Την εμφάνιση του πρώτου αγώνα κόντρα στην Στρασμπούργκ μέσα στο Nick Galis Hall θέλει να επαναλάβει η ομάδα μας σήμερα το απόγευμα απέναντι στην Βιλερμπάν για να κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την πρόκριση στην επόμενη φάση. Ο ΑΡΗΣ μας θα παραταχθεί χωρίς τον Ντραγκίσεβιτς απέναντι σε μια καλή ομάδα όπως είναι η Βιλερμπάν που όμως είναι μέσα στις δυνατότητες μας και αν εκμεταλλευτούμε την έδρα μας μπορούμε να πάρουμε την πρόκριση.

Η Βιλερμπάν μπορεί οι ειδικοί να λένε ότι πρόκειται για διαφορετικού στυλ ομάδα σε σχέση με την Στρασμπουργκ αλλά ως Γαλλική ομάδα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά που έχουν όλες οι Γαλλικές ομάδες. Παίκτες με πλούσια αθλητικά προσόντα που προσπαθούν συνήθως με ανορθόδοξους τρόπους σε γρήγορο τέμπο να χτυπήσουν τους αντιπάλους τους. Ένα άναρχο στυλ που σε γενικές γραμμές μας ταιριάζει πιο πολύ από ότι ο χαμηλός ρυθμός και οι οργανωμένες επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένες άμυνες. Βέβαια όπως φάνηκε στο τελευταίο μας Ευρωπαϊκό παιχνίδι η συγκέντρωση είναι το νούμερο ένα απαιτούμενο ώστε να μην παρασυρθείς και ξαφνικά με συνοπτικές διαδικασίες βρεθείς στον άχαρο ρόλο να κυνηγάς στο σκορ. Η απουσία του Ντραγκίσεβιτς είναι ένα πλήγμα αλλά με βάση τον τρόπο που διαχειρίζεται το ρόστερ ο κόουτς ίσως και να λειτουργήσει ευεργετικά για την ομάδα μιας και το ανούσιο ροτέισον που δεν αφήνεις τους παίκτες να βρουν ρυθμό ως ένα σημείο θα περιοριστεί. Δυνατή άμυνα, ενέργεια σε όλες τις φάσεις και συγκέντρωση για 40' είναι η συνταγή για την σημερινή νίκη που αν έρθει και με μια καλή διαφορά θα είναι θετικό. 

Τα χθεσινά αποτελέσματα στο Basketball Champions League έδωσαν τροφή για πολλά συμπεράσματα. Οι μη απαιτητικοί συνΑρειανοί μας που αρέσκονται να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα θα έμειναν στην δύσκολη νίκη της ΑΕΚ επί της Μονακό... Οι υπόλοιποι πάντως βλέποντας την νίκη του μπάογκ επί μιας πολύ δυνατής ομάδας(όπως μας την παρουσιάζουν)  αλλά και τα άλλα αποτελέσματα φθάνουμε στο συμπέρασμα που λέγαμε εξαρχής. Ο ΑΡΗΣ σε αυτή την διοργάνωση δεν γίνεται να έχει άλλο στόχο πέρα από την κορυφή. Champions League ή Milko Cup ελάχιστη σημασία έχει... Εδώ αγωνιζόμαστε, οι αντίπαλοι μας είναι της ίδιας δυναμικής με εμάς και θα πρέπει να εξαντλήσουμε τις πιθανότητες μας για να κατακτήσουμε την κούπα. ΠΑΜΕ ΡΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Όσο για τις δηλώσεις του Ν.Λάσκαρη μόνο αδιάφορους δεν μας άφησαν και πολύ σύντομα θα ασχοληθούμε.

Επιστροφή στις νίκες για την αγαπημένη μας ομάδα που επικράτησε του Κοροιβου Αμαλιάδας με 100-79 σε ένα παιχνίδι που εξελίχθηκε πολύ πιο δύσκολα από όσο δείχνει το τελικό σκορ. Η πολύ καλή εμφάνιση του Γιάνκοβιτς αλλά και οι βοήθειες που έδωσαν οι Κάμινγκς, Ντραγκίσεβιτς και Τζάκσον έκαναν τη διαφορά και ο ΑΡΗΣ μας ξαναεπέστρεψε την 4η θέση. Το τρίποντο του Ζάρα λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης ξόρκισε το φάντασμα της κατοστάρας που είχε εξελιχθεί σε σήριαλ σε προηγούμενα παιχνίδια.

