδο σε επίσημο αγώνα της αγαπημένης μας ομάδος. Δεν ξέρω αν όσοι βρεθούμε στο γήπεδο το κάνουμε κάπως πεισματικά, σαν κατάθεση ψυχής ή σαν απόδειξη Αρειανοσύνης προς τους εαυτούς μας  αλλά και προς στους υπόλοιπους συνΑρειανούς που συνειδητά έχουν γυρίσει την πλάτη στην "ναυαρχίδα¨του συλλόγου που λατρεύουμε αλλά ομολογώ ότι θα αισθανθούμε και λίγο μαζόχες. Δυσκολεύομαι να παρακινήσω οποιονδήποτε να έρθει σήμερα στο Παλέ και αυτό είναι επίτευγμα του Ντρούκερ και της "κομπανίας" του. Μοναδική παρηγοριά σε όλους εμάς που θα βρεθούμε στο Παλέ είναι ότι σήμερα το ψυχοβασανιστήριο το επιλέγουμε από μόνοι μας και δεν θα περιμένουμε από τον Ντρούκερ και την παρέα του να μας προσφέρουν άλλο ένα σκωτσέζικο ντους...

Και πάνω στον ενθουσιασμό για τον τρόπο αντίδρασης της ΚΑΕ ΑΡΗΣ στα όσα τραγελαφικά διαδραματίστηκαν στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας με θύμα την ομάδα μας άρχισαν να βγαίνουν προς τα έξω οι προθέσεις των μελών του Δ.Σ. της ΚΑΕ και των μελών της ΣΑΡΙΣΑΣ και όπως όλα δείχνουν το σενάριο της διοίκησης πρωτοδικείου φαντάζει πολύ πιθανό. Αν και γενικότερα όταν μιλάμε για διοίκηση πρωτοδικείου στο μυαλό μας έχουμε μια άσχημη κατάσταση αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης πολλών ετών στα αθλητικά σωματεία είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Με απλά λόγια η διοίκηση πρωτοδικείου είναι υπεύθυνη αποκλειστικά για την δική της χρήση και όλες οι προηγούμενες οφειλές κατά κάποιο τρόπο παγώνουν ή ακόμη καλύτερα "επιστρέφουν" στους μετόχους και ξεκινάει μια σειρά από ελεγκτικούς μηχανισμούς ώστε να βρεθούν οι υπεύθυνοι της κακοδιαχείρισης και να ξεκινήσει μια άλλη διαδικασία.  Έτσι λοιπόν ουσιαστικά αυτό που θα έχει ως αποτέλεσμα η λύση του πρωτοδικείου για την ομάδα μας θα είναι η απελευθέρωση των ανθρώπων της ΣΑΡΙΣΑ από προηγούμενες οφειλές και κατά συνέπεια η απόλυτη αφοσίωση στα προβλήματα της φετινής σεζόν κάτι που μόνο ως θετικό μπορεί να το εκλάβει κάποιος. Τώρα βέβαια έρχεται και η λογική απορία όλων στο γιατί δεν έγινε από το καλοκαίρι αυτή η διαδικασία ώστε να πιέσει με αυτόν τον τρόπο η ΣΑΡΙΣΑ τους μετόχους να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους  και να ξεκινούσε την προσπάθεια της από το μηδέν. Εδώ λοιπόν εστιάζεται όλο το πρόβλημα στα διοικητικά της ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Ο καθαρός απο χρέη ΑΡΗΣ πέρασε απο τα χέρια των οπαδών στα χέρια των ανθρώπων της ΓΕΝΕΣΙΣ οι οποίοι κατάφεραν να τον επαναφέρουν αγωνιστικά σε υψηλά επίπεδα χωρίς οικονομικά ανοίγματα και οι οποίοι παρέδωσαν με την σειρά τους την ομάδα σε καλή κατάσταση (αγωνιστική και οικονομική) στον Θ.,Τζεβελέκη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις προθέσεις του πρώην προέδρου της ΚΑΕ αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί μιας και οι ομάδες σε αντίθεση με τις εταιρίες δεν έχουν αρχή και τέλος αλλά μόνο αρχή και συνέχεια με τα πάνω και τα κάτω της. Δυστυχώς όπως είναι φανερό ο πρώην πρόεδρος της ΚΑΕ και βασικός μέτοχος άφησε κάποιες τρύπες στην ΚΑΕ τις οποίες υποσχέθηκε ότι θα καλύψει χωρίς όμως μέχρι και σήμερα να το κάνει. Άξιο συμπαραστάτη στην όλη του στάση έχει εδώ και καιρό τον συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των διοικήσεων από την ρύθμιση των χρεών και μετά τον Γ.Δαμιανίδη. Ο νυν πρόεδρος της ΚΑΕ σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τον σύλλογο σε μια οικονομική ισορροπία εφάρμοσε το ανεπανάληπτο, μοναδικό, εκπληκτικό για διοίκηση ομάδος "άλλοι φεύγουν άλλοι έρχονται, αυτοί που έρχονται καλύπτουν κάποια χρέη από τους προηγούμενους και όταν φεύγουν αφήνουν κάποια χρέη για τους επόμενους"... Ο παραπάνω εντυπωσιακός τρόπος λειτουργίας είναι το πόρισμα της τελευταίας  συνέντευξης του Γ.Δαμιανίδη στον ARIS FM 92.8 που μας άφησε όλους με ανοικτό το στόμα εκτός φυσικά από τον δημοσιογράφο που έκανε τις ερωτήσεις όπου απλά το προσπέρασε. Έτσι λοιπόν με το πέρασμα του χρόνου, την αγωνιστική πτώση της ομάδος και όλου του αθλήματος γενικότερα ήρθε και η  συρρίκνωση των εσόδων με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο όπου τα μέλη της ΣΑΡΙΣΑΣ αδυνατούν να καλύψουν τα χρέη των προηγούμενων την ίδια στιγμή που όταν ήρθαν να αναλάβουν πήραν τις υποσχέσεις από τους "προηγούμενους" και τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Γ.Δαμιανίδη ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά(όπως κάθε χρόνο) κάτι που φυσικά δεν έγινε.  Ως εδώ  αν και όλα μοιάζουν ξεκάθαρα υπάρχει ένα τεράστιο σύννεφο ομίχλης γύρω από τον πρόεδρο της ΚΑΕ  Γ.Δαμιανίδη ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν θέλει διοίκηση πρωτοδικείου γιατί θα μπλέξει σε μια τεράστια νομική προσωπική περιπέτεια μιας και είχε αναγκαστεί να "υποθηκεύσει" προσωπικά περιουσιακά στοιχεία  ώστε να εξασφαλίσει η ομάδα μας το πιστοποιητικό συμμετοχής χωρίς κανένα πρόβλημα. Αξιέπαινη από την μια η ενέργεια του Γ.Δαμιανίδη για το καλό της ομάδος όταν υπήρχε σημαντικό πρόβλημα "περίεργη" από την άλλη μιας και αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους που μπορεί ένας άνθρωπος να διατηρεί εδώ και χρόνια μια κατάσταση που όχι μόνο όπως ήταν αναμενόμενο οδηγεί σε αδιέξοδο αλλά εμπλέκει και τον ίδιο και του δημιουργεί προβλήματα σε προσωπικό επίπεδο λόγο της "δέσμευσης" μέρους της περιούσιας τους. Εδώ λοιπόν παρόλο που δεν μου αρέσουν αυτά και ούτε τα ασπάζομαι  κολλάνε όλα τα σενάρια λασπολογίας προς το πρόσωπο του Γ.Δαμιανίδη που κατά καιρούς βγαίνουν διστακτικά προς την επιφάνεια τόσο για ύποπτα παιχνίδια με μάνατζερ και μεταγραφές όσο και για δημόσιες σχέσεις με προσωπικό όφελ
ος. Μάλιστα όσο αφορά το κομμάτι των "δημοσίων σχέσεων" εάν αληθεύουν οι φήμες για το περιεχόμενο της ένστασης για το παιχνίδι με τον συμπολίτη τότε το συγκεκριμένο σενάριο ίσως και να έχει κάποια βάση. Σύμφωνα πάντα με μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες(μιας και μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι γνωρίζουν 100%)  η ένσταση του ΑΡΗ αφορά ΜΟΝΟ τον αριθμό των θεατών στο γήπεδο και όχι άλλες ξεκάθαρες παραβάσεις όσο αφορά τα εξής : 1) Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος δεν είχε συμπεριληφθεί όπως έπρεπε στα 50 άτομα(μαζί με τα μέλη της ομάδος) που είχαν δικαίωμα να παραβρεθούν στο κεκλεισμένων των θυρών αγώνα, 2) Στο ξεκάθαρο λάθος της γραμματείας για τα φάουλ του Χατζηβρέττα, 3) Στην μη σωστή εφαρμογή των κανονισμών σε ότι αφορά την αποβολή με ντισκουαλιφιέ στον Παπαδόπουλο για το αντιαθλητικό χτύπημα αλλά και για την τεχνική ποινή που δέχθηκε ο Β.Βουρτζούμης στο ημίχρονο της αναμέτρησης στην προσπάθεια του να κάνει ένσταση όπως είχε ενημερώσει τους διαιτητές από την αρχή του αγώνα. Με λίγα λόγια υπάρχουν ευθύνες που έχει ο συμπολίτης, ευθύνες που έχει η ΚΕΔ και ευθύνες που έχει ο ΕΣΑΚΕ αλλά από ότι φαίνεται η ένσταση της ομάδος στοχεύει σχεδόν αποκλειστικά στις ευθύνες του συμπολίτη. Δυσκολεύομαι να καταλάβω αυτήν την στάση αλλά ευελπιστώ το νομικό τμήμα της ΚΑΕ να έχει κάνει και να προσπαθήσει από εδώ και πέρα να κάνει ότι είναι δυνατόν ώστε η ομάδα μας να δικαιωθεί. Το δίκιο είναι 100% με το μέρος μας αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Άλλωστε ποιος μπορεί να ξεχάσει την νίκη του μπαογκ με 20-0 σε αγώνα στα πλέιοφς για την χρησιμοποίηση των Αγγελίδη και Μιούρσεπ για "ντοπάρισμα" σε μια υπόθεση όπου νομικά το δίκιο ήταν με το μέρος μας μιας και η απόφαση δεν είχε κοινοποιηθεί επίσημα προς την ομάδα μας όπως έπρεπε πριν την διεξαγωγή του αγώνα και η ομάδα του μπάογκ "κέρδισε" το παιχνίδι με  βάση το ηθικό κομμάτι της υπόθεσης και τα αποκόμματα εφημερίδων που παρουσίασε στον αθλητικό δικαστή... Εάν λοιπόν η διοίκηση της ΚΑΕ ψάχνει ένα τρόπο να αποδείξει στον κόσμο της ομάδος ότι έχει "τσαγανό" και παλεύει για να κρατήσει την σημαία του συλλόγου ψηλά ας κυνηγήσει την υπόθεση με όλες τις δυνάμεις της!