Μια από τις γνωστές αλλοπράσαλες εμφανίσεις του ΑΡΗ μας είδαμε και σήμερα μέχρι τις αρχές του Β ημίχρονου με τίποτα σχεδόν να μην λειτουργεί σωστά. Η δυσκολία με την οποία περνούσαμε το κέντρο και τα πολλά λάθη ήταν το βασικό χαρακτηριστικό μας. Κάτι που σε συνδυασμό με την εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας είχε ως αποτέλεσμα να βρεθούμε μέχρι και με 5 πόντους πίσω στα πρώτα λεπτά της 3ης περιόδου. Σε εκείνο το σημείο γύρισε ο διακόπτης και είδαμε έναν εντελώς διαφορετικό ΑΡΗ μέχρι το τέλος της αναμέτρησης. Η άμυνα έγινε πολύ πιο σκληρή και αποτελεσματική ενώ στην επίθεση οι παίκτες μας με κάθε ευκαιρία χτυπούσαν κοντά στο καλάθι. Τζάκσον και Σίμτακ είχαν ουσία στο παιχνίδι τους, έλεγξαν τα ριμπάουντ και έδωσαν την ευκαιρία στην ομάδα να αντεπιτεθεί. Ο Γιάνκοβιτς με 21 πόντους(8 στα 8 δίποντα) ήταν ο παίκτης που αναζητούσαμε εδώ και πολλές αγωνιστικές, ο Κάμινγκ άρχιζε να βάζει την μπάλα στο καλάθι, ο Ντραγκίσεβιτς άφησε τα τρίποντα και σκόραρε από κοντά και κάπως έτσι το -5 έγινε +21. Το τρίποντο του Ζάρα που οδήγησε στην κατοστάρα πρόσφερε χαμόγελα στον σκασμένο κόσμο που βρέθηκε σήμερα στο Παλέ παρά την όποια πίκρα του...

Πέρασε και αυτό το παιχνίδι αφήνοντας μας για ακόμη μια φορά ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μια η ικανοποίηση για τη νίκη και την εμφάνιση της ομάδος για περίπου 15' και προβληματισμός για αυτά που είδαμε για σχεδόν 25΄. Το ξέσπασμα του Δ.Πρίφτη στην συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το παιχνίδι και για όσους "διαβάζουν" πέρα από τους τίτλους φανερώνει και γιατί τραβάει αυτά που τραβάει αυτή η ομάδα και ο κόσμος της. Έλειψη ρεαλισμού, μιζέρια και γκρίνια βλέπει ο Δ.Πρίφτης στον κόσμο του ΑΡΗ ενώ πήρε την ευθύνη(στα λόγια) πάνω του για ότι συμβαίνει φέτος. Προφανώς ο κόουτς δυσκολεύεται να κατανοήσει πως φαίνεται στον κόσμο του ΑΡΗ το να πανηγυρίζεις την 4η θέση στην Basket League των τεσσάρων ομάδων, την  "σφαίρα του έξτρα" στην Ευρώπη, την συμμετοχή στον τελικό με ένα δύσκολο παιχνίδι μέσα στην έδρα σου και την απονομή των μεταλίων για αυτή τη συμμετοχή... Ενώ ο ρεαλισμός λέει ότι όταν το καλοκαίρι με το καλό χωρίσουν οι δρόμοι ΑΡΗ - Πρίφτη, ο κόουτς έχοντας πλέον εμπλουτίσει το βιογραφικό του με τίτλους όπως το coach of the year, το μετάλιο της συμμετοχής στον τελικό και πολύτιμες εμπειρίες από την Ευρώπη όντας στην "ηλεκτρική καρέκλα" μιας μεγάλης ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ θα μπορέσει με ευκολία να συνεχίσει την σταδιοδρομία έχοντας κάνει ένα σπουδαίο βήμα στην καριέρα του. Αντιθέτως ο ΑΡΗΣ μας θα μαζεύει τα κομμάτια του και θα ξαναπροσπαθεί να χτίσει από το μηδέν έχοντας κάνει τουλάχιστον ένα βήμα πίσω...

ΥΓ. Μπράβο σε όλους όσους έπνιξαν την πίκρα τους και ήρθαν σήμερα στο γήπεδο!

ΥΓ2. Από τώρα τρέμουμε για την επόμενη σεζόν και τα "αντίποινα" στην Αμαλιάδα για τους 100 πόντους που τους ρίξαμε στο κεφάλι...

ΥΓ3. Ενδιαφέρον στατιστικό που θα μπορούσε να τσεκάρει η ΚΑΕ είναι το πόσοι από αυτούς που τους δόθηκαν εισιτήρια για τον τελικό ήρθαν και σήμερα... έτσι για την επιβεβαίωση.

Μετά τον μεγάλο χαμένο τελικό και την "θριαμβευτική" πρόκριση επί της Γαλλικής Στρασμπούργκ στην Ευρώπη, η ομάδα μας συνεχίζει την προσπάθεια της στο πρωτάθλημα. Εκεί που θα επιδιώξει να πάρει όσο πιο εύκολα μπορεί τη νίκη απέναντι στον Κόροιβο Αμαλιάδας  και σε συνδυασμό με τα δύσκολα παιχνίδια που έχουν οι "συγκάτοικοι" του στην βαθμολογία να μείνει μόνος 4ος... αν αυτό έχει κάποια σημασία για τον ΑΡΗ όπως τον μάθαμε από μικροί...

Ο Κόροιβος μπορεί εκτός έδρας να αποτελεί τον εφιάλτη των τελευταίων χρόνων και ακόμη και φέτος να έπρεπε να γίνουν τα αδύνατα δυνατά για να κερδίσουμε στην Αμαλιάδα αλλά μέσα στην έδρα μας δεν έχει καμία τύχη. Το ζητούμενο όμως σήμερα όπως και σε κάθε εύκολο παιχνίδι είναι να δούμε έστω και ένα διστακτικό βήμα βελτίωσης. Βήμα βελτίωσης που δεν θα έχει να κάνει με το πόσα τρίποντα θα βρουν σήμερα τον στόχο αλλά με το αν αυτή η ομάδα θα αρχίσει έστω και τέλη Φεβρουαρίου να θυμίζει επαγγελματική ομάδα. Η απουσία του Γκόρνον περιπλέκει για ακόμη μια φορά τα πράγματα αλλά το ιατρικό ιστορικό ενός αθλητή είναι κάτι που θα έπρεπε μετά από όσα βιώνουμε την φετινή χρονιά να το λαμβάνει υπόψιν του ο Δ.Πρίφτης αλλά και όλοι όσοι βοηθάνε στην επιλογή παικτών. Πέρα όμως από τον Γκόρντον θα πρέπει επιτέλους να δούμε και τον κόουτς αυτά τα "πρέπει" και την "δουλειά"  που αναφέρει στις συνεντεύξεις τύπου να τα δούμε να εφαρμόζονται. Διαφορετικά απλά θα περιμένουμε μοιρολατρικά να ολοκληρωθεί η χρονιά βλέποντας έναν τους όποιους στόχους είχαμε(και φοβόμασταν να κατονομάσουμε) να χάνονται με τον πιο άσχημο τρόπο.

Ο σημερινός αγώνας στο Παλέ έχει ακόμη μια ιδιαιτερότητα μιας και είναι το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά τον τελικό όπου η απογοήτευση για την εικόνα της ομάδος αλλά και τον τρόπο που χειρίστηκε η ΚΑΕ το θέμα με τα εισιτήρια δεν έχει ξεχαστεί. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον στατιστικό να δούμε μετά το σημερινό παιχνίδι πόσοι από τους τυχερούς που βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο Παλέ ως πιο  "εκλεκτοί" οπαδοί από αυτούς που αποδεδειγμένα στηρίζουν τον μπασκετικό ΑΡΗ θα κάνουν τον κόπο να έρθουν και σε αυτό το αδιάφορο παιχνίδι για να στηρίξουν τον Αυτοκράτορα. Η ανακοίνωση για δωρεάν είσοδο στον αγώνα με τη Βιλερμπάν στους κατόχους διαρκείας που δεν πήγαν στον τελικό είναι  το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η ΚΑΕ για να μειώσει το χάσμα που έχει δημιουργηθεί με αυτούς που εμπράκτως στηρίζουν. Ιδίως μετά την ανακοίνωση της τιμωρίας της έδρας μας για 2 αγωνιστικές. Πάμε για τη νίκη σήμερα και #synexizoymemazi και όπου μας βγάλει...

Στις 16 κορυφαίες ομάδες του Basketball Champions League προκρίθηκε πριν από λίγο η ομάδα μας, που γνώρισε ανώδυνη ήττα από την Στρασμπούργκ. Μια πρόκριση που μετριάζει τα συναισθήματα για την κακή εικόνα που είχε και σήμερα ο ΑΡΗΣ που κινδύνεψε να αποκλειστεί παρά το ευρύ +19 του πρώτου αγώνα. Ευτυχώς βρέθηκε ο Θ.Ζάρας σε εξαιρετική βραδιά, έκανε τη διαφορά και χάρισε ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα μας.

Εξαρχής το παιχνίδι ήταν δύσκολο παρά την ευκολία με την οποία ήρθε η νίκη στο πρώτο παιχνίδι. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την αστάθεια που δείχνει διαρκώς η ομάδα μας από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλά και η έλειψη αυτοπεποίθησης που είναι εμφανής σε όλους τους παίκτες και τον προπονητή.  Κάτι που φάνηκε από το ξεκίνημα του αγώνα όπου οι Γάλλοι μπήκαν φουριόζοι και ο ΑΡΗΣ μας έδειχνε να τα έχει χαμένα. Χαλαρή άμυνα, αστοχία, λάθη και κακές επιλογές στην επίθεση που έδωσαν το δικαίωμα στην Στρασμπούργκ να φθάσει και στο +23 σχετικά εύκολα. Για καλή μας τύχη ο Θ.Ζάρας δεν παρασύρθηκε από τη μετριότητα των συμπαικτών του, πέτυχε σημαντικά καλάθια όταν δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε με τίποτα και ήταν αυτός που ουσιαστικά χάρισε την πρόκριση στην ομάδα μας. Βοήθησαν χωρίς να πιάσουν κάποια ιδιαίτερα καλή απόδοση οι Κάμινγκς, Γιάνκοβιτς και Τζάκσον. Προβλημάτισαν έντονα με την "απουσία" τους όλοι οι υπόλοιποι παίκτες όπως και ο κόουτς που ακόμη αδυνατεί να βρει λύσεις. Μάλιστα με τον τρόπο που μοιράζει τον χρόνο και την εμπιστοσύνη που δείχνει ή δεν δείχνει σε συγκεκριμένους παίκτες απλά επιβεβαιώνει την άποψη ότι τα έχει χαμένα... και ότι αυτή η ομάδα δύσκολα να αλλάξει εικόνα.

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσε να πει κανείς μετά τη σημερινή πρόκριση αλλά πόση δόση αλήθειας έχει αυτό όταν γνωρίζεις ότι έτσι δεν πας πουθενά. Άλλωστε αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς παρά την επιβλητική εμφάνιση στο Παλέ πριν 2 εβδομάδες οι περισσότεροι περιμέναμε ακριβώς αυτό το παιχνίδι που παρακολουθήσαμε. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν ο ίδιος ο προπονητής και οι παίκτες του δείχνουν να μην πιστεύουν στις δυνάμεις του.όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις τους πριν το παιχνίδι. Όσο για το μέλλον... με τον Γκόρντον να είναι σε κακή αγωνιστική κατάσταση, τον Τζένκινς να χάνεται στο παρκέ και τον πάγκο, τον Κάμινγκς ακόμη να μαθαίνει το Ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού, τους Γιάνκοβιτς και Ντραγκίσεβιτς να σπάνε τα καλάθια με την αστοχία τους και τον Καββαδά και τον Τζάκσον να αποτελούν αλλαγή(!?!?) του Σίμτσακ ελπίδα για κάτι καλό δύσκολα να υπάρξει...

ΥΓ. Ξεχειλίζει περηφάνεια ο Αρειανός μετά από αυτή την πρόκριση... άλλωστε όπως είπε ο κόουτς απέναντι μας είχαμε μια ομάδα ευρωλίγκας που εύκολα μπορούσε να μας κερδίσει με 30 πόντους! 

Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ανήκει πλέον ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδος και όπως απαιτεί η ωμή πραγματικότητα, η ομάδα πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι το μότο "συνεχίζουμε μαζί" για την φετινή ομάδα όπου ούτε για μια στιγμή δεν μπαίνει στην διαδικασία να αναλογιστεί το μέγεθος και τις επιπτώσεις της αποτυχίας μετά από πικρές ήττες όπως αυτήν του περασμένου Σαββάτου. Η πρόκριση στην επόμενη φάση αναμένεται να επικυρωθεί σήμερα το βράδυ στην Γαλλία αλλά και μόνο το ότι δεν αποτελεί για τους ανθρώπους της ομάδος το +19 του πρώτου αγώνα εγγύηση για την πρόκριση φανερώνει την νοοτροπία που υπάρχει.

Στο πρώτο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ κατάφερε με την άμυνα του να εγκλωβίσει τους Γάλλους και να τους κάνει πάνω στο γήπεδο να φανεί μια πολύ κακή ομάδα, ανίκανη να μας απειλήσει. Λογικά το Στρασβούργο θα παρουσιαστεί πιο ανταγωνιστικό και εκεί είναι που θα πρέπει οι παίκτες μας να είναι πιο συγκεντρωμένοι, να μην παρασυρθούν από τον γρήγορ ρυθμό που θα θέλουν να επιβάλλουν οι αντίπαλοι μας. Ο χρόνος στο σημερινό παιχνίδι είναι σύμμαχος μας και αυτό σίγουρα θα το έχει υπολογίσει στο πλάνο του ο Δ.Πριφτής. Φυσικά όπως και στα υπόλοιπα παιχνίδια ερωτηματικό αποτελεί η δική μας εικόνα. Ιδίως μετά το ψυχολογικό άδειασμα του χαμένου τελικού. Οι ημέρες για προπόνηση είναι ελάχιστες άρα το να περιμένουμε στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι να δούμε κάτι διαφορετικό μάλλον είναι αδύνατο. Στην ψυχολογία, στη διάθεση, στη μαχητικότητα όμως μπορεί και να δούμε κάτι διαφορετικό.

Όσο περνάει ο καιρός οι δικαιολογίες τελειώνουν... Το "είμαστε μέσα στους στόχους μας"  πλέον αφορά μόνο την "αδιάφορη"(σύμφωνα με τις περσινές εκτιμήσεις των "ειδικών") αλλά και την "καλή πορεία" στην Ευρώπη που ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί. Την ίδια στιγμή στην ΑΕΚ κινούνται χωρίς φόβο για την κατάκτηση του τροπαίου... χωρίς να παίζουν με τις λέξεις. #synexizoumemazi

Χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να προσθέσει η αγαπημένη μας ομάδα άλλο έναν τίτλο στη συλλογή της γνωρίζοντας την ήττα από τον Παναθηναϊκό με 68-59. Σε ένα παιχνίδι που παρά την μέτρια εικόνα μας κυρίως στην επίθεση ήταν στα μέτρα μας και μπορούσαμε να κάνουμε την έκπληξη. Έλειπε ένας ηγέτης πάνω στο παρκέ, έλειπε ένας ηγέτης στον πάγκο και έλειπε και ένας ηγέτης παραέξω...Μοιραία ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι ακριβώς όπως και στα περισσότερα παιχνίδια από την αρχή αυτής της "περίεργης" χρονιάς και ηττήθηκε από μια καλύτερη ομάδα που βρέθηκε σε εξίσου κακή βραδιά.

Εξαρχής άπαντες γνώριζαν ότι για να μπορέσει ο ΑΡΗΣ σήμερα να διεκδικήσει το κύπελλο έπρεπε να παίξει καλή άμυνα αλλά και να έχει υψηλά ποσοστά ευστοχίας στα τρίποντα. Ναι μεν στην άμυνα τα πήγαμε καλά αλλά στην επίθεση υπήρχε το γνωστό χάος. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε από το ξεκίνημα να πάρει μια διαφορά ασφαλείας αλλά ο ΑΡΗΣ βρήκε στο πρόσωπο του Τσαϊρέλη τον μπροστάρη της αντεπίθεσης και κατάφερε να προσπεράσει στο σκορ. Οι 2 πόντοι διαφοράς  που υπήρχαν στο ημίχρονο με τους περισσότερους παίκτες  μας να είναι "κρυμμένοι" έδινε την ελπίδα ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως η δική μας ομάδα δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο και ο Παναθηναϊκός μας τιμώρησε εκτοξεύοντας την διαφορά στο +17. Σε εκείνο το χρονικό σημείο σαν να έκαναν την εμφάνιση τους τα φαντασματάκια του Παλέ  και με τον Τζένκινς και τον Κάμινγκς να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία καταφέραμε να μειώσουμε στους 4. Έλα όμως που οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται... Ανόητα λάθη στην επίθεση που ξαφνικά θυμηθήκαμε ότι πρέπει να περάσουμε την μπάλα στον ψηλό, ολιγωρία από τον πάγκο που αποφάσισε  για σχεδόν ένα ολόκληρο δεκάλεπτο να παίξουμε χωρίς σέντερ την ώρα που οι αντίπαλοι ανανέωναν τις επιθέσεις τους, έκλεισαν και τα ματάκια τους σε 1-2 φάσεις  οι διαιτητές και κάπως έτσι χάθηκε η κούπα...

Ναι μεν προσπάθησε η ομάδα αλλά απείχε πάρα πολύ από αυτό που θα θέλαμε να δούμε σήμερα. Ναι μεν ότι και να έκανες μπορεί να έχανες αλλά το να μην βλέπεις νεύρο, ένταση, σκλήρη ως αντιαθλητική άμυνα στα κρίσιμα ή έστω μια μικροφασαρία μπας και αλλάξεις κάτι είναι κάτι που δεν χωνεύεται... Αλλά δυστυχώς όσοι παρακολουθούμε αυτή την ομάδα από κοντά δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο. Αυτός είναι ο προπονητής της ομάδος και αυτοί είναι οι παίκτες που επέλεξε. Χαμηλοί τόνοι, καλά παιδιά και αξιοπρέπεια.... Λείπει ο εγωισμός, λείπει το θράσσος, λείπει ο τσαμπουκάς και το σημαντικότερο λείπει η φιλοδοξία... Είμαστε χαρούμενοι που παίξαμε τελικό, να προχωρήσουμε και λίγο ακόμη στην Ευρώπη, να δώσουμε τον υπερ πάντων αγώνα για να βγούμε 4οι και όλα καλά. Η ιστορία πάντως έγραψε... μετά το κύπελλο των "απλήρωτων.... είχαμε και το κύπελλο των "χεσμένων"...

ΥΓ. Ας παραδειγματίζοντε λίγο και οι δικοί μας από τα καμωματα του Γιαννακόπουλου. Σε ένα γήπεδο όπου δεν υπήρχε η παραμικρή ένταση(μέχρι το φινάλε), οι φίλοι του Παναθηναϊκού ήρθαν σαν κύριοι στις θέσεις του και όλα λειτουργούσαν αρμονικά ο Τράκης  ήρθε και πούλησε τρέλα όταν εσένα σε τρέχουν από εδώ και από εκεί... και σε "ουδέτερες" έδρες οι οπαδοί σου πρέπει να γίνουν κομμάντο για να μπουν.

ΥΓ2. Με αρχηγό που δεν παίζει(?) καθόλου, ηγέτη έναν παραδοσιακά παγκίτη μικρομεσαίων ομάδων και προπονητή βοηθό αποτυχημένων δεν πας μπροστά...

ΥΓ3. Αν ο διαιτητής σφύριζε το φάουλ και αν ο προπονητής έβαζε μέσα κανά ψηλό και αν η γιαγιά μου είχε πατίνια...

ΥΓ4. Τελικά εκεί στην ΚΑΕ αισθάνονται δικαιωμένοι; τα μοίρασαν σωστά τα εισιτήρια;

ΥΓ5. Υπήρχε μεγάλο δίλλημα για την επιλογή της φωτογραφίας για το συγκεκριμένο ποστ. Οι "θριαμβευτές" που παραλαμβάνουν τα μετάλια τους στα αποδυτήρια(με κάποιος χαμογελαστούς?!?!?!)  ή τα σπασμένα καρεκλάκια στο Παλέ?

Κάτι λιγότερο από 24 ώρες έχουν απομείνει για το μεγάλο ραντεβού της αγαπημένης μας ομάδας με την ιστορία. Ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του καλούνται το απόγευμα του Σαββάτου να αφήσουν στην άκρη τα όποια προβλήματα ταλανίζουν αυτή την ομάδα από την αρχή της χρονιάς, να αδιαφορήσουν για τα μπάτζετ, τα φαβορί και τα αουτσάιντερ και να τα δώσουν όλα πάνω στο παρκέ διεκδικώντας τις πιθανότητες που μας αναλογούν για την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου. Στο πλευρό τους θα είναι περισσότεροι από 1500 φίλοι της ομάδος  που θα δώσουν την δική τους "μάχη" στην κερκίδα.

Το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι για το αυριανό παιχνίδι θα το αφήσουμε στην άκρη. Με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ο ΑΡΗΣ δεν έχει τύχη απέναντι στον Παναθηναϊκό αλλά όταν μιλάμε για έναν τελικό μέσα στο Παλέ τα δεδομένα αλλάζουν. Η ψυχική δύναμη, το αγωνιστικό πάθος και η προσήλωση των παικτών στον στόχο της νίκης είναι ικανά για να αλλάξουν τις ισορροπίες και να κάνουν τον ΑΡΗ μας το ακλόνητο φαβορί πάνω στο παρκέ. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα δούμε τον ΑΡΗ να υπερβαίνει τις δυνατότητες και θα πετυχαίνει κάτι που πολλοί το θεωρούν αδύνατο.  Το ένδοξο παρελθόν του Αυτοκράτορα είναι γεμάτο με τέτοιες ιστορίες με πολλές από αυτές μάλιστα να έχουν αποτυπώθει και με έναν τίτλο για πάντα στις καρδίες μας. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Το κύπελλο μέσα στην Προύσα όπου οι παίκτες μας χάλασαν την γιορτή των Τούρκων που θεωρούσαν ότι το +11 ήταν αρκετό; Το μαγικό καλάθι του Ραϊσεβιτς σε νεκρό χρόνο όταν ο ΑΡΗΣ ήταν με την πλάτη στον τοίχο; ή μήπως να ξαναμνημονεύσουμε το κύπελλο των απλήρωτων κόντρα στους 3 της Αθήνας στα καλύτερα τους. Τότε που μια μισοδιαλυμένη παρέα παικτών σκόρπισε τον Παναθηναϊκό του Ράτζα και του Μπάιρον Σκότ στον ημιτελικό και στη συνέχεια πάτησε την δευτεραθλήτρια Ευρώπης ΑΕΚ και σήκωσε την κούπα. Όταν τα έχεις ζήσει όλα αυτά και φοράς την φανέλα του Αυτοκράτορα είναι δυνατόν να φοβηθείς; Μπαίνεις ψυχωμένα, τα δίνεις όλα και γράφεις το όνομα σου με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ΑΡΗ και του Ελληνικού αθλητισμού!

Δεν θα κρυφθούμε πίσω από το δαχτυλό μας... με την ταλαιπώρια που βιώνουμε από τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ,  με όλα όσα έχουν γίνει φέτος από το ξεκίνημα της χρονιάς στον μπασκετικό ΑΡΗ, το ξενέρωμα με την συμπεριφορά της ΚΑΕ προς τους κατόχους διαρκείας, την νοοτροπία που βγάζουν προς τα έξω (με αποκορύφωμα τις σημερινές δηλώσεις και παρουσία) ο προπονητής και οι παίκτες μας, η αμηχανία που νιώθουμε πριν από αυτό το παιχνίδι θυμίζει πολύ τον ποδοσφαιρικό τελικό της Πάτρας όπου ο κόσμος έδωσε βροντερο παρών με την ομάδα να έχει ήδη υποβιβασθεί. Όλα αυτά όμως και το πως αισθάνεται ο καθένας από εμάς ελάχιστη σημασία έχουν. Αυτό που μετράει είναι το τι πιστεύουν και το πως θα παρουσιαστούν όλοι όσοι αγωνισθούν αύριο με την κιτρινόμαυρη φανέλα. Παίξτε σαν τον ΑΡΗ, τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού, την κορυφαία ομάδα του 20ου αιώνα, σβήστε τα υπεροπτικά χαμογελάκια από τα πρόσωπα των αντιπάλων μας που δεν σας υπολογίζουν, χαλάστε τα σχέδια του Βασιλακόπουλου και του Τσαγκρώνη και βουλώστε τα στόματα εχθρών και φίλων! ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Μακάρι να μην χρειαστεί να ασχοληθούμε με το διαιτητικό τρίο αλλά αυτό με τον Αναστόπουλο έχει παραγίνει...

ΥΓ2. Κάθε όριο ξεπέρασαν οι κομπλεξικοί της ΕΟΚ. Από το να "αποσύρουν" τις ελάχιστες προσκλήσεις που έδωσαν σε τοπικούς φορείς μέχρι και να αρνηθούν τον αγώνα επίδειξης με αμαξίδιο... 

ΥΓ3. Μακάρι αυτό το νέο εγχείρημα με την αυριανή κυκλοφορία της εφημερίδας "ΑΡΗΣ ΕΙΣΑΙ"  να συνδυαστεί και με έναν τίτλο! Όπως και να έχει καλή αρχή  σε αυτή την προσπάθεια, μιας και είναι κάτι  που το έχουμε ανάγκη όλοι μας!

Ολοκληρώθηκε το παιχνίδι στο ΣΕΦ πριν από λίγο και μαζί το σημερινό φαρμάκι για τον Αρειανό οπαδό... Μπορεί σε μεγάλο βαθμό η ήττα να ήταν αναμενόμενη και δικαιολογημένα άπαντες εντός και εκτός ομάδος να είχαν το μυαλό τους στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου αλλά αυτή η εικόνα σίγουρα δεν τιμάει την ομάδα μας. Το βέβαιο είναι ότι αν ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του είχαν σήμερα ως στόχο να μην ξοδέψουν ενέργεια και να "μπερδέψουν" τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού τότε θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι με τον ΑΡΗ μας να είναι εμφανώς αδιάφορος και χαλαρός λίγα πράγματα μπορούμε να πούμε.   Η κακή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και τα πολλά λάθη επισκίασαν την όποια προσπάθεια των παικτών μας για να μείνουν κοντά στο σκορ. Πέρα από κάποια καλά αμυντικά  δίλεπτα, την διάθεση που έδειξε και πάλι ο Τζάκσον αλλά  και την καλή παρουσία στην επίθεση του Καββαδά δύσκολα να μπορέσουμε να κρατήσουμε κάτι παραπάνω. Θετικό το ότι πήρε χρόνο συμμετοχής ο Λούκας αλλά και ότι δεν είχαμε κανένα απρόοπτο πρόβλημα τραυματισμού ενόψει του τελικού.

Λογικό ως ένα σημείο να μην είναι συγκεντρωμένοι οι παίκτες μας αλλά όσο περνάνε τα χρόνια ολοένα και πιο συχνά βιώνουμε αδιάφορα παιχνίδια που δεν μας ενδιαφέρει το τελικό αποτέλεσμα. Δύσκολα να το χαρακτηρίσεις καν σαν προπόνηση αυτό που είδαμε. Πάντως αν η σημερινή εμφάνιση σχετίζεται τεχνικά με κάποιον τρόπο με το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό τότε σίγουρα μάθαμε όλα αυτά που ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε το απόγευμα του Σαββάτου...

ΥΓ. Το πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ σήμερα στο ΣΕΦ είναι κάτι που ποτέ δεν θα το μάθουμε και πιθανόν να βολεύει πολλούς έτσι...

ΥΓ2. Ένας ονειροπόλος τρελός οπάδος θα έλεγε ότι ίσως να ήταν προτιμότερο ο ΑΡΗΣ να χτυπούσε σήμερα το παιχνίδι προσπαθώντας να εφαρμόσει με επιτυχία αυτά που θέλει να κάνει πάνω στο παρκέ σαν όντως να έκανε μια δυνατή προπόνηση. Μπορεί πάλι να έχανε γιατί παίζεις μέσα στην έδρα μιας από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη τη δεδομένη χρονική στιγμή αλλά ίσως αν τους κόντραρες να κέρδιζες μπόλικους πόντους αυτοπεποίθησης.

Λίγες ημέρες έχουν απομείνει πριν το μεγάλο τελικό στο Nick Galis Hall, εκεί όπου ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του θα παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους για να προσθέσουν ένα ακόμη λάβαρο στην οροφή του θρυλικού Παλέ. Πριν όμως την μάχη πάνω στο παρκέ οι φίλοι της ομάδος μας που θέλουν να παραβρεθούν στο παιχνίδι δίνουν την δική τους μάχη για να εξασφαλίσουν ένα από τα μαγικά χαρτάκια! 

Τα 1100 εισιτήρια είναι ελάχιστα για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο της ομάδος, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για έναν τελικό μέσα στην έδρα μας και όπως είναι λογικό πολλοί είναι αυτοί που θα αρκεστούν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Αρειανόμετρα για όλα τα γούστα έχουν βγει στην φόρα με τον καθένα να διαλέγει το target group που θέλει αδιαφορώντας ότι μιλάμε για έναν ελάχιστο αριθμό εισιτήριων αλλά και το σημαντικότερο από όλα ότι αν ήθελε η ΚΑΕ θα μπορούσε με συνοπτικές διαδικασίες να εντοπίσει τους "πιστούς" οπαδούς. Όχι γιατί ο τάδε θα βοηθήσει την ομάδα περισσότερο από τον άλλο αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχει κόσμος που ήταν από την αρχή δίπλα σε αυτή την ομάδα. Είτε την πίστευε αγωνιστικά είτε όχι, ήταν εκεί. Και αυτούς τους οπαδούς που αποδεδειγμένα εμπράκτως στηρίζουν αυτή τη προσπάθεια θα έπρεπε η ΚΑΕ να προσπαθήσει με κάποιον τρόπο να δείξει ότι τους σέβεται και όχι απλά να αφήνει τις ημέρες να περνάνε μέχρι απλά να ανακοινωθεί ότι τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν.

Το στενάχωρο στην όλη διαδικασία είναι ότι για ακόμη μια φορά λόγω της αδυναμίας της ΚΑΕ να διαχειριστεί την κατάσταση έχει αφήσει τον κόσμο να τρώγεται για αυτό το θέμα σε αντίθεση με την διοίκηση του Παναθηναϊκού όπου από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρη για τον τρόπο με τον οποίο θα διαθέσει τα εισιτήρια του αγώνα. Αντιθέτως στην ομάδα μας αν και αρχικά φάνηκε να βαδίζουμε προς την ίδια λογική κατεύθυνση τελικώς φαίνεται να πηγαίνουμε σε μεσοβέζικες λύσεις και χωρίς να έχει ανακοινωθεί κάτι παραπάνω πέρα από ότι αφορά ένα μικρό ποσοστό των εισιτηρίων ξαφνικά φαίνεται όλα τα εισιτήρια να έχουν "δεσμευθεί". Ναι τα ακριβά τα διαρκείας έχουν προτεραιότητα, ναι μετά η 2-3 ναι και κάπως έτσι εξαφανίσθηκαν 1100 εισιτήρια...  Προφανώς στον ΑΡΗ οι "επίσημοι" είναι σαφώς περισσότεροι από ότι νομίζαμε... 

ΥΓ. Το χειρότερο από το να μην βρίσκει κάποιος από τους "μόνιμους κάτοικους" του Παλέ εισιτήριο είναι να ακούς άτομα που μπορεί να μην έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε γήπεδο μπάσκετ να δίνουν απλόχερα την θέση τους στους άλλους και να σου υποδεικνύουν ποιος πρέπει να πάει και ποιος όχι... Συμπλήρωσε φύλο, ηλικία και εκδρομές που συμμετείχες και βλέπουμε... 

ΥΓ2. Προφανώς  αυτοί που είναι τόσο υπεράνω και  δεν χαλιούνται ενώ δεν χάνουν ούτε παιχνίδι στο Παλέ(ή και εκτός) που δεν θα βρεθούν στον τελικό είναι  οι ίδιοι που δεν χαλιούνται όταν ο ΑΡΗΣ έχει για ταβάνι του την 4η θέση και τους 32 της Ευρώπης